Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 3 : [Memory 2 Neko Piyo]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 พ.ค. 55

[Memory 2 Neko Piyo]

 

หลังจากนั้นมาได้ก็สองอาทิตย์แล้ว นานาโฮะก็ใช้ชีวิตในฐานะแม่บ้านของชินเซ็นกุมิไปโดยปริยายเนื่องจากไม่ยอมปลอมตัวเป็นผู้ชาย แถมยังทำท่าจะเชือดคนทุกทีเมื่อพูดถึงเรื่องที่นางไม่ปลอมเป็นผู้ชายทำให้ชินเซ็นกุมิถูกหาว่าใช้งานผู้หญิง หรือเรื่องที่นางชอบขึ้นไปนั่งบนหลังคาเป็นประจำจนหาตัวไม่พบ

 

แต่ทุกคนก็คิดว่าเธอเป็นตัวเพิ่มสีสันให้กลุ่มอย่างดีเลยล่ะ

 

เมี้ยว...

 

เสียงแมวจากไหนก็ไม่รู้ดังขึ้น นานาโฮะเงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่ไปขอยืมคอนโดมาแล้วหาต้นเสียง ก่อนจะพบว่าแมวตัวนั้นกำลังอยู่บนหลังคา ส่วนด้านล่างก็มีโอคิตะ เฮย์สึเกะและยามาซากิ กำลังขู่ให้แมวตัวนั้นคืนปลาที่คาบไปมาให้

 

นี่...คืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนล่ะ เดี๋ยวข้าจะเชือดเจ้าทิ้งซะ

 

โอคิตะเอ่ยพร้อมชี้ปังตอไปทางแมว นานาโฮะมองนิ่งๆ ก่อนที่เธอจะวางหนังสือลง

 

ให้ตาย มันมาอีกแล้วหรอเนี้ย ไอ้เราก็นึกว่ามันจะไปแล้วซะอีก เจ้าแมวนี่

 

เฮยสึเกะบ่น ก่อนที่เขาจะรู้สึกว่าใครสักคนมายืนข้างๆแล้วเงยหน้าขึ้นมองแมวที่ทำท่าไม่สนใจพวกเขา

 

แมวเมินล่ะ...

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ ก่อนที่นางจะโดนโอคิตะเอ็ดใส่

 

นานาโฮะจัง อย่าพูดเหมือนฮาจิเมะคุงสิ ที่เจ้าพูดอย่างนี้แสดงว่าเจ้ามีวิธีทำให้แมวนั่นลงมาให้ข้าสับได้ใช่มั้ย

 

คำท้าของโอคิตะทำให้คนตัวเล็กยักไหล่

 

ถ้าทำให้คืนของน่ะ ได้อยู่แล้ว แต่ทำให้ลงมา...อันนี้ข้าไม่แน่ใจ...

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ ทุกๆคนหันมองนางด้วยความรู้สึกว่าเธอพึ่งพาได้

 

เธอเงยหน้าขึ้นจ้องแมวตัวนั้นเรียบๆ หากคนธรรมดาเห็นก็คงคิดว่าเธอแค่มองแมวอยู่นิ่งๆเท่านั้น ทว่าไม่ใช่...

 

ง...ง้าววววววว

 

แมวตัวนั้นส่งเสียงแปลกๆขณะที่ปล่อยปลาลงพร้อมกับวิ่งหนีไปด้วยความแตกตื่น ทุกคนมองนานาโฮะอึ้งๆหลังจากที่นางคว้าปลาสดที่ร่วงลงจากหลังคา

 

ได้แล้ว...เอาไปซะ...

นี่เจ้าสาปแมวอยู่รึเปล่าเนี้ย?

 

โอคิตะเอ่ยเมื่อรับปลามาเรียบร้อย

 

เดี๋ยวข้าก็สาปเจ้าซะหรอก เจ้าหัวสับปะรด

 

นานาโฮะเอ่ยเคือง ก่อนจะเดินกลับไปอ่านหนังสือเหมือนเดิมโดยไม่ฟังเสียงโวยวายของคนที่ถูกหาว่าเป็นสับปะรดอยู่แหมบๆ

 

นานาโฮะจัง เยี่ยมไปเลยล่ะ

 

จิซึรุที่เห็นเหตุการณ์เอ่ยชม นานาโฮะละจากหนังสือขึ้นมองอีกฝ่ายก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่ายอมรับ

 

ข้าจำได้ว่าข้าก็ผูกพันกับพวกสัตว์น่ะ เมื่อครู่ข้าก็เลยลองสั่งให้แมวมันคืนปลามา ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่ามัน

 

นานาโฮะอธิบาย ทำให้จิซึรุเริ่มคิดว่าเธอคนนี้ก็น่ากลัวไม่หยอด

 

ว่าแต่ อาหารของชินเซ็นกุมิเป็นยังไงหรอ?

 

นานาโฮะถามขึ้น จิซึรุคิดสักครู่หนึ่ง

 

ก็ เป็นอาหารง่ายๆน่ะค่ะ ประมาณว่า ปลาเผาเกลือ ข้าว ซุปมิโสะ บางทีก็มีผักดอง ประมาณนั้นแหละค่ะ

 

จิซึรุเค้นความจำ นานาโฮะพยักหน้าหงึกก่อนจะหันไปอ่านหนังสือต่อ

 

แล้วปกตินานาโฮะจังทานยังไงหรอคะ?

 

จิซึรุเอ่ยถาม

 

ข้าทานทุกอย่าง ยกเว้นของที่ทานไม่ได้ แล้วก็ไก่กับแมวน่ะ

 

นานาโฮะพูดหน้าตาย จิซึรุรู้สึกค้างคากับประโยคสุดท้ายเล็กน้อย

 

ไก่...กับแมว?

 

เธอทวนคำพูดอีกครั้ง นานาโฮะพยักหน้าหงึก

 

อืม ไก่กับแมว ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่ภายในตัวของข้า มันบอกว่าห้ามทานน่ะ

 

นานาโฮะอธิบาย จิซึรุพยักหน้าเข้าใจ

 

แล้ว ลูกนกล่ะคะ พวกนกอะไรทำนองนั้น

ก็อาจจะไม่ทาน ถ้าหากข้าไม่มีอะไรจะกิน ก็คงทานอยู่ล่ะมั้ง

 

นานาโฮะตัดบท เนื่องจากอยากอ่านหนังสือเงียบๆเต็มทนแล้ว จิซึรุก้มหัวให้แล้วเดินจากไป

 

ชักจะเบื่อแฮะ ไปโรงฝึกดีกว่า

 

นานาโฮะพึมพำขึ้นหลังจากที่อ่านหนังสือมาได้สักพักโดยไม่ลืมที่จะเก็บหนังสือของคอนโดไว้ดีๆเพราะถ้าหากหายไปเธอคงไม่มีปัญญาหาคืนแน่เพราะหนังสือส่วนมากจะมีแต่ในเกียวโตเท่านั้น

 

เธอเดินช้าๆไปตามเส้นทางเพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่ฝึกดาบของชินเซ็นกุมิเผื่อจะได้ทำอะไรบ้าง

 

ชิ้ง!

 

เหมียว?

 

จู่ๆดาบของใครสักคนก็ชี้มาตรงหน้าเธอ ทำให้เธอเผลอร้องเสียงแมวออกมา ซึ่งเจ้าของดาบก็คงรู้ตัวด้วย

 

นานาโฮะจัง...เหมียว...งั้นหรอ?

 

โอคิตะถามเกรงๆขณะที่เก็บดาบ เพราะเมื่อครู่เขากำลังฝึกท่ารำดาบอยู่โดยที่ไม่รู้ว่าเธอมาอยู่ด้านหลังจึงชี้ดาบใส่เต็มๆ

 

หืม? เมื่อกี้ข้าเอ่ยออกไปรึ?

 

นานาโฮะเอียงคองง ทำให้คนตรงหน้าต้องหัวเราะแหะๆไปด้วย

 

สงสัย...ไม่รู้ตัวแน่ๆ...

 

โอคิตะหัวเราะกลบเกลื่อน

 

แล้วเจ้ามาทำไมหรอ? สถานที่นี้ไม่เหมาะกับผู้หญิงมิใช่รึอย่างไร?

 

โอคิตะถามเมื่อด้านหลังก็มีคนฝึกซ้อมดาบอยู่

 

ข้าแค่มาดูเท่านั้นแหละ พอดีเบื่อนิดหน่อยน่ะ

 

เธอเอ่ยเรียบ ก่อนจะเดินหาที่นั่งและมองดูเหล่าผู้ชายในชินเซ็นฯฝึกซ้อมกันเงียบๆจนทุกคนแทบจะไม่สังเกตเธอเลยด้วยซ้ำ ยกเว้นโอคิตะที่ฟาดดาบไม่ออกเมื่อรู้ว่ามีคนจ้องเขาอยู่

 

นานาโฮะจัง...อย่าจ้องกันอย่านี้สิ ข้าซ้อมไม่ได้เลย

 

เขาเดินเข้าไปหาสาวน้อยที่นั่งเอ๋อเหรอ เธอพยักหน้าเข้าใจ

 

ข้าเข้าใจล่ะ...ข้าคงทำอะไรในชินเซ็นกุมิไม่ได้เลยสินะ ขนาดแค่นั่งดูผู้คนรำดาบยังไม่ได้เลย

 

นานาโฮะเอ่ยด้วยใบหน้านิ่งเฉย แต่เหตุใดโอคิตะถึงรู้สึกว่าเธอกำลังโกรธอยู่ก็ไม่รู้

 

ม...ไม่ใช่นะ ก็แบบว่า ไม่เชิง ล่ะมั้ง แบบว่า ฐานเราก็ไม่ใช่ของเล่นอยู่แล้ว แล้วเจ้ายังมา...

ใช่สิ ก็ข้ามันเป็นยักษ์ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ขนาดความทรงจำยังต้องให้มนุษย์ช่วยค้นให้ แล้วยังจะต้องมาขออาศัยสถานที่ที่ไม่สามารถทำอะไรได้อีก ข้าเข้าใจแล้วล่ะ ว่าข้ามันไร้ความสามารถขนาดไหน เจ้าไม่ต้องอธิบายหรอก เดี๋ยวข้าจะกลับไปที่ห้องแล้วอ่านหนังสือเงียบๆ ทั้งๆที่เบื่อใจจะขาด เท่านี้ก็คงพอแล้วนะ

 

นานาโฮะร่ายยาวทำให้โอคิตะเหงื่อตกกับคำพูดประชดที่ไม่สมกับเป็นเธอออกมาและมองเธอที่เดินจากไปแบบเอ๋อๆ

 

..............................................................................................................................................

ตอนนี้อิงสเปเชี่ยลเล็กน้อย ฮิฮิ ที่มาอัพสองตอนเพราะชดเชยตอนก่อนที่นิดเดียวค่ะ(ขี้เกียจมาอัพหลายๆครั้งก็ว่ามาเถอะ)

\:)  Shalunla

Thank for Theme

SHALUNLA : T H E M E

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น