Fic D.gray-man สาวกเทียมรุ่นที่4

ตอนที่ 2 : ตอนที่2 สัญญา อันตรายของชิโอริ...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 พ.ค. 53


"ทำไมไม่ทราบ"

คันดะที่อยู่ในห้องน้ำกับชิโอริที่โดนคร่อมอยู่ถามอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ก็เพราะ ตอนที่อัลม่า ฆ่าฉันน่ะ ฉันไม่ตายยังไงล่ะ"

ชิโอริพูดแล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"นี่เธอ!!!!!!!"

คันดะตะโกนก้อง

"ก็บอกไปแล้วไง ว่าฉันไม่ตายง่ายๆ ถึงจะเป็นร่างเทียมก็เหอะ ถ้าโดนเข้าไปขนาดนั้นคงไม่รอดใช่มั้ยเล่า นายคงคิดแบบนี้สินะ เจ้ายูบ้า"

ชิโอริพูดแล้วผลักคันดะออกไปไกลๆ

"ฉันจะอาบน้ำ ถ้านายไม่อยากเห็นก็ออกไปซะ"

ชิโอริพูดขณะที่ทำท่าจะถอดเสื้อออกทำให้คันดะหน้าแดงแล้วเดินออกจากห้อน้ำไป

"เจ้าเล่ห์กว่าเมื่อก่อนอีกแฮะ"

คันดะพูดขณะที่ยังหน้าแดงอยู่แล้วเหลือบมองไปทางประตูห้องน้ำ

"ไม่ได้เห็นยู ทำท่าทางน่ารัก แบบนั้นตั้งนานแล้วแฮะ อ๊ะ!!!!!!"

เธอร้องออกมาเมื่อคิดอะไรบางอย่างได้

ลองแกล้งนิดหน่อยดีกว่า


แล้วเดินไปเปิดฝักบัวอาบน้ำปล่อยให้เลือดที่เกาะตามร่างกายไหลออกไป

"อุ๊บ!"

เธอร้องออกมาอย่างตกใจแล้วกุมหน้าอกข้างซ้ายตรงที่โดนมุเก็นของคันดะแทง

"ให้ตายสิ แผลมันยังไม่สมานกันนี่นา"

เธอพูดแล้วมองดูเลือดที่ยังซึมออกมาจากปากแผล

..........................................................................................................................................

เมื่ออาบน้ำเสร็จเธอก็ออกมาจากห้องน้ำแล้วมองดูคันดะที่มองนาฬิกาของเขา

"ยังไม่ร่วงอีกหรอ"

ชิโอริพูดขณะที่เข้าไปจับไหล่คันดะทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อย

"นิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรมากมายหรอกน่า"

คันดะพูดแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

"ฉันออกไปข้างนอกนะ"

ชิโอริพูดแล้วเดินออกจากห้องคันดะโดยที่เจ้าของห้องยังไม่ได้บอกเลยว่าให้ไป

ระหว่างทางเธอเจอกับราวี่ก็เดินคุยด้วยกันจนถึงโรงอาหาร

"อ๊ะ เด็กใหม่หรอฮ้า"

หัวหน้าแม่ครัวพูดเมื่อเจอชิโอริทำให้เธอยิ้มเห่ยๆ

"อ่า.....จะว่าใช่ก็ใช่ จะว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่อ่ะค่ะ"

ชิโอริพูดแล้วเริ่มสั่งอาหารกองพะเนินที่ใหญ่กว่าอเลนจนหัวหน้าแม่ครัวถึงกับเหงื่อตกแล้วเหงื่อตกอีก

"ชิโอะจัง กระเพาะเธอเนี้ย ทำมาจาก อภิมหาโคตะระ มหาแบล็กโฮลด์รึไงน่ะ"

ราวี่พุดขณะที่เหงื่อตกไปตามหัวหน้าแม่ครัว

และเมื่อชิโอริสั่งรายการอาหารจบก็ทำเอาเหนื่อยเหมือนกัน ทั้งโรงอาหารที่ครึ้กครื้นก็กลับมาเงียบกริบเหมือนป่าช้า

"ทำไมถึงกินเยอะขนาดนั้นล่ะชิโอะจัง"

ราวี่พูดเมื่อชิโอริสั่งอาหารจนหมด

"ก็ฉันเป็นร่างเทียมรุ่นที่4 นี่นา ฉันน่ะมีอินโนเซนส์แบบสิงสถิตนะแถมเมื่อกี้ฉันก็โดนยูใช้มุเก็นแทงเอาด้วย เลยต้องใช้พลังงานมากยังไงล่ะ"

ชืโอริพูดขณะที่รับอาหารกองพะเนิน

........................................................................................................................................................

20%

........................................................................................................................................................

ขนาดอเลนยังเทียบไม่ติดเลยนะเนี้ย

"เดี๋ยวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

เสียงของหัวหน้าสาขาเอเชีย บาคุ จาง วิ่งทะลวงฝุ่นพุ่งหลาวแล้วเข้ามาจับไหล่ชิโอริทำให้เธอตกใจจะสะดุ้งอย่างแรง

"บาคุ! นี่หัดวิ่งทะลวงฝุ่นเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบยะ"

ชิโอริพูดขณะที่ใช้เท้าเตะเข้าที่ท้องของบาคุจนกระเด็น

"นี่เธอ............หนีออกมาจากสาขาได้ยังไงเนี้ยยยย"

บาคุพูดขณะที่ยังนอนอยู่บนพื้น

"เดินออกมา"

ชิโอริพูดแล้วหันไปฟาดอาหารจานใหญ่ของเธอ

"ได้ไงเนี้ย"

บาคุพูดเมื่อมีคนพยุงเขาขึ้นมา

"ก็บอกแล้วไง ว่าเดินออกมา ถ้ายังพูดมาก แม่ปั๊ดฆ่าทิ้งหมกโรงอาหารเลยนี่"

ชิโอริพูดแล้วหันไปรับประยัดอาหารของตนเองต่อ

"ยังโหดเหมือนเดิมแฮะ"

บาคุกับคันดะพูดพร้อมกันทำให้บาคุตกใจสุดฤทธิ์จนกระโดดเข้าไปกอดเสาไม้

"อะไรเล่า ไอ้ท่าทางที่เหมือนกับว่าไม่รู้จักกันน่ะ"

คันดะพูดแล้วใช้มุเก็นแงะบาคุออกจากเสาไม้อย่างรวดร็ว

"ก็เพราะไม่รู้จักกันน่ะสิ ไอ้บ้านัักวิทยาศาสตร์ปัญญาอ่อนนั่นน่ะ ไม่มีอยู่ในลิสต์ความทรงจำฉันหรอก"

ชิโอริพูดขณะที่่ยังรับประยัดอาหารของตนเองอยู่

"ชิโอริ ฉันเป็นผู้สร้างเธอขึ้นมานะ"

บาคุพูด

"อันที่จริงฉันตื่นขึ้นมาเองไม่ใช่รึไง แถมพัฒนาการเรื่องต่างๆฉันก็ได้มาจากโฟด้วย ไม่เกี่ยวกับนายแม้แต่เสี้ยวเดียว"

ชิโอริพูดทำให้มีอะไรบางอย่างทิ่มหัวของบาคุอย่างแรง

"ว่าแต่เธอเหอะ กินเยอะแบบนี้เดี๋ยวอ้วนเป็นหมูหรอก"

คันดะพูดทำให้ชิโอริเคืองขึ้นมาทันที

"พูดแบบนี้กับว่าที่ภรรยาได้ยังไงกัน ยู"

ชิโอริพูดขณะที่ทำตาใสแจ๋ว

หน่วยค้นหาบางคนสำลักอาหาร

เอ็กโซซิสท์บางส่วนสลบคาโต๊ะ

ราวี่กลายเป็นหิน

หัวหน้าแม่ครัวทำอาหารไหม้(ครั้งแรกในชีวิต)

แต่ที่ร้ายที่สุดคงจะเป็นคันดะที่แทบจะมีอาการทุกอย่างในเวลาเดียวกัน(ไม่ใช่พิมเสนหมอมีนะเฮีย)

"นี่เธอหมายความว่ายังไงกันเนี้ย!!!!!!!!!"

คันดะตะโกนลั่นทำให้ชิโอริลอบยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแล้วกลายเป็นหน้าเศร้าทันที

"ยูน่ะ คงจะจำไม่ได้สินะ ใช่สิ สัญญาตอนนั้นน่ะ นายคงไม่อยากจำมันหรอกใช่มั้ย สัญญาที่ว่า ถ้าโตขึ้นมาแล้ว นายจะรับฉันเป็นภรรยาน่ะ"

ชิโอริพูดทำให้คันดะเกิดอาการคิดไม่ตกทันที

"ฉันจำไม่ได้ แล้วก็ไม่อยากจำมันด้วย"

คันดะพูดทำให้ชิโอริถอนหายใจเล็กน้อย

"แต่ถ้า......

ฉันสัญญาแบบนั้น ก็คงต้องยอมรับแหละนะ"

คันดะพูดทำให้ชิโอริเกิดหน้าเริ่มร้อนผะผ่าว

แต่เพียงพริบตาเดียวเธอก็หัวเราะลั่นออกมาอย่างไม่อายใครหน้าไหน

"ก็จะไปจำได้ยังไงเล่า"

ชิโอริพูดขณะที่ยังหัวเราะท่ามกลางความงงของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ

"ก็สัญญาพรรค์นั้นน่ะ มันไม่มีตั้งแต่ต้นแล้ว ถ้านายตกลงสิแปลก ฉันแค่อำนายเล่น ไม่คิดเลยนะว่านายมีความรับผิดชอบกับเขาด้วย"

ชิโอริพูดแล้วหลบหนีคมดาบของคันดะที่ฟาดฟันแหวกผ่านอากาศทันที

"จะไปไหน! ชิโอะ อย่าหนีนะเฟ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

คันดะตะโกนโดยใบหน้าที่แดงก่ำท่ามกลางเสียงหัวเราะของชิโอริที่วิ่งหนีคันดะแทบเป็นแทบตาย

แต่ที่น่าช็อกกว่านั้น ก็คงเป็นคันดะที่เรียกชิโอริว่า'ชิโอะ'ล่ะมั้ง

"หยุดก็ตายอีกรอบสิ! ใครจะยอมเล่า นายน่ะความจำสั้นชะมัด!!!!!!!!!"

ชิโอริตะโกนขระที่ยังวิ่งหนีคันดะอย่างเอาเป็นเอาตาย

"หนอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

คันดะตะโกนอย่างเจ็บใจที่ตัวเองวิ่งตามผู้หญิงตัวเล็กๆไม่ทัน

"ตามทันให้จูบที่นึงอ่ะ"

ชิโอริท้าทายแบบแปลกๆขณะที่ตัวเองปีนเสาข้ามชั้นไปซะแล้ว

แล้วตูจะตามทันมั้ยล่ะฟะ!!!!!

"คันดะคร้าบ ผมเชียร์นายเต็มที่อ่ะ"

เสียงมารของอเลนที่ยืนอยู่อีกฝากของตึกพูดทำให้คันดะเกิดอารมณ์ไฟลุกกพรึบ

เขาปีนข้ามชั้นตามชิโอริไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันมามองเด็กชายที่ตอนนี้กลายเป็นเด็กหญิงร่างเล็กสวมชุดแปลกๆ(พวกเอ็กโซซิสท์ก็แปลกเฟ้ย)นาม โฟ

"ฮึ เอาจนได้นะเรา ยังไงก็สู้ๆล่ะ  คันดะ เพื่อพิชิตจูจุ๊บของชิโอริน่ะนะ"

......................................................................................................................................

หว่ายยยยยยเสียวโดนแบนเฮ้ย เฮ้ย! จิยะ! ไหงแนะนำเนื้อเรื่องแปลกๆล่ะหา!

(อ๊ะ โทษนะเจ๊ พอดีว่าเจ๊ไม่ได้บอกนี่นา ว่าไม่เอาแบบเรทน่ะ เลยใส่ไปไม่ยั้ง by my sister)

จิย๊าาาาาาาาา เธอจะทำให้อนาคตขอองฉันดับวูบนะ รู้รึเปล่า

(เจ๊จ๊ะ ก็ขอโทษไปแล้วไง แต่แบบนี้ก็ดีนะ มันดราม่าดี แล้วก็คนอ่านเค้าชอบไม่ใช่รึไง by my sister)

นั่นสินะ งั้นเอาตอนต่พไปให้เรทพองามก็พอเนอะ เอาล่ะ จะเขียนล่ะน๊าาาาาา

(อ๊ะ ทาโกะ หมดแน่ะเจ๊ by my sister)

เฮ้ย! ไอ้ไม้เมื่อกี้ที่หล่อนฟาดไปเป็นไม้สุดท้ายเรอะ! ไปหามาใหม่เลยนะยะ จิยะ

(จ้าๆ เจ๊ จะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ by my sister)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #41 KΛT ZAzυKi zaYoRU (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 11:16
    ลองจินตภาพเอาแล้วยิ้มไม่หุบเลย กรี้ดดดดดดด
    #41
    0
  2. #8 เพลโธรัส (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2553 / 08:55
    กรี๊ดดดดดดดดด    อ้ากกกกกกกกก   ว้ากกกกกกกกกก(ไม่เป็นภาษาเลยเชียว)
         ยัยบ้าเอาคันดะคืนมา   ได้โปรดดดดดดดดดด
              อ๊อกกกก (ลงไปนอนดิ้นอยู่หน้าคอม)
    #8
    0
  3. #6 shun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 15:37
    ...ก.....ก....อึก!.....ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก......555+

    ไม่ไหวแล้ว....อ๊ากๆๆๆๆๆๆ

    (ลงไปนอนดิ้นตายหน้าคอม..)
    #6
    0