Fic D.Gray-man messenger of love (ภาคเอ็กโซซิส)

ตอนที่ 9 : ตอนที่8 การตามหานานาโฮะ มันไม่ได้ง่ายเสมอไป...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ม.ค. 54


"นานาโฮะ หายไปไหนฟะเนี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

เสียงของราวี่ตะโกนก้องเมื่อตามหานานาโฮะไม่เจอ

ตอนนี้ทั้งสามกลับมาถึงศาสนจักรและรายงานตัวให้กับมินามิเรียบร้อย แต่ว่าหลังจากนั้น นานาโฮะก็หายตัวไปทั้งๆที่ต้องมาสอนการต่อสู้ให้กับมินามิ

"ฉันตามหาทั่วๆแล้วนะ แต่ก็ไม่เจอเลยล่ะ"

รินารี่พูดล้วทำหน้าตาเป็นกังวล

"ไปหาที่ห้องแล้วรึยัง"

ขณะนี้ มินามิซึ่งอยู่คราบของโนอาเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้านใดๆทั้งสิ้น

"ไปหาแล้วล่ะจ๊ะ แต่ว่าก็ไม่อยู่จ๊ะ"

รินารี่พูดพลางส่ายหน้า

"มีสิทธิ์เป็นไปได้50% ที่สิ่งที่เราตามหาและเคลื่อนไหวได้นั้น จะไปอยู่ตามสถานที่ที่เราเคยไปหามาแล้ว"

มินามิพูดแล้วพ่นลมหายใจออกมาจากปาก

"จริงสิๆ เป็นไปได้นี่เนาะ"

ราวี่พูดแล้วออกตามหานานาโฮะอีกครั้ง

"มินามิจังใช่มั้ยจ๊ะ"

รินารี่พูดแล้วมองหน้ามินามิที่บูดบึ้ง

"เปล่า ฉันลูเทเซียต่างหาก"

เธอพูดแล้วเป่าปอยผมที่ปรกหน้าออก

"เชื้อสายโนอาหรอจ๊ะ  เมื่อกี้ยังเห็นอารมณ์ดีอยู่แท้ๆ"

รินารี่พูดแล้วยิ้ม

"ปกติยัยนี่ก็ร่าเริงดีอ่ะนะ แล้วก็ไม่อยากให้ฉันออกมาด้วยซ้ำ แต่วันนี้ผีเข้ารึไงก็ไม่รู้ ถึงให้ฉันออกมาง่ายๆแบบนี้"

ลูเทเซียพูดแล้วกอดอกแน่น

"แล้วออกมาไม่ทำร้ายใครหรอจ๊ะ"

รินารี่พูดขณะที่กำลังมองหานานาโฮะ

"โดนยัยนานาโฮะขู่ไว้น่ะ ว่าถ้าออกมาแล้วใช้พลังทำร้ายคนจะเชือดไม่เลี้ยง"

ลูเทเซียพูดแล้วใช่นิ้วชี้ทำท่าปาดคอ

"หรอจ๊ะ อึดอัดแย่เลยเนอะ ที่เห็นเอ็กโซซิสท์เดินไปเดินมาใกล้ๆ แต่ทำอะไรไม่ได้เลยน่ะ"

รินารี่หัวเราะเบาๆ ทำให้ลูเทเซียฉุนกึก

"เดี๋ยวก็ตัดผมให้หรอก"

ลูเทเซียพูดแล้วดึงปอยผมของรินารี่มาเบาๆ

"ขอโทษจ๊ะ เรารีบๆหานานาโฮะจังดีกว่านะ"

รินารี่พูด ลูเทเซียพยักหน้าสองสามครั้งแล้วเดินหายไปในกำแพง

"สะดวกจังเลย"

รินารี่พูดแล้วตามหานานาโฮะต่อ

.................................................................................................................................

40%

ต่อไปจะฮาๆแล้วน๊า นานะจังจะวางกับดักได้อย่างฮา เพราะฉะนั้น ติดตามด้วยน๊า>w<

.................................................................................................................................

"เฮ้! ราวี่ รินารี่ ฉันเจออะไรบางอย่างด้วยล่ะ"

ลูเทเซียตะโกนก้องทำให้เพื่อนทั้งสองวิ่งมาดู

"อะไรหรอลูจัง"

ราวี่พูด(รู้แล้วว่านั่นคือลูเทเซีย)

"ฉันเจอผ้าผูกเอวของนานาโฮะหล่นอยู่น่ะ"

ลูเทเซียพูดแล้วยกผ้าคาดเอวของนานาโฮะขึ้นมา

"จริงด้วยนะจ๊ะ นี่แหละจ๊ะ เหมือนมากเลย"

รินารี่พูดหลังจากที่รับผ้าคาดเอวมาดูแบบละเอียด

"เจอนี่ที่ไหนหรอ"

ราวี่พูด

"พื้น"

คำตอบกวนโอ๊ยของลูเทเซียทำให้ราวี่แทบลมจับ

"ราวี่คุงหมายถึงสถานที่น่ะจ๊ะ"

รินารรี่แก้ต่างให้ราวี่ซึ่งลูเทเซียก็บอกได้เป็นอย่างดี

"งั้นก็อาจไปทาง....."

เสียงของราวี่ขาดไปเมื่อทางที่จะมุ่งหน้าต่อไปคือดงหนามกุหลาบนับร้อยนับพัน ซึ่งพูดได้ว่า หลบอันหนึ่งโดนอีดอันหนึ่งกระซวกแน่ๆ

"...นี่.....ล่ะมั้ง"

ทั้งสามแข็งเป็นหินและจ้องดงกุหลาบที่เริ่มขยับไปขยับมาเหมื่อนเป็นต้อหิน(เอ่อๆ รู้แล้วเฟ้ย เปรียบซะ:ลูเทเซีย)

"มันขยับได้ด้วยอ่ะ"

ลูเทเซียพูดขณะที่ชี้ดงกุหนามกุหลาบที่เลื้อยไปมา

"หวังว่า.....มันคงจะไม่เป็นอันตรายนะ..."

เมื่อราวี่พูดจบ ทันใดนั้นดอกกุหลาบยักษ์ดอกหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาผลิดอกโชว์ฟันอันแหลมคมของมัน และอีกหลายๆดอกที่ตามมา

"ล่ะมั้ง"

ลูเทเซียพูดแล้วตะโกนก้อง

"ศาสนจักรบ้านเตี่ยไร มีดอกไม้กินคนฟะ ถ้าเขาวงกฏยังว่าไปอย่าง เอ็งมาทางไหนไสหัวกลับไปทางนั้นเลยนะเว้ย ไอ้ดอกกุหลาบหนามเฮงซวย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

ลูเทเซียตะโกนอย่างรุนแรงและท่าทางที่น่ากลัว(รังสีอำมหิตลอยเป็นจุดๆ)ของเธอทำให้ดอกกุหลาบหนามไม่กล้าเข้ามาใกล้แถมยังจะพยายามถอนรากของตัวเองออกแต่เนื่องด้วยมันเลื้อยพันกันและบางดอกไปเลื้อยที่ก้านอีกดอก ทำให้ไม่สามารถถอนรากออกไปได้

และเมื่อลูเทเซียได้เห็นกิริยาของดอกกุหลาบก็หงุดหงิดหยิบเคียวขึ้นมาช่วย(ตัด ผ่า ถอน ฟัน  ชำแหละ กระซวก)ดอกกุหลาบผู้น่าสงสารทันที........

น่ากลัวชิบ โนอาแห่งความอ่อนโยนT^T

ไม่นานนัก ที่ที่นั้นก็กลายเป็นที่โล่งโดยที่มีกองขยะดอกกุหลาบกินคนที่ถูกถอนรากถอนโคน กองๆไว้อยู่แถวๆนั้น

"เอาล่ะ เรารีบๆไปหานานาโฮะกันดีกว่า"

ลูเทเซียพูด เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยที่ไม่สังเกตว่า เพื่อนทั้งสองเริ่มทิ้งระยะทางจากเธอไปไกลโข ส่วนสาเหตุ....คงไม่ต้องถามเนอะ

....................................................................................................................................................

70%

.....................................................................................................................................................

"แล้วรู้รึยังล่ะจ๊ะ ว่านานาโฮะจังอยู่ที่ไหน"

รินารี่ตะโกนขึ้น

"สัญชาตญาณฉันมันจะบอกเองน่า แต่อย่าเดินไกลได้มั้ย ฉันไม่อยากตะโก๊นนนนน"

ลูเทเซียกระทืบเท้าปึงปังขณะที่เดินจ้ำอ้าวมาหารินารี่กับราวี่

"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ลูกกลัวแล้ววววววววววววววว"

ราวี่และรินารี่ตะโกนพร้อมกัน

"ฉันไม่ใช่ผีว้อยยยยยยยยยยยยยยย"

แล้วลูเทเซียก็ลากรินารี่กับราวี่ไปด้วยทันที

และแล้วหลังจากนั้น พวกเขาก็เจอกับ

กบยักษ์ กินคน

บ่อน้ำ ล้านไมล์

กระต่าย ขี้อ้อน

ยุงยักษ์

ซึ่งนั่นลูเทเซียก็จัดการ เชือด ถล่ม ระเบิด และอื่นๆ อีกมากมาย ที่เรียกกันอีกอย่างว่า การทรมาณขั้นเทพ

เริ่มจากตัดหัวกบออกมาและ..............................................................................................................................(เซ็นเซอร์อย่างรุนแรง)

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดซ่อยข้อยแหน่"

รินารี่กับราวี่และผู้อยู่ในเหตุการณ์ต่างร้องขอความช่วยเหลือ แน่นอน ตอนนี้ พวกเขาไม่เป็นอันทำอะไรกันแล้ว

................................................................................................................................................................................................

80%

................................................................................................................................................................................................

"นี่พวกแกทำบ้าอะไรกันอยู่?"

เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น หากคนอื่นได้ยิน คงจะเป็นเสียงที่ส่งมาจากนรกชั้นล่างสุด ประมาณว่า 'จะส่งยมทูตมาเชือดแก' แต่สำหรับรินารี่และราวี่ นี่คือเสียงที่มาจากสวรรค์ชั้นที่สูงที่สุด ที่บอกประมาณว่า 'จะส่งนางฟ้า(?)มาทำให้ตนเองหลุดพ้นจากทุกข์ทุกสิ่ง'

"นานาโฮ้!!!!!!!!!!!"

ราวี่และรินารี่ลากเสียงยาวขณะที่เข้าไปเกาะเด็กหญิงผมสีดำที่จู่ๆก็โผล่ขึ้นมา

"เน้ๆ เห็นฉันเป็นอะไรกันไม่ทราบ ไม่ใช่เสาตกน้ำมันนะจะได้มาขูดขอหวยกันเนี้ย"

และเธอก็แบ่งชนชั้นอยู่างชัดเจน โดยที่ใช้มือข้างซ้ายยันหน้าของรินารี่ไว้ แล้วใช้เท้า(?)ข้างขวายันหัวของราวี่

"อ้าว...ลูเทเซีย ออกมาแล้วไม่ลำบากแย่เรอะ?"

นานาโฮะถามลูเทเซียที่ยืนกอดอกและมีอาวุธอยู่ในมือ

"อะไรกัน นี่เธอเห็นฉันตาบอดเลยเป็นห่วงกันเรอะ ที่เมื่อก่อนล่ะทำเป็นโหด ไม่คิดจะสนใจ ฉันจะเป็นยังไงก็ช่าง ทีมาตอนนี้นี่คิดจะมาห่วงกันน่ะ มันสายไปแล้วล่ะ"

ลูเทเซียพูด ทำให้หนึ่งหนุ่มกับอีกหนึ่งสาวอึ้งกันเป็ยแถบ

ขนาดตาบอดยังโหดขนาดนี้ แล้วถ้าตาปกติดีมันจะขนาดไหนฟะเนี้ย???

ทั้งสองคนคิด

"ก็ตอนนี้โคมุอิบอกว่าเธอไม่ได้ทำอะไรกับร่างกายของมินามิ แค่เป็นวิญญาณ'กาฝาก'ที่เข้ามาอาศัยในร่างมินามิได้ก็แค่นั้น เรื่องเป็นห่งเป็นห่วงน่ะช่างมันเหอะ"

นานาโฮะพูด

"แล้วเธอไปอยู่ที่ไหนมาน่ะ ตามหาซะแทบแย่" ไม่ใช่แย่หรอกม้างงงงง

ราวี่พูดขึ้น

"ฉันก็อยู่ที่ห้องของอีตาโคมุอินั่นแหละ ว่าแต่พวกเธอสิ มาทำอะไรแถวนี้ รู้มั้ยว่านี่มันเขตหวงห้าม...."

พูดไม่ทันจบ ประตูที่ทั้งสี่(หรือห้า?)เพิ่งก้าวเข้ามาก็ปิดอย่างรวดเร็ว

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด/ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!"

เหล่าคนผู้เคราะห์ร้ายต่างหวีดร้องด้วยความกลัว ยกเว้นนานาโฮะกับลูเทเซียที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

และความซวยของทั้งสี่(หรือห้า)คนนี้ก็ยังจะมีต่อในตอนถัดไป

....................................................................................................................................

No Commentค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #10 RIN_JI (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 16:50

    55+ โนอาแห่งความอ่อนโยน ไหงเป็นงี้ ตัด ผ่า ถอน ฟัน ชำแหละ กระซวก55+ ยิ่งคิดยิ่งขำ

    แล้วก็นา ที่จริงแล้ว โคมุอิ อ่ะ มันชื่อ คุโมอิ ตะหาก

    #10
    0