Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 10 : [Memory 11 Do you love me?]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ต.ค. 55

[Memory 11 Do you love me?]

 

นานาโฮะกลับมาร่วมในกลุ่มชินเซ็นกุมิอีกครั้งหลังจากหายตัวไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ โดยเธอให้ข้ออ้างว่าเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย จึงเดินทางมาล่าช้ากว่าปกติที่ควรจะเป็น ซึ่งฮิจิคาตะก็รู้ดีว่าต้องเกิดอะไรขึ้นมากกว่านั้นเพราะคนอย่างนานาโฮะอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆไม่สามารถหยุดนางได้หรอก แต่เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้มากมายนัก

 

ว่าแต่...เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า? สีหน้าไม่สู้ดีเลยนี่

 

ฮิจิคาตะเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอหมองกว่าที่ควรจะเป็น นานาโฮะส่ายหน้าก่อนจะขอตัวออกมาเพราะรู้ดี ว่าถ้าหากยังฝืนอยู่ต่อ...ฮิจิคาตะคงเริ่มถามซอกแซกเป็นได้

 

เมื่อเธอออกมาจากห้องก็พบกับไซโต้ที่กำลังเดินมาพอดี เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอเอาแต่จ้องหน้าเขา

 

จะไปไหนอย่างนั้นหรือ?

 

นานาโฮะเอ่ยถามเรียบ ไซโต้กระพริบตาปริบๆก่อนจะหน้าแดงเมื่อนึกได้ว่าเขาเป็นห่วงนางจึงออกมาเผื่อว่านางเป็นอะไร

 

ป...เปล่า...ข้าแค่...

 

ไซโต้ก้มหน้าลงเพื่อพยายามปกปิดใบหน้าที่แดงก่ำ ในอกของเขาเต้นรัวราวกับเกิดอุบัติภัย ทว่าเป็นอุบัติภัยที่ท้องฟ้าช่างสดใส เขาเริ่มอยากออกจากที่แห่งนั้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขาอยากออกมาจริงๆ

 

ถ้าเจ้าไม่ได้ยุ่งอยู่...ช่วยอยู่กับข้าสักพักได้หรือไม่?

 

ไซโต้เงยหน้าขึ้น พอดีกับที่นางเอนตัวลงซบอกเขาอีกครั้ง

 

มันเหนื่อยจริงๆนั่นแหละ...ที่ต้องแบกรับเรื่องราวไว้หลายอย่างในคราเดียว...

 

นานาโฮะเอ่ยอู้อี้ มือเล็กขยำเนื้อผ้าชั้นดีของชายหนุ่มแน่นราวกับจะระบายอะไรบางอย่าง

 

คุยกันที่นี่ไม่สะดวก...ไปนั่งคุยกันดีๆจะดีกว่าไหม?

 

ไซโต้เอ่ย เมื่อตอนนี้พวกเขากำลังอยู่บนระเบียงที่มีคนสามารถเดินผ่านไปมาได้สะดวก แถมตอนนี้พวกเขายังอยู่ตรงหน้าห้องของรองหัวหน้าปีศาจอีก

 

นานาโฮะไม่ว่าอะไรเป็นเชิงอนุญาต ไซโต้จึงพานางไปที่ห้องของนางที่เพิ่งจัดไว้ให้

 

เจ้าเหนื่อยมากเลยอย่างนั้นหรือ?

 

ไซโต้เอ่ยถาม เพราะนานาโฮะยังเกาะเขาไม่ปล่อยแม้กระทั่งนั่งอยู่

 

...ข้าน่ะ...ที่หายไปอาทิตย์หนึ่ง...ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุใดๆหรอก...

 

นานาโฮะสารภาพ ไซโต้เลิกคิ้วเล็กน้อยเพราะเธอมักจะไม่โกหกใคร แต่ครานี้เธอกลับโกหกฮิจิคาตะเสีย

 

ข้าถูกคาซามะจับตัวไป...

 

ราวกับอะไรในหัวขาดผึง ไซโต้กำมือแน่น เพราะเรื่องแบบนี้ไม่ได้เป็นเรื่องเล่นๆ

 

แล้วเจ้าโดนทำอะไรบ้างหรือเปล่า?

 

ไซโต้เอ่ยถามทันทีด้วยความเป็นห่วง ถึงจะเคล้ากับความโกรธ แต่เขาก็ไม่อยากวู่วาม นานาโฮะส่ายหน้า

 

เจ้าคิดว่าข้ายอมรึเปล่าล่ะ?

 

ไซโต้พอคลายกังวลลง เขารู้คงสึกแย่มากหากนางเป็นอะไรไป แต่เมื่อนึกถึงว่าสาวน้อยคนนี้ไปอยู่ในมือของผู้ชายที่เป็นศัตรูกันตลอดศกแล้วก็พาลให้หายโกรธไม่ลง

 

แล้วทำไม...เจ้าไม่บอกข้าก่อน...

 

ไซโต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทำให้สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมองไซโต้ที่ตอนนี้กำลังโกรธเคือง

 

เจ้ารู้หรือเปล่าว่าข้าเป็นห่วงเจ้าแค่ไหน! เจ้าที่เป็นยักษ์ที่สามารถเดินทางได้อย่างรวดเร็วควรจะมาถึงก่อนข้าด้วยซ้ำ แต่เมื่อข้ามาถึง กลับไม่มีร่องรอยของเจ้าอยู่เลย! เจ้ารู้หรือเปล่าว่าข้าตามหาเจ้าทุกวัน กินก็กินไม่ได้ นอนก็นอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงเจ้า แต่พอเจ้ากลับมา เจ้ากลับโกหกข้า โกหกว่าเจ้าไม่ได้เป็นอันตรายใดๆ ทั้งๆที่เจ้าเป็นอันตราย เป็นอันตรายจนข้าเกรงว่าหากเจ้าไม่ได้เป็นยักษ์ แล้วเจ้าจะรอดกลับมารึเปล่า!!! เจ้าคิดถึงจิตใจข้าบ้างรึไม่ มินาโมโต้!!!”

 

ไซโต้ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา นานาโฮะที่นั่งฟังอยู่ได้แต่อึ้งและพูดอะไรไม่ออก ถึงเขาจะพูดชวนให้เข้าข้างตัวเองแบบนี้ก็เถอะ แต่นางก็รู้ดีว่าเขาคงแค่เป็นห่วงธรรมดาๆเท่านั้นเอง

 

เจ้านั่นแหละ คิดถึงจิตใจข้าบ้างรึเปล่า นี่ครั้งที่สองแล้วนะที่เจ้าโวยใส่ข้าแบบไม่ฟังเหตุผล ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าเป็นห่วงไปมากกว่านี้ข้าจึงโกหก แต่ที่ข้าบอกเป็นเพราะข้าทนไม่ไหวแล้วต่างหาก แล้วเจ้าจะมาสนใจข้าทำไม ในเมื่อเจ้าไม่ได้รักข้า!!!!”

 

สิ้นเสียง ทั้งสองก็เงียบ ไม่มีใครพูดออกมาสักคน นานาโฮะหอบเพราะใช่แรงในการตะโกน ส่วนไซโต้ก็อึ้งที่จู่ๆนางก็สารภาพความในใจแบบอ้อมๆออกมา

 

ในเมื่อเจ้าไม่ได้รักข้า...แล้วเจ้าจะมาเป็นห่วงข้าทำไมกัน...

 

นานาโฮะเอ่ย ก่อนที่จะร้องไห้ออกมา ไซโต้พูดอะไรไม่ออกเพราะเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นห่วงเธอคนนี้ขนาดนี้...

 

นี่เจ้า...อย่าบอกนะว่าเจ้า....รัก...?

 

ไซโต้เอ่ยตะกุกตะกัก ใบหน้าของเขาขึ้นสีแดงเรื่อ นานาโฮะที่เริ่มรู้ตัวก็แดงไม่แพ้กัน

 

...ข้า...อย่างนั้นหรือ?

 

เมื่อประโยคต่อจนจบ ทั้งห้องก็เต็มไปด้วยความเงียบ ไซโต้จ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำของอีกฝ่ายไม่วางตา

 

ย...อย่างนั้นหรือ...จ...จริง...อย่างนั้นสินะ...

 

เขาก้มหน้าลงเมื่อเธอพยักหน้าหงึก

 

ต...ตั้งแต่ตอนไหน...

 

เขาถามอีกครั้ง ทำให้สาวน้อยตอนนี้หน้าจะติดพื้นอยู่แล้ว

 

ย...ต...ตอน...งานเทศกาล...

 

นานาโฮะสารภาพ ไซโต้อยากจะเขกหัวตายในครานั้น

 

ล...แล้วทำไมอีกวันเจ้าต้องทำร้ายข้าด้วยล่ะ...

ก็ข้าอายนี่ เจ้าไม่เข้าใจจิตใจสาวน้อยเสียจริงเลยนะ!!!”

 

นานาโฮะโวยวายขัด ไซโต้แย้มรอยยิ้มเล็กน้อย

 

ล...แล้วเจ้า...รักข้าหรือเปล่า?

 

นานาโฮะเอ่ยถามขณะที่ใบหน้าแดงก่ำ ไซโต้ไม่ตอบอะไร

 

ทั้งสองเงียบกันนาน นานมาก นานจนคนรอคำตอบเริ่มรู้สึกกดดันหนัก

 

ถ...แต่ถ้าเจ้าไม่อยากตอบ...ก...ก็ไม่ต้องตอบก็ได้ ยังไงๆ ยักษ์อย่างข้าก็ครองคู่กับมนุษย์ไปตลอดชีวิตไม่ได้...

 

สรรพเสียงทั้งหมดเงียบไป สาวน้อยเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆไซโต้ก็ขยับเข้ามาใกล้ๆก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปบนกลีบปากของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว แรกๆเธอก็พยายามดันออก แต่เมื่อต้านแรงของชายหนุ่มไม่ได้ เธอก็เงียบไป ก่อนจะหลับตาเพื่อรับสัมผัสของชายหนุ่มทั้งหมด ลิ้นอุ่นสอดเข้าไปสำรวจโพรงปากบาง ทำให้เธอเผลอสะดุ้งกอดเขาไปตามสัญชาติญาณ มือหนาลูบท้ายทอยของเธอเบาๆเพื่อให้ผ่อนคลาย เมื่อเธอพยายามตอบรับสัมผัสของเขา รสชาติของเธอทำให้เขาไม่อยากปล่อยเธอไปจริงๆ...

 

ฮ้า...

 

เมื่อไซโต้ถอนจูบออก นานาโฮะก็โกยอากาศเข้าปอดทันที การจูบเมื่อครู่นั้นแย่งอากาศของเธอไปเสียหมด

 

ให้การกระทำเมื่อครู่ของข้าเป็นคำตอบก็แล้วกันนะ นานาโฮะ...

 

ชายหนุ่มเอ่ยชื่อของเธอออกมา คำตอบของเขาทำให้สาวน้อยที่มุดอยู่ในอ้อมกอดอยากจะมุดหายเข้าไปในดินและไม่ออกมาอีกเลย เขารั้งท้ายทอยของสาวน้อยไว้ซบไหล่ก่อนจะสูดกลิ่นกายของเธอจากลำคอระหงทำให้เธอเผลอสะดุ้งเบาๆและใบหน้าแดงก่ำ

 

บ้า...เอ๊ย...

 

เธอเอ่ยไม่ออก ขณะที่พยายามปรับความคิดให้เข้ากับสถานการณ์ในตอนนี้ เพราะถ้าไม่ทำมีหวังเธอคงสติแตกจนกู่ไม่กลับแน่ๆ

 

ว่าแต่ว่า...เจ้าช่างน่ารักเสียจริงๆนะ ข้าชักจะทนไม่ไหวเสียแล้วสิ...

 

ไซโต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกๆ นานาโฮะรีบผละออกทันทีเมื่อเขากำลังจะทำท่าจะจูบเธออีกรอบก่อนจะแถมด้วยหมัดหนึ่งดอกเข้าให้

 

เจ้าบ้า!!!”

 

นางโวยวายเสียงดัง ก่อนจะหัวเราะออกมา ไซโต้ก็เช่นกัน

 

...............................................................................................................................

 

ว...ว่าอย่างไรนะ!”

 

ฮิจิคาตะดูจะช็อกไปเล็กน้อยเมื่อจู่ๆนานาโฮะกับไซโต้ก็เดินมาบอกว่าทั้งสองคนจะคบหากัน และอาจจะแต่งงานหลังจากที่จบศึกครั้งนี้

 

ต...แต่นางเป็น...ยักษ์...

 

เขาไม่เอ่ยคำสุดท้ายออกไป ด้วยนึกแล้วว่าทั้งสองคงต้องค้านแน่ๆ

 

ถึงแม้จะต้องโดนฆ่า แต่สิ่งที่ออกจากปากทั้งสองก็คือคำเดิมนั่นแหละ

 

อา...ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่ว่า...มันไม่เร็วไปหรือ? ไซโต้

 

ฮิจิคาตะถามด้วยความเป็นห่วง อันที่จริงเขาก็รู้แล้วว่าทั้งสองก็คงชอบพอกันมานาน แต่ว่าตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ระหว่างสงคราม...

 

ไม่เร็วไปหรอก ฮิจิคาตะ ข้ามีชีวิตหนึ่งร้อยปีมานี่เพื่อรอฮาจิเมะเชียวนะ ส่วนเขาก็รอข้ามาตั้งสองปี เจ้ายังจะว่าเร็วไปอยู่อีกหรือ?

 

นานาโฮะให้เหตุผล ไซโต้ไม่ว่าอะไรเพียงแค่มองคนรักกำลังเจรจากับคุณพ่อหวงลูกชาย(ไซโต้)อยู่เงียบๆ

 

เอาน่ะ ฮิจิคาตะ เจ้าอย่าทำตัวเป็นพ่อหวงลูกหน่อยเลย อีกอย่างลูกของเจ้าก็เป็นลูกชายนะ ไม่ใช่ลูกสาวเสียหน่อย หรือว่าเจ้าจะหลงรักฮาจิเมะ?

นี่เจ้าคิดบ้าอะไรอยู่!!!!”

 

ฮิจิคาตะโวยขัดคอ เรียกเสียงหัวเราะของจิซึรุและนานาโฮะได้อย่างดี

 

อ้าว ข้าก็นึกว่าที่ไม่ให้ฮาจิเมะลองคบกับข้าเป็นเพราะเจ้ากำลังหลงรักเขาอยู่ซะอีก

 

นานาโฮะทำหน้านิ่ง แต่ฮิจิคาตะกำลังโกรธและเคืองในเวลาเดียวกันเพราะเขาไม่สามารถเถียงเด็กคนนี้ได้

 

เอาเถอะน่า หากลองนับดูอายุข้าก็ยายเจ้าแล้วนา ข้าไม่คิดจะหลอกเขาหรอก อีกอย่างเราก็แค่ลองคบหากันเท่านั้นเอง ไม่ได้แต่งงานฉันสามีภรรยากันเสียหน่อย...

 

นานาโฮะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลง ฮิจิคาตะที่หมดหนทางก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแต่พยักหน้าเป็นเชิงยินยอมเท่านั้น

 

ก็ได้...แต่ว่าเจ้าน่ะ วันพรุ่งนี้เราก็จะบุกไปปราสาทเกียวโตตามที่เจ้าบอกแล้วนะ อย่าให้เรื่องนี้มาเกี่ยวกับเรื่องนั้นเด็ดขาด

 

ฮิจาคาตะเตือน นานาโฮะพยักหน้าเข้าใจก่อนจะลากไซโต้ออกไปทันที

 

อา...สองคนนั้น...เข้าใจจริงๆรึเปล่าเนี้ย?

 

ฮิจิคาตะบ่นพึมพำเมื่อเห็นคนที่กำลังวิ่งออกไปเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่ตนเองเตือน

 

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นานาโฮะซังสามารถแยกแยะเรื่องนั้นกับเรื่องนี้ได้อยู่แล้วล่ะค่ะ

 

จิซึรุเอ่ยจากด้านหลังทำให้ฮิจิคาตะใจเบาลงเล็กน้อย

 

........................................................................................................................................................

 

แต่ทำไมถึงรู้สึกแย่แบบนี้กันนะ?

 

........................................................................................................................................................

สมหวังกันแล้ววววว ฮิบฮิ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว//บ้า


 

\:)  Shalunla

Thank for Theme

SHALUNLA : T H E M E

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #9 PoupeE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2555 / 16:26
    ป๊าดดดดดดดดดดด

    คุณพ่อหวงลูก(ชาย?) หรือหวงอดีตว่าที่ภรรยา(?) กันแน่เอ่ย ฮิจจี้ =w=

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 สิงหาคม 2555 / 16:31
    #9
    0