Fic Soul Eater [Request]

ตอนที่ 5 : [Fic Soul Eater [Soul x Maka] :Senbon Zakura] to Kraopon...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 ธ.ค. 54

Fic Soul Eater[Soul x Maka]

Dear: Kraopon

Senbo Zakura

Note : ในที่สุดก็มีคนขอคู่อื่นซักที แถมดันเป็นคู่ที่ไม่คิดจะแต่งอีกต่าหาก(//โดนสาวกรุมถีบ) เซ็นบอน ซากุระ ชื่อเรื่อง แปลว่าซากุระพันปีค่ะ

 

............................................................................................................................................

 

อา...เจ้าซากุระพันปีเอ๋ย...

 

เจ้าทำอย่างไรกันนะ...

 

ทำให้กลีบดอกของเจ้าไม่ร่วงหล่น...

 

.............................................................................................................................................

 

เดี๋ยวฉันกลับมานะ...

 

เสียงของชายหนุ่ม นามโซล อีทเตอร์เอ่ยขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องเช่าไป และทิ้งให้สาวน้อย มากะ อัลบาล อยู่ที่ห้องเช่าคนเดียว

 

ดวงตาสีมรกตหมองลงอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่เธอจะสูดหายใจเข้าแล้วผ่อนลมหายใจ

 

ต้องอยู่ได้สิ ต้องอยู่ได้แน่ๆ

 

มากะพูดกับตัวเอง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆเป็นการปลอบใจตนเอง

 

อย่างแรก...ก็ทำกับข้าว...

 

มากะพูดขณะที่เดินไปทางห้องครัว ร่างเล็กครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะถอนหายใจ

 

เอาเป็นอะไรง่ายๆอย่างข้าวผัดก็แล้วกัน...

 

เธอพูดก่อนจะหยิบข้าวที่เหลือจากเมื่อวานมาและเริ่มลงมือทำ

 

อุ๋ย!”

 

มากะร้องด้วยความตกใจ หลังจากที่หั่นแครอทแล้วพลาดโดนมีดบาดจนของเหลวสีแดงไหลซึมออกมา

 

โซล ขอปาสเตอร์ยาหน่อย...

 

.....เงียบ

 

ลืมไป...ไม่อยู่นี่นา

 

มากะพูดเบาๆ ก่อนจะเดินไปหาปาสเตอร์ยาในกล่องปฐมพยาบาล

 

เมื่อปฐมพยาบาลเสร็จแล้ว เธอก็กลับไปทำกับข้าวต่อ

 

เธอเห็นกลีบซากุระกลีบหนึ่งปลิวเข้ามาในห้อง ไม่แน่ใจว่ามาจากไหนกันแน่ ก่อนที่เธอจะหันไปดู

 

ไม่มีแม้ร่องรอยของต้นซากุระ และกลีบดอกมันเข้ามาได้อย่างไร

 

ถึงมันจะชวนพิศวงมากเท่าไหร่ มากะก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก เพราะสิ่งที่เธอคิดถึงน่ะ...

 

ไม่อยู่...

 

ไม่อยู่ที่นี่...

 

แปะ...

 

แปะ...

 

โดยที่ไม่รู้ตัว ธารสีใสก็ไหลรินจากดวงตาสีมรกต ทำให้ร่างเล็กพยายามเช็ดมันออก

 

แต่ไม่ว่าจะเช็ดออกเท่าไหร่ กลับพรั่งพรูออกมาเรื่อยๆ

 

ไม่นะ...เราไม่ได้เหงาสักหน่อย เดี๋ยว...เดี๋ยวโซลก็กลับมาแล้ว...แค่แป๊บเดียวเอง...

 

พยายามปลอบตัวเอง จนในที่สุดเธอก็ทนไม่ได้อีกต่อไป

 

วันวาเลนไทม์ที่เหงาหงอย...

 

ไม่มีใคร...

 

ไม่มีคนๆนั้น...

 

ไม่มีคนๆนั้นอยู่เคียงข้าง...

 

มันเหงา...

 

จนทนไม่ไหว...

 

............................................................................................................................................................

 

ตอนนี้คือเวลาห้าทุ่มกว่าๆ มากะนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวเดิมโดยมีผ้าห่มคลุมไว้เพื่อความอบอุ่น

 

โซลก็ยังไม่กลับมา...

 

23:57น.

 

เหมือนกับจะต้องฉลองวันวาเลนไทม์คนเดียว ร่างเล็กเริ่มมีน้ำตาไหลอีกระลอกเมื่อมองนาฬิกาดิจิตอลที่ตั้งอยู่บนทีวี

 

23:59น.

 

รีบๆกลับมาสิ...

 

คนรออยู่จะเป็นยังไงก็ช่างงั้นหรอ?

 

ฉันเหงานะ...

 

รีบๆกลับมา...

 

00:00น.

 

เสียงนาฬิกาดังขึ้นเพื่อประกาศว่า ตอนนี้เป็นเวลาของการเริ่มวันใหม่ น้ำอุ่นๆกำลังไหลออกจากดวงตา แต่ว่าเสียงที่คุ้นหูก็ทำให้เธอกลั้นมันไว้

 

แกร๊ก

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของโซลที่พุ่งเข้ามาในห้อง เขาหอบอย่างหนักและเหงื่อไหลราวกับเพิ่งวิ่งมาอย่างหนัก ในมือของเขามีช่อดอกไม้ช่อหนึ่งที่ใหญ่มาก

 

มากะ...

 

โซลพึมพำเบาๆ มากะปาดน้ำตาลวกๆแล้วหันไปโวยวายตามฉบับสาวซึนเดเระ

 

อะ...อะไรเล่า...มีอะไร...

 

มากะขมวดคิ้วมุ่น ทั้งๆที่ในใจกลับเรียกร้องและโหยหาเขาจนแทบจะบ้า

 

เธอร้องไห้??

 

มรกตงามเบิกกว้าง ไม่กล้าสบตาสีทับทิมของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

ร้อง...ร้องไห้เนี้ยนะ บ้ารึเปล่า ฉันแค่ดูหนังแล้วอินกับมันเท่านั้นแหละย่ะ!!!”

 

มากะโวยวาย แต่โซลกลับทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ

 

เธอเหงา...ที่ไม่มีฉันหรอ??

 

โซลลองเดาดู ทำให้ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนที่เธอจะสะบัดหน้าไปอีกทาง

 

บ...บ้า...ฉันจะคิดถึงนายทำไมกัน

 

ร่างเล็กทำปากแข็ง ทั้งๆที่ใบหน้ากลายเป็นสีแดงจนสังเกตได้ชัด

 

โซลไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะช่วงชิงริมฝีปากร่างบางทันที ทว่าร่างเล็กกลับไม่ต่อต้านสักนิด

 

คิดถึง...เพราะรักไง...

 

โซลพูดแล้วยกช่อดอกไม้ให้เธอ

 

ดอกกุหลาบนับร้อยดอกที่อยู่ในช่อดอกไม้ประดับด้วยดอกซากุระที่หาได้ยากทำให้ร่างเล็กเบิกตากว้าง

 

นี่หรือว่านาย...

 

มากะพึมพำด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะคิดอะไรได้

 

โซล ฉันอยากได้ดอกซากุระล่ะ...

หา? แล้วจะทำยังไงล่ะ?

ไปหาให้หน่อยสิ

บ้ารึเปล่า หายากจะตาย อยากได้ก็ไปหาเองสิ

 

คำสนทนาของเธอกับโซลแวบเข้ามาในหัว ทำให้มากะเริ่มร้องอีกครั้ง

 

อืม...หายากอยู่นะ ดอกกุหลาบก็เหมือนกัน หาร้านที่ขายดอกไม้สวยๆได้ยากพอดู เฮ้ย! แล้วนั่นร้องไห้ทำไม??

 

โซลโวยวายเมื่อเห็นร่างเล็กร้องไห้ แต่เธอกลับส่ายหน้าแล้วสวมกอดเขา

 

เปล่า ฉันดีใจ ขอบใจนะโซล...แล้วก็...

 

มากะเงียบไปสักครู่ก่อนจะรับช่อดอกไม้มาและจุมพิศเบาๆที่ริมฝีปากของโซล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันรักนายนะ

 

............................................................................................................................................

 

อา...เจ้าซากุระพันปีเอ๋ย...

 

ตัวแทนแห่งความรักอันเป็นนิจนิรันด์...

 

เจ้าจะทำให้ความรักของผู้ใดสมหวังอีกไหมนะ??

 

.............................................................................................................................................

เย้ๆ ในที่สุดก็จบสกที

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่จบเร็วมากเลยนะคะ เพราะมันสั้นมาก==

ขอโทษคุณKraoponด้วยนะคะที่สั้นไปหน่อย

พอดีแมวจิ้นคู่นี้ไม่ค่อยออกอ่ะค่ะ แหะๆ









Sha lun la

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 21:30
    หวานมาก ><
    #30
    0
  2. #15 kraopun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 01:08


    ใบรับฟิค

    ชื่อ: kraopun
    ชื่อเรื่อง:senbon zakura
    ชอบมั้ยเอ่ย แก้ไขได้นะคะ: ชอบมาก~~~
    อย่าลืมกดFavนะคะ: กดแล้วจ้า
    แวะมาใช้บริการใหม่นะเอ้อ:จะแวะมาจ้า
    #15
    0