Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 12 : [Memory 13 the end of struggle]-END-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ต.ค. 55

[Memory 13 The end of struggle]

 

ร่างของไซโต้ ฮาจิมะมองดูท้องฟ้าอันไร้สิ้นสุดอยู่ผู้เดียว ดวงตาสีอเมทริสเหม่อมองไปไกลกว่าท้องฟ้าผืนนี้ หลังจากการตัดสินใจของเธอ...เขาก็ต้องอยู่คนเดียว...

 

เหงา...

 

เปล่าเปลี่ยว...

 

ไร้ผู้ใดเคียงข้าง...

 

นี่สินะ...คือสิ่งที่...

 

ฮาจิเมะ...มานั่งทำไมตรงนี้?

 

เสียงใสลอดผ่านโสตประสาทของเขามา ร่างเล็กที่ดูงงงวยกับอาการเหม่อของเขาทำให้ไซโต้หัวเราะเบาๆก่อนจะตบที่นั่งข้างๆให้เธอลงมานั่งด้วย

 

และทันทีที่เธอนั่งลง ไซโต้ก็ประคองใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้ๆก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปไม่ให้เธอตั้งตัว

 

เจ้าไปนานมาก...

 

ไซโต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิเบาๆ สาวน้อยที่เพิ่งรับจุมพิตของเขายิ้มเอือมๆก่อนจะหยิกแขนของเขาด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

ข้าแค่ไปตรวจท้องกับหมอมัทซึโมโต้ที่เมืองข้างๆเท่านั้นเอง เจ้าจะห่วงข้าเกินไปแล้วนะ

 

นานาโฮะเอ่ย ก่อนจะซบไหล่ของอีกฝ่าย

 

ก็ข้ารักเจ้านี่นา แล้วตรวจเป็นอย่างไรบ้าง?

 

ไซโต้เอ่ยถามขณะที่จับมือคนตัวเล็กเอาไว้

 

แข็งแรงดี หมอบอกว่าข้าคงคลอดลูกน่ารักๆได้อย่างปลอดภัยก็แล้วกัน

 

เธอจับมือคนตัวสูงเช่นกัน

 

นี่...เสร็จจากคนแรกแล้วจะเอาคนที่สองต่อเลยหรือไม่?

 

ไซโต้เอ่ยถาม นานาโฮะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกก่อนจะระดมทุบไหล่ของเขาด้วยความเขินอายทันที

 

ฮาจิเมะบ้า จะเร็วอะไรขนาดนั้น ข้าไม่ใช่เครื่องผลิตทายาทสักหน่อย พักนี้เจ้าชักจะเหมือนคาซามะเข้าไปทุกทีแล้วนะ

 

นานาโฮะติเล็กน้อยขณะที่ยังทุบไม่หยุด ซึ่งคนตัวสูงก็เริ่มชินกับอาการทำร้ายร่างกายของคนตัวเล็กขึ้นมาเสียแล้ว

 

ถ้าอย่างนั้น...ข้าก็จะเป็นเลยก็แล้วกัน

 

ไซโต้เอ่ยก่อนจะกระชากข้อแขนของนานาโฮะลงนอนก่อนจะคร่อมทับต่อ

 

ข้าเคยได้ยินหมอบอกว่า ถึงจะท้องอ่อนๆ แต่ถ้าทำไม่รุนแรง ก็ไม่กระทบกระเทือนกับลูกในท้อง...

 

ไซโต้เอ่ยด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ นานาโฮะที่ถูกคร่อมทบอยู่ใบหน้าแดงซ่านก่อนจะมีเสียงขัดขึ้น

 

เอ่อ...นี่...ก็รู้หรอกนะว่าพวกเจ้าเป็นคู่รักที่รักกันมาก...และต้องการแสดงความรัก แต่พวกเจ้าไม่ต้องแสดงความรักให้โลกเห็นในที่สาธารณะขนาดนี้ก็ได้นะ

 

เสียงทุ้มดังมาจากข้างๆ เมื่อทั้งสองหันไปก็พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่แถมยังเงยหน้ามองท้องฟ้าเงียบๆ และนั่นทำให้นานาโฮะอายจนเผลอถีบไซโต้จนจะกลิ้งลงเนินทันที

 

น...นานาคุสะ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

 

นานาโฮะเอ่ยอย่าตะกุกตะกักเมื่อเห็นน้องชายของตนนั่งอยู่ เขาสวมชุดยูกาตะและเสื้อคลุมที่แสดงถึงความเป็นชนชั้นสูง และมีใบหน้าคล้ายคลึงกับโอคิตะ ทว่ากลับมีเรือนผมสีเทาสะอาดแทน

 

มาตั้งแต่ที่ไอ้คุณท่านบอกว่า จะเป็นเลยก็แล้วกันน่ะสิ...

 

นานาคุสะเอ่ยขณะที่กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างใจเย็น แต่ทำให้คนตัวเล็กต้องอายจนจิตตกเลยน่ะสิ

 

เลิกเรียกข้าแบบนั้นเสียที ข้าก็มีชื่อให้เรียกนะ

 

ไซโต้เอ่ยเคืองทำให้นานาโฮะหัวเราะเบาๆเพราะไม่ว่าจะเจอกันสถานการณ์ไหน สองคนนี้ก็จะทะเลาะกันทุกครั้ง

 

เคยมีครั้งหนึ่งที่เจอกันตอนระหว่างกำลงถูกปล้น แรกๆก็ช่วยกันดีอยู่หรอก แต่เสียที่ว่าทะเลาะกันด้วยคำพูด แล้วจู่ๆนานาคุสะก็จี้ใจดำไซโต้จนเขาหยุดต่อสู้ไปเสียเฉยๆแล้วเดินไปทะเลาะกับนานาคุสะแบบไม่สนใจโจรเลยเนี้ยสิ...

 

ถึงจะมีชื่อให้เรียก...แต่ว่าข้าไม่อยากเรียก มันก็เรื่องของข้า...

 

นานาคุสะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆราวกับไม่สนใจเขา

 

เพราะว่านานาคุสะหวงพี่ยิ่งกว่าหมาหวงก้างอีกน่ะสิ

 

ช่างมันเถอะ แล้วเจ้ามาทำไมล่ะ?

 

นานาโฮะถามน้องชายของตัวเอง เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย

 

ข้ามาบอกท่านพี่ ว่านานาเสะจะออกเรือนแล้ว...

 

แล้วทั้งสามก็เงียบไปพักใหญ่

 

เอ่อ...กับใคร...

ก็กับอีตาเฮย์สึเกะน่ะสิ

 

นานาคุสะทำท่าแค้นเคืองเจ้าของชื่อมาก ทำให้คนที่ฟังอยู่การันตีได้ ว่าเขากำลังพบกับศัตรูสายพี่น้องอีกคน

 

และคนๆนั้นกำลังจะเป็นสามีของพี่สาวของเขาด้วย...

 

แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะเข้าพิธีวิวาห์เสียที

 

ไซโต้เอ่ยถาม ทำให้เขาใบหน้าแดงก่ำ

 

เร็วๆนี้สินะ...

 

สองสามีภรรยาคิดเหมือนกัน

 

ถ้าให้ข้าเดา เซ็นฮิเมะสินะ

 

นานาโฮะคาดการณ์เล่นๆ และนั่นก็ถูกด้วย!!!

 

อืม...ช่างเถอะ ข้าคงต้องไปแล้วล่ะ ไว้พบกันใหม่นะท่านพี่

 

นานาคุสะเอ่ยเรียบ ก่อนจะหายไปเสียอย่างนั้น

 

ไซโต้และนานาโฮะมองหน้ากัน ทันใดนั้นนานาโฮะก็ต้องกรีดร้องเสียงดัง เพราะจู่ๆไซโต้ก็อุ้มเธอขึ้น

 

เบาจังนะ ทานอะไรมาบ้างหรือยัง?

 

ไซโต้เอ่ยเมื่อน้ำหนักของสาวน้อยดูจะน้อยกว่าปกติที่คนกำลังมีครรภ์ควรจะเป็น นานาโฮะส่ายหน้าเบาๆขณะที่ซุกใบหน้าที่แดงก่ำกับอกของเขา

 

ถ้าอย่างนั้นก็ทานข้าก่อนอาหารเย็นก็แล้วกัน

 

นานาโฮะหน้าแดงกว่าเดิมทันทีเมื่อเข้าใจถึงคำพูดของเขา ก่อนที่ไซโต้จะอุ้มนานาโฮะกลับบ้านของพวกเขา

 

ฮาจิเมะบ้า...

 

...........................................................................................................................................

 

สิบปีต่อมา...

 

นานาโฮะและไซโต้ก็ยังอยู่ด้วยกันอยู่ แต่พวกเขาจำต้องออกรบไปกับพวกฮิจิคาตะ และในที่สุดพวกเขาก็เป็นฝ่ายแพ้วัฒนธรรมตะวันตกเริ่มเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นเรื่อยๆ นานาโฮะที่คิดว่าตนเองเป็นยักษ์ไม่ควรจะมีชื่อในประวัติศาสตร์ ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้จักเธอในฐานะหนึ่งในนักรบแห่งชินเซ็นกุมิและในฐานะภรรยาของไซโต้ ฮาจิเมะ ในตอนนี้ เธอกับเขาก็ย้ายบ้านอยู่ในชนบทที่ห่างไกลผู้คน กับบุตรและบุตรีทั้งสอง ที่คนพี่ชายโดเมกิ*สืบสายเลือดของยักษ์ แต่ทว่าน้องสาวกอากาเนะ**ลับไม่มีร่องรอยของเชื้อสายยักษ์อยู่เลย

 

อย่างน้อย...นางก็จะได้เหมือนเจ้า...

 

นานาโฮะเอ่ยหลังจากที่รู้ว่าลูกคนเล็กของเธอไม่ได้สืบเชื้อสายของยักษ์ ไซโต้ไม่ว่าอะไร เขาเพียงแค่กอดเธอเอาไว้ในอ้อมอก เพราะเมื่อเธอพูดถึงเรื่องเผ่าพันธุ์ทีไร เธอก็จะรู้ตัวว่าเธอไม่สามารถอยู่กับสามีของตนไปตลอดชีวิตได้แน่ๆจนเผลอร้องไห้ออกมาเสียทุกครั้ง

 

ส่วนลูกชายคนโต ถึงแม้จะสืบเชื้อสายของยักษ์ ยังไงๆเขาก็มีเชื้อสายของยักษ์มาเพียงครึ่งเดียว ทำให้มีลักษณะเหมือนมนุษย์มาก และเขายังไม่รู้ ว่าแม่ของตนเป็นยักษ์

 

ถึงพวกเขาก็แปลกใจนิดหน่อย ที่แม่ของตนไม่ชราลงเลยแม้แต่น้อยก็เถอะ...

 

แม่ดูแลตัวเองดีน่ะลูก...อย่าไปบอกใครเชียวนะ

 

นานาโฮะเอ่ยขณะที่กอดลูกทั้งสองหลวมๆ ทั้งสองไม่เข้าใจว่าทำไมถึงบอกใครไม่ได้ แต่ก็พยักหน้าเข้าใจ

 

คิดถึง...ช่วงที่เรายังไม่ได้รักกันจังนะคะ

 

นานาโฮะเอ่ยขึ้นหลังจากมายืนดูดาวที่หน้าบ้านของตน ข้างๆมีไซโต้กำลังหัวเราะเบาๆเพราะสิ่งที่เธอพูดออกมามันทำให้เขารู้ ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

 

อย่าคิดแบบนั้นสินานาโฮะ เจ้าก็ไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวตลอดไปเสียหน่อย อย่างน้อยโดเมกิก็อยู่กับเจ้าจนกว่าเจ้าจะหมดอายุขัยนี่

 

ไซโต้เอ่ยปลอบเบาๆขณะที่กอดเธอไว้หลวมๆ บัดนี้ลูกทั้งสองของพวกเขาคงหลับแล้ว ดังนั้นเขาคงไม่ต้องระแวงที่จะโอบกอดกันตามประสาสามีภรรยา และพูดคุยเรื่องที่ไม่ควรให้ลูกทั้งสองรู้จนกว่าจะถึงเวลา

 

ก็อยากให้เป็นเช่นนั้น แต่ข้าก็อยากอยู่กับเจ้านี่...

 

เธอกอดเขาตอบ เพื่อปกปิดใบหน้าที่กำลังมีน้ำตาไหลอาบ ช่วงนี้ไซโต้สังเกตว่าเธอช่างขี้แยกว่าปกติมาก

 

อย่าเอาแต่ใจนักเลยน่า นานาโฮะ เจ้าก็รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้...

 

ไซโต้เอ่ย ก่อนจะลูบศีรษะของคนตัวเล็กเบาๆ อันที่จริงเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างพวกเขาแล้วล่ะ...

 

แต่ข้า...อยากรักเจ้าคนเดียวตลอดไป...

 

นานาโฮะเอ่ย ไซโต้ยิ้มกับความคิดของหล่อน ก่อนที่เขาจะประคองใบหน้าของเธอแล้วประทับจูบเบาๆบนกลีบปากบาง

 

ความคิดน่ารักๆนี่น่ะ ข้าจะขอจำไปจนวันตายเลยก็แล้วกัน

 

...........................................................................................................................................

 

กลับไป...!?”

 

นานาโฮะส่งเสียงร้องตกใจ เมื่อมีคนส่งสารเดินมาบอกพวกเขาถึงที่ และในใจความของสารนั้นคือฮิจิคาตะต้องการให้พวกเขากลับไป โดยไม่มีข้อโต้แย้ง

 

แล้ว...บุตรของเราล่ะ?

 

นานาโฮะเอ่ยถามอย่างลนลาน ไซโต้ที่กำลังคุยกับผู้นำสารอยู่จึงรอฟังคำตอบ

 

ท่านฮิจิคาตะบอกว่า ต้องการให้พวกท่านกลับไปเพื่อรับหน้าที่เป็นหนึ่งในรัฐมนตรีขอรับ...นี่คือหนังสือเชิญ ส่วนบุตรและบุตรีของพวกท่านก็สามารถพาไปได้เช่นกันขอรับ ทางการจะเตรียมที่พักและอาหารให้อย่างดี แต่ว่าของเพียงให้พวกท่านกลับไปเท่านั้นขอรับ...

 

ผู้นำสารอธิบาย ใบหน้าของไซโต้และนานาโฮะฉายแววลำบากใจอย่างชัดเจน พวกเขาก็อยากไปตามคำเชิญ แต่ว่าพวกเขาก็มีลูกทั้งสองให้ดูแล

 

คิดถึงข้าอยู่รึเปล่า? มินาโมโต้?

 

เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง นานาโฮะหันควับไปทันทีเมื่อจำเสียงนั้นได้...คนที่ทำลายความทรงจำของเธอ

 

คาซามะ! มาทำไม...

 

นานาโฮะโวยวาย ก่อนจะดันลูกสาวของตนไปด้านหลัง

 

ข้าไม่สนลูกสาวของเจ้าหรอก...พอดีผ่านมาเลยแวะมาทักทายก็เท่านั้น

 

คาซามะยักไหล่

 

เจ้ายังไม่โดนท่านรองฆ่าอีกเรอะ?

 

ไซโต้เอ่ยถามตรงๆ อาคันตุกะที่ผ่านมาหัวเราะเบาๆ

 

ถ้าไม่อย่างนั้นข้าคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก...ข้าเพียงได้รับคำสั่ง (จากเซ็นฮิเมะ) ให้มาเป็นพี่เลี้ยงลูกของเจ้าทั้งสองระหว่างที่พวกเจ้าไปทำงานก็เท่านั้น

 

คาซามะกระตุกรอยยิ้ม ทว่าสามีภรรยาทั้งสองกลับคิดว่าไม่น่าเชื่อถือเลยนี่สิ...

 

คราวก่อนก็มาทำรุ่มร่ามกับลูกสาวตู...งานนี้ฟัดให้ตายไปข้างก็ไม่ให้ไปหรอกเว้ย...

 

ไซโต้และนานาโฮะคิดเหมือนกันขณะที่จับแขนลูกทั้งสองแน่น

 

ก็คราวก่อนคาซามะผ่านมาแบบนี้แหละ แถมยังมาคิดจะล่อลวงลูกสาวของพวกเขาให้ไปด้วย โชคดีที่ลูกชาย(โดเมกิ)เข้ามาเห็นก่อนจะซัดคาซามะไม่เลี้ยงจนเขาต้องรีบจากไป

 

เอาเถอะน่า มินาโมโต้ คราวนี้ข้าไม่ทำอะไรหรอก แค่มีโดเมกิข้าก็ไม่กล้าทำอะไรอากาเนะแล้ว...แล้วก็ ข้าไม่ได้เป็นพวกชอบเด็กหรอก

 

คาซามะพยายามทำให้นานาโฮะเชื่อใจ นางสบถเบาๆครั้งหนึ่งก่อนจะหันไปคุยกับโดเมกิ

 

โดเมกิ อากาเนะ...เดี๋ยวแม่กับพ่อจะต้องไปทำงานนะลูก อาจจะนานหน่อย แต่ระหว่างนั้นท่านลุงคาซามะจะดูแลพวกเจ้า แล้วก็ แม่ขอฝากไว้หน่อยนะโดเมกิ หากคาซามะทำรุ่มร่ามอากาเนะโดยพลการ ข้าอนุญาตให้เจ้าใช้ดาบกับเขาได้ แล้วถ้าแม่ว่างๆแม่กับพ่อจะไปเยี่ยมนะลูก เข้าใจนะจ๊ะ?

 

นานาโฮะสั่ง โดเมกิพยักหน้ารับด้วยใบหน้าใสซื่อ...แต่ใครจะรู้ โดเมกิน่ะ ถูกไซโต้ฝึกใช้ดาบมาตั้งสี่ปี...

 

เข้าใจแล้วขอรับ ท่านแม่ ถ้าหากท่านลุงเข้ามาทำรุ่มร่ามกับอากาเนะ...ข้าใช้ดาบได้ใช่ไหมขอรับ?

 

โดเมกิเอ่ยด้วยความตื่นเต้น ไซโต้หัวเราะเบาๆกับท่าทีของคาซามะที่หน้าซีดและเหงื่อแตกพลั่ก เพราะขึ้นชื่อว่ามินาโมโต้และไซโต้ที่เรียกว่าเชี่ยวด้านเชิงดาบและการวิวาทแล้วล่ะก็ เขาคงไม่ได้รับมือง่ายๆแน่ แถมเมื่อลูกชายที่ถูกสั่งทำตาประมาณว่าเจื๋อนได้ใช่ไหมฮะ?ก็พาลทำเขากลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึก

 

แล้วก็ อากาเนะ หากท่านลุงบอกให้ไปหาหรือไปที่ใด...พาโดเมกิไปด้วยนะลูก...แล้วก็ถ้าหากท่านลุงทำรุ่มร่ามกับหนูโดยที่โดเมกิไม่อยู่ แม่อนุญาตให้ลูกใช้วิชาป้องกันตัวเองที่แม่สอนให้ได้เลย ไม่ต้องรอโดเมกิมาช่วยนะลูก

 

นานาโฮะหันไปสั่งอากาเนะ เธอพยักหน้ารับทันทีด้วยความดีใจ ถึงจะเห็นว่าเธอดูน่ารักเรียบร้อย แต่ที่จริงแล้วหากเผลอๆเธอก็หยิบมีดออกมาปาเล่นได้เหมือนกัน

 

แถมแม่นด้วย...

 

ถ้าอย่างนั้น อากาเนะสามารถใช้มีดได้หรือไม่เจ้าคะท่านแม่?

 

นานาโฮะพยักหน้า

 

ใช้ได้ทุกสิ่งที่นำมาเป็นอาวุธได้เลยจ๊ะ ท่านลุงไม่เป็นอะไรหรอก...

 

นานาโฮะยิ้มให้ ก่อนที่จะดันหลังลูกสาวและลูกชายให้ไปกับคาซามะ

 

จำที่แม่สั่งไว้นะลูก แล้วก็ไว้ว่างๆแม่กับพ่อจะไปเยี่ยม

 

นางเอ่ยไม่ทันไรลูกสาวและลูกชายก็โผเข้ากอด เพราะพวกเขาแน่ใจว่าอาจจะไม่ได้พบกันนานพอตัว แล้วพวกเขาก็เข้าไปกอดบิดาของตนต่อ

 

ดูแลตัวเองนะลูก...

 

ไซโต้เอ่ยขณะที่ลูบศีรษะบุตรทั้งสอง พวกเขาพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปกับคาซามะที่เดินนำไปก่อน

 

คู่สามีภรรยามองตามหลังลูกสาวและลูกชายจนลับตาไป ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

 

ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปเตรียมของก่อน เจ้าไปเตรียมของที่จำเป็นก็แล้วกัน

 

ไซโต้เอ่ยสั่งนานาโฮะ เธอยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านตามด้วยไซโต้ โดยผู้ส่งสารก็ยังยืนรออยู่ไม่ขยับไปไหน

 

................................................................................................................................................................................

 

แล้วเรียกเรามาทำไมอย่างนั้นหรือ?

 

ไซโต้เอ่ยถามหลังจากที่เดินทางมาถึงที่ที่ฮิจิคาตะนัดพบ

 

ก็ตามที่ว่าไว้...ข้าอยากให้พวกเจ้ารับหน้าที่รัฐมนตรีที่นี่ เพราะคนของเรามีไม่พอ...

 

ฮิจิคาตะเอ่ยขณะที่เซ็นเอกสาร ซึ่งนานาโฮะก็หยิบเอกสารอื่นไปอ่านด้วยความสงสัย

 

ก็เลยเรียกพวกเรามาสินะ

 

นานาโฮะพึมพำขณะที่วางเอกสารนั้นลง

 

แล้ว...โดเมกิกับอากาเนะล่ะคะ?

 

จิซึรุเอ่ยถามขณะที่หยิบชุดแบบตะวันตกมาให้นานาโฮะ

 

คาซามะรับไปเป็นพี่เลี้ยงน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก...

 

นานาโฮะยักไหล่ไม่ใส่ใจ เป็นห่วงไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะถ้าไม่มีโดเมกิ...ก็ยังมีอากาเนะที่ยังสามารถสู้ได้อยู่ ถึงฮิจิคาตะและจิซึรุจะขัดๆหน่อยกับที่คาซามะเอาไป แต่ก็รู้ดีว่าเด็กน้อยทั้งสองป้องกันตัวเองได้อยู่แล้ว

 

ถ้าอย่างนั้น จากนี้ไปก็ขอฝากด้วยนะ

 

ฮิจิคาตะเอ่ยก่อนจะยื่นมือให้ทั้งสองจับ นานาโฮะยิ้มจางๆก่อนจะเช็คแฮนด์ตามธรรมเนียม ตามด้วยไซโต้

 

...........................................................................................................................................

 

หลังจากนั้นไซโต้และนานาโฮะก็เข้ามาทำงานในรัฐบาลชุดนี้ โดยที่มีส่วนน้อยเท่านั้นจะรู้จักกับนานาโฮะ ถึงจะรู้ก็รู้แค่ในนาม เพราะเธอไม่เคยออกงานสังคมใดๆเลย รวมทั้งสามีของเธอด้วยที่ไม่ค่อยออกงานสังคมเท่าใดนักแต่ก็มีคนรู้จัก ว่ากันว่านานาโฮะนั้นมีหน้าที่เพียงแค่สนับสนุนสามีของหล่อนเองเท่านั้น

 

แต่หลังจากนั้นสามปี ทั้งสองก็ออกจากการเป็นรัฐมนตรี และออกไปอยู่บ้านนอกเหมือนเดิม

 

ท่านแม่คะ...

 

เสียงใสขอลูกสาววัยสิบสามปีดังขึ้น นานาโฮะหันไปมองต้นเสียงก่อนจะต้องรับแรงกระแทกของเด็กวันรุ่นเต็มๆ

 

ว่าอย่างไรจ๊ะ? อากาเนะ?

 

นานาโฮะถามก่อนจะให้ลูกสาวยืนดีๆหลังจากที่โถมตัวกอดเธอ

 

อากาเนะ อยากออกเรือนแล้วค่ะ...

 

.....

 

อา...คาซามะสินะ...

 

นานาโฮะถามด้วยสีหน้าซีดๆ

 

ค่ะ...

 

นางเอ่ยรับอย่างไม่ลังเล นานาโฮะคิ้วกระตุกทันที

 

ไอ้หมอนั่น...หลอกอะไรลูกสาวตูอีกฟะ?

 

นานาโฮะคิดขณะที่มองใบหน้าของลูกสาวที่ดูใสซื่อไร้เดียงสา และแน่นอน ที่นางเอ่ยขอมาแบบนี้คงเป็นเพราะอีกฝ่ายต้องไปพูดอะไรกับนางเป็นแน่

 

แล้วตอนนี้คาซามะอยู่ไหนจ๊ะ?

 

นานาโฮะเอ่ยถามเสียงเหี้ยม ด้วยความใสซื่อ อากาเนะจึงตอบตามความจริง

 

เมื่อครู่อากาเนะคุยกับท่านคาซามะที่สวนดอกไม้ตรงข้างลำธารน่ะเจ้าค่ะท่านแม่

 

นางเอ่ยด้วยความสดใส

 

อืม...ถ้าอย่างนั้นอากาเนะ เจ้าไปเล่นกับโดเมกิสักครู่นะ เดี๋ยวแม่กลับมา...

 

นานาโฮะเอ่ยขณะที่ลูบหัวลูกสาวแล้วเดินไปหยิบดาบของตนมาจากแท่นวาง

 

เอ๋? ท่านแม่เอาดาบไปด้วยทำไมหรือเจ้าคะ?

 

อากาเนะเอียงคองง นานาโฮะไม่ว่าอะไรก่อนจะส่งยิ้มให้แล้วดึงดาบออกจากฝัก

 

แม่จะไปเล่นกับท่านลุงสักครู่ เดี๋ยวจะกลับมานะจ๊ะ

 

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงเป็นปกติ ทว่าไซโต้ที่ผ่านมาได้ยินถึงกับปล่อยไม้ซุงที่ตนเองไปเก็บมาจนร่วงไปกับพื้นแล้วเดินไปลากอากาเนะให้ห่างจากแม่ของตน

 

เพราะตอนนี้ เธอกำลังของขึ้น...

 

เอ่อ...อากาเนะ เจ้าอยากช่วยพ่อผ่าฝืนรึเปล่า?

 

ไซโต้เอ่ยถามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ และเมื่อได้ยินถึงการใช้ของมีคม นางก็พยักหน้ารับทันที

 

อยากเจ้าค่ะ ให้ท่านพี่ช่วยด้วยนะเจ้าคะ

 

อากาเนะเอ่ยอย่างร่าเริงก่อนจะวิ่งออกไปเมื่อพ่อขอตนพยักหน้า เมื่ออากาเนะวิ่งเข้าไปในบ้าน ไซโต้ก็หันไปทางทิศที่นานาโฮะเดินไปก่อนจะเหงื่อตกเมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนของใครสักคนแว่วมาจากทิศนั้น

 

ไปพูดอะไรกับแม่เขาอีกล่ะ...อากาเนะ...

 

ไซโต้กุมหัว เพราะว่าปกติคนที่จะทำให้นานาโฮะสติแตกเพราะหวงลูกได้ขนาดนี้ก็เป็นอากาเนะนี่แหละที่ใสซื่อเกินไปจนใครพูดอะไรก็เชื่อไปหมด

 

คราวก่อนก็บอกว่าถ้าไม่ออกเรือนจะตายตอนอายุสามสิบ...เลยอยากออกเรือนกับคาซามะ...

 

ออ...เพราะหมอนั่นสินะ....

 

ไซโต้คิดในใจ พอดีกับที่อากาเนะลากโดเมกิออกมาได้สำเร็จ

 

น่าแปลกที่อากาเนะมีใบหน้าคล้ายคลึงเขาจนใครเห็นก็ทักบ่อยๆ แต่ทว่านิสัยชอบใช้ของมีคมเล็กๆคงติดจากคนเป็นแม่มา ส่วนโดเมกิก็มีใบหน้าคล้ายแม่ของเขาอย่างกับลอกพิมพ์มา แถมยังมีใบหน้าคล้ายกับผู้หญิงจนมีคนเข้าใจผิดก็บ่อยครั้ง แต่ถึงจะเห็นน่ารักแบบนี้ โหดใช่ย่อย คงเป็นเพราะตอนเด็กๆกระมังที่นานาโฮะและเขาสอนให้โดเมกิดูแลน้องสาวของตนอย่างดีอย่างไข่ในหิน เพราะมีตัวไฮยีน่าอย่างคาซามะมาเกาะแกะ เมื่อโตขึ้นเขาจึงกลายเป็นคนหวงน้องสาวอย่างมาก และคงเป็นเพราะเขาเป็นยักษ์ด้วย ตอนนี้ร่างกายของเขาจึงเติบโตเกินมนุษย์วัยเดียวกัน รวมถึงความคิดด้วย

 

ถ้าตอนนี้ไปบอกใครๆว่าอายุสิบสี่คงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ

 

ท่านพ่อ ข้าเคยบอกแล้วไง ว่าอย่าชวนให้อากาเนะทำงานอันตราย

 

โดเมกิติบิดาตนเองเล็กน้อยเมื่ออากาเนะพยายามคะยั้นคะยอให้เขาช่วยผ่าฟืน

 

อา...พ่อแค่ชวนเล่นๆเอง ไม่นึกนี่ว่าจะทำจริงๆ ถ้าอย่างนั้นโดเมกิก็ช่วยพ่อหน่อยสิ

 

ไซโต้เอ่ยขณะที่ยืนขวานให้ โดเมกิพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปผ่าฟืนตามที่พ่อขอตนขอโดยมีอากาเนะทำหน้าจ๋อยเพราะไม่ได้ทำอยู่ด้านหลัง

 

กลับมาแล้วจ้า...

 

เสียงของภรรยาสาวดังขึ้น ไซโต้หันไปมองก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคมดาบของเธอมีคราบเลือดจางๆติดอยู่

 

น...นานาโฮะ...นี่เจ้า...

 

ไซโต้เอ่ยตะกุกตะกักก่อนจะเงียบไปเมื่อนานาโฮะส่งยิ้มปิดปากมาให้

 

เอาเป็นว่า อากาเนะ เจ้ารอไปอีกสักเจ็ดปีนะ แม่ถึงจะยอมให้เจ้าออกเรือน...

 

นานาโฮะเอ่ยขณะที่ลูบหัวลูกสาว นางมีท่าทีดีใจมากเมื่อแม่ตนเองเอ่ยอนุญาต

 

แต่แม่คงขอขูดค่าสินสอดเยอะหน่อยล่ะ...ถ้าไม่อย่างนั้นแม่จะจับคาซามะเชือดอีกแน่ๆจ๊ะ

 

ยังมีหน้ามาพูดหน้าระรื่นอีกนะ!!!

 

ไซโต้อ้าปากค้าง อันที่จริงแค่เรื่องที่นานาโฮะอนุญาตให้อากาเนะออกเรือนก็น่าตกใจอยู่แล้ว แล้วนางยังจะเอ่ยอะไรแบบนั้นอีก...

 

........................................................................................................................................................

 

ไม่สมกับเป็นเจ้าเลยนะ...

 

ไซโต้เอ่ยขณะที่กำลังเตรียมตัวเข้านอน นานาโฮะยิ้มจางๆ

 

ก็ทำอย่างไรได้ล่ะ ก็อากาเนะต้องการนี่นา

 

นานาโฮะเอ่ยขณะสางผม ไซโต้ไม่ว่าอะไรก่อนจะเดินไปกอดเธอจากด้านหลังและสูดดมกลิ่นเรือนผมของเธอที่เพิ่งสระมาเมื่อครู่

 

ถึงปากเจ้าจะบอกไม่อยาก...แต่เจ้าก็ยังยอมนี่นา

 

ไซโต้เอ่ยแซว ทำให้นานาโฮะอดยิ้มไม่ได้

 

เอาน่ะ ข้าก็ไม่อยากตามใจลูกมากนักหรอก แต่ข้ากลัวว่าลูกจะขายไม่ออกต่างหาก

 

นานาโฮะแก้ตัวแล้วหมุนตัวไปประจันหน้ากับสามีของตน

 

อย่ามาแก้ตัวเลยน่า อันที่จริงเจ้าก็ยอมรับคาซามะอยู่แล้วไม่ใช่หรืออย่างไร?

 

ไซโต้เอ่ยยิ้มๆ ทำให้นานาโฮะต้องเผลอหน้าแดงเพราะเขาพูดถูก

 

ม...ไม่ใช่เสียหน่อย...เจ้า...เอาอะไรมาพูด...

 

นานาโฮะพูดเบาลงๆทำให้ไซโต้ต้องหัวเราะกับท่าทางตลกๆของเธอ แต่จู่ๆเธอก็ต้องกรีดร้องเบาๆ เมื่อไซโต้อุ้มเธอขึ้นแล้ววางบนเบาะก่อนจะคร่อมทับและประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากบางทันที

 

ลิ้นอุ่นชื้นไล้เลียริมฝีปากคนตัวเล็กเบาๆก่อนจะรุกล้ำเข้าไปเมื่อเธอเผยอปากเล็กน้อย มือทั้งสองตรึงแขนของคนตัวเล็กไว้เพื่อกันหนีและการทำร้ายร่างกาย ซึ่งเธอก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใดและตอบรับสัมผัสของเขาอย่างดีเยี่ยมจนเธอเผลอครางออกมาเบาๆทำให้ไซโต้ผละออก

 

หืม?

 

เขากระตุกยิ้มเมื่อเธอหน้าแดงเพราะเสียงน่าอายเมื่อครู่ ก่อนที่เขาจะปล่อยมือที่ตรึงแขนทั้งสองข้างของเธอออก ทำให้นานาโฮะเผลอกอดคอเขาเมื่อจู่ๆเขาก็กระตุกเชือกรัดชุดนอนของเธอออก

 

ฮ...ฮาจิเมะ...

 

นานาโฮะเอ่ยตะกุกตะกักเมื่อแน่ใจว่าคราวนี้ไซโต้คงไม่ได้เล่นแน่ๆ เขากระตุกรอยยิ้มเมื่อเห็นใบหน้ายามเขินอายของเธอก่อนจะก้มลงซุกไซร้ต้นคอขาวผ่องของเธอทำให้รู้สึกจั๊กกะจี้แต่ก็อดกังวลในหลายๆเรื่องไม่ได้เมื่อเธอรู้สึกถึงปลายนิ้วที่ลากผ่านแผ่นหลังไป

 

ถือเป็นค่าที่เจ้าปากไม่ตรงกับใจก็แล้วกัน...

 

เขาเอ่ย ก่อนจะประกบริมฝีปากอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง

 

ม...ไม่ได้นะ...เดี๋ยว...เดี๋ยวอากาเนะกับโดเมกิจะ...

 

นานาโฮะพยายามผลักเขาออก ทว่าในตอนนี้เรี่ยวแรงของเธอได้หายไปเสียแล้ว

 

ไม่เป็นไรหรอก...พวกเขาหลับไปแล้ว...

 

ไซโต้เอ่ยราวกระซิบ ทำให้ภรรยาสาวเม้มปากแน่น

 

ข้า...ไม่ได้อยากมีคนที่สามนะ...

 

นานาโฮะพยายามพูด ทว่าไซโต้กลับยิ้มระรื่น

 

เราเคยทำอะไรแบบนี้มาตั้งหลายครั้ง...แต่เจ้าก็ยังมีลูกแค่สองคน เจ้าคิดว่าข้าอยากได้คนที่สามอีกหรืออย่างไร?

 

ไซโต้เอ่ยดักทำให้นานาโฮะหน้าแดงซ่าน

 

ถ...ถ้าอย่างนั้น...

 

นานาโฮะเอ่ยขณะที่ก้มหน้าลงต่ำและดึงสายรัดชุดนอนของไซโต้ออก

 

ข...ข้าก็คงเถียงเจ้าไม่ได้...

 

...............................................................................................................................

 

ข้าล้อเล่นน่ะ...

 

จู่ๆไซโต้ก็พูดขึ้นหลังจากที่ภรรยาสาวดึงเชือกของเขาออกเรียบร้อยแล้ว ทำให้คนที่นอนอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือก

 

ข้าไม่ได้อยากมีอะไรกับเจ้าเสียหน่อย แค่หยอกเล่นเท่านั้นเอง...

 

และนั่นทำให้นานาโฮะหน้าแดงเรื่อยๆ เรื่อยๆเพราะถูกหลอกและตัวเองดันไปคล้อยตามอีก

 

ฮาจิเมะบ้า!!!!!”

 

นานาโฮะโวยพร้อมกับต่อยสามีของตนจนล้มลงนอนข้างๆ เมื่อเป็นอิสระนางก็ลุกขึ้นนั่งและทุบอีกฝ่ายต่อไม่หยุด

 

หลอกกันได้นะ เจ้าบ้า บ้า บ้า บ้า บ้า บ้า!!!!!!”

 

ไซโต้หัวเราะกับปฏิกิริยาของเธอเบาๆทั้งๆที่ยังถูกทุบอยู่ เขาก็รู้ดีว่าเธอคงเขิน แต่ทำอย่างไรได้ คนมันอยากแกล้งนี่นะ...

 

คนเขาก็อายเป็นเหมือนกันนะยะ

 

นานาโฮะเอ่ยก่อนจะผูกเชือกชุดนอนให้เหมือนเดิม

 

เอาน่า...ข้าแค่แกล้งเล่นๆเอง...อย่าคิดมากสิ

 

ไซโต้ปลอบหลังจากรัดเชือกเหมือนเดิมแล้ว

 

หนอย...คิดจะให้ข้ายกโทษให้รึ? รอไปสามชาติเถอะย่ะ

 

นานาโฮะประชดก่อนจะสะบัดหน้าหนี ไซโต้ขำกับท่าดีทีจริงของนางเล็กน้อย

 

ถ้าอย่างนั้นข้าก็ต้องตายแล้วเกิดใหม่อีกตั้งสามรอบเลยล่ะสินะ

 

ไซโต้คาดเล่นๆ ทว่าภรรยาของเขากลับไม่ตอบอะไร ดังนั้นเขาก็รู้แล้ว ว่านางโกรธเขาจริงๆ

 

นี่...ถึงข้าจะแกล้งเจ้าเล่น แต่ความรู้สึกของข้าทั้งหมดเป็นของจริงนะ

 

เมื่อไซโต้เอ่ยจบ ภรรยาขี้งอนของเขาก็หันมาเพราะไม่เข้าใจประโยคเมื่อครู่ และเขาใช้โอกาสนั้นในการจูบเธออีกครั้ง

 

นานาโฮะกระพริบตาปริบๆกับการจู่โจมที่ไม่ได้ตั้งตัว ไซโต้ยิ้มให้ก่อนจะกอดเธอไว้

 

ถือซะว่าเป็นการง้อขอคืนดีของข้าก็แล้วกัน...

 

นี่...ทำหน้าอึ้งแบบนั้นทำไมกันล่ะ? ข้าไม่ได้จูบเจ้าครั้งแรกเสียหน่อย ทำเป็นไม่ชินไปได้

 

...........................................................................................................................................

 

-END-

 

*โดเมกิ จงใจย่อมาจาก โทโดเมกิ ที่เป็นชื่อของยักษ์ร้อยตา

**อากาเนะ ให้อารมณ์มนุษย์เล็กน้อย แปลว่าบุปผาที่มีกลิ่นหอม

***นานาโฮะแต่งเข้าตระกูลของไซโต้ก็จริง แต่คนอื่นๆก็มักจะเรียกนามสกุลมินาโมโต้ของเธออยู่

วันนี้ขยันอัพเว้ยยยยย ไว้ตอนพิเศษก่อนนะเอ้อ>w<


 

\:)  Shalunla

Thank for Theme

SHALUNLA : T H E M E

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #11 PoupeE (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 02:18
    ป๊าดดดด คาซามะกินเด็ก!!


    ไซโต้เปลี๋ยนไป๊!!
    #11
    0