Fic D.gray-man สาวกเทียมรุ่นที่4

ตอนที่ 15 : ตอนที่15 เธอ...100%!!!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ต.ค. 54


ร่างสูงตรงหน้าช็อคไปชั่วครู่ เมื่อกี้เขารู้สึกว่ามีค้อนมาทุบหัวเขาทำให้เขารู้สึกมึนหัว ในหัวเอาแต่ทบทวน ทบทวน และทบทวนว่าเขาทำอะไรลงไป

"อะไรกันน่ะ บาคุ...พวกนี้มันใครกัน...แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทำไมกันล่ะ..."

ดวงตาสีเลือดมีธารใสคลอเบ้า มือของเธอกำแขนเสื้อของบาคุเสียแน่นและพยายามเลี่ยงราฟาเอลและพวกอเลน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน

"เอ่อ...ชิโอริ...นี่เจ้า...จำไม่ได้งั้นรึ?? อย่าล้อเล่นน่า ข้าไง ราฟาเอล เพื่อนของเจ้า..."
"ออกไปนะ!! ออกไปเดี๋ยวนี้น๊าาาา!!!!!"

ร่างเล็กกรีดร้องและสะบัดแขนเมื่อราฟาเอลเอื้อมมือมาจับแขนของเธอ

บาคุรีบกระชากให้ชิโอริเข้ามาซบอกแล้วรีบไล่พวกราฟาเอลและอเลนออกไป

"ทำไมถึงเป็นแบบนั้นไปได้นะครับ ทั้งๆที่...เราอุตส่าห์..."

อเลนพูดแล้วถอนหายใจ ราฟาเอลที่นั่งพิงผนังข้างๆเขาส่งเสียงในลำคอเบาๆ

"ก็นะ...ข้าว่าพวกเราฝืนธรรมชาติเกินไปน่ะสิ...ตามความจริงแล้ว...ชิโอริจะต้องใช้เวลาในการฟื้นร่างกาย โดยการฟื้นร่างกายจะต้องใช้เวลา ซึ่งยาของข้านั้นจะเป็นยาที่ทำให้ลดเวลาให้น้อยลง แต่ก็คงเป็นเพราะร่างกายของเธอยังไม่พร้อม ทำให้...ต้องใช้เวลาในการกู้ความทรงจำ...แต่มันก็แล้วแต่เวลา ถ้าโชคดี เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งก็อาจจะจำได้ แตถ้าโชคร้าย..."

ราฟาเอลหยุดพูดแล้วกอดเข่า

"...ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็จะจบสิ้นลง"

...............................................................................................................................................

20%

เขียนให้อยาก แล้วก็จากปายยยยยย เหอะๆ

................................................................................................................................................

"เอิ่ม...ครือว่านะ...อย่าเพิ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆฉันก็ได้นะ...รู้อยู่ว่าต้องการคำตอบ แต่ว่า...นี่มันก็ใกล้กันเกินไปจนจะจูบกันอยู่แล้วเนี่ย"

บาคุเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาออกมาจากห้อแล้วเจอเจ้าแมวน้อย(มั้ง?)ทั้งสี่เข้ามาถามอาการชิโอริในระยะประชิดจนแทบจะจูบกันตามที่เจ้าตัวพูด หากไม่มีฝ่ามือของเจ้าตัวกั้นอยู่อ่ะนะ

"ก็ข้าอยากรู้นี่ เจ้าก็รู้นี่ว่าข้าเป็นห่วงน่ะ!!!"

ราฟาเอลโวยวายออกมาอย่างลืมตัว จนต้องรีบตะครุบปากตัวเองไว้

นี่ข้าพูดอะไรออกป๊ายยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!?

"เอาน่า ราฟาจัง เขารู้กันไปสามบ้านแปดบ้านแล้วล่ะ"

ราวี่พูดแล้วลูบหลังราฟาเอลที่ไปนั่งกอดเข่าอยู่ที่ระเบียง

"อืมม...รู้นะ ว่าห่วง แต่เท่าที่ดู ฉันว่าอีกสักสองสามปีความทรงจำทั้งหมดถึงจะกลับมาน่ะ"

บาคุพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนราฟาเอลซึมกว่าเดิม

"ไหงงั้นล่ะ นึกว่าอีกแค่นึดเดียวเท่านั้นเอง อุตส่าห์ตื่นขึ้นมาแล้วแท้ๆ"

รินารี่พูดแล้วหหลุบตาลง

"อันที่จริงแล้ว ชิโอริควรจะตื่นอีกสองสามปีข้างหน้าน่ะ แต่เพราะยาของพวกเราเร่งเกิน ร่างกายเธอรับไม่ได้ ก็เลย...นะ แถมเท่าที่ตรวจสอบดู ความทรงจำของเธอจำได้แค่ตอนที่เจอฉันเป็นคนแรกน่ะ...แล้วกว่าเวลาจากตอนนั้นมาถึงตอนนี้ก็ใช้เวลาสามปีพอดี...ฉะนั้น...การกู้ความทรงจำเป็นไปได้ยากแล้วล่ะ...เราก็ไม่สามารถย้ายชิโอริไปที่สาขาเอเชียได้อีก..."

บาคุพูดแล้วถอนหายใจ ราฟาเอลกำมือแน่น

"แต่ก็มีส่วนดี ที่ความทรงจำของตอนที่อยู่ในห้องอาบน้ำนั่นไม่ตามมาหลอกหลอนเธอ...รวมทั้ง...คันดะด้วย..."

พูดถึงคันดะ ดวงตาของราฟาเอลก็วาวโรจน์ เขาเกลียดคนๆนี้ เพราะทำให้ชิโอริช็อคหนักขนาดจนกว่าจะตื่นก็ไปอีกสองสามปี

"ฉันเลยอยากถามว่า จะให้เธอหลับต่อ หรือว่าจะให้เธอตื่น..."

บาคุให้คำถามยากให้ราฟาเอล

"ถ้าให้ตื่น ก็เจ็บปวด ที่เธอจำไม่ได้...แต่ถ้าให้หลับ...ข้าจะไม่มีวันได้เห็นรอยยิ้ม...เสียง...การกระทำของเธอ..."

เหมือนกับจะได้คำตอบ บาคุยิ้มบางๆก่อนจะหันไปทางพวกอเลน

"งั้น...ช่วงนี้พวกนายก็มาเยี่ยมบ่อยๆก็แล้วกัน จะได้กู้ความทรงจำที่ตกค้างในตัวเธอด้วย..."

บาคุพูดแล้วขยี้ตา...อันที่จริง...เขาก็แทบไม่ไหวแล้วเหมือนกัน อยากจะเลื้อยขึ้นเตียงเลยด้วยซ้ำ

"คุณบาคุไปพักเถอะค่ะ...เดี๋ยวทางนี้เราดูแลเอง อ้อ...คุณราฟาเอลด้วยนะคะ"

รินารี่พูดพลางเอียงคอ บาคุยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกล่าวขอบคุณและเดินไปหาห้องนอนกับราฟาเอล

"ต่อไปก็...อ๊ะ!!"

ราวี่พูดก่อนจะอุทานเสียงดัง เมื่อเขาเห็นเจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลยืนจังก้าอยู่หน้าพวกเขา

คันดะ...

"มีธุระอะไร??"

ถามเสียงห้วน ตอนนี้ใบหน้าของราวี่ไม่ได้ฉาบไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาสีมรกตฉายแววโกรธเคือง

"ไม่ได้มีธุระยิบย่อยกับพวกแกสักหน่อย อย่าหลงตัวเองให้มากเลย..."

ก่อนจะเดินผ่านทั้งสามไปแล้วตรงไปที่บานประตู อเลนรีบเข้าไปขวางทันที

"เข้าไปหาคุณชิโอริไม่ได้นะ!!!"

อเลนโวยวาย คันดะขมวดคิ้วก่อนจะดึงคนตัวเล็กกว่าให้ออกไปพ้นๆทางจนล้มคะมำไม่เป็นท่า รินารี่รีบเข้ามาประคองอเลนไว้ก่อนจะโวยวายเสียดังใส่คันดะที่กำลังเปิดประตู

"คันดะคุง!! ถ้านายคิดว่ามันดีแล้วที่จะปล่อยให้เพื่อนของเธอล้มอยู่ตรงนี้ก็เข้าไปเลย!!"

รินารี่โวยด้วยความเหลืออด

"เจ้านั่นไม่ใช่เพื่อนฉัน ฉันแค่จะมาหาคนรักของฉันก็เท่านั้น"

ประตูแง้มออกเพียงเล็กน้อย

"ทำอย่างนั้นแล้วยังกล้าพูดว่าเป็นคนรักอีกหรอ!? นายนี่มันสวะชัดๆเลยว่ะคันดะ..."

ราวี่เปลี่ยนนามที่เรียกก่อนจะได้รู้สึกเจ็บที่ใบหน้าซีกซ้ายเมื่อเจ้าของดาบนามมุเก็นชกเข้าที่แก้มซ้ายของเขาอย่างแรง

"คนที่มันสวะน่ะ มันนายมากกว่า ราวี่"

คันดะพูกแล้วสะบัดมือก่อนจะเดินไปเปิดประตู

"เอาเลย!! ถ้านายไม่อยากให้ชิโอริเป็นหนักกว่าเดิม ก็เปิดเลย นายไม่เคยรู้หรอก ว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง แต่ตอนนี้นายจะได้รู้แล้วล่ะ!!! ชิโอริจังน่ะ!!! เขาจำนายไม่ได้แล้ว!!!!!"

ราวี่ตะคอกใส่ด้วยความเดือดดาล คนที่กำลังเปิดประตูชะงักทันที

"ว่าไงนะ?"

เขาหันมาถามด้วยความไม่เชื่อหูก่อนจะได้รับคำยืนยัน

"ชิโอริ ความจำเสื่อม เธอจำใครไม่ได้เลย นอกจากบาคุ..."

สิ้นคำพูด เจ้าของเรือนผมรัตติกาลก็หลุบตาลง

แม้แต่ฉัน...ก็จำไม่ได้...

เขาถอนหายใจแล้วปิดประตูแล้วเดินจากไป ราวี่ลุกขึ้นมาโวยวายต่อ

"อะไรเล่า คันดะ ทำไมไม่เข้าไปล่ะ!! หรือว่ากลัว!!!"

ก่อนจะได้รับคำตอบที่ชวนโกรธกว่าเดิม

"ฉันไม่ได้กลัว...ฉันแค่ไม่อยากเจอคนที่ไม่รู้จักฉัน..."

..............................................................................................................................

60%

ตัดเลย ตัดเลย ชั๊บ ชั๊บ ชั๊บ

..............................................................................................................................

ถ้อยคำที่ออกมาจากปากของคันดะกรีดลึกลงไปในใจของผู้ที่ได้ฟังรวมทั้งคนตัวเล็กที่กำลังเปิดประตูออกมาดูเกี่ยวกับเรื่องวิวาทนั้น

"นี่พี่ชาย..."

ชิโอริเอ่ยขึ้นหลังจากเปิดประตูออก คันดะชะงักทันที

พี่ชาย?...

"พี่ชายรู้จักฉันด้วยหรอ...แล้วทำไมถึงบอกว่าฉันไม่รู้จักพี่ชายล่ะ..."

น่าแปลกที่ตัวเองรู้สึกคุ้นเคยกับคนๆนี้ แต่ก็รู้สึกกลัวๆเหมือนกัน

ไม่ได้กลัวเพราะต้องออกไปพูดด้วย
แต่จิตสำนึกภายใต้มันบอกให้ห่างจากคนๆนี้

"ฉัน...ไม่รู้จักเธอหรอก"

เขาเอ่ยออกมาแล้วกำลังเดินออกไป ทว่าคนตัวเล็กกลับคว้าแขนของเขาไว้

"อย่าเพิ่งไปสิพี่ชาย เมื่อกี้ฉันได้ยินหมดเลยนะ...พี่รู้จักฉันได้ยังไง แล้วทำไมพี่ชายต้องทะเลาะกับคนพวกนี้ด้วย"

คำสรรพนามเรียกพวกอเลนที่ดูห่างเหินทำให้พวกเขากัดฟันกรอด แต่ทว่าคนที่ทำให้เธอคามจำเสื่อมกลับเรียกด้วยความสนิทสนม

"ฉัน..."

คันดะถึงกับพูดไม่ออก ใบหนาที่ดูใสซื่อของชิโอริทำให้เขาหรี่ตาและคิดถึงชิโอริที่'เคย'อยู่กับเขา

เขาสะบัดแขนที่ถูกเกาะกุมจนชิโอริล้มลงไปนั่งกับพื้น

"ฉันไม่รู้จักเธอ ยัยคนน่ารำคาญ"

คันดะกัดฟันพูดแล้วเดินจากไป

อเลนกับรินารี่รีบปรี่เข้ามาดูแลชิโอริที่นั่งนิ่ง

ทำไม...ถึง...เศร้า...
ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันแท้ๆ...

ธารใสไหลออกจากดวงตาคู่สวยอย่างไม่ตั้งใจ รินารี่โวยวาย

"ชิโอริจัง อย่าร้องไห้นะจ๊ะ"

รินารี่รวบตัวของชิโอริเข้ามากอด แต่นั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กร้องไห้หนักกว่าเก่า

..................................................................................................................................................................................

ราวี่อุ้มคนตัวเล็กให้กลับมานอนเหมือนเดิมก่อนจะห่มผ้าให้

"คนเมื่อกี้เขาเป็นคนไม่ดี เข้าใจมั้ย เขาเป็นคนที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ เข้าใจแล้วนะ คราวนี้ก็พยายามเลี่ยงเขาหน่อยก็แล้วกัน"

ราวี่พูดแล้วลูบหัวของชิโอริ

"ค่ะ แล้วพี่ชายเป็นใคร"

ชิโอริเอียงคอถาม

"ฉันเป็นเพื่อนของเธอ...ชื่อราวี่"

ราวี่แนะนำตัว

"ฉันรินารี่จ๊ะ รินารี่ ลี"

รินารี่แนะนำตัวอีกคน

"ผมอเลนครับ อเลน วอคเกอร์"

อเลนแนะนำตัวเช่นกัน

"ค่ะ พี่ชาย พี่สาว"

ชิโอริพยักหน้าแล้วมองไปข้างเตียง

"อ้าว...ดอกไม้..."

ชิโอริหลุบตาลงเมื่อดอกบัวที่เคยชูช่ออย่างสวยงามบัดนี้กลับแห้งเหี่ยวจนกลายเป็นสีน้ำตาลกรอบ

"ทั้งๆที่สวยออกแท้ๆ"

ชิโอริถอนหายใจ รินารี่หยิบดอกบัวนั้นขึ้นมา

"เดี๋ยวฉันไปหาดอกใหม่มาให้นะจ๊ะ"

รินารี่พูดแล้วโยนดอกบัวนั้นลงถังขยะ...

...................................................................................................................................................................................

โคมุอิเมื่อได้รับข่าวจากราฟาเอลและบาคุถึงกับอึ้ง

"ด...ด...เดี๋ยวสิ นี่จะบอกว่าชิโอริไม่สามารถไปทำภารกิจได้สองปีเชียวหรอ"

โคมุอิอ้าปากพะงาบๆ

"อืม...จนกว่าความทรงจำช่วงที่เป็นเอ็กโซซิสท์จะกลับมา ก็อย่าให้เธอไปทำภารกิจล่ะ เดี๋ยวเจ้าตัวจะงอแง"

บาคุพูดขณะที่หาวนอน

"โอเคๆ งั้นราฟาเอลคุงช่วยดูแลเธอด้วยก็แล้วกัน"

โคมุอิพูดขณะที่หันไปมองราฟาเอลที่กำลังหาวนอน

"อื้อ วางใจข้าได้เลย"

ก่อนจะหาวนอนอีกครั้ง

โคมุอิกระพริบตาปริบๆกับกริยาของทั้งสองคนก่อนจะยกเหยือกที่เต็มไปด้วยของเหลวสีน้ำตาลเข็มขึ้นมา

"กาแฟมั้ย??"

.................................................................................................................................................................................................

เอาล่ะ อุก๊ากกก เข้าใจความรู้สึกของบาคุกับราฟาเอลยังไงก็ไม่รู้แหะ เหอะๆ

คุณคิดมั้ยคะ ว่าชิโอะของเราจะไม่ยอมแพ้เรื่องคันดะ

แน่นอน ถูกด่าซะขนาดนั้น(แค่ว่าน่ารำคาญเองนะ)ก็ต้องเคืองเป็นธรรมดา

และตอนต่อไป การทวงสิทธิ์ของนางเอกจะเริ่มต้น!!!!!(โดนเสยคาง)(สปอยผิดเรื่องแล้วเจ๊/My sister)

อ้าว เรอะ แล้วสปอยตอนนี้อ่ะ?(เปิดหา)

(หันมามองแบบเคืองๆ)(เจ๊ไม่ได้สปอยไว้ไม่ใช่เรอะ อย่ามามั่วน่า!!!/My sister)

อ้าว เรอะ(พิมพ์ซ้ำจริงๆนะ)งั้นตอนนี้ก็ขอจบเลยก็แล้วกาน บะบาย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #46 Maies (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 16:35
    สนุกดีนะค่ะ อัพต่อไปนะค่ะหนุกมาก ๆ XD
    #46
    0
  2. #39 +'อาตี๋กินกล้วย '+ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 21:12
     เฮ้ย! มาอัพด่วย ค้างงงงง
    #39
    0
  3. #27 fairysnow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2554 / 22:00
    ใจร้ายอ่ะตัดกันฉับๆๆ
    555
    แล้วจะมาอ่านต่อนะ(เมื่อมาอัพน่ะ)
    #27
    0