Fic Soul Eater [Kid x Maka]

ตอนที่ 28 : Chapter28+Spacial [ทวิภพ'End']:ลาก่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 54

หลายวันแล้ว ที่เนโกะเริ่มเซื่องลง  เพราะเมื่อเธอเงยหน้ามองปฏิทินทีไร วันของการกลับบ้านก็เริ่มใกล้เข้ามาทุกที เนโกะช่วงนี้ก็ไม่ค่อยคลุกคลีกับรอยมากเท่าไหร่ เพราะอะไรก็ไม่รู้ แต่มันทำให้คนส่วนมากถึงกับงง

"เนโกะจัง ไปเล่นกับรอยคุงสิจ๊ะ"

มากะชวนแมวน้อยที่นั่งเล่นตุ๊กตาหนูน้อย แต่เธอกลับส่ายหน้า

"ตัวเอง...เค้าไม่อยากเล่นกับรอย..."

เนโกะพดหงอยๆ เห็นได้ชัดว่าเธออยากเล่นด้วย แต่แค่ข่มใจเอาไว้

"ทำไมล่ะ โกรธกันหรอ??"

มากะถามอย่างเป็นห่วง เนโกะส่ายหน้า

"เค้าไม่อยากสนิทกับรอยคุงเกินไป เดี๋ยวตอนกลับบ้านแล้วเค้าจะทำใจไม่ได้"

คำพูดของเนโกะทำให้มากะและรอยงงมาก แต่ก็ทำตามสิ่งที่เนโกะต้องการ

"เพราะเค้าอยากจากไปแบบไม่มีอะไรค้างคาน่ะ..."

...............................................................................................................................................................................

และแล้วก็ถึงวันที่จะต้องกลับ วันนี้คฤหาสน์คึกคักเป็นพิเศษ เพราะต้องเตรียมการให้เนโกะและรอยกลับบ้าน การหาของเลยยากเข้าไปใหญ่เพราะส่วนประกอบในการใช้เวทมนต์กลับมันราคาแพงซะนี่กะไร แถมหายากด้วย

"เอ่อ...มากะจัง...เรามาพยายามด้วยกันนะ"

รอยเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆ เนโกะเพียงมองหน้าเขาแล้วยิ้มให้

พอถึงเวลาที่ต้องการ พิธีกรรมก็เริ่มขึ้น รอยกับเนโกะจับมือกันแน่น ไม่ทันไรพวกเขาก็มีแสงสีขาวห่อหุ้มร่างกาย และเมื่อแสงหายไป พวกเขาก็กลายเป็นสาวสวยและหนุ่มหล่อที่สง่างาม

"นั่นน่ะหรอ ร่างที่แท้จริงของเจ้าพวกนี้..."

คิดพึมพำเบาๆแล้วมองพิธีกรรมที่เกิดขึ้น ถึงจะรู้สึกกดดันหน่อย แต่ก็ยังพอทนได้

เนโกะวาดมือไปในอากาศ ทันใดนั้นก็ปรากฏคทาสีสดใสขึ้น เธอพึมพำคาถาไปด้วยขณะที่เริ่มทำพิธีโดยที่มีรอยคอยซัพพอร์ทเรื่องพลังเวท

"นี่ คิดคุง"

เนโกะเรียกรอยขณะที่แตะมือลงบนผลฟักทอง

"หืม...อะไรหรอ มากะจัง"

รอยถามขณะที่กำลังแตะมือลงบนฟักทองเช่นกัน

"ถ้าเค้าหายไป รอยคุงอย่าทำร้ายตัวเองนะ"

เนโกะยิ้มแปลกๆ รอยกระพริบตาปริบๆก่อนจะเบิกตากว้างและชักมือกลับ

"ไม่ ไม่ ไม่นะ ไม่นะมากะ...นี่เธอ..."

โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว มือเล็กอีกข้างก็จับมือเขาแล้ววางลงบนผลฟักทอง ทันใดนั้นก็เกิดแสงสีฟ้าตรงหน้าของพวกเขา

"มากะ เธอทำอะไรของเธอ!!!"

รอยตะโกนก้อง ทุกคนที่นั่นถึงกับงุนงง และแทนที่พวกเขาจะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น แสงสีดำก็เกิดขึ้นข้างหลังของเนโกะ

"เค้าจะให้ตัวเองกลับบ้านไงล่ะ ทิ้งเค้าไว้เถอะ เค้าไม่มีประโยชน์สำหรับตัวเองอีกแล้ว"

เนโกะยิ้มให้ เป็นยิ้มที่แม้จะน้อยนิดทว่างดงาม

"เดี๋ยวสิ มากะ...เธอไม่ได้ไม่มีประโยชน์สำหรับผมสักหน่อย อย่าไปเลยนะ ผมไม่กลับแล้วก็ได้ แต่ขอล่ะ มากะจัง อย่าไปนะ..."

รอยเอ่ยด้วยน้ำตาที่เริ่มไหลเป็นทาง เนโกะก็เรอ่มร้องไห้แล้วเช่นกัน

"ไม่ได้หรอกคิดคุง เค้าไม่สามารถหยุดพลังเวทนี้ได้ คิดคุงไปเถอะ...เค้าดูแลตัวเองได้"

เนโกะยิ้มให้

"ไม่นะ บ้าไปแล้วหรอ ถ้าเธอไปเธอจะตายนะ!!!!"

รอยตะโกนก้อง เหล่าผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ฮึก คิดคุง เค้าขอโทษ...เค้าพยายามเลือกแล้วนะ เค้าพยายาม พยายามแล้ว เค้าอยากช่วยคิดคุงมากกว่าเป็นแค่แมวที่เห็นแก่ตัว ไม่อยากให้คนเห็นว่าเค้าเห็นแก่ตัว..."

เนโกะพึมพำและสะอื้นไห้

"ตัวเอง พวกตัวเองน่ะ ถ้าพวกเค้าไปแล้ว พวกตัวเองจะลืมเค้า จะรู้สึกว่ามันเป้นแค่ความฝัน พวกตัวเองอย่าลืมคิดถึงเค้าในความฝันด้วยล่ะ"

เนโกะหันมามองพวกมากะก่อนจะก้มหัวขอบคุณ

"ไม่นะ มากะจัง...อย่า..."

คำพูดของรอยหายไปเมื่อเนโกะโน้มตัวลงเพื่อประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเขา พร้อมๆกับพลังครึ่งหนึ่งของเธอที่เธอถ่ายเทให้เขา

และเธอ...ใช้ช่วงเวลานั้นผลักเขาให้เข้าไปในลูกแก้วกลมสีฟ้าที่ลอยอยู่ และกลายเป็นร่างขนาดย่อส่วนเหมือนเดิมเพราะพลังเวทมีไม่พอ

"ไม่นะ...มากะจัง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

รอยตะโกะลั่นเมื่อเนโกะเดินเข้าไปในลูกแก้วกลมสีดำ ก่อนที่เธอจะหันมามองรอยอีกครั้ง

"เค้าก็อยากทำอะไรกับคิดคุงมากกว่านี้ตั้งหลายอย่าง...เค้าขอโทษ...ขอบคุณ..."

เหมือนกับเสียงของโลกทั้งหมดหายไป เหลือเพียงเสียงของเนโกะเพียงผู้เดียว

"...เค้ารักตัวเองนะ...ลาก่อนจ๊ะ"

ทันใดนั้น แสงสีดำที่โผล่ขึ้นจากลูกแก้วสีดำก็รัดตัวของเนโกะเข้าไป โดยที่รอยยังไม่ได้บอกลาเลยด้วยซ้ำ

"มากะจัง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

รอยตะโกนลั่น พร้อมกับร่างของเขาที่หายไปจากโลกนี้...

...........................................................................................................................................................................................

คิดและมากะตื่นขึ้นจากพื้นหญ้า หลังจากที่พวกเขาสลบไปเพราะพลังเวทมนต์ของรอยแรงเกินไปทำให้พวกเขาทนไม่ได้

"เกิดอะไรขึ้น..."

คิดพึมพำแล้วมองหน้ามากะ

"รอยกับเนโกะจังกลับไปแล้วหรอ"

มากะปิดปากของตัวเอง

"ไม่สิ...ถ้าจะพูดให้ถูก..."
"ไม่หรอก...พวกนั้นกลับไปแล้วล่ะ ทั้งสองคนเลย"

คิดเอ่ยแทรก มากะพยักหน้าเบาๆ

..............................................................................................................................................................................................

รอยที่เพิ่งกลับมายืนอยู่บริเวณชายป่า ที่เนโกะพาเขาข้ามมิติไปโลกนั้น น้ำตาสีใสยังไม่หยุดร่วงเผาะจากดวงตา

"มากะ...จัง...ฮึก..."

รอยพึมพำก่อนจะปาดน้ำตาออก เพราะว่าพลังเวทมนต์ที่เนโกะมอบให้เขา ตอนนี้เขาจึงใช้เวทมนต์ตอนไหนก็ได้แล้ว

เขาเปิดหน้าต่างข้อความขึ้น แล้วส่งไปให้เนโกะในอดีต

"มากะจัง...ผมคิดนะ...นี่คือข้อความภาพและเสียงที่ส่งจากอนาคตหลังจากที่ผมกลับมาที่โลกของเรา...ตอนนี้ผมรู้ซึ้งถึงความโดดเดี่ยวเป็นครั้งแรก ความรู้สึกที่เธอเคยรู้สึกมาก่อน ผมไม่เหลือใครอีกแล้วล่ะ มากะจัง ผมไม่สามารถแก้ไขมันได้...อือ...ใช่แล้วล่ะ...เธอไม่ได้กลับมาด้วย...เธอหายไป...ผมไม่อยากกลับมาที่นี่ โดยที่ไม่ได้กลับมาพร้อมกับเธอ เธอบอกว่าตอนนั้นเธอไม่อยากเห็นแก่ตัว แต่นี่ สิ่งที่เธอทำมันก็เห็นแก่ตัวเหมือนกันนั่นแหละ ผมไม่สามารถบอกลาเธอได้เลย จะแก้ไขอะไรก็ไม่ได้ เธอคิดว่าผมเป็นเทพเจ้ารึไงที่จะสามารถพาเธอกลับมาจากนรกนั่น สัมผัสที่ริมฝีปากของผมที่เธอฝากไว้มันไม่ได้ช่วยให้หายคิดถึงเธอเลย ผมกลับคิดถึงหนักเข้าไปอีก ทำไมล่ะมากะจัง ทำไมเธอต้องทำแบบนั้นด้วย ให้เธอทรมาณอยู่คนเดียว ส่วนผมก็เสวยสุขอย่างนั้นหรอ เธอเห็นผมเป็นคนเห็นแก้ตัวรึไง ทำไมเธอไม่บอผมก่อนเรื่องที่เธอได้ข้อความนี้ แค่ไม่กี่นาทีที่เธอหายไป ผมรู้สึกเหมือนเป็นล้านปี เธอทำให้ผมทรมาณ ผมไม่อยากถูกคนตราหน้าว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว มากะจัง ช่วยแก้ไขอะไรหน่อยเถอะ...ทำไมตอนนี้ข้างกายผมถึงไม่มีมากะจังล่ะ หรือว่าเธอในอดีตไม่แก้ไขหรอ ทำไมกันล่ะมากะจัง ช่วยผมหน่อยไม่ได้รึไง...โธ่...โธ่เว้ย!!!!!!!!"

รอยตะโกนออกมาสุดเสียง

"...พลังเวทของเธอที่ให้ผมมา ผมไม่ต้องการมัน ผม...ผม...นี่ผมพูดบ้าอะไรเนี้ย...ทำไม...ทั้งๆที่ผมกะจะ...ไม่ด่าเธอแล้วแท้ๆ..."

ดวงตาสีทับทิมทีน้ำตาไหลไม่ขาดสาย

"ผม...ผมแค่อยากบอกว่า ขอบคุณ...ขอโทษ...และลาก่อน...เท่านั้นเอง..."

รอยทรุดลงนั่งและปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

"ผมรักเธอนะ...มากะจัง คนเดียว...ตลอดไป..."

.....................................................................................................................................................................................

บทส่งท้าย...

เนโกะที่นั่งคนเดียวอยู่บริเวณริมแม่น้ำฮมเพลงขึ้นเบาๆก่อนที่แสงสีขาวข้างหลังจะทำให้เธอหันไปดู

"อ้าว...ตามเค้ามาแล้วหรอ..."

เนโกะยิ้มร่าแล้วค่อยๆเดินไปหาผู้ที่เพิ่งมาใหม่

"อืม...ตามมาแล้วล่ะ มากะจัง"

รอยเอ่ยแล้วรวบสาวน้อยเข้ามาในนอ้อมกอด

"เร็วจังเลย คิดคุงคงไม่ได้ฆ่าตัวตายหรอกนะ"

เนโกะพูดขำๆ รอยส่ายหน้า

"ถ้าผมฆ่าตัวตาย แล้วผมจะมีลูกได้ยังไงล่ะ"

รอยเอ่ยอย่างร่าเริง เนโกะมองด้วยสายตาแปลกๆ

"เฮ้ๆ ผมไม่ได้นอกใจนะ เธอก็รู้นี่ ว่าตระกูลผมมีผมคนเดียวที่เป็นผู้ชาย แถมมากะจังที่ผมเลือกกลับมาตายไปอีก..."

รอยเอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ เนโกะยิ้มก่อนจะดึงเขาให้เดินไปด้วย

"ช่างเรื่องนั้นเหอะนะ เราไปกันเถอะ..."

เนโกะเอ่ยแล้วหยุดตรงที่แม่น้ำ รอยพยักหน้าเบาๆก่อนที่ทั้งสองจะก้าวลงไปในแม่น้ำ

และค่อยๆหายไปในที่สุด...

.................................................................................................................................................................................................

อ่านะ ดราม่าจบแล้วค่ะ ทิชชู่หมดกล่องรึยังเอ่ย

ตอนนี้ก็จบซีรีย์ทวิภพแล้ว เย้ๆ

ซีย์รีย์ต่อไป มีแมวโผล่เข้าไปแน่นอนเจ้าค่ะ หุหุ เตรียมใจรับความรั่วได้เลย

[มุมสเปเชี่ยล]

ว่าไปน่าน(เอ่อ...น่าน??) วันนี้เค้ามาอัพรูปแก้เซ็ง เอารูปที่วาดในช่วงนี้มาแสกนแล้วปรับๆนิดหน่อย ฮะๆ ห่วยแตกสิ้นดี=w=

ถ้าตัวมันดูมืดๆหน่อยก็ขอโทษด้วยนะคะ เพราะพื้นกระดาษของแมวไม่ใช่สีขาว แต่เป็นกระดาษถนอมสายตา(สีจะออกเหลืองๆหน่อย ประกอบกับสีดินสออ่อนๆที่ติด และความเก่าของกระดาษ=w=) และแมวไม่ได้ลบพื้นกระดาษในตัวของตัวละคร...

ขี้เกียจอ่ะ

เรามาเริ่มที่รูปแรกเลยนะคะ

อันนี้ก็อยู่ในเรื่องอยู่แล้วล่ะค่ะ เนโกะจังนั่นเอง!!!!(นี่คือชีแบบFull Ver.นะคะ)




(ไม่มีรอยนะเออ=w= ยังไม่สามารถจินตนาการรอยคุงได้)

หน้ามันแบนอ่ะ ขอโทษทีค่ะ ตอนลงโฟโต้ช็อปแล้วปรับขนาดรูปให้ได้เท่าที่ต้องการแล้วมัน...

หน้ามันเลยแบนทุกตัวเลยอ่ะTwT

ตัวยาวไปหน่อย โทษทีค่ะ อันที่จริงตรงนิ้วที่ชี้อยู่ข้างหลังนั่นจะมีไฟลุกอยู่ด้วย แมวลบออก เพราะโดนท่านพ่อสวดซะยับ ฮึ่ม!!!!

ต่อด้วยรูปที่สอง อันนี้ประกอบฟิคในสมุดของแมว เป็นฟิคแรงที่ไม่อยากเอาลงเน็ต เพราะกลัวโดนแขวน(บวกกับขี้เกียจ) ฮ่าๆ

  

สังเกตดีๆ คุณจะรู้ว่ามากะจังมิใส่เสื้อ...หุหุ ถึงได้บอกว่าฟิคแรงไง ฮิๆ

หน้าคุณคิดโคตรจะเหลี่ยมอ่ะ เป็นผลจากการปรับขนาดรูปเช่นกัน ขอโทษค่าาา

ขามากะจังสุดยอดแบบโคตรลีบ เพิ่งสังเกตเห็นแหะ แก้ไม่ทันซะแล้ว แง...

ต่อไป อันนี้วาดเล่นๆในชั่วโมงเรียนที่ครูเดินไปเดินมารอบห้อง เลยต้องวาดๆปิดๆ มันเลยออกมาเละๆและห่วยๆ

 

และหน้าคิดแบนอีกแล้ว เป็นอะไรกับหน้าคิดนักหนาเนี้ย==;

แถมยังตัวยาวอีก เอาเข้าไป วาดไม่สมส่วนเลยตู...

อันที่จริงมีภาพมากกว่านี้อีก...แต่ไม่ได้แสกนลงเครื่องเพราะมันเป็นภาพวาดเล่นๆ ไม่ได้เจาะจงตัวละคร(บวกกับโคตรห่วย) หุหุ

อยากได้ภาพพวกนี้...หลังไมค์นะคะ

ส่วนเรื่องฟิคสเปเชี่ยล เนื่องจากว่าตอนนี้เข้าเดือนธันวา...เดือนแห่งการสิ้นสุดเพื่อเริ่มต้นใหม่(คิดเอง) แมวเลยกะจะแต่งฟิคใหม่ เป็นฟิคสเปเชี่ยลคริสมาสและสวัสดีปีใหม่ แต่ยังคงคอนเซปความวายเอาไว้ หุหุ(หื่น=w=d) เพราะฉะนั้นก็ขอโทษด้วยนะคะ สเปเชี่ยลจะลงจอตอนช่วงอาทิตย์สุดท้ายของเดือนธันวาถึงอาทิตย์แรกของเดือนมกราค่ะ

ถามอีกรอบ ทิชชู่หมดกล่องรึยังคะ??

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

384 ความคิดเห็น

  1. #281 Supernovas (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มีนาคม 2555 / 21:37
    อยากเห็นรอย
    #281
    0
  2. #209 Death_Cat (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 20:05
    เศร้าจังอ่ะT^T
    #209
    0
  3. #205 =: zEpHyR := (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2554 / 10:47
    ลาก่อน (โบกผ้าเช็ดหน้า)
    #205
    0
  4. #202 vongola girl (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 18:01
    เเงๆเนโกะตายเรอะ!!!T^Tน่าสงสาร~~
    #202
    0
  5. #199 vongola girl (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 13:39
    อ๋อ!!เนโกะมีบาร์โค้ดเเบบนั้นเอง^^
    วันหลังเอารูปรอยลงให้ดูหน่อยสิอยากเห็น!!><
    #199
    0