Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 15 : [Memory Special Part 3 - Okita Souji]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 ก.ค. 55

[Memory Special Part 3 - Okita Souji]

 

ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้น ข้าก็จะขอจีบนานาโฮะจังอย่างจริงๆจังๆล่ะ...

 

ข้าเอ่ยขึ้นต่อหน้า ไซโต้ ฮาจิเมะคุงที่บัดนี้เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู ในเมื่อเขาไม่สนใจร่างที่กำลังพักผ่อน แล้วเขาจะขัดขวางข้าทำไม จริงไหม?

 

ข้าพบนางครั้งแรกเมื่อยามที่นางปรากฏตัวในห้องของฮาจิเมะคุง โดยบอกว่าเขามีความทรงจำของนางอยู่และนางจำเป็นจะต้องอาศัยที่นี่...

 

ข้าที่หลงรักนางตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นจึงเอ่ยขอให้นางอยู่ที่นี่

 

อันที่จริง ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าข้ารักนาง เพียงแต่มีความรู้สึกเอ็นดูนางเพียงเท่านั้น

 

แต่เมื่อเวลาผ่านพ้นไปเรื่อยๆ...ความรู้สึกของข้าก็เริ่มแจ่มชัด...

 

ข้าหลงรักสาวน้อยที่สามารถสั่งสรรพสัตว์ให้เชื่อฟังได้...

ข้าหลงรักสาวน้อยที่เป็นดั่งก้อนน้ำแข็ง...

ข้าหลงรักใบหน้าตายด้าน ซึ่งข้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้...อาจจะไม่พบเห็นใบหน้ายามแสดงอารมณ์ของนางเลยก็ได้...

ข้าหลงรักนาง...ถึงนางจะไม่ได้รักข้าก็ตามแต่...

 

ข้ารู้ดี...ในแววตาของนางมีแต่คนที่ชื่อว่า ไซโต้ ฮาจิเมะ...

 

เป็นข้าไม่ได้อย่างนั้นหรือ?

ทำไมถึงเป็นเขา...

 

หรือเป็นเพราะปู่ของฮาจิเมะคุง...ที่เคยเป็นคนรักของเจ้า?

 

ถ้าหากเป็นเช่นนั้น ข้าคงไม่มีทางเป็นที่สนใจของเจ้าสินะ

 

แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าก็สนใจเขาเพียงแค่เขาเป็นหลานของคนรักใช่ไหมล่ะ?

 

เช่นนั้นข้าคงมีโอกาสสินะ?

 

เจ้าพูดอะไรของเจ้า โซจิ?

 

ฮาจิเมะคุงเอ่ยขึ้น ถึงเมื่อครู่ข้าจะไม่พลาดที่จะเห็นใบหน้ายามตกใจของเขา แต่ครานี้ เขากลับเอ่ยออกมาราวกับว่าไม่ใช่เรื่องของเขา

 

เจ้าอยากทำอย่างไรก็ตามใจเจ้าสิ...มินาโมโต้ไม่ใช่ของของข้าเสียหน่อย...

 

ตอนนี้ข้ามีความรู้สึกยินดีอย่างมาก ที่คนตรงหน้ามิได้มีความสนใจนานาโฮะจัง...

 

ถ้าอย่างนั้น...เจ้าก็ไม่ควรจะทำหน้าแบบนั้นนะ ฮาจิเมะคุง...

 

ข้าเอ่ยแซว ทำให้ฮาจิเมะคุงถึงกับสะดุ้งแล้วรีบปกปิดสีหน้าทันที...

 

นั่นไง...มีพิรุธออกมาแล้วนะ...

 

ข้ารู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ก่อนที่ข้าจะเดินออกมา เพราะข้าจำเป็นต้องคิดอะไรเล็กน้อย

 

........................................................................................................................................................

 

หลังจากนั้นไม่นาน นานาโฮะจังก็จากไป...ทุกๆคนเริ่มเหี่ยวเพราะคิดถึงนาง รวมถึงข้าที่เพิ่งรู้ว่าเป็นวัณโรคด้วย...

 

ในคืนหนึ่ง ขณะที่ข้ากำลังทุกข์ทรมานกับอาการเจ็บปวดของวัณโรค หญิงสาวนางหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับจิซึรุจังก็เปิดประตูเลื่อนออกมาและส่งยิ้มให้ข้า

 

ท่าทางทรมานจังนะ โอคิตะ โซจิ

 

เสียงนั้นดูราวเย้ยหยัน ข้าจึงส่งยิ้มตอบกลับให้

 

ถ้าไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่เห็นข้าทรมานอย่างนี้หรอก...

 

ข้าเอ่ยทับไปบ้าง ใบหน้างามเปลี่ยนสีหน้าทันที

 

เจ้ามาทำไมกัน?

 

ข้าถามตรงประเด็น สาวน้อยยิ้มให้ก่อนจะส่งขวดยาที่มีของเหลวสีแดงมาให้ข้า...

 

ตัวยานั่น...โอจิมิซึ?

 

ข้ามองขวดแก้วด้วยความงุนงง นางไปเอายานี่มาจากไหน

 

อันที่จริง...ข้ามีนามว่า ยูคิมูระ คาโอรุ...เป็นพี่น้องฝาแฝดกับยูคิมูระ จิซึรุค่ะ

 

นางเอ่ยขึ้น ทำให้ข้าเลิกคิ้วเล็กน้อย

 

แต่เพราะเกิดสงคราม เราทั้งสองเลยแยกจากกัน...นางได้ไปอยู่กับยูคิมูระ โคโด ส่วนข้า...ได้ไปอยู่ตระกูลยักษ์อีกฟากของที่อยู่ของนาง...

 

ใบหน้าของนางนิ่งสงบลง

 

แต่เพราะข้าไม่ใช่ยักษี ข้าจึงถูกเลี้ยงแบบทิ้งๆขว้างๆ ต่างจากนางที่อยู่ในที่กันดารกว่าข้า แต่กลับมีความสุข!!!”

 

อ้าว...ผู้ชายหรอกรึ?

 

ข้ารู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย ก่อนจะมองร่างที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

 

แล้วเจ้า...ให้โอจิมิซึกับข้าทำไม?

 

ข้าเอ่ยถาม เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

 

ข้าเพียงต้องการให้เจ้าหายจากอาการป่วย...จะได้ปกป้องจิซึรุจากข้าได้...ถ้าอย่านั้น ข้าขอตัวก่อน...

 

ก่อนที่ประตูจะปิดลง พร้อมกับร่างของเขาที่หายไป...

 

และข้ามารู้ทีหลัง...ว่าโอจิมิซึไม่สามารถ...รักษาอาการป่วยของข้าได้...

 

...........................................................................................................................................

 

ยกดาบไม่ขึ้นเลยแฮะ...

 

ข้าพึมพำขณะที่พยายามดึงดาบออกจากฝัก ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ก็ไม่สามารถทำได้เลย...

 

ทันใดนั้น ข้าก็นึกถึงภาพของนานาโฮะจังที่จับดาบต่อสู้กับข้าเป็นครั้งแรก...ยามนั้นนางดูน่าเกรงขามเลยทีเดียว...

 

แต่นางไม่อยู่แล้วนี่นะ...

 

โซจิซัง คอนโดซัง...คอนโดซัง...

 

เฮย์สึเกะคุงที่พรวดพราดเข้ามาเอ่ยไม่เป็นคำ และประโยคต่อมาทำให้ข้าเผลอเบิกตากว้าง...

 

..............................

 

ฮิจิคาตะซัง!!! ท่านปล่อยให้คอนโดซัง...อึก...ได้อย่างไร!!”

 

ข้าที่เพิ่งควบม้ามาจากเซตางาย่าเขย่าไหล่ฮิจิคาตะซังที่นอนพักรักษาตัวอยู่อย่างเดือดดาลโดยที่มีจิซึรุจังคอยห้าม

 

ข้าเสียคนสำคัญไปมากแล้ว...ทำไมต้องเป็นคอนโดซังด้วย?

 

ข้าหลับตาแน่น ก่อนจะผลักร่างของรองหัวหน้าออก ทั้งๆที่เขาก็ยังบาดเจ็บอยู่

 

ข้า...ขอโทษ...ข้าขอโทษ...โซจิ...ข้าขอโทษ...

 

ข้าไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากคำขอโทษ จิซึรุจังน้ำตาไหลเป็นทาง

 

โธ่เอ๊ย!!!!”

 

ข้าโวยวายออกมา ก่อนจะรีบออกมาจากโรงเตี๊ยม

 

......................................................

 

และในตอนนี้...ข้ากำลังอยู่ต่อหน้าซามูไรนับสิบ ที่ต้องการจะถล่มเมืองนี้...เพราะฮิจิคาตะซัง ข้าใช้พลังของราเซ็ทซึเพื่อหวังจะหายๆไปซะ...

 

แต่ในขณะที่ข้ากำลังสู้อยู่นั้น เสียงๆหนึ่งก็เอ่ยขัด มันเป็นเสียงที่ข้าต้องการได้ยินมาตลอดสองปี...

 

นานาโฮะ...จัง...

 

เมื่อข้าหันไปมอง ข้าก็พบนางอยู่ตรงนั้นจริงๆ มิใช่ภาพมายาแต่อย่างใด เหมือนนางจะเห็นอะไรบางอย่าง นางจึงดึงดาบออกมาแล้วฟันใส่ซามูไรที่อยู่ด้านหลังข้าจนขาดเป็นสองท่อน...

 

อา...เจ้ากลับมาแล้ว...

 

กลับมาแล้วสินะ...

 

ข้าพูดอะไรไม่ออก เมื่อเหตุการณ์สงบลง ข้าก็โผเข้ากอดนางด้วยความคะนึงหา

 

ถึงแม้...ข้าจะไม่เหลือเวลาแล้วก็ตาม...

 

...........................................................................................................................................

 

แต่ข้าก็ดีใจ...ที่ข้าได้ตายในอ้อมกอดของเจ้า...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #14 PoupeE (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 15:13
    เศร้าอ่ะ T_T

    โซจิ ชีวิตนายนี่เศร้านี่ทุกเรื่องเลยนะ
    #14
    0