Fic D.Gray-man messenger of love (ภาคเอ็กโซซิส)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 โคนาตะ มินามิ...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 พ.ค. 53

"ไม่ว่าหน้าไหนๆก็เหมือนกันทั้งนั้น!!!!!"

เสียงของมินาโมโต้ นานาโฮะทำให้ราวี่เริ่มอาการชักกระตุก

หว่า เพิ่มศัตรูอีกแล้วรึเปล่าหว่าตู

"ม...ไม่ใช่นะ แบบว่า ฉันหมายถึง นานาโฮะน่ะเก่งมากเลยนะ ขนาดฉันยังทำไม่ได้เลย"

ราวี่เริ่มให้กำลังใจนานาโฮะอีกรอบ

"ถึงพูดแบบนี้แต่ในใจคงคิดว่าฉัน มันห่วยแตกมากเลยสินะ!!!!"

นานาโฮะตะโกนพลันถุงมือของเธอก็กลายเป็นของแข็งปลายแหลมพุ่งไปหาราวี่ทันทีราวี่จึงนำค้อนของตนเองมากันเอาไว้

กรงเล็บ....งั้นรึ

ราวี่กัดฟันตนเองแล้วหวดค้อนเข้าให้ที่ลำตัวของนานาโฮะเต็มๆ

"อ๊อก!"

เด็กหญิงสะกัดกลั้นความเจ็บแต่แรงที่ราวี่ใช้ค้อนพุ่งเข้ามาปะทะตัวเธอมันไม่ใช่น้อยๆทำให้เธอสลบทันที

"คลั่งเพราะความร้อนแน่ๆเลย"

ราวี่พูดขณะที่ยิ้มเห่ยๆ

ขนาดอยู่ในห้องแคบๆฉันยังสู้ได้เลยหรอเนี้ย

ว่าแต่ ไอ้เมื่อกี้มันคืออินโนเซนส์สินะ

น่าสนแฮะ

"ฉันเล่นแรงไปรึเปล่าเนี้ย"

ราวี่พูดแล้วคิดถึงช่วงเวลาที่เธอตื่นขึ้นมา

"หว่า หนีไปโบกี้อื่นก่อนจะดีมั้ยเนี้ย"

ราวี่พูดขณะที่เกาหัวตัวเองเป็นเสียงดัง

"หือ ราวี่?"

เสียงของเด็กหญิงดังขึ้นจากประตูที่เปิดผลัวะออก

"อ....อ้าว นานาโฮะ แล้ว คนนี้....." "เป็นร่างแยกของฉันน่ะจะว่าไปฉันก็ใช้ภาพลวงตานั่นแหละ เจ้านี่น่ะอารมณ์มันแรงไปมาก ขอโทษนะที่มาช้า"

นานาโฮะพูดตัดราวี่แล้วจับแขนของร่างแยกของตนเองทำให้ร่างแยกของเธอสลายหายไปทันที

"กว่าจะเย็บแผลอเลนเสร็จก็ปาเข้าไป30นาทีกว่าๆแน่ะเลยฝากร่างแยกให้มาก่อนน่ะ"

นานาโฮะพูดแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่ร่างแยกของเธอนั่งครั้งก่อนทันที

"โชคดีที่ไม่ก่อเริ่อง"

นานาโฮะพูด

ก่อไปตั้งนานแล้วล่ะครับ พี่น้อง

"กีซ่าใช่ม้า เห็นโคมุอิบอกว่าเปลี่ยนสถานที่แล้วอ่ะ"

นานาโฮะพูด

"ที่ไหนหรอ แล้วก็ ทำไมอ่ะ"

ราวี่พูด

"เมืองข้างหน้านี้ล่ะม้าง โคมุอิบอกว่ามีผู้เชื่อมต่อแล้วเลยร่อนเร่ไปทั่วน่ะ"

นานาโฮะพูด

จากกีซ่า มาเป็นเมืองข้างหน้า

เอาเข้าไป

.............................................................................................................................

30%

.............................................................................................................................

ทันใดนั้นขณะที่ทั้ง2ไม่ทันตั้งตัวได้เกิดเสียงระเบิดขึ้นที่ไหนซักแห่งบนหลังคารถไฟ

"เสียงอะไรน่ะ"

นานาโฮะพูดขณะที่เธอลุกขึ้นมาจากที่นั่งของเธอ

"อาคุม่ามั้ง....

ไม่แน่นะ"

ราวี่พูดแล้วมองนานาโฮะที่ปีนออกจากหน้าต่างไป

"แล้วฉันง่า""ดูแลคนบนรถไฟไว้ อย่าให้เป็นอันตรายเด็ดขาด"

นานาโฮะพูดแล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังคารถไฟทันที

"แล้วฉันจะทำไหวหรอ"

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ว่าร่างกายก็ขยับไปตามที่นานาโฮะสั่ง

"มาทำไมกันล่ะเนี้ย"

นานาโฮะว่าพลางทำลายอาคุม่าต่อไปด้วยกรงเล็บของเธอ

"คงไม่เป็นไรแล้วนะเนี้ย"

นานาโฮะพูดเมื่อทำลายอาคุม่าจนหมด
แต่ก็มีกลุ่มอาคุม่ากลุ่มใหม่ลอยมมาหาอีก

"ซะเมื่อไหร่กันล่ะ!!!!!"

แล้วนานาโฮะก็พุ่งตัวเข้าไปในดงอาคุม่าทันที

มาซาเระ เมทริอัล ซินโทรม

สิ้นเสียงอาคุม่าทั้งหมดก็ระเบิดโดยที่นานาโฮะไม่ได้แตะแม้แต่ปลายนิ้ว

"เสียงนั้น....มันอะไรกันน่ะ"

นานาโฮะพูดขณะที่มองไปรอบๆตัว

.........................................................................................................................

40%

.........................................................................................................................

ทางด้านต้นเสียง ร่างของเด็กอายุราวๆ18ปีสวมผ้าคลุมสีดำที่มหมวกปิดหน้าแล้วถือเคียวเล่มใหญ่สีเทายืนอยู่บนยอดต้นไม้เริ่มยกเคียวของเธอขึ้นมาระดับหัว

"มาซาเระ อะ......"

เธอหยุดการกะทำทุกอย่างแล้วกุมหัวของตนเอง

"ไม่ได้.....ไม่ได้ จะทำร้าย'นานาโฮะ'ไม่ได้"

ทันใดนั้น น้ำตาเม็ดงามก็ไหลออกจากดวงตาที่เป็นสีเหลืองอำพันของเธอ

"นานาโฮะ......"

คึกๆ คึกๆ

ร่างของเด็กสาวเจ้าของกรงเล็บอันแหลมคมยังอยู่บนหลังคารถไฟเช่นเดิม เธอหันซ้ายหันขวาเพื่อหาต้นเสียงเมื่่อครู่

ถึงจะโดนช่วยไว้ก็เถอะนะ แต่ว่า ยังไงๆมันก็เหมือนเรากำลังโดนเล็งอยู่แต่กลับเบนทิศทางไปทางพวกอาคุม่า แถมยังสามารถ ชำระล้างอาคุม่าได้อีก แล้วเสียงเมื่อกี้นี้มัน..... รึว่าจะเป็น.......

มินามิ?

เด็กหญิงยืนคิดอย่างเคร่งเครียด แต่เครียดเกินไปก็ไม่ดี เพราะมันทำให้เธอไม่ทันระวังตัว

ปึก!!!!!!!!

กิ่งไม้แข็งๆที่ยื่นออกมาจากหุบเขาฟาดใส่หน้าเธอเต็มๆ จังๆ ทำให้เธอปลิวไปที่หลังคาของหลังคาของโบกี้ถัดไปทันที

"เจ็บชะมัด"

เด็กหญิงพูดแล้วทำท่าจะร้องไห้แต่แล้วเธอก็เห็นกิ่งไม้ชุดต่อไป ไม่ได้มีแค่1-3อัน แต่มันมาเป็นง่ามที่มีมากกว่า 10 อัน

พรวด!

แต่ครั้งนี้เธอหลบทันแล้วเหวี่ยงตัวเองให้ลงไปในหน้าต่างของรถไฟ

และนั่น....

ทำให้เธอถีบหนาราวี่เข้าจังๆอีกโครมใหญ่

"อ....อ้าว ราวี่ ขอโทษ แบบว่ามัน ไม่เห็นน่ะ คงไม่ว่ากันใช่มั้ย หวังว่านะ"

นานาโฮะพูดแล้วดึงตัวราวี่ขึ้น

"อือไม่เป็นไร มันไม่แรงอ่ะนะ ไอ้ลูกถีบของเธอเนี้ย แต่ว่านะ ที่เจ็บน่ะ มันส้นสูงของเธอต่างหาก โห ส้นรองเท้าอะไรก็ไม่รู้ แหลมเป็นบ้าเลยอ่ะ"

ราวี่พูดขณะที่น้ำตาไหลพราก

"รู้สึกว่า เราจะเจอ ผู้เชื่อมต่อ แล้วก็อินโนเซนส์แล้วล่ะ"

นานาโฮะพูด

"เอ๋? เจอแล้วหรอ อยู่ที่ไหนอ่ะ มาด้วยมั้ย"

ราวี่พูด

"หายไปแล้วT^T"

นานาโฮะพูดทันใดนั้น ราวี่ก็ซบลงที่พนักเก้าอี้แล้วร้องไห้ออกมา

"นึกว่า จะเจอตัวแล้วแท้ๆ"

ราวี่พูดแล้วร้องไห้หนักกว่าเก่า

"คิดถึงบ้านขนาดนั้นเลยหรอ"

นานาโฮะถามด้วยความเป็นห่วง

"เปล่าหรอก แต่ฉันเลี้ยงกระต่ายไว้ที่ห้อง ไม่รู้ว่ามันจะตายรึยัง"

ราวี่พูด

"ปู่บุ๊คแมนคงดีดออกจากห้องทางหน้าต่างแล้วม้างงงงง"

นานาโฮะพูดทำให้ราวี่บ่อน้ำตาแตกหนักกว่าเก่า

ไปตายซะ!!!!

.................................................................................................................

60% บ้านักรบเหล็กเทวะซะแล้ววววววว(ทั้งๆที่ยังชอบโชเน็นอนเมียวจิอยู่)

.................................................................................................................

"ราวี่ หยุดร้องน่า ถึงสถานีแล้วนะถ้าไม่ลงเราได้ทัวร์รอบโลกแน่ๆ"

นานาโฮะพูดขณะที่ลากราวี่ลงจากโบกี้รถไฟ

"แล้ว....เราจะไปพักที่ไหนล่ะ" หวา มือเล็กชะมัดเลยอ่ะ

ราวี่พูดขณะที่โดนนานาโฮะลาก

"โรงแรมแถวนี้แหละ หัดหาที่ซุกหัวนอนเองบ้าง อย่ามัวแต่พึ่งศาสนจักร"

นานาโฮะพูดแล้วดึงราวี่เข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่ง

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด หัวหน้าคะ! ฉันขอลาออกค่ะ"

เสียงกรีดร้องจากหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เป็นพนักงานและตามด้วยเสียงตะโกน

"ที่โรงแรมนี้เหลือแต่เธอคนเดียวแล้วนะ! ฉันไม่ยอมให้เธอลาออกแน่ๆ"

เสียงจากชายวันกลางคนพูด

"ดูหมือนจะมีพวกที่แปลกๆเข้ามาใช้บริการบ่อยงิ"

ราวี่พูดแล้วเดิินเข้าไปเช็กอิน

"ก็ทำไงได้ล่ะคะอยู่ๆก็มีคนสวมผ้าคลุมสีดำเดินเข้ามาเช็กอินตั้ง3คนในวันเดียว นี้ยังไม่รวมพวกคุณด้วยนะคะ"

หญิงวัยกลางคนพูดขณะที่เดินหอบกระเป๋าของนานาโฮะและราวี่ขึ้นไปบนห้อง

"ถ้างั้นก็ต้องขอโทษด้วยละกันนะที่ทำให้ตกใจน่ะ"

ราวี่พูดแล้วเปิดประตูห้อง

"เธอก็กลับไปได้แล้วล่ะ ฉันต้องคุยกับเจ้าหมอนี่"

นานาโฮะพูดขณะที่จับใหล่หญิงสาว

"ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"

เธอพูดแล้วเดินออกจากห้อง

"ราวี่...นายน่ะ ไปตรวจดูในเมืองซิ ฉันสงสัยว่าผู้เชื่อมต่อจะต้องอยู่ในเมื่องนี้แน่นอน"

นานาโฮะพูด

"คร้าบบบบบ"

ราวี่พูดแล้วเดินออกจากห้องเช่นกัน

"เฮ้อ เป็นเมืองที่ คนชุกชุมแฮะ แล้วอย่างนี้จะเจอมั้ยล่ะเนี้ย อุ๊บ!!!!!!!!!!!"

ราวี่ร้องเสียดังเมื่อชนเข้ากับคนคนหนึ่ง

"ขอโทษครับ/ค่ะ คือว่าผม/ฉันไม่ได้ดูทางครับ/ค่ะ ขอโทษด้วยนะครับ/ค่ะ"

ทั้ง2ขอโทษพร้อมกันทำให้คนที่อยู่รอบข้างหันมามอง

"เอ่อ ขอโทษจริงๆเลยนะครับ เหอ....."

ราวี่ชะงักค้างเมื่อเห็นหน้าเด็กหญิง

สไตรค์!!!!!!!!!!!!!!!!

"ชื่ออะไร อยู่ที่ไหน อยู่แถวนี้รึเปล่า"

ราวี่ที่ยิงคำถามเป็นชุดกับเด็กหญิงทำให้เธอรีบปิดหูอย่างรวดเร็ว

"ฉันชื่โคนาตะ มินามิ อยู่แถวนี้แหละ แล้วก็ ไม่ได้อยู่ที่เมืองนี้ เอ๊ะ"

มินามิสะดุ้งเมื่อราวี่จับไหล่เธอ

"มาแต่งงานกันเถอะ"

ห๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"ว......ว่าอะไรนะ ท....ทั้งๆที่เพิ่งพบกันแท้ๆ พูดแบบนี้มันก็......."

มินามิพูดแล้วต่อยราวี่จนกระเด็นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำแล้ววิ่งหนีราวี่ทันที

"อยากเจออีกจังเลย โคนาตะ มินามิสินะ"

ราวี่พูดด้วยใบหน้าที่เป็นสุข

เค้าว่าถ้าผู้หญิงตบ แสดงว่าผู้หญิงรัก

(แต่ว่าหล่อนชกไม่ใช่เรอะ วี่คุง)

ดึกคืนนั้น

เสียงระเบิดดังมาแต่ไกลซึ่งไม่พ้นหูเอ็กโซซิสท์ทั้ง2หน่อเป็นแน่

"ระเบิดหรอ อาคุม่ารึเปล่า"

นานาโฮะพูดขณะที่กระโดดข้ามหลังคาบ้านของชาวบ้านเขา

"อือ น่าจะใช่นะ รีบไปเถอะ"

ราวี่พูดแล้วขยายศาสตรากำหราบอาคุม่าของตนเอง

แต่ขณะที่ทั้ง2กำลังมุ่งหน้าไปทางเสียงระเบิดนั้นจู่ๆอาคุม่าทั้งหมดก็ถูกกำหราบจนหมดโดยที่ทั้ง2คนยังไม่ได้ไปถึงที่หมาย

"ราวี่ นายทำหรอ"

นานาโฮะถามด้วยสายตาไม่เชื่อ

"เปล่านะ ฉันไม่ได้ทำ"

ราวี่พุดด้วยสายตาที่ไม่เชื่อเช่นกัน

และขณะที่ทั้ง2กำลังอึ้งอยู่นั้น อาคุม่าอีกกลุ่มก็ปรากฏ

"กลุ่มนี้แหละ ฝีมือเราแน่ๆ"

นานาโฮะพูดแล้วใช้กรงเล็บของเธอกำจัดอาคุม่าทันที

"ใช่เลย!!!"

ราวี่พูดแล้วใช้ค้อนของตนเองหวดใส่อาคุม่าหลายๆตัว

มาซาเระ เมทริอัล ซินโทรม

สิ้นเสียงอาคุม่าทั้งหมดก็ระเบิดทันที

"อีกแล้ว"

นานาโฮะพูดแล้วหันไปรอบๆ

"หึ แค่กำจัดอาคุม่าแค่เนี้ย ยังอ่อนหัดนะ พวกเธอ"

เสียงจากเด็กหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นเรียกให้นานาโฮะและราวี่หันไปมองที่ต้นเสียงก็พบเด็กหญิงคนหนึ่งสวมผ้าคลุมสีดำมีหมวกปิดใบหน้าและถือเคียวเล่มยักษ์สีเทา

ทันทีที่เธอพูดจบอาคุม่าอีกฝูงก็โผล่ขึ้นมา

"ขอดูฝีมือหน่อยก็แล้วกัน"

เด็กหญิงพูดแล้วฟันอาคุม่าที่หันกระบอกปืนใส่เธอด้วยเคียวยักษ์สีเทา

"เร็วชะมัดเลย"

ราวี่พูดแล้วเหวี่ยงค้อนใส่อาคุม่าตัวแล้วตัวเล่าทันใดนั้นเขาก็โดนอาคุม่าระดับ2ตัวหนึ่งหวดไม้เบสบอลใส่ท้องจนเขาลงไปนอนกับพื้น

"ราวี่!!!!!!!!!!!"

นานาโฮะพูดแล้วใช้เล็บที่นิ้วชี้ของตัวเองเสียบอาคุม่าตัวหนึ่ง

"โอย เจ็บชะมัด"

ราวี่ลุกขึ้นมาแล้วต้องทรุดลงไปอีกครั้ง

พรึ่บ

ทันใดนั้นร่างของเจ้าของเคียวยักษ์ก็ปรากฏตัวตรงหน้าราวี่ในขณะที่เงื้อเคียวจะฟันเขา

ราวี่เงยหน้าขึ้นไปสบตากับเธอแล้วต้องอึ้งเมื่อสีของดวงตาเธอคือสีเหลืองอำพันและสีผิวเป็นสีแทนทันใดนั้นดวงตาของเธอก็กลายเป็นสีน้ำตาลเปลือกไม้และผิวก็เปลี่ยนสีเป็นสีขาวอมชมพูดวงตาของเธอสั่นระริกไปด้วยความกลัวเมื่อรู้ตัวว่าเงื้อเคียวของตนเองอยู่เหนือหัวราวี่เธอจึงเหวี่ยงใส่อาคุม่าที่ลอยมาอยู่ข้างหลังราวี่ทันที

เมื่อกี้.....มัน

ทันทีที่กำจัดอาคุม่าจนหมดเด็กหญิงก็เปิดหมวกที่คลุมหน้าของตนเองออก

"มินามิ/จัง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

ราวี่และนานาโฮะตะโกนพร้อมกันเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหญิง

"อ้า ขอโทษนะที่ปิดบังน่ะ ไม่อยากให้พวกเธอเป็นกังวลนี่นา ขอโทษนะ"

มินามิพูดขณะที่เกาท้ายทอยเสียงดัง

"ไม่กังวล แต่พะวงต่างหากเล่า ยัยบ้า แล้วคนอื่นล่ะ"

นานาโฮะพูด

"แยกกันตั้งแต่นานาโฮะเข้าศาสนจักรแล้วล่ะ ไม่ได้ข่าวเลยอ่ะ"

มินามิพูด

"เอาเถอะ ยังไงๆก็เจอตัวผู้เชื่อมต่อแล้วฉะนั้น.......แอ๊ก!!!!!!!!!!!!!"

ราวี่ร้องเสียงหลงเมื่อมินามิเสยคางราวี่

"ยังหรอกนะ ยังมีอีก!!!!!!!!!!!"

มินามิพูดแล้วเข้าไปกระทืบจนนานาโฮะถอนหายใจ

"อย่าทำอะไรจนถึงแก่ชีวิตล่ะ ออ ถ้าไม่งั้นฉันจะเดือดร้อนเอา"

นานาโฮะพูด

"เดี๋ยวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นมาโดยที่คนโดนเรียกไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

........................................................................................................................................................

คนเขียนเริ่มติดนักรบเหล็กเทวะแล้วค่ะ

ออ จริงสิ อยากจะถามความเห็นว่าตอนต่อไปจะให้ใครโผล่ออกมาดี

เฮนปุคุมารุ

รึว่าคุอน

ช่วยบอกหรือจะคอมเม้นงามๆด้วยเน้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #22 +'อาตี๋กินกล้วย '+ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 23:36
     อื้อหือ!
    ไวยิ่งกว่าแอลกอร์ฮอลล์
    #22
    0
  2. #7 ♠Zen×Chan♠ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 23:47

    มาต่ออีก 70% ด้วยเน้อ

    #7
    0