Fic D.Gray-man messenger of love (ภาคเอ็กโซซิส)

ตอนที่ 4 : ตอนที่4 เสียงเพลง...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 เม.ย. 53


"ฉันอยากให้ทั้ง2คนไปทำภารกิจที่กีซ่า(ไกลขนาดนั้นเลยเราะ) ถ้าร้อนไปหน่อยก็ต้องขอโทษนะ แต่ดูเหมือนอินโนเซนส์ชิ้นนั้นจะมีผู้เชื่อมต่อแล้วล่ะ พวกเราไม่อยากให้พวกเคาท์พันปีชิงไปได้น่ะนะ เพราะฉะนั้น ช่วยหน่อยเถอะนะ"

ชายอายุ20กว่าๆพูดขึ้นขณะที่ทำงานไปด้วยเหมือนเครื่องจักรที่พูดไปด้วยแถมยังทำงานไปด้วย

"อือ เข้าใจแล้วล่ะโคมุอิ ว่าแต่นานาโฮะจังจะไม่เป็นไรมากหรอ(เจ้าหล่อนปลีกตัวไปเย็บแผลให้อเลนที่โดนไม้หน้าสามของคันดะหวดเข้าให้ค่ะ) เป็นเอ็กโซซิสใหม่แถมยังเป็นผู้หญิงอีก แล้วยังให้ไปทำภารกิจไกลๆ ยากๆ.."
"รู้น่าว่าราวี่เป็นห่วงนานาโฮะจังน่ะ แต่ว่านะ นานาโฮะจังน่ะก็เคยเป็นหน่วยค้นหามาก่อน แล้วก็ งานมันก็เป็นงานเพราะฉะนั้นราวี่ก็ต้องงานหนักหน่อยล่ะ....."

โคมุอิเว้นคำพูด

"ในการดูแลนานาโฮะจังน่ะนะ"

ตอนที่ได้ยินประโยคนี้ในหัวของราวี่ปรากฏแต่คำว่า โอ้ว ม้ายๆ ขึ้นตลอดเวลา

"เข้าใจยัง" "ขอร้าบบบบบบบ"

....................................................................................................................................................................................

เด็กหนุ่มผมสีเพลิงนั่งมองเด็กหญิงผมสีน้ำตาลที่มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างพินิจพิเคราะห์

เดี๋ยวดิ ทำไมบรรยากาศมันดูวังเวงยังไงๆชอบกลล่ะ นี่เป็นเพราะเราไม่พูดหรือว่านานาโฮะจังกันแน่ ไม่เข้าจายยยยยย ไม่เข้าจายยยย

"ราวี่มีอินโนเซนส์เป็นอะไรหรอ"

ก่อนที่ราวี่จะคิดได้นานาโฮะก็ถามเขาด้วยใบหน้านิ่งเฉย

"ฮ....แฮมเมอร์น่ะ(เขียนถูกเปล่าหว่า) เป็นค้อน มีอะไรหรอ"

ราวี่พูดแล้วถามนานาโฮะ

"เปล๊า ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่ามันเงียบๆน่ะเลยถามหน่อย"

นานาโฮะพูดแล้วหันไปมองนอกหน้าต่างเช่นเดิมเมื่อเธอพูดแบบนั้นทำให้ราวี่เริ่มพูดเรื่องที่ไร้สาระ ม๊ากกกกกกกกกกกจนบรรยายไม่ได้

.......................................................................................................

40%

.......................................................................................................

หากแต่ว่า..เธอคือผืนดินส่วนฉันคือผืนฟ้า 

เราจะหันมาเจอกันได้ไหมนะ

หากถึงเวลานั้น เวลาที่เรา...

ได้อยู่ด้วยกัน

"ใช่มั้ย ราวี่"

ร่างเล็กของมินาโมโต้ นานาโฮะพูดขึ้นเมื่อเธอร้องเพลงๆหนึ่งขึ้นมา

"เอะ เอ๊ะ อะไรหรอ"

ราวี่ที่มองหน้าของเด็กหญิงยามร้องเพลงแล้วเกิดอาการเคลิ้มซักพักแล้วหันมาหาเธอ

"ไม่ได้ฟังเลยใช่มั้ยเนี้ย หา ทั้งๆที่อุสาห์ร้องเพลงให้ฟังแล้วแท้ๆเลย"

นานาโฮะพูดแล้วชี้ไปที่กลางหน้าผากของราวี่

"สงสัยเสียงฉันมันคงฟังไม่ได้สินะ"

นานาโฮะพูดแล้วก้มหน้าลงแบบคนน้อยใจ

"หวา ไม่ใช่นะๆ เสียงเธอน่ะ ดี ม...มากๆเลย" "ทำไมถึงทำท่าเหมือนลังเลแบบนั้นล่ะ ราวี่..."

เสียงของเด็กหญิงเริ่มเข้าโหมดสยองขวัญเข้าไปชั่วทุกขณะ

"ช่างมันเถอะนะ แต่ว่าเราจะไปกีซ่าใช่ม้า เดี๋ยวๆ กีซ่าเนี้ยมันอีกฟากหนึ่งของโลกเลยไม่ใช่รึไง แล้วเราจะขึ้นรถไฟแค่เนี้ยเรอะ!!!!!"

นานาโฮะพูดขึ้นทำให้ทั้งห้องโดยสารเงียบสนิท

แล้วทั้ง2ก็กุมหน้าผากตัวเองทันที

"เอาเหอะๆ ถ้าไม่รีบนักก็ลงที่สถานีหน้านี้ก็ได้"

นานาโฮะพูดอย่างใจเย็นพลางปากของเธอก็เริ่มขยับขึ้น

วันนั้น 

วันที่ฉันยังเป็นปีศาจ

ปีศาจที่คอยเข่นฆ่ามนุษย์

ไม่มีใครซักคนที่มาคอยปลอบประโลม

หากใครขัดใจมันจำเป็นต้องตาย

และฉันได้จับตัวเธอมา

อา.........

ใช่แล้ว หนีไปสิ หนีไป หนีไปซะ

หนีไปจากที่แห่งนี้ อย่าได้จดจำเรื่องพวกนี้อีก

หากแต่เธอไม่หนีไปแต่กลับมอบรอยยิ้มให้ฉัน

'มาเป็นเพื่อนกันเถอะ'

เธอ ยอมรับฉัน

วันนี้

เป็นวันที่ฉันมีความสุข

แต่เธอเป็นมนุษย์ ส่วนฉันเป็นปีศาจ

เราจึงต้องจากกัน

จะมีซักวันไหมนะ ที่เรา.....

จะอยู่ร่วมกัน

ความฝันของฉันสลายหากเพียงฉันโดนจับตัว

เวลาฉันจะโดนประหารคือเที่ยงของวันนี้

มันคงเป็นสิ่งที่สมควรแล้วล่ะสำหรับฉัน

ฉันมันเลว

ฉันมันไม่ดี

ฉันมันปีศาจ

แต่ขอให้เธอ มีความสุขต่อไป

พรึบ!!!

ปีศาจอย่างฉันจึงต้องโดนเผาทั้งเป็น มันทรมาณมากเลยนะ

แต่เธอก็วิ่งเข้ามาแล้วสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันไป

ฉันพลักเธอออกไปแล้วว่า

'เธอนั้นยังไม่สมควรตาย

ขอจงมีชีวิตอยู่ด้วยความยินดี'

เพลิงและเถ้าถ่านถาโถมเข้ามา เหมือนจะนำวิญญาณฉันไป

แต่ใยฉันจึงยังอยู่ตรงนี้

จริงสินะฉันเป็นปีศาจ

ปีศาจมันไม่เคยจะตาย

ทรมาณที่สุด.....

เด็กหญิงร้องเพลงจบแค่นั้นทั้งๆที่ดูท่าว่ามันจะมีต่ออยู่

"ฉันไม่เคยได้ยินเพลงนี้เลยนะเนี้ย ใครแต่งหรอ"

ราวี่ถามอย่างสงสัยและความอยากรู้

"ฉันกับเพื่อนๆช่วยกันแต่งตอนเด็กๆน่ะ มีอีกหลายเพลงเลยล่ะ แต่ว่าฉันต้องเข้ามาที่ศาสนจักรซะก่อน มันเลยยังไม่จบน่ะ"

นานาโฮะพูดแล้วก้มหน้าลง

ไม่รู้ ว่ามันจะจบรึยัง 

พวกนั้น...ยังจะแต่งเพลงอยู่รึเปล่าน้า

"เพราะจังเลยอ่ะ"

ราวี่พูดแล้วยิ้มร่า

"ฉันไม่เคยได้ยินเพลงที่แต่งขึ้นมาโดยคนที่อยู่ใกล้ตัวเลย ไม่นึกเลยนะว่าเธอมีความสามารถด้วยน่ะ"

ราวี่พูด

"ดูถูกฉันอยู่ใช่มั้ยเนี้ย หา ดูถูกที่เห็นฉันแค่นี้แต่ดันแต่งเพลงได้ใช่มั้ยเนี้ย!!!!"

นานาโฮะตะโกนแล้วทุบผนังของห้องโดยสาร

"ม....ไม่ใช่นะนานาโฮะจัง""ไม่ว่าหน้าไหนๆก็เหมือนกันทั้งนั้น"

...................................................................................................

อาโฮ้~ในที่สุดก็จบจนได้555+
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #21 +'อาตี๋กินกล้วย '+ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 23:28
     ปจด.มาหรอฮะ!
    พี่กระต่ายหัวหดเยย
    #21
    0
  2. #14 saori shiho (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 21:52
    เฮ้อ นานาโฮะเนี่ยใจเย็นบ้างสิคะสงสารกระต่ายน้อย
    (ไปสงสารมันทำไม ให้ยัยนั่นยำมันให้เละสิดี //คันดะ)
    เดี๋ยวเถอะจะให้ฉันยำนายให้เละเลยรึไง

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 มีนาคม 2554 / 21:53
    #14
    0
  3. #6 ♠Zen×Chan♠ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 23:45

    เอ่อ....นานาโฮะเป็นประจำเดือนหรือไงค่ะ อารมณ์แปรปรวนจัง -*-

    #6
    0