Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 2 : [Memory 1 Oni]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 พ.ค. 55

[Memory 1 Oni]

 

ครึกๆ

 

เสียงกุกกักของประตูเลื่อนดังขึ้น ยูคิมูระ จิซึรุบิดขี้เกียจ ก่อนจะเดินออกมาจากระเบียงเพื่อไปทำอาหารแจกจ่ายแก่เหล่าหัวหน้าชินเซ็นกุมิ

 

อย่างแรก เธอจะต้องไปแปรงฟันก่อน แล้วค่อยไปทำธุระจิปาถะทีหลัง

 

โฮ่ย จิซึรุ

 

เสียงทุ้มของเด็กผู้ชายดังขึ้นข้างๆ จิซึรุหันไปมองคนที่กำลังหาวหวอดอยู่ข้างๆด้วยความสงสัย ก่อนจะก้มหัวแสดงความเคารพเช่นกัน

 

เพิ่งตื่นหรอ เฮย์สึเกะคุง...

 

จิซึรุเอ่ยถาม ก่อนจะวักน้ำล้างหน้า โดยที่อีกฝ่ายกำลังตักน้ำขึ้นจากบ่อ

 

อืม...ยังง่วงอยู่เลย

 

โทโด เฮย์สึเกะเอ่ยเนือยๆสมเป็นเด็กผู้ชาย จิซึรุยิ้มให้เพราะรู้สึกขันกับนิสัยของคนตรงหน้า

 

เดี๋ยวข้าไปทำอาหารก่อนนะ ไปก่อนล่ะ

 

จิซึรุเอ่ยก่อนจะเดินออกมาโดยที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร

 

...................................................................................................................................

 

เมื่อทำอาหารเสร็จเรียบร้อย จิซึรุก็ให้ฮาราดะ ซาโนะสึเกะที่เข้าเวรทำอาหารช่วยยกไปให้พร้อมกับนางาคุระ ชิมปาจิและเฮย์สึเกะ แต่เมื่อเธอเข้าไปในห้องอาหาร กลับมีชายผู้หนึ่งที่ยังไม่มาสักที

 

ไซโต้ซัง เป็นอะไรรึเปล่าคะ?

 

จิซึรุเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง คอนโด อิซึมิหันมาสนใจ

 

อืม...ไม่รู้สิ สงสัยหลับอยู่ ไม่ก็กำลังฝึกดาบอยู่เป็นแน่...ยูคิมูระคุง ช่วยไปตามเขาให้หน่อยสิ

 

คอนโดเอ่ยขอ จิซึรุผงกหัวให้แล้วเดินออกมามุ่งหน้าไปที่ห้องของไซโต้ ฮาจิเมะ

 

ไซโต้ซังคะ ตื่นรึยังคะ?

 

จิซึรุส่งเสียงเรียก ทว่าไร้เสียงตอบรับ

 

ไซโต้ซังคะ ขออนุญาตนะคะ

 

เธอเอ่ยอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูเลื่อนเข้าไป

 

ไซโต้ ฮาจิเมะ เจ้าของห้องกำลังหลับอยู่ และมันคงจะปกติดี ถ้าหากไม่มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จักกำลังทำท่าเหมือนจะก้มจูบเขา

 

ทั้งสองมองหน้ากันนานมาก จิซึรุทำอะไรไม่ถูก นางจึงก้มหัวให้แล้วปิดประตู ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องอาหารทันที

 

ค...คอนโดซังคะ

 

จิซึรุเอ่ยเรียทันทีที่ประตูเปิด ทำให้ทุกคนหันมามองเธอ

 

อ้าว ยูคิมูระคุง แล้วฮาจิเมะล่ะ?

 

คอนโดเอ่ยถามจิซึรุที่จิตกำลังเตลิด ก่อนจะพยายาทำให้อาการติดอ่างชั่วคราวของนางหายด้วยการปรามให้พูดช้าๆ

 

ม...มี...มี...มีผู้หญิงอยู่ในห้องไซโต้ซังค่ะ!”

 

สิ้นเสียง ราวกับทุกสรรพเสียงเงียบให้ ชายทั้งห้องกระพริบตาปริบๆราวกับจะประมวลความคิด และเมื่อได้ผลลัพธ์ พวกเขาก็โวยวายออกมาแทบจะพร้อมกัน

 

หา!!! ผู้หญิงในห้องไซโต้ซังเนี้ยนะ!”

 

เฮย์สึเกะโวยเป็นคนแรกด้วยสภาพไม่อยากเชื่อ เพราะทุกๆคนก็รู้ ว่าคนอย่างไซโต้ ฮาจิเมะน่ะ เคยสนอย่างอื่นนอกจากงานของตนที่ไหน(ยกเว้นจิซึรุตอนแต่งเป็นเกย์โกะ=w=)

 

จ...จริงหรอ ยูคิมูระคุง

 

คอนโดเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ จิซึรุพยักหน้าหงึก

 

ฟังพูดอย่างเดียว มันเชื่อไม่ลงนะ ต้องเห็นด้วยตาสิ เนอะ ฮิจิคาตะซัง

 

โอคิตะ โซจิหันไปถามรองหัวหน้าปีศาจที่ยกชาขึ้นดื่มแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไร

 

อืม

 

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ถ้วยชาในมือมันสั่นอยู่นะท่าน...

 

และแล้วทุกคนเลยรีบวิ่งเข้าไปดูที่เกิดเหตุทันที โดยที่พยายามทำใจเอาไว้แล้ว

 

แต่เมื่อเปิดประตูออก พวกเขาก็พบกับไซโต้ ฮาจิเมะที่กำลังตั้งใช้ดาบจ่อหน้าคนตัวเล็กที่ไม่สะทกสะท้านอะไรด้วยใบหน้าเรียบๆ แต่เมื่อเห็นว่าทุกคนเข้ามาเขาก็เหมือนจะหยุดการวิวาทไปครู่หนึ่ง

 

เอ่อ...ฮาจิเมะ...

 

คอนโดส่งเสียงมาคนแรกพร้อมกับ ซันนัน เคย์สึเกะที่ดูจะเอ๋อไม่แพ้กัน ไซโต้ ฮาจิเมะเหมือนจะรู้ตัว

 

ข้าพบนางอยู่ในห้องข้า สงสัยว่าจะเป็นผู้บุกรุก

ข้าไม่ใช่ผู้บุกรุกสักหน่อยนะ แล้วเจ้าหันดาบใส่ข้าทำไมกัน?

 

อาคันตุกะที่มาเยือนเอ่ยเรียบก่อนจะดึงดาบจากมือของชายหนุ่มจากใบมีดของดาบทำให้ของเหลวสีชาดไหลเป็นทาง ทว่านางก็ไม่สนท่ามกลางความอึ้งของทุกคนที่อยู่ที่นั่น

 

เอ่อ...ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธ แต่ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วแผลนั่น...

 

ฮิจิคาตะ โทชิโซเอ่ยถามห้วน คนตัวเล็กก้มมองบาดแผลของตนแล้วกระพริบตาปริบๆ

 

แผลน่ะ ช่างมันเถอะ ที่ข้ามาที่นี่เป็นเพราะมีคนแนะนำให้ข้ามา ข้าอาจจะอาศัยด้วยอีกนาน เพราะอย่างนั้นก็ขอฝากตัวด้วย

 

นางเอ่ยห้วน ก่อนจะก้มหัวให้ ซึ่งทำให้ทุกคนต้องก้มหัวรับแบบงงๆ

 

เดี๋ยวๆ แล้วเจ้าจะมาอยู่ที่นี่ทำไม เจ้าไม่มีบ้านหรอ?

 

ฮาราดะเอ่ยถาม ซึ่งทำให้ทุกคนแทบหายงง

 

ถ้าข้ามี ก็คงไม่มาขออาศัยหรอก แล้วก็เจ้า ไซโต้ ฮาจิเมะ เจ้าเหมือนปู่ของเจ้าไม่มีผิด เว้นเสียแต่นิสัยของเจ้าที่ดูจะไม่รับแขก

 

ตอนนี้ทุกคนมีความคิดเหมือนกันว่า  เธอก็เหมือนกันนั่นแหละ

 

แล้วเจ้ามีธุระอะไรกับชินเซ็นกุมิ ถ้าหากเป็นธุระที่ไร้สาระล่ะก็ ข้าก็คงให้เจ้าอาศัยไม่ได้หรอก

 

ฮิจิคาตะเอ่ยเรียบ คนตัวเล็กหันมามองเขาเล็กน้อย

 

ไปคุยกัน ในที่ๆเหมาะกว่านี้มิได้หรือ?

 

นางเอ่ยขอ ทุกคนหันมองหน้ากัน ก่อนจะมองไซโต้ที่ตอนนี้ยังใส่ชุดนอนอยู่ จึงพากันทยอยออกไปโดยไม่ลืมลากแขกผู้ไม่ได้รับเชิญไปด้วย

 

..........................................................................................................

 

ข้ามีนามว่า มินาโมโต้ นานาโฮะ ข้ารู้เพียงแค่ว่าข้าเป็นยักษ์ที่อายุมากพอดู ข้าถูกใครสักคนแย่งชิงความทรงจำไป ทำให้ข้าจำรายละเอียดการใช้ชีวิตของข้าในช่วงร้อยปีนี้ไม่ได้เลย แต่เสี้ยวความทรงจำของข้าบอกว่า ข้าเคยมีคนรู้จักอยู่คนหนึ่ง ซึ่งนั่นก็คือ...ปู่ของไซโต้ ฮาจิเมะ ข้าจำชื่อเขาไม่ได้ ขอโทษด้วย ข้าจึงไปขอความช่วยเหลือ แต่เขาใกล้จะตายแล้ว เขาจึงให้ข้ามาหาหลานของเขา หรือก็คือ ไซโต้ ฮาจิเมะเพื่อให้เขาคืนความทรงจำให้ข้า เพราะเขาบอกว่าเคยเรื่องเกี่ยวกับข้าให้ฟัง

 

นางเอ่ยทันทีที่ก้นสัมผัสพื้นเบาะ ฮิจิคาตะ โทชิโซพยักหน้าราวกับจะพยายามเข้าใจ

 

ถ้างั้นก็ให้ไซโต้เล่าให้ฟังก็จบแล้วสินะ

 

ฮิจิคาตะสรุป ทว่าคนตัวเล็กกลับส่ายหน้า

 

มันไม่ได้ง่ายๆ เพราะเมื่อเช้าข้าพยายามถามเขาแล้ว แต่เขาบอกว่าไม่รู้ จำไม่ได้

 

นานาโฮะหลุบตาลง เป็นครั้งแรกหลังจากที่นางปรากฏตัวที่เธอแสดงสีหน้าออกมา

 

ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้เนอะ...ก็ให้อยู่ที่นี่ไปก่อนซะสิ ฮิจิคาตะซัง

 

โอคิตะเอ่ยหลังจากเงียบไปนาน

 

นั่นสิ ข้าก็ว่างั้นนะ ไหนๆก็มาแล้ว ก็ให้อยู่ที่นี่ไปสักพักสิ จนกว่าจะได้ความทรงจำกลับคืน...

ซาโนะซัง ที่ให้มินาโมโต้ซังอยู่ที่นี่น่ะ คิดอะไรอยู่สิท่า

 

เฮย์สึเกะพูดขัด คนที่ถูกพาดพิงถึงกับชะงักกึกตามมาด้วยเสียงแซวของใครสักคน

 

ขอคัดค้านขอรับ ท่านรอง

 

จู่ๆเสียงทุ้มของไซโต้ก็เอ่ยขัด ทำให้ทุกคนหันไปมองไม่เว้นแม้แต่นานาโฮะ

 

ถ้าหากนำนางมาอยู่ด้วย ทางชินเซ็นกุมิจะเกิดปัญหาได้นะขอรับ อีกอย่าง ข้าคงมีเวลาว่างไม่พอในการดูแลนางหรอก

 

ไซโต้เอ่ยเรียบ แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขากำลังหงุดหงิดอยู่

 

ข้ายังไม่ได้บอกให้เจ้าดูแลเลยนะ ไซโต้

 

เมื่อรองหัวหน้าเอ่ยจบ ไซโต้ก็สะดุ้งเฮือกราวกับรู้ตัวว่าเผลอเออออไปเอง

 

ย...ยังไงก็ไม่ได้ขอรับ

 

ไซโต้คัดค้านเสียงแข็ง ทำให้ทุกคนพยายามหว่านล้อมยกเว้นรองหัวหน้าปีศาจ นานาโฮะมองใบหน้าของเขาครู่หนึ่ง

 

เจ้า...โทชิโซสินะ...

 

นานาโฮะเอ่ยขึ้น เจ้าของชื่อพยักหน้าหงึกแล้วมองคนถามที่มองไปยังไซโต้ด้วยสายตานิ่งๆ ทว่าทำไมเขากลับคิดว่ามันอัดแน่นไปด้วยความเศร้าก็ไม่รู้

 

เขา...ไม่อยากให้ข้าจดจำเรื่องราวของข้าได้งั้นรึ?

 

นานาโฮะเอ่ยถามอีกครั้ง คราวนี้กลับทำให้รองหัวหน้าปีศาจรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างทลายลง

 

นี่...ไซโต้...

 

หัวหน้าปีศาจเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนานทำให้ทุกคนหันมามอง

 

นี่เป็นคำสั่ง...

 

.....................................................................................................................

 

จบข่าว

......................................................................................................................

อ่า สั้นดีแฮะตอนนี้ แต่ก็น้า...คนเรามันสมองเป็นก้อนหินก็เงี้ย(ยังดีกว่าสมองเป็นขนมปังขึ้นราก็แล้วกัน= =;;)

\:)  Shalunla

Thank for Theme

SHALUNLA : T H E M E

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #20 Sho Yachita (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:28
    อะเดะ?
    #20
    0