Fic D.gray-man สาวกเทียมรุ่นที่4

ตอนที่ 7 : ตอนที่7 ความรู้สึกของคันดะที่มีต่อชิโอริ [2(จบ)]...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ก.ค. 53

ชิโอรินั่งอยู่ในห้องรถไฟโบกี้พิเศษอย่างเงียบๆกับรินารี่ที่อึดอัดจนพูดไม่ออก

"อ...เอ่อ....ชิโอริจัง ชอบทานอะไรหรอจ๊ะ"

ในที่สุดรินารี่ก็กล้าพูดออกมาทำให้ชิโอรินั่งเหม่ออยู่สะดุ้งสุดตัวแล้วยิ้มเห่ยๆ

"ไม่รู้สิ ฉันก็ทานได้ทุกอย่างนะ แต่ที่ฉันไม่ชอบก็คือหัวหอมใหญ่น่ะสิ ของจำพวกผักที่มันมีกลิ่นเหม็นเขียวน่ะ ฉันไม่ชอบทั้งนั้นแหละค่ะ"

ชิโอริพูด

"เอ๋ งั้นชิโอริก็ไม่ชอบพริกหยวกด้วยน่ะสิจ๊ะ"

รินารี่ทำหน้าหมือนกับว่า 'มีเพื่อนแล้ว'

"ก็ทานได้ แต่ไม่ค่อยได้ทานน่ะค่ะ หรือว่าง่ายๆก็คือพยายามเลี่ยงน่ะค่ะ"

ชิโอริพูดแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

ยู.......นายคง.......

...................................................................................................................................................................................

ตูม!!!!!!!!!!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้องเมื่ออาคุม่าฝูงหนึ่งโจมตีมาหาพวกเธอ

"หนอย! มาได้ไม่ดูเวลาเลยแฮะ!!!!!!!"

ชิโอริพูดขณะที่ใช้อินโนเซนส์ของตนเองที่เป็นเส้นด้ายทำลายอาคุม่า

"จงบาดให้เข้าไปในกระดูกซี่ โรปุ!!!!!!!!!!!!!"

เธอตะโกนกึกก้องแล้วใช้ด้ายทำลายอาคุม่าระดับ3ได้อย่างง่ายดาย

"โห ชิโอริจัง อินโนเซนส์อึดจังเลยเนอะ"

รินารี่พูดแล้วทำลายอาคุม่าต่อ

"ถึงฉันเป็นรุ่นที่4 แต่ว่า ร่างของฉันร่างนี้น่ะ เป็นร่างของมนุษย์ร้อยเปอร์เซ็น แต่ว่า ได้รับการดัดแปลงนิดหน่อย"

ชิโอริพูดแล้วดึงด้ายพร้อมกับเข็มทั้งหมดกลับมาพันที่มือซ้ายเหมือนเดิม

"ร่างมนุษย์...งั้นหรอ อ๊ะ!!!!"

รินารี่ร้องด้วยความตกใจเมื่อมีอาคุม่าตนหนึ่งเล็งเป้ามาทางเธอ

"แย่ล่ะ"

เธอกำลังจะใช้ด้ายตัดลูกกระสุนให้เป็นชิ้นๆแต่คำพูดของคันดะก็แล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง

'ถ้าเป็นชิโอริ.....

รินารี่ยังจะดีกว่าอีก!!!!!!!!!!!!!!!!'

กรอด!!!!!!

เธอวิ่งไปผลักรินารี่ออกและกางแขนเหมือนจะรับลูกกระสุนเอาไว้

ลาก่อนนะ ตัวตนของฉัน

ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงระเบิดดังขึ้นต่อหน้าทำให้รินารี่เกิดอยู่ในอาการหวาดผวา

"ชิโอริจางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

เธอตะโกนกึกก้องขระที่ทำลายอาคุม่าตัวนั้นแล้วเข้าไปดูอาการของชิโอริ

เธอมีแผลใหญ่บริเวณท้องแล้วหน้าอกแต่ว่า....

แผลของเธอ ไม่มีท่าทีที่จะสมานกันแม้แต่น้อย

"ไม่จริง ไม่จริง เป็นอะไรไปน่ะ ชิโอริจัง ทำไม แผลของเธอถึง......."

......................................................................





..................................




..................




.......




..




.

ร่างเล็กของชิโอริถูกวางให้นอนอยู่บนเตียงคนไข้

"แผลอย่างนี้ ถึงเธอจะเป็นมนุษย์เทียมก็เถอะ แต่ถ้าอาการแบบนี้ หมอไม่สามารถที่จะรักษาให้หายได้ง่ายๆ คงต้องขอให้ผุ้ที่กำเนิดเธอมาดูเอาเองนะครับ"

ร่างสูงในชุดกาว์นสีขาวเอ่ยขึ้นไม่ทันไรบาคุก็กระแทกประตูเข้ามา

.........................................................................................................................................

50%

.........................................................................................................................................

"ขอโทษด้วยนะครับ ช่วยออกไปหน่อย"

บาคุพูดแล้วตรวจดูร่างกายของชิโอริ

"อันที่จริงแล้ว ชิโอริน่ะ ถูกสร้างขึ้นเพื่อการค้นหาข้อมูลนะ แต่เพราะทางนั้นไม่ต้องการ ก็เลย ต้องใช้ชิโอริทั้งๆที่ร่ากายยังไม่พร้อม แล้วก็ใช่ว่า ชิโอริจะไม่มีจุดอ่อนนะ จุดอ่อนของชิโอริน่ะ อยูที่จิตใจ ถ้าจิตใจเธอปั่นป่วน หรือ คิดมาก การสมานแผลจะไม่ทำงานน่ะ ตอนนี้ เธอคงคิดมากเกี่ยวกับเรื่องอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ"

บาคุพูดแล้วกุมมือชิโอริไว้

"แล้ว.....คุณ เจอชิโอริจังได้ยังไงคะ"

รินารี่พูดแล้วชะโงกหน้าข้าไปดู

"ก็...นะ ตอนแรก เธอก็อยู่ในห้อง สิ่งประดิษฐ์ที่ผิดพลาดน่ะสิ อยู่ๆเธอก็ตื่นขึ้นแล้วกรีดร้องอย่างทรมาณว่า 'ไม่เอาแล้ว ช่วยด้วยเถอะ เอาฉันออกไปที ขอร้องล่ะ' ตอนแรกน่ะนะ เธอไม่สามารถเดินได้เลยล่ะ คงเป็นเพราะรอยแผลเมื่อประมาณ9ปีก่อนมั้ง"

บาคุพูดแล้วหัวเราะแห้งๆ

"งั้นแสดงว่า พวกคุณเห็นชิโอริจังเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ผิดพลาดงั้นหรอคะ"

รินารี่พูด

"ไม่ใช่นะ สำหรับคนอื่นน่ะ เป็นแบบนั้นก็จริง แต่สำหรับฉันน่ะ แค่ได้ยินเสียงของเธอกรีดร้องก็คิดเอาไว้ได้เลยว่าต้อปกป้องเด็กคนนี้ให้ได้ สำหรับฉัน เธอก็คือน้องสาวคนนึงของฉันนั่นแหละ คงเข้าใจนะครับ คุณรินารี่"

ทันใดนั้นแผ่นหลังของเขาก็สั่นแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใครวุ่นรินารี่ที่ต้องเข้ามาปลอบเกือบชั่วโมง

ทันใดนั้นประตูบานใหญ่ก็ถูกกระแทกจนหักคาบานประตูด้วยแรงพพระบาทของคันดะ ยู

"ออกไปก่อน"

เขาพูดเมื่อก้าวถึงเตียงของชิโอริ

"ก็บอกให้ออกไปไง เจ้าพวกเซ่อ"

คันดะพูดทำให้รินารี่กับบาคุกุลีกุจอออกจากห้องทันที

สายตาที่ดูน่ากลัวเมื่อครู่กลับกลายเป็นแววตาของคนที่สำนึกผิดแล้วมองไปที่ร่างของชิโอริ

"ขอโทษนะ.....ชิโอริ....ฉันไม่น่าจะพูดแบบนั้นเลย.......จริงๆนะ ฉันน่าจะอยู่กับเธอ ขอโทษด้วยก็แล้วกันที่ทำให้เธอเข้าใจผิดก็ตอนนั้นน่ะ....."

.................................................................................................

60%

.................................................................................................

"นี่ยู ที่เรียกว่า เพื่อนเนี้ย จำเป็นต้องติดหนึบกับเพื่อนไปทุกที่เลยหรอ"

ราวี่เอ่ยถามขณะที่กำลังซ่อมขาาโต๊ะอยู่

"หือ? เมื่อกี้แกว่าอะไรนะ"

คันดะถามเนื่องจากได้ยินไม่ชัด(ก็แหงอ่ะ เสียงตอกตะปูดังขนาดนั้นใครจะได้ยินอ่ะ)ทำให้ราวี่หยุดตอกตะปูไปชั่วครู่

"ฉันถามว่า เพื่อนเนี้ย จำเป็นต้องติดหนึบกับเพื่อนไปทุกที่เลยหรอ"

ราวี่ทวนคำแล้วมองหน้าคันดะ

"อย่างเช่น ชิโอริจัง ที่ติดไปกับนายแทบทุกที่ไง"

ครืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แป๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เสียงค้อนกับอุปกรณ์ต่างๆที่คันดะถือเอาไว้ในมือหล่นลงพื้นด้วยแรงโน้มถ่วง

"แล้วไงหรอ"

คันดะถาม

"ฉันนึกว่า นายกับชิโอริจังเป็นอะไรกันซะอีก"

ราวี่พูดทำให้คันดะหน้าแดงเถือกทันทีฃ

"เฮ้ย! ไม่ได้เป็นอะไรกันเว้ย เป็นแค่เพื่อนกันแค่นั้นแหละ"

คันดะพูดแก้เขินแล้วทำงานต่อ

"ว่าแต่น๊าาาาาา นายกับชิโอริจังน่ะไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้างั้นฉันก็หายห่วงแล้วล่ะ"

ราวี่พูดแล้วยิ้มแก้มปริ

"ทำไมเรอะ"

คันดะพูดแล้วละมือจากงานชั่วขณะ

"ก็ฉันน่ะ ชอบชิโอริจังอยู่น่ะสิ นี่นายไม่รู้หรอ เค้ารู้กันไปสามบ้านแปดบ้านแล้ว"

ราวี่พูดทำให้คันดะกระชากเสื้อของราวี่ขึ้นมาอย่างรุนแรง

"แกจะบอกว่า แกชอบชิโอริใช่มั้ย เจ้าสวะ"(เอ....คุ้นๆนะว่ามั้ย เหมือนคำพูดของฮิบาริมากกว่าแฮะ)

คันดะพูดขณะที่จ้องหน้าราวี่อย่างเอาเป็นเอาตาย

"นี่หรือว่า นายชอบชิโอริจริงๆสินะ ร้อนตัวใหญ่เชียว"

ราวี่พูดขณะที่ยิ้มแก้มปริเมื่อเห็นใบหน้าที่แดงเถือกของคันดะ ยู ที่หาไม่ได้ง่ายๆ

"ไม่เกี่ยวอะไรกับแกซักหน่อยนี่"

คันดะปล่อยคอเสื้อราวี่แล้วกลับไปทำงานต่อ

"ระหว่างชิโอริกับรินารี่ ถ้านายอยากให้ฉันคาบไป อยากให้คนไหนโดนคาบงั้นหรอ"

ราวี่ถามคันดะต่อทำเอาคันดะตะคอกเสียงดัง

"ถ้าเป็นชิโอริ รินารี่ยังจะดีซะกว่าอีกเฟ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

..................................................................................................................

"ขอโทษนะ ชิโอริ ขอโทษจริงๆ"

คันดะพูดแล้วกุมมือชิโอริแน่นกว่าเดิม

ทันใดนั้นชิโอริก็สำรอกเอาเลือดออกมาจากปากอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำให้คันดะต้องเรียกพยาบาลกับหมอเข้ามาดูอาการ

"คือว่า คงไม่เป็นไรหรอกครับ ดูท่าว่า คนไข้อาจจะมีอาการพิษตกค้างในเลือดน่ะครับ เลยสำรอกเอาพิษที่อยู่ในเลือดออกมาครับ น่าจะเป็นอาการปกติของมนุษย์เทียมนะครับ"

ชายในชุดกาวน์สีขาวพูดแล้วขอตัวออกไปจากห้อง

"นายเป็นใครน่ะ"

คำพูดของชิโอริคำแรกเมื่อตื่นขึ้นทำเอาคันดะใจสั่นไม่เป็นจังหวะ

"ฉันถามเนี่ย ว่านายเป็นใคร ทำไมไม่ตอบหา!"

เสียงของชิโอริแข็งกร้าวขึ้นทุกครั้งที่พูดทำให้คันดะต้องรีบถอยกรูดไปติดผนัง เนื่องจาก กลัว กลัวคนที่ตนเองรักจะหายไป

"ค...คันดะ ยู"
"เสียงแข็งหน่อยสิ เป็นผู้ชายไม่ใช่เรอะ!!!!"

ชิโอริตะโกนก้องทำให้คันดะตกใจกลัวมากขึ้น

"คันดะ ยู!!!!!!!!!!!!!!!"

คันดะตะโกนก้อง

"ยินดีที่ได้รู้จัก"

ชิโอริพูดทำให้คันดะหลุบตาลง

"อีกครั้งหนึ่งนะ ยู"

ชิโอริพูดแล้วยิ้มร่าทำให้คันดะเข้ามากอดด้วยความดีใจ

"ชิโอริ เธอไม่เป็นอะไรจริงๆหรอ"

คันดะพูดแล้วเขย่าแขนชิโอริ

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็หายแล้วล่ะ กลับศาสนจักรกันดีกว่านะ"

ชิโอริพูดแล้วดึงเข็มน้ำเกลือกับผ้าพันแผลออกจากตัวแล้วเดินลากคันดะกลับศาสนจักรทั้งๆอย่างนั้นโดยมีเสียงคันดะบ่นตลอดทาง

..............................................................................................................................................

จบแล้วจ๊ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #31 +'อาตี๋กินกล้วย '+ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 19:36
     อ้อๆๆ เพราะแบบนี้นี้เอง
    #31
    0