Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 16 : [Memory Special Part 4 - Harada Sanosuke]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ก.ค. 55

[Memory Special Part 4 - Harada Sanosuke]

 

อา...อกหักแล้วสินะ...

 

นางจากข้าไปแล้วนี่...

 

ไปที่ใด...

 

ไปที่ใดกันนะ...

 

..................................................................

 

อันที่จริง...ข้าพบนางครั้งแรกในตลาด...

 

ครานั้นเป็นเวรข้าทำอาหาร ข้าจึงจำเป็นต้องออกไปซื้อของเพื่อนำไปประกอบอาหารเหมือนทุกๆที

 

ทุกๆอย่างนั้นเหมือนเดิม อย่างเช่นวันวานที่ข้าเคยทำ แต่ทว่าในที่สุดก็มีเรื่องราวน่าสนุกจนได้...

 

เฮ้! น้องสาว มาอยู่ตรงนี้คนเดียวอย่างนั้นหรือ? ไปสนุกกับพวกข้าไหมล่ะ?

 

เสียงตาลุงเมาเหล้าดังขึ้น ข้าหันไปมองต้นเสียงก็พบกับชายแก่หลายคนรุมสาวน้อยคนหนึ่งอยู่ แลดูชาวบ้านจะไม่อยากช่วยเหลือนางเท่าไหร่นักเป็นเพราะกำลังที่มีไม่พอนั่นเอง

 

ปล่อยข้านะ...ตาแก่หนังเหี่ยว ข้าไม่มีวันพิศวาสคนอย่างพวกเจ้าหรอก หัดเจียมตัวบ้าง เจ้าคนเมาไม่ได้ความ...

 

นางเอ่ยเถียงอย่างเจ็บแสบ ถ้าเป็นข้าโดน ป่านนี้นางคงไม่เหลือน้ำตาให้ร้องไห้แล้วกระมัง

 

เฮ้ย! ทำมาปากดีนะ...เจ้าคิดว่าข้าไม่มีน้ำยารึไง!!”

 

อีกฝ่ายเอ่ยขณะที่กำลังคว้าแขนของนางไว้ ข้าที่ทนมองไม่ได้รีบเข้าไปปัดมือสกปรกของตาแก่นั่นทันที

 

ลุง...สาวเขาไม่ชอบ...ก็อย่าไปตื๊อเขานักสิ

 

ข้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก ตาแก่ดูจะเคืองๆข้าอยู่เล็กน้อย

 

เฮ้ย แกน่ะ...ไม่เกี่ยว หลบไปเลยไป...

 

ข้ายิ้มเห่ย สาวน้อยที่ยืนอยู่ด้านหลังถอนหายใจแรงๆจนข้าสัมผัสได้

 

เกี่ยวไม่เกี่ยว มันก็ไม่ใช่เรื่องของข้า แต่ว่าถ้าหากมีผู้เดือดร้อน ข้าฮาราดะ ซาโนสึเกะ แห่งชินเซ็นกุมิ จะช่วยเหลือเอง

 

เมื่อข้าเอ่ยนาม ตาแก่สามคนถึงกับสะอึก ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปเมื่อรู้ว่าสู้แรงข้าไม่ได้แน่ๆ

 

ข้ายิ้มเยาะ ก่อนจะหันไปมองคนตัวเล็กด้านหลัง ก่อนจะต้องเซไปก้าวหนึ่งเมื่อจู่ๆนางก็พุ่งพรวดเข้ามาเกาะไหล่ข้า

 

ฮาราดะ ซาโนะสึเกะสินะ

 

นางเอ่ยด้วยใบหน้านิ่งๆ ข้าพยักหน้าหงึก รู้สึกเกรงว่าข้าไปทำอะไรให้นางหมองใจรึเปล่า

 

เจ้าช่วยบอกทางไปชินเซ็นกุมิหน่อยสิ ข้ามีธุระเล็กน้อยน่ะ

 

นางเอ่ยขอ แต่ข้าก็คงตอบเหมือนทุกๆครั้ง...

 

ไม่ได้หรอก...ฐานชินเซ็นกุมิห้ามคนนอกเข้าไปน่ะ

 

ข้าเอ่ยตามปกติ เพราะถ้าข้าให้นางเข้าไปมีหวังฮิจิคาตะซังสั่งให้คว้านท้องแหงๆ

 

ถ้าอย่างนั้น...บอกมาแค่ว่าอยู่ที่ไหนก็พอ

 

นางเอ่ยห้วน ข้าจึงจำใจต้องบอกไป

 

และข้าไม่นึกเลย ว่าข้าจำต้องพบนางอีกครั้ง...

 

ในฐานะคนขออาศัย...

 

.......................................................................................................

 

เกิดเรื่องวุ่นๆมากมายสำหรับข้ากับนานาโฮะ นางมักจะเรียกข้าว่าตาลุงและมักจะทำเรื่องที่ชวนให้พวกข้าอึ้งและงงมากมาย

 

รวมทั้งเรื่องที่นางสามารถจับดาบสู่กับราเซ็ทซึได้ แถมยังเหนือชั้นกว่าหัวหน้าหน่วยในชินเซ็นกุมิด้วย...

 

ยังไม่รวมเรื่องที่นางชอบกวนประสาทชาวบ้าน แถมเรื่องกัดยังเป็นที่หนึ่งจนทำให้ใครบางคนต้องเจ็บใจบ่อยๆ...

 

หนึ่งในนั้นก็ข้าเอง...

 

 

 

.lllorz…

 

 

 

จนในวันหนึ่งที่ข้ามีโอกาสได้คุยกับโซจิ จิซึรุ และนานาโฮะ

 

นานาโฮะจังเนี้ย เก่งวิชาดาบจริงๆนะ ข้ายังสู้ไม่ได้เลย...

 

โซจิเอ่ยชมหลังจากที่เพิ่งแพ้นานาโฮะไปหยกๆ นางไม่มีท่าทีกับคำชมนั่นสักนิด

 

แต่แปลกนะ ทั้งๆที่นานาโฮะก็เป็นยักษ์เหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไม จิซึรุถึงไม่เอาไหนเรื่องการจับดาบนะ?

 

ข้าเอ่ยแซวจิซึรุที่กำลังถูกข้าลูบหัว นางหน้าแดงซ่านก่อนจะโวยวาย

 

ก็นานาโฮะซังอยู่มานานกว่าข้านี่นา เก่งดาบไปก็ไม่เห็นจะแปลกเลยนี่คะ

 

จิซึรุโวยวาย ก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกเย็นๆข้างหลัง เมื่อหันไปก็พบกับนานาโฮะที่หน้านิ่งกว่าปกติมาก แถมดูรอบๆยังมีรังสีอำมหิตลอยฟุ้งอีก

 

อืม...ข้ามันแก่...

ไม่นะ นานาโฮะซัง ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ!!!”

 

จิซึรุรีบแก้ตัวด้วยน้ำตา เพราะเกรงว่าหากทำให้นานาโฮะโกรธจริงๆขึ้นมา...ไม่ต้องห่วงหรอก...เพราะนางจะไม่เหลือเศษร่างกายให้ห่วงเลยด้วยซ้ำ

 

อืม...ข้าเข้าใจแล้ว...

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ จิซึรุดูจะโล่งใจเล็กน้อย ก่อนจะหน้าซีดกว่าเดิมเมื่อได้ยินประโยคถัดมา

 

ข้าเข้าใจ ไม่ว่ายังไงๆ ข้าก็ยังแก่อยู่ในสายตาเจ้า...

ไม่ใช่นะค้า!!!!!”

 

จิซึรุโวยวายออกมาไม่เป็นภาษา การกระทำตลกๆทำให้ข้ากับโซจิอดหัวเราะไม่ได้จริงๆ

 

เฮ้อ...ไม่ได้หัวเราะแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ...

 

ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าความรู้สึกลึกๆในจิตใจที่เริ่มก่อตัวนี้เป็นอย่างไร...

 

.......................................................................................................

 

หลังจากนั้นไม่นาน นานาโฮะก็จากพวกเราไป...นางออกเดินทางตามหาความทรงจำกลับคืน...

 

หัวใจของข้าราวกับจะสลายลงเมื่อรู้ข่าว....

 

ทำไมกันนะ...นี่หรือว่าข้าคิดกับนางมากกว่าพี่น้อง?

 

อ่า...ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่เลยแฮะ ไม่ว่าดูยังไงก็เหมือนคุณทวดกับเหลนยังไงยังงั้น

 

ข้าเคยพูดกับนานาโฮะ หลังจากที่เรากำลังกลับจากการเที่ยวในตลาดครั้งแรกของนาง

 

เจ้าพูดเองนี่...ว่าข้าเหมือนน้องสาวน่ะ อย่ามาคืนคำนะ!”

 

เมื่อนึกถึงครานั้นทีไร ทำไมเสียงของนางถึงต้องแทรกเข้ามาทุกทีด้วยนะ?

 

ข้าหมายถึงภายนอกต่างหาก...แต่ภายในของเจ้าเป็นทวดไปแล้วนี่นา

 

ข้านึกถึงวันนั้นพร้อมกับยกสาเกขึ้นดื่มทั้งน้ำตา

 

ทำไม...นางถึงไม่บอกลาก่อน...

 

คิดจะมาก็มา...

 

คิดจะก็ไป...

 

ให้ข้าเหลือความรู้สึกอันอัดแน่นในอกโดยที่ไม่รู้จะไประบายกับใคร...

 

และมันไม่สามารถระบายกับใครนอกจากนางได้แน่ๆ

 

แต่วันนี้...

 

ข้าอัดอั้นไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...

 

นานาโฮะ...

 

ข้ารักเจ้า...

 

เสียงข้าพร่ำเรียกหาดังตลอดคืน ข้าที่หลงมัวเมาไปกับรสชาติของสาเกกำลังคุมสติไม่อยู่

 

รักเจ้า...รักเจ้า...

 

........................................................................................................................................................

 

ข้ารักเจ้า...นานาโฮะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #15 PoupeE (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 15:23
    ซาโนะร้องไห้ =[]=!! //อึ้ง ช็อค //(เมะร้องไห้?)

    แต่แอบฮากับฉากนานาโฮะกับจิซึรุล่ะ 555
    #15
    0