Fic Soul Eater [Kid x Maka]

ตอนที่ 36 : Chapter35 [บททดสอบ]:จบบททดสอบ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ม.ค. 55



โทรศัพท์ฝาพับสีดำร่วงหล่นลงบนพื้น โดยที่เจ้าของไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย ในหัวมีแต่คำพูดของใครสักคนที่เพิ่งคุยด้วยวนเวียนไปหมด

'กลับประเทศไทย...เดี๋ยวนี้!!!!!!!!!!!!'

เธอกำมือแน่นก่อนจะพิงกำแพง ดวงตาเริ่มมีน้ำสีใสคลอหน่วย เธอกัดฟัดแน่นเพื่อไม่ให้เปล่งเสียงสะอื้นออกมา

เหลือเวลา...อีกไม่มากแล้ว...

ฉันต้อง...ทำให้มันเสร็จเร็วๆ...

....................................................................................................................................

"เจ๊...?"

สาวน้อยคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องของผู้ที่เป็นพี่สาวของตน ก่อนที่เธอจะสอดสายตาหาพี่สาวที่คาดว่าจะไม่อยู่ในห้อง เมื่อไม่พบจริงๆเธอจึงเท้าเอว

"หายไปไหนนะ ทำไมช่วงนี้หายไปบ่อยจัง ทั้งๆที่ช่วงนี้ก็ไม่มีการทดสอบสองคนนั้นแท้ๆ..."

เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องของพี่สาวของตนแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องครัวก่อนที่เธอจะเห้นโทรศัพท์สีดำของพี่สาวของเธอที่ตกพื้นอยู่ ดังนั้นเธอจึงหยิบมันขึ้นมาดู

"แปลกจัง..."

เธอขยี้หัวตัวเองเบาๆ เพราะปกติพี่ของเธอเป็นคนที่พกโทรศัพท์ตลอด

และไม่รู้อะไรดลใจ เธอจึงลองกดดูว่าพี่ของเธอพูดกับใครครั้งล่าสุด

และทันทีที่เห็นชื่อ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างก่อนจะกัดฟันกรอด

"ไ อ้จัญไรนั่น...ตามเบอร์พี่ฉันถูกได้ยังไง..."

.......................................................................................................................................

มากะกับคิดเดินมาที่สวนสาธารณะตามที่นานาโฮะโทรไปเรียก น่าแปลกที่เธอใช้โทรศัพท์สาธารณะแทนโทรศัพท์มือถือ

และทันทีที่ก้าวเข้ามาในสวนสาธารณะ พวกเขาก็เห็นคนที่เรียกพวกเขามายืนอยู่ ถึงใบหน้าของเธอจะดูง่วงเหมือนเดิม แต่ทำไมพวกเขาถึงรู้สึกว่ามันจะเจือไปด้วยความเศร้า

"เรียกพวกเรามาทดสอบใช่มั้ย งั้นก็ทดสอบเร็วๆซะสิ"

คิดเอ่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก็ใครใช้ให้ไปโทรตามกันตั้งสามทุ่มล่ะ?

ทว่านานาโฮะกลับนิ่งอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะหันมา

"บททดสอบอะไรนั่นน่ะ...วันนี้ไม่มีหรอก..."

นานาโฮะพูด ทำให้อีกสองหน่อถึงกับงง

"แล้วเรียกพวกเรามาทำไม..."

มากะเอ่ยถาม ก่อนที่เธอจะผงะไปเมื่อนานาโฮะเผยยิ้มให้















"ฉัน...จะไม่มาเจอพวกเธออีก..."

"!!!!?"

นานาโฮะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาหวิว แต่ก็พอที่จะให้ทั้งสองได้ยิน

"ทำไม...ถึง..."

คิดพึมพำ เขารู้สึกว่าสมองไม่สามารถประมวลผลอะไรได้เลย

"ฉันต้องกลับเมืองไทย...ต้องกลับด่วน...แต่เรื่องบททดสอบ...ไม่ต้องห่วงนะ...นานาเสะจะจัดการต่อ...มีแต่ฉันเท่านั้นที่จะกลับ...มีแค่ฉันเท่านั้น..."

พูดได้ไม่จบ ของเหลวสีใสก็กำลังจะไหลออกมาจากดวงตา ทำให้อีกสองคนทำอะไรไม่ถูก

"ลาก่อนนะ..."

ก่อนที่เธอจะวิ่งออกไปทันที ไม่ฟังคำทักท้วงของคิดและมากะเลยสักนิด...

...........................................................................................................................................................

"นานาคุสะ ได้ยินฉันมั้ย ฉันนานาเสะนะ"

เสียงเล็กตะโกนอย่างเร่งรีบ ทำให้ปลายสายที่กำลังง่วงหงาวหาวนอนงงเล็กน้อย

/มีอะไรครับนานาเสะ? แล้วนี่เบอร์ของเจ๊ไม่ใช่หรอครับ?/

ทันทีที่ปลายสายตอบกลับ นานาเสะก็รีบประมวลผลในสมองทันทีว่าจะพูดอะไร

"เอ่อน่า เรื่องเบอร์เจ๊ช่างมันเถอะน่า เรื่องแย่กว่านั้นก็ยังมีอยู่นะยะ"

นานาเสะเริ่มเหวี่ยง

/อะไรล่ะครับ?/

"ไ อ้บ้านั่น มันเรียกตัวเจ๊กลับแล้วน่ะสิ"

นานาเสะรีบตะโกนกลับทันที ทำให้คนปลายสายตื่นเต็มตา

/หา!!!!!!!!!!!!! ว่าไงนะ!!!!!!!!!!!!!!!! แล้วเธอรู้ได้ไง/

และเสียงที่ปลายสายตอบกลับก็ทำให้นานาเสะต้องปิดหูอย่างช่วยไม่ได้

"ก็ได้ยินไปแล้วยังไงเล่า ตาบ๊อง แล้วก็ฉันเดาเอา เพราะว่าอีตาบ้านั่นมันไม่ยอมติดต่อเจ๊หรอกถ้าไม่ใช่เรื่องเรียกตัวกลับน่ะ"

นานาเสะเริ่มลนลาน เพราะเธอกลัวว่าตอนนี้พี่สาวของเธอจะกลับมา

/จริง...หรอเนี้ย...แล้วเราจะทำยังไงดี ไม่สิ เธอได้กลับด้วยรึเปล่า?/

ปลายสายถามกลับ นานาเสะกัดปากของตัวเอง

"ถ้าฉันได้กลับ..."

"เจ๊เค้า...ก็คงบอกฉันแล้วล่ะ..."





ปั่บ!!





/ฮ...เฮ้ นานาเสะ นานาเสะ ได้ยินผมอยู่มั้ย นานาเสะ.../

เสียงจากปลายสายดังเรื่อยๆ ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบจากต้นสาย

โทรศัพท์ฝาพับสีดำบัดนี้อยู่ในมือของเจ้าของที่แท้จริงที่เพิ่งกลับมาถึงและชิงโทรศัพท์กลับจากด้านหลังทำให้คนที่กำลังคุยอยู่ชะงักกึก

"ไม่ดีนะ...นานาเสะ...อย่าแอบใช้โทรศัพท์ของพี่แบบไม่ได้รับอนุญาตสิ..."

นานาโฮะเอ่ยเรียบๆก่อนจะเอาโทรศัพท์ป้องหู

"ฮัลโหล...นานาคุสะใช่มั้ย? ที่นี่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ...นานาเสะเมาน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ทางนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น..."

ก่อนที่เธอจะตัดสายโทรศัพท์ดื้อๆและปิดเครื่องด้วย

นานาโฮะหันมามองน้องสาวของตัวเองก่อนจะยิ้มให้

"ดื่มมากไป...มันก็ไม่ดีเหมือนกันนะนานาเสะ...ไปหายาแก้เมามากินซะนะ..."

นานาโฮะเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มก่อนที่เธอจะเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง

"เจ๊..."

ทำไม...ต้องทนรับความเจ็บปวดนั้นไว้คนเดียวด้วย

ไม่เข้าใจ...

ไม่เข้าใจในตัวเจ๊จริงๆ


.............................................................................................................................................

จาเอาดราม่าาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

384 ความคิดเห็น

  1. #297 Mïí Ðëathy Cãt 'z (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 19:50
    อย่ากลับน๊าาาาาาาาาาา!!!!!!!!!

    นานาโฮะกลับไปแล้วโซลจะเหลือใครล่ะ
    #297
    0
  2. #289 Supernovas (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 มีนาคม 2555 / 21:54
    ม่ายยยยจริงงง
    #289
    0
  3. #268 +:: Z z e p h y r ::+ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 14:43
     กลับไปไหน ไปทำไม 
    เเล้วโซลล่ะ?
    #268
    0
  4. #233 vongola girl (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 22:41
    นานาโฮะจะกลับไทยเรอะ!!!
    #233
    0