Fic Soul Eater [Kid x Maka]

ตอนที่ 34 : Chapter34 [นอกเรื่องสักครู่]:ความลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ธ.ค. 54


[Soul side]

วันนี้ก็มาเรียนตามปกติแหละนะ...แต่ทำไม...

ผมรู้สึกว่ามีอะไรแปลกไปล่ะ??

และความสงสัยก็กระจ่าง เมื่อผมก้าวเข้ามาในโรงเรียน...

ผมเห็นพี่น้องนานะกำลังเดินอยู่ข้างหน้า ดูเหมือนยัยพวกนั้นดูหดหู่ชอบกล...

ผมมองยัยพวกนั้นหวาดๆ เพราะกลัวว่าจะมาทำโรงเรียนพังน่ะสิ ดูอย่างเรื่องภาพของมากะที่ถูกถ่ายโดยยัยพวกนั้นทั้งๆที่เป็นการเข้าใจผิด

และก่อนที่ผมจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาทางพวกเขา เขาไม่ได้สวมชุดนักเรียน ก็น่าจะจบไปแล้วล่ะนะ

เขาวิ่งเข้ามาหานานาโฮะแล้วทำหน้าเคร่งเรื่องอะไรก็ไม่ทราบ ก่อนที่นานาโฮะจะดันเขาออกเบาๆ เหมือนกับไม่มีแรง แล้วสิ่งที่ผมได้ยิน...

"เรา...เลิกกันดีมั้ย??"

เหมือนว่าตอนนั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนตกห่าใหญ่พร้อมลูกเห็บ...

ในใจของผม...

"ได้ยังไง!!! ผมไม่ยอมนะ!!! คบกันมาตั้งนาน..."

ดูเหมือนฝ่ายชายจะเหวี่ยงเล็กน้อย ก่อนที่จะโดนนานาเสะผลักออก

"พี่เค้าเลือกแล้ว ยังจะมาทำเป็นหมาหวงก้างอีก ไปๆ จะไปแล้ว"

นานาเสะเริ่มโวย ทำให้ชายหนุ่มคนนั้นยอมหลีกทางให้โดยดี...

ทำไมผมเจ็บอย่างนี้...

ทั้งๆที่ผมไม่ได้รักเธอ...

คนที่ผมรัก...

คือ...

คือ...

คือ...











ใครกันแน่นะ??











..............................................................................................................................................

ผมเดินเข้ามาในห้องช้าๆ หลังจากที่เห็นยัยพวกนั้นลับตาไปแล้ว และสิ่งที่ผมกวาดสายตาหาสิ่งแรกคือ...

นานาโฮะ เธอนั่งอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้หลับอย่างที่ผมคาดไว้ เพราะเธอพิงกระจกแล้วหันมามองทางผมก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะประดับไปด้วยรอยยิ้มบางๆ

ผมเดินไปวางกระเป๋าที่โต๊ะก่อนจะนั่ง โดยที่ไม่รู้ตัว เธอก็เดินเข้ามาหาผมแล้วนั่งเกาะขอบโต๊ะไว้

"มีอะไรจะพูดหรอ??"

จู่ๆยัยนั่นก็ถาม ผมเบ้ปากแล้วส่ายหน้า เธอถอนหายใจเบาๆ

"แค่มองหน้าฉันก็รู้แล้วล่ะ มีอะไรจะพูดก็บอกมาเหอะ"

เธอพูดเหมือนเดาใจผมได้ ผมถอนหายใจเบาๆก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป

"ผู้ชายคนนั้น เป็นใคร??"

ผมสังเกตว่าเธอเริ่มลังเล...

"เห็นด้วยหรอ??"

มันลับ จนบอกให้ผมฟังไม่ได้เลยรึไง??

"..."

ผมไม่ได้พูดอะไรเป็นการย้ำคำถาม นานาโฮะถอนหายใจ

"คนๆนั้นน่ะ เป็น..."
"นานะจางงงงงง มากับเค้าหน่อยจิ"

จู่ๆยัยเสียงแปดหลอดของห้องก็โวยวายพร้อมกับลากนานาโฮะไปทันที ทิ้งให้ผมนั่งเอ๋ออยู่อย่างนั้น

...............................................................................................................................................................................

ผมเดินมาโรงอาหารตามปกติ รึเปล่านะ ไม่ทราบว่าทำไมเวลาขึ้นบทใหม่ถึงต้องขึ้นแบบนี้ทุกที...ไม่เข้าใจ(เรื่องของตู...:เจ๊แมวNaNaHo)

ผมซื้อข้าวมาแล้วหาที่นั่ง แต่ผมหาไม่เจอเลย จนผมเห็นมือของใครสักคนที่กวักเรียก เธอก็คือนานาโฮะนั่นเอง

ซึ่งตรงหน้าเธอก็มีที่นั่งเหลืออยู่ ที่ให้ผมรู้ว่าเธอจะให้ผมนั่งด้วย ผมจึงเดินไปนั่ง ผมสังเกตว่าใบหน้าของเธอมีสีแดงจางๆด้วยล่ะ ดวงตาที่มองผมหวานเยิ้มอย่างกะน้ำตาลเชื่อม...หรือว่าเธอพิศวาสอะไรในตัวผม?????

"อะไรน่ะ??"

จู่ๆนานาโฮะก็ถาม ผมเงยหน้าจากจานข้าวผม และทำให้ผมเห็นใบหน้าของเธอที่ห่างกันแค่ลมหายใจ!!!!!

ผมนิ่งไปสักครู่ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นและใช้มือกั้นเอาไว้

"เอ่อ...ซาบะย่างเกลือน่ะ"

ผมตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจ นานาโฮะกระพริบตาปริบๆก่อนจะหันไปสนใจอาหารในจานของเธอเอง

"นี่โซล..."

จู่ๆนานาโฮะก็เรียกชื่อผม ผมหันไปมองสักครู่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

"ไม่มีอะไร..."

ยิ่งเธอทำอย่างนั้น...ผมก็ยิ่ง...สงสัยนะ...

หลังจากที่ผมและนานาโฮะกินข้าวเสร็จเรียบร้อย ผมก็เดินกลับห้องกับเธอ แต่จู่ๆ นานาโฮะก็เริ่มโงนเงนเหมือนจะล้ม แล้วเซไปเกาะกำแพงให้เป็นหลักยึดจนผมต้องมองด้วยความเป็นห่วง

"เป็นอะไรรึเปล่า?"

ผมเอ่ยถาม มองนานาโฮะที่หอบหายใจแรง ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเธอเกือบจะปิดอยู่แล้ว

"ไม่เป็น...แฮก...อะไร...ฮะๆ...แค่...มึนหัว...นิด...หน่อย..."

ก่อนที่เธอจะล้มลง แต่ผมรับไว้ทัน

"เฮ้ยๆ นานาโฮะ!!! ตื่นเซ่"

เป็นหวัดทำไมไม่บอกกันเล่า ยัยบ้านี่

อย่างแรกคือเอามือแตะหน้าผากดู ไอ้หยา ร้อนอย่างนี้ต้มมาม่ากินได้เลยนะเนี้ย

ทำไมต้องอดทนด้วย...

ผมยกเธอขึ้นอุ้ม ถึงจะตัวสูง แต่น้ำหนักเบาชะมัด...

ผมมุ่งไปที่ห้องพยาบาล ซึ่งมีเจ้าอาจารย์โรคจิตประจำอยู่ แต่ทำไงได้ เวลาคับขันนี่ฝ่า

ผมใช่เท้าเขี่ยประตูให้เปิดอย่างแรงก่อนจะวางนานาโฮะบนเตียง

"เป็นอะไรล่ะนั่น?"

เจ้าอาจารย์โรคจิตที่อุตส่าห์จบปริญญาเอกจนขึ้นเป็นด็อกเตอร์เอ่ยถาม

"เป็นไข้ครับ ท่าจะหนักมากเลยสลบไป"

ผมตอบไปขณะที่กำลังแกปมเน็คไทของเธอออก ใครผูกวะ พ่อจะจับฆ่าหมกท่อ แน่นเป็นบ้า

อาจารย์สไตน์หรือก็คืออาจารย์โรคจิตเดินไปหยิบกะละมังที่มีน้ำบรรจุอยู่และผ้าขนหนูมาให้ผม ก่อนที่พี่แกจะกลับไปนั่งเหมือนเดิม

โดดงับหัวอาจารย์ ผิดกฏหมายข้อไหนมั้ยครับ??

แต่ผมก็เอาผ้าชุบน้ำมาวางบนหน้าผากของเธอ

และผมก็นั่งดูแลเธออย่างนั้นนั่นแหละ จนอาจารย์โรคจิตบอกว่า...

"เดี๋ยวครูออกไปทำงานก่อน เดี๋ยวกลับมา ถ้าหายแล้วก็ไปส่งเธอที่บ้านซะ ออ ถ้าครูยังไม่กลับ เซ็นชื่อในสมุดนั้น แล้วก็กลับได้เลย"

เอ่อ...อาจารย์ฮะ คำแทนตัวว่า ครู นั่นน่ะ อันที่จริงอยากพูดว่า กู ใช่ป่ะ??

ผมถอนหายใจขณะที่ดูแลนานาโฮะ เพราะยัยนี่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลย

ทำยังไงดี...

แต่จู่ๆ ยัยนี่ก็ลืมตาขึ้นทั้งๆที่ไข้ยังสูงอยู่ ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือมาจับมือผม

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ผมรู้สึกว่าหน้าผมร้อน แล้วร้อนทำไมกันเนี้ย!!!!!!!!!

ในขณะที่ผมกำลังสติแตก หางตาของเธอก็มีน้ำใสๆไหลออกมา

"อย่าไป...นะ...อย่าไป...เหมือนพ่อกับแม่...อย่าไป...นะ..."

เหมือนกับว่าเธอจะละเมอ น้ำตาของเะอไหลออกมาไม่ขาดสาย มือที่จับมือผมก็แน่นขึ้นเรื่อยๆ

ผมมองเธอด้วยความสงสาร ก่อนจะวางมือบนผมของเธอ

"อือ...ไม่ไปไหนแล้วล่ะ วางใจได้ หลับเถอะนะ"

ผมเอ่ยปลอบ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นและเริ่มหลับตาลงอีกครั้ง

และ...

ผมแกะมือเธอไม่ออก!!!

โอ้ พระเจ้าจอร์ส มันยอด(แย่) มาก แล้วใครเข้ามาเห็นจะเกิดอะไรขึ้นเนี้ยยยยยยยย

ผมพยายามแกะมือของเธอออก แต่ก็ไม่เป็นผล จนในที่สุดผมก็ล้มเลิกไป

อ๊ะ...ชักง่วงซะแล้วแฮะ แต่คงไม่ได้ล่ะมั้ง เพราะผมต้องดูแลเธออยู่นี่นา...

แต่บรรยากาศเป็นใจอ่ะ ความขี้เกียจถูกปลุกอย่างรุนแรง ไม่ไหวล่ะ ขอนอนก่อนก็แล้วกัน...

.........................................................................................................................................................................

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบนานาโฮะที่กำลังหลับอยู่เหมือนเดิม แต่ดูท่าจะไข้ลดลงแล้วล่ะนะ แต่ไม่นานมากนัก นานาโฮะก็ตื่นขึ้นเหมือนกัน

"ที่นี่..."

เธอพึมพำเบาๆ

"ห้องพยาบาลน่ะ"
"แล้วอาจารย์..."
"ไปทำงานน่ะ"

จะว่าไป เจ้านั่นไปนานชะมัด นานเกินไปแล้วนะเว้ย

"รู้สึกยังไงบ้าง"

ผมเอ่ยถามขณะที่ค้นหายาในตู้ยา อย่างน้อยก็น่าจะมีพาราเซ็ทตาม่องมั่งนะ(ชื่อน่ากลัวมากมาย)

"ดีขึ้นแล้วล่ะ แต่ยังมึนๆอยู่"

ผมยื่นเม็ดยาและแก้วน้ำให้เธอแล้วกลับไปนั่งข้างเตียงเหมือนเดิม

"หรอ...งั้นเดี๋ยวกลับบ้านมั้ย?"

ผมเอ่ยถาม แต่ยัยถึกกลับส่ายหน้า

อืม ถ้าเป็ลมไปอีกรอบแล้วจะรู้สึก

"ไม่ล่ะ เดี๋ยวให้นานาเสะเป็นห่วงกันเปล่าๆ"

นานาโฮะเกาหัวก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาสงสัย ก่อนที่จะกลาเป็นสายตาเจ้าเลห์

"นี่โซล...รู้อะไรมั้ย??"

นานาโฮะพูดขณะที่โน้มตัวมาทางผม

แล้วผมจะไปรู้กับท่านได้ยังไงล่ะครับ?

"ไข้น่ะ เราสามารถแลกให้คนอื่น ด้วยการ..."

ใบหน้าของเธอใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทว่าผมกลับไม่หนี จนในที่สุดใบหน้าของเราก็ห่างกันแค่ลมหายใจ

"จูบ..."

ดวงตาผมเบิกกว้าง เมื่อเธอยิ้มกว้างก่อนจะกลับไปนอนเหมือนเดิม

งั้นแสดงว่าเมื่อกี้...เธอคิดจะ...

จูบผม??

ใบหน้าของผมแดงก่ำ ทำอะไรก็เริ่มไม่ถูกแล้ว สงสัยเป็นเพราะเป็นครั้งแรกที่มีคนมาพูดอะไรตรงๆขนาดนี้ล่ะมั้งนะ

"แต่ฉันไม่ทำหรอก เดี๋ยวนายติดหวัดไปด้วยล่ะแย่เลย"

นานาโฮะกอดอก เธอทำให้ผมเขินเก้อ

ผมรู้สึกเคืองเธอเล็กน้อย เมื่อเธอหัวเราะคิกๆคักๆ ทำให้ผมตัดสินใจ...

"ติดหวัด?? ก็ดีนะ..."

ผมพูด ทำให้นานาโฮะหันมาอย่างอึ้งๆ และก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร ผมก็จัดการช่วงชิงริมฝีปากของเธอทันที

ผมไล้เลียริมฝีปากของเธอเบาๆทำให้เธอเผยอปากขึ้น เป็นโอกาสให้ผมรุกล้ำเธอมากกว่าเดิม

รู้สึกว่าเธอพยายามปฏิเสธผมด้วยการกัดริมฝีปากของผมจนรสชาติเค็มปร่าของเลือดและกลิ่นของมันจะรบกวน แต่ผมก็ไม่สน จนในที่สุดเธอก็นิ่งไป แถมยังตอบรับสัมผัสของผมอย่างดีเยี่ยม

คิก เธอคนนี้ทำเอาผมคลั่ง เธอจูบเก่งชะมัด...

ผมถอนจูบออกเบาๆ แล้วมองร่างที่อ่อนระทวยในอ้อมกอด

"...ผมจะได้หยุดเป็นเพื่อนเธอ..."

ผมพูดแล้วยิ้มให้ นานาโฮะเริ่มเขิน สังเกตได้ง่ายๆจากใบหน้าของเธอที่แดงขึ้นจนเกือบจะร้อน

"อีตาบ้าเอ๊ย โง่ชะมัด!!!"

นานาโฮะเริ่มโวย ทำให้ผมหัวเราะเบาๆ

........................................................................................................................................................................................

"ฮัดชิ่ว!!!!"

อ่า...ให้ตาย ผมเป็นหวัดจริงๆด้วย นี่ผมติดหวัดจากยัยนั่นเรอะ เหอะๆ ไม่ม้าง

ถ้าติดจริง...งั้นที่ยัยนั่นพูดก็จริงน่ะสิ...

เหวยยยย คิดแล้วยังเขินไม่หายเลย ให้ตายสิ

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ผมหันไปก่อนจะเปล่งเสียงอย่างอิดโรย

"เข้ามา"

สิ้นเสียง ประตูห้องของผมกเปิดพร้อมกับร่างของนานาโฮะที่เดินเข้ามา ข้างหลังมีพี่ผมยืนอยู่ก่อนที่เขาจะปิดประตูให้เหมือนรู้หน้าที่

เว้ยยยยย ตูไม่ได้เรียกสาวมาXYZด้วยสักหน่อยยยยยยยยยยย

"เอ่อ...ได้ข่าวจากมากะ...ว่านายไม่สบาย..."

นานาโฮะเกาหัวเหมือนรู้สึกผิด ผมมองเธออย่างไม่เข้าใจ

"ฉันเลย...เอ่อ...กะจะมาเฝ้าไข้ เอ่อ...ก็แค่วันเดียว วันเดียวเท่านั้นเอง"

เหมือนพูดปลอบใจตัวเองยังไงก็ไม่รู้แฮะ ผมไม่ได้จะกระโดดไปงับหัวสักหน่อยนี่

"หรอ"

ผมเลิกคิ้วก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่มเมื่อรู้สึกคอแห้ง

"อืม..."

แล้วพวกเราก็เงียบกันไปพักใหญ่

"เมื่อวานที่นายถาม ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร..."

จู่ๆยัยนั่นก็พูดขึ้น ผมรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

"คือ...เค้าเป็น..."

แล้วนานาโฮะก็เงียบไป เหมือนกับผมที่เงียบเหมือนกัน

"เค้าเป็นน้องชายของฉันเองน่ะ"

หา???

แล้วทำให้ผมค้างหา(ตื้ดๆ)คุณหรอ

พูดอย่างกับว่าเป็นสามีหรืออะไรอย่างนั้น คนเค้าก็คิดไปไกลนะเว้ย

"น้องชาย??"

ผมทวนซ้ำ นานาโฮะพยักหน้าหงึกๆแล้วพูดรัว

"ใช่ๆ น้องชาย เค้าชื่อนานาคุสะน่ะ ตานั่นเป็นพวกหวงพี่สาวน้องสาว แล้วเมื่อวานตานั่นก็พยายามห้ามไม่ให้ฉันไปโรงเรียนเพราะเป็นไข้ ฉันก็พยายามไปให้ได้ เพราะไม่ว่ายังไงฉันก็มีอะไรที่จะต้องทำอยู่แล้ว แต่ก็ไข้ขึ้นสูงจนทำตามแผนที่วางไว้ไม่ได้"

นานาโฮะพูดให้ผมงง เพราะเธอเล่นพูดรัวเป็นปืนกล สมองหอยทากของผมมันกำลังรวน...

"สรุปดิ๊"

ผมพูด นานาโฮะมองหน้าผมสักครู่

"ตานั่นเป็นน้องชายฉัน"

จบข่าว เอวังประกาละฉะนี้

.......................................................................................................................................................................

อืมนะ เริ่มสมองรวนแล้วสิเรา

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

384 ความคิดเห็น

  1. #287 Supernovas (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มีนาคม 2555 / 21:51
    น่าร๊ากกกกกกกที่สุดดดด
    #287
    0
  2. #266 +:: Z z e p h y r ::+ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 14:39
     โว้ววววววววววววว วิ้วววว กิ๊บกิ๊ววว (?)

    สองคนนี้ช่าง.. =w=
    #266
    0
  3. #231 Death_Cat (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 07:06
    น่าลั๊คอ๊ะXD(ขอวิบัติเพราะมันอินกับฟิค)
    #231
    0
  4. #228 vongola girl (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 16:49
    อัพต่อค่ะ><อยากอ่านต่อเเล้ว
    #228
    0