Fic D.Gray-man messenger of love (ภาคเอ็กโซซิส)

ตอนที่ 8 : ตอนที่7 และแล้วความจริงก็ปรากฏ...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 53


บัดนี้ เอ็กโซซิสท์2หน่อกับว่าที่เอ็กโซซิสอีก1หน่อนั่งอยู่ในห้องพักโรงแรมอย่างเงียบเชียบ

ไม่มีใครพูด ไม่มีใครทำอะไร นอกจากนั่งเครียดเท่านั้น

มีแต่เสียงพัดลมเพดานรุ่นพระเจ้าเหาที่ดังแอ๊ดๆอยู่เหนือหัวพวกเขา

"ตั้งแต่เมื่อไหร่"

ราวี่เอ่ยปากถามขณะที่ปิดตาตนเอง

นานาโฮะยังไม่ตอบ เธอมองหน้าราวี่ด้วยให้เขาถามให้กระจ่างกว่าเดิม

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มินามิเริ่มมีอาการแบบนี้"

ราวี่กัดฟันกรอด

"6ปีก่อน ตอนที่เราไปแต่งเพลงด้วยกัน มินามิ มีอาการไข้สูง กล้ามเนี้อล้า อาเจียนเป็นเลือด และนอนซมตลอดเวลา"

นานาโฮะพูดทำให้มินามิสะดุ้งเฮือกแล้วค่อยๆห่อตัวให้เหมือนลูกบอลลูกใหญ่

"พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ทุกคนในหมู่บ้านก็ตราหน้าพวกฉันว่า เป็นคนที่ทำให้มินามิป่วย จนวันหนึ่ง เกิดฟ้าผ่าและภัยพิบัติขึ้น โดยที่มินามิยังนอนซมอยู่ พวกเราต้องพามินามิหนีขึ้นไปบนหลังคาสูง ตอนนั้นแหละ ที่เจ้านั่น ปรากฏตัวน่ะ"

นานาโฮะอธิบายแล้วกุมหน้าผาก

"ขอโทษนะ นานาโฮะ"

มินามิพูดทั้งๆที่ยังซุกหน้ากับเข่าของตนเองอยู่

"ไม่เป็นอะไรหรอก"

นานาโฮะพูด

"ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ"

มินามิเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"พอแล้วล่ะมินามิ"

นานาโฮะพูด

"ก็ทำไงได้ล่ะ! คนที่ทำสัญญากับเคาท์พันปีก็คือฉัน! นานาโฮะก็เป็นทุกข์เพราะฉัน! คนในหมู่บ้านเกลียดนานาโฮะก็คือฉัน! ฉันไม่สนหรอก ว่านานาโฮะจะคิดยังไง แต่ฉันก็อยากให้นานาโฮะมีความสุขบ้างนี่นา!!!"

มินามิตะโกนแล้ววิ่งออกจากห้องไป

"มินามิจัง!"

ราวี่ตะโกนขณะจะไล่ตามมินามิแต่นานาโฮะใช้กรงเล็บของเธอขัดไว้ก่อน

"เดี๋ยวอีกซักพักค่อยตามไปบนดาดฟ้า"

นานาโฮะพูดแล้วใช้เล็บปิดประตู

"ซักพักเนี้ย มันเท่าไหร่กันล่ะ"

ราวี่พูดแล้วหันมาโวยใส่นานาโฮะ

"อีกประมาณ60วิฯก็ไปได้แล้วล่ะ"

นานาโฮะพูด

..........................................................................................

กึง!!!!

เสียงฝ่ามือกระทบกับราวเหล็กดังขึ้นตามมาด้วยเสียงสะอื้นของมินามิ

ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงตะโกนกู่ก้องดังสนั่นเพื่อปลดปล่อยอะไรบางอย่าง

"ไง มินามิ"

..........................................................................................

50%(แมวน่ะ หายไปนานจนลืมไปเลยนะเนี้ย ว่าเนื้อเรื่องตอนเก่ามันเป็นยังไง--)

..........................................................................................

"ราวี่..."

มินามิหันไปหาราวี่ที่เดินเข้ามาหา

"เธอก็ไม่ได้ผิดอะไรมากมายนี่นา"

ราวี่พูดแล้วจับราวเหล็ก

"แต่นานาโฮะ เค้า....."

"ไม่ได้เป็นทุกข์ขนาดนั้นซักหน่อยนี่นา"

ราวี่พูดแล้วมองหน้ามินามิทำให้เธอเผลอร้อง เอ๋ ออกมาซะสุดเสียง

"เมื่อกี้นานาโฮะเพิ่งพูดกับฉันเองแหละ ว่าอันที่จริงแล้ว ตัวเองก็ไม่ได้โกรธอะไร เป็นห่วงซะด้วยซ้ำที่มินามิเอาแต่ทุกข์ใจที่ตัวเองที่ให้เพื่อนๆกังวล แต่สำหรับนานาโฮะเอง อยากแค่ให้เธอปล่อยวางซักหน่อย เธอจะได้ไม่เป็นทุกข์ไงล่ะ"

ราวี่พูด

"ขอบคุณนะ ราวี่"

เธอพูดแล้วยิ้มแป้นโดยที่ไม่รู้ว่าราวี่หน้าแดงแป๊ดจนถึงใบหู

"อ...อืม ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเล็กๆน้อยๆน่ะ ฮ่าฮาฮ่า"

ราวี่หัวเราะออกมาเสียงดังทำให้มินามิยิ้มเห่ยๆ

ก่อนที่เธอจะจับสัมผัสอะไรบางอย่างได้

"ราวี่! หลบไปทางซ้าย"

มินามิตะโกนแล้วผลักราวี่ออกเธอใส่หมวกฮู้ดแล้วดึงเคียวออกมารับแสงไฟสีม่วงเข้มไว้

"ทิ............กี้.........."

เธอรำพึงออกมาอย่างแผ่วเบาแล้วเหวี่ยงเคียวออกทๆให้ลูกไฟกระเด็นตกลงไปที่พื้น

"หึ หึ สมแล้วที่เป็นลูกครึ่งโนอา-เอ็กโซซิสท์ จับสัมผัสได้ดีนี่ ขนาดฉันพรางเอาไว้แล้วแท้ๆ"

ร่างสูงที่มีผมหยักศกและผิวสีแทนเอ่ยขึ้น

"การพรางของนายมันห่วยเองต่างหาก เจ้าบ้าทิกี้"

ทันใดนั้น ดวงตาข้างซ้ายของมินามิก็กลายเป็นสีเหลืองอำพัน

"เดี๋ยวนี้ต่อล้อต่อเถียงเป็นแล้วหรอ โนอาแห่งความอ่อนโยน ลูเทเซีย แห่ง อเล็กซานดร้า ที่10"

ทิกี้พูดทำให้มินามิเบ้ปาก

"ไม่ต้องเรียกซะเต็มยศก็ได้ โจไอด์ ว่าแต่ มาทำไมมิทราบ"

มินามิพูดแล้วเดินไปรอบๆตัวทิกี้

"ก็มารับตัวเธอไปน่ะสิ ถามมาได้ พ่อขุนนางพันปีน่ะ ต้องการกำลังอยู่นะ เธอก็รู้ไม่ใช่หรอ"

ทิกี้ที่โดนเรียกว่าโจไอด์พูดอย่างหัวเสีย

"ฝากไปบอกพ่อขุนนางพันปีด้วยนะ ว่า ตอนนี้ โคนาตะ มินามิ รวมร่างกับ ลูเทเซีย แห่ง อเล็กซานดร้าที่10 ได้แล้ว เพราะฉะนั้น การจะมาเอาตัวฉันได้น่ะ มันก็อีกล้านล้านปีย่ะ ออ จริงสิ นายก็อาจจะไม่ได้กลับไปบอกอีกแล้วอ่ะนะ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะเอากระดาษที่เขียนคำพูดเมื่อกี้เผาไปให้ก็แล้วกัน"

สิ้นคำพูด มินามิก็ร่ายเวทอะไรบางอย่างแล้วชี้ไปทางทิกี้

"เงยหน้าขึ้นไปพบกับสายฟ้าสีขาวและบทเพลงที่ไม่มีวันจบสิ้น รับไปซะ ธันเดอร์ เบลด"

ทันใดนั้นก็เกิดสายฟ้าสีขาวอย่างรุนแรงฟาดลงมาที่ทิกี้แต่ตอนนี้เขาได้หายตัวไปซะแล้ว

"แล้วฉันจะไปบอกพ่อขุนนางพันปีให้ก็แล้วกัน"

.........................................................................................................................................................................

ไงๆ โย่ว แมวไม่มาซะนาน คิดถึงมั้นเอ่ย(ไม่เลยซักนิด/รีดเดอร์)

โอเคๆ งั้นไม่ยุ่งละ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #23 +'อาตี๋กินกล้วย '+ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 23:41
     โอ้เย่! มันจะมีคนที่ 15 แย้วววว
    #23
    0
  2. #9 RIN_JI (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 16:45
    -.- แง่มๆ
    #9
    0