Fic D.Gray-man messenger of love (ภาคเอ็กโซซิส)

ตอนที่ 13 : ตอนที่12 การเฝ้าไข้นานาโฮะ ไม่ได้ง่ายเสมอไป...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มี.ค. 54

"เอ่อ...แล้วทำไงต่อหว่า"

หลังจากเอาผ้าชุบน้ำโปะหัวนานาโฮะเสร็จแล้ว เขาก็เกิดอาการ ตัน ทันที

"อือ..."

นานาโฮะปัดผ้าห่มออก คันดะต้องตามไปห่มผ้าให้อีกรอบ

"แล้ว...ยัยนี่ยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่"

คันดะพูด

ยาก็ไม่มี เวรล่ะ...

คันดะทาบหน้าผากนานาโฮะอีกครั้งเมื่อยังเห็นว่าร้อนอยู่ก็เดินออกจากห้อง

ต้องไปหาข้าวกับยาก่อน...ไม่งั้นยัยนี่ไม่รอดแน่

ว่าแต่ว่า เอกโซซิสแน่เรอะ?

คันดะเดินเข้าไปในหน่วยพยาบาลแล้วขอยาจากพยาบาล

"คันดะคุงจะเอาไปทำอะไรหรอจ๊ะ"

พยาบาลสาวพูดขึ้น

"โดนชักดาบให้เฝ้าไข้นานาโฮะน่ะสิ"

คันดะตอบสั้นๆ พยาบาลสาวยิ้มเล็กน้อยแล้วหยิบยาแผงหนึ่งให้

"นี่จ๊ะ...หนึ่งเม็ดหลังอาหารเช้ากลางวันเย็นหรือตอนที่มีอาการนะจ๊ะ"

พยาบาลสาวพูดขณะที่มองแผ่นหลังของคันดะที่เดินจากไป

"ต่อไปก็...ข้าวต้ม?"

คันดะพูด ถึงเขาจะรู้จักข้าวต้มแต่ก็ไม่เคยกินสักที ถ้าไปสั่งจะดูเหมือนแปลกๆไปรึเปล่า

ไม่สิ ถ้านานาโฮะไม่ได้กินอะไรบางอย่างละก็ มีสิทธิ์เดี้ยงได้ ตายล่ะ แล้วตูจะทำยังไงดีฟะ

หันซ้ายก็เจ้าถั่วงอก หันขวาก็โครวรี่ หันไปข้างหน้าก็โคมุอิ.....

โคมุอิ...

จริงสิ...แล้วห้องนั้นมันห้องอะไร...ถ้าไม่ใช่ว่าฉันพังกำแพงนั่น...ก็ไม่มีวันที่จะออกมาได้...งั้นรึ...

คันดะย่างสามขุมเข้าไปหาโคมุอิทันที

"โคมุอิ...ฉันมีเรื่องอะไรจะถามหน่อย"

คันดะพูดกับโคมุอิที่กำลังสนทนาประสาคนติ๊งต๊องกับหน่วยค้นหาอยู่

"มีอะไรหรอ คันดะคุง"

โคมุอิพูด

"ฉันจะถามแก เกี่ยวกับเรื่องห้องต้องห้ามน่ะ"

คันดะพูด โคมุอิตีหน้าขรึมทันที

"คันเะคุง นี่นายเข้าไปแล้วงั้นหรอ"

โคมุอิพูด

"อือ...เจอ'เจ้านั่น'ด้วย"

คันดะพูด

"เฮ้อ...จะคุยตรงนี้ก็ไม่สะดวก...งั้นเรา...ไปคุยที่ห้องทำงานฉันดีกว่านะ"

โคมุอิยิ้ม

แล้วข้าวต้มนานาโฮะล่ะฟะ?

......................................................................................................................................................

"เจ้านั่นก็เป็นเอกโซซิสนะ...แต่ว่าอันที่จริงเขาก็มีชีวิตก็เกือบหกสิบปีก่อน...เพราะว่าเกิดอยากมีร่างกายที่เป็นอมตะ จึงหาวิธีการที่จะเป็นอมตะ แล้วก็ไปพบการเคลื่อนย้ายวิญญาณจากร่างของตนเองไปที่ร่างของอีกฝ่าย แต่ต้องใช้วิธีการ....อย่างว่าน่ะ...เหล่าเสนาธิการสมัยนั้นเลยผนึกเขาไว้ในห้องนั้น แต่ว่า...ความอยากเป็นอมตะนั้นยังไม่หายไป เขาจึงคอยล่อลวงพวกที่หลงเข้าไปหรือผ่านไปมาเพื่อเปลี่ยนวิญญาณ โดยที่เขาต้องหาคนที่มีร่างกายที่สามารถรับพลังของเขาได้ แต่ถ้าหากรับไม่ได้ ก็จะสูญเสียจิตใจ ซื่อตรงต่อผู้เป็นนาย หรือว่าพวกซอมบี้พวกนั้นแหละ แต่ว่าถ้าเราไม่เข้าไปก็ไม่เป็นอันตราย เพราะเขาไม่สามารถออกมาได้"

โคมุอิธิบายยาว(อันที่จริงโนเอลคุงโดนลูเทเซียกระซวกจนเดี้ยงไปพร้อมๆกับซอมบี้ทั้งหมดนั้นแหละ)

"หรอ...จริงสิ...ก่อนที่นานาโฮะจะสลบไปน่ะ...เธอบอกว่ามันให้เธอกินยา...แล้วพอทิ้งไปซักพักเธอก็เป็นไข้สูงน่ะ"

คันดะพูด โคมุอิชะงัก

"หรือว่าจะเป็นยานั่น...มันหายไปสองอาทิตย์ก่อนน่ะ เป็นยาที่ฉันกำลังวิจัยเกี่ยวกับการฟื้นฟูพลัง แต่ว่าตอนที่ฉันทดลองอยู่มันเป็นแค่ยาปลุกอารมณ์น่ะ...แล้วรู้สึกว่า ถ้ายาหมดฤทธิ์จะไข้ขึ้นสูงน่ะ ว่าแต่...นานาโฮะจังโดนหรอ"

โคมุอิพูด คันดะพยักหน้า

"ไม่เป็นไรหรอก...ให้กินยาลดไข้ แล้วก็ดูแลให้ดีๆ เดี๋ยวก็หายแล้ว ว่าแต่ว่า กินอะไรมารึยังน่ะนั่น"

โคมุอิพูดต่อ คันดะส่ายหน้า

"งั้นก็เดี๋ยวให้รีเวอร์คุงไปเอาข้าวต้มให้นาาโฮะจังก็แล้วกันนะ ถ้าไม่มีคนดูแลจะแย่เอา"

โคมุอิพูดพลางโบกมือไล่

เดี๋ยวก็โดนสับซะหรอก...

แต่เขาก็เดินออกมาแล้วกลับไปดูแลนานาโฮะต่อ

"เฮ้ย!!!"

คันดะอุทานออกมา เมื่อเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดูแลนานาโฮะให้อยู่

"อ้าว...คันดะคุงหรอคะ..."

เด็กหญิงหันมามองเขาขณะที่ยังเช็ดตัวนานาโฮะค้างอยู่

กระดุมเสื้อถูกปลดจนหมดทำให้เห็นหน้าท้องขาวเนียนติดชมพูและดูจะโชคดีที่เสื้อปิดหน้าอกบางส่วนของเธอไว้ด้วย

คันดะสะบัดหน้าออกและดูเหมือนเด็กหญิงจะรู้ เธอรีบกุลีกุจอจดกระดุมทั้งหมดให้นานาโฮะทันที

"ขอโทษค่ะๆ ค่อว่า...มัน...คือ..."

เด็กหญิงก้มหัวให้จนคันดะต้องรีบปราม

"ช่างเถอะ...ฉันเอายามาให้แล้ว...เดี๋ยวก็ดูแลต่อเลย..."

คันดะทำท่าจะเดินออกจากห้องเด็กหญิงรีบคว้าข้อมือเขาไว้

"คือ..ไม่ต้องหรอกค่ะ...เดี๋ยวฉันจะต้องไปทำโน่นทำนี่อีก...อ๊ะ...ใช่แล้วล่ะ...ฉันชื่วาตานาเบะ คุอนนะคะ ขอบคุณที่ดูแลนานาโฮะจังค่ะ...อ่า...ขอโทษที่เสียงมารยาทนะคะ ไปล่ะค่ะ"

แล้วเธอก็วิ่งออกไปทันที

"เด็กพิลึก..."

คันดะพูดแล้วเข้าไปดูแลนานาโฮะต่อ

"อือ...หนาว..."

นานาโฮะครางแล้วปัดผ้าห่มออก

หนาวแล้วปัดผ้าห่มออก บ้ารึเปล่าเนี้ย

คันดะวางแผงยาไว้บนโต๊ะแล้วเช็ดตัวนานาโฮะต่อจากคุอน

แต่พอจะปลดกระดุม อะไรบางอย่างบนหน้าเขาก็ระเบิดออก

ห...ให้ตาย เพิ่งมาเป็นอะไรเอาตอนนี้!!!

คันดะยกตัวของนานาโฮะขึ้นมาจากเตียง ปลดกระดุมส่วนล่างไปสองสามเม็ดแล้วใช้ผ้าขนหนูซับน้ำเช็ดบริเวณหน้าท้องของเธอ

"อา...อ๊ะ!...อือ..."

นานาโฮะครางแปลงๆทำให้ใบหน้าเขาร้อนกว่าเดิม เมื่อเช็ดส่วนหน้าเสร็จเขาก็ให้นานาโฮะนอนลงที่อ้อมแขนเขาแล้วถอดเสื้อเธอออกโดยที่พยายามไม่มองเธอแต่เขาก็ค่อยๆเช็ดหลังนานาโฮะให้

แผ่นหลังขาวเนียนที่เมื่อสัมผัสแล้วทำให้จิตนาการเตลิดไปไกล

ทำไมผิวผู้หญิงมันนิ่มแบบนี้นะ!

คันดะเช็ดตัวนานาโฮะด้วยความยากลำบากและเมื่อเช็ดตัวเธอเสร็จเขาก็ใส่เสื้อเธอให้โดยที่พยายามไม่มองเช่นเดิม

"โธ่เอ๊ย! ทำไมมันยากแบบนี้นะ"

คันดะบ่นอุบ นานาโฮะปรือตาขึ้นเมื่อเธอเห็นคันดะเธอก็ยิ้มน้อยๆแล้วเธอก็กดไหล่คันดะจนเขาลงไปนอนกับเตียง

"เฮ้ย!!!นานาโฮะ!!!"

คันดะร้องเฮ้ยเป็นครั้งที่สิบของวันหลังจากที่นานาโฮะขึ้นคร่อมตัวเขาโดยที่ยังกดไหล่เขาไว้อยู่

"อือ...คันดะ...ขอบคุณนะ..."

นานาโฮะพูดเบาๆแล้วก้มลงเรื่อยๆ

คันดะที่ได้รับแรงกดดัน(จากตัวเอง)เริ่มสั่นที่ไม่สามารถทำอะไรคนตรงหน้าได้

คนป่วยเนี้ย ไปเอาแรงมาจากไหนฟะ?

คันดะหลับตาลงแล้วเขาก็รู้สึกถึงลมหายใจที่เป่ารดต้นคอของเขา

นานาโฮะ...หลับไปแล้ว...

คันดะจัดท่านอนให้นานาโฮะดีๆแล้วห่มผ้าให้เหมือนเดิม

"เอ๊า...คันดะคุง...ฉันเข้าไปนะ"

รีเวอร์พูดขึ้นแล้วเปิดประตูเข้าไป

กลิ่นข้าวต้มร้อนๆลอยคลุ้งไปทั่วห้องรีเวอร์วางถาดข้าวต้มไว้แล้วมองทั้งสองคน

"ระวังติดหวัดเขาล่ะ"

รีเวอร์ทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็วเนื่องจากมุเก็นได้อวดโฉมให้เห็นและทำท่าจะฟาดฟันได้เต็มที่

"บ้าเอ๊ย!!"

คันดะสบถแต่ก็ต้องกลับมาดูแลนานาโฮะต่อเขาปลุกนานาโฮะขึ้น

"นานาโฮะ กินข้าว..."

เขาพูด เด็กหญิงมองหน้าเขาแล้วลุกขึ้นนั่ง คันดะเอาหมอนมาค้ำให้เธอแล้วตักข้าวต้มให้เธอโดยที่ไม่ลืมเป่าให้

เด็กหญิงอ้าปากแล้วงับช้อนเบาๆ คันดะดึงช้อนออกแล้วมองเด็กหญิงว่าพร้อมจะรับคำต่อไปรึยั เมื่อเธอกลืนข้าวต้มแล้วคันดะก็ตักข้าวต้มอีกช้อนแล้วป้อนให้เธออีก

"นายไม่มีภารกิจหรอ"

เด็กหญิงถามเมื่อกลืนข้าวต้มไปแล้ว คันดะส่ายหน้าแล้วป้อนอีกคำหนึ่ง

"คนอื่นรับแทนแล้ว"

คันดะพูดแล้วป้อนข้าวต้มอีก

"พอแล้ว...คันดะ...ฉันกินไม่ไหวแล้ว"

นานาโฮะพูดขณะที่เบี่ยงหน้าหลบช้อนที่คันดะจะป้อนให้

"อะไรเล่า...กินไปได้ไม่กี่คำเองนะ..."

คันดะแย้ง แต่นานาโฮะก็ยืนยันว่ากินไม่ไหวแล้ว

"เหอะ...อ่อนหัดอยู่นะเธอ"

สิ้นเสียงนานาโฮะก็คว้าชามข้าวต้มไปจากมือของเขาแล้วเริ่มรับประยัดข้าวต้มไปทั้งชาม

"นั่นแหละ ดีแล้ว เดี๋ยวต่อไปก็กินยาซะ...ไข้ยังไม่ลดใช่มั้ยนั่นน่ะ"

คันดะพุดขณะที่ทาบหน้าผากของนานาโฮะ

"ไม่ต้องหรอก...ฉัน...ไม่เป็นไร"

นานาโฮะพูดแล้วทำท่าจะนอน คันดะมองนานาโฮะที่กำลังหลับแล้วดีดยาเม็ดหนึ่ออกจากแผง

"หรอ...งั้นฉันก็จะป้อนยาเธอ...ด้วยปาก"

สิ้นเสียงอีกรอบนานาโฮะก็กุลีกุจอขึ้นมางับยาที่อยู่ที่ปลายนิ้วของคันดะทันที

"อะไรกันๆ นึกว่าติดใจซะอีก"

คันดะพูดขณะที่มองนานาโฮะที่กำลังกระดกน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย

"จะบ้าหรอ...ที่ตอนนั้นฉันทำเป็นเพราะฤทธิ์ยาไม่ใช่รึไง"

นานาโฮะเถียงขณะที่ชกคันดะดังพล็อก

"หายดีแล้วนี่..."

มินามิที่เดินเข้ามาพูดขึ้น

"ก็คงงั้น ดูสิ...เป็นรอยเลยเนี้ย"

คันดะพูดพลางชี้ที่แกมของตนเอง

"ก็ลามกเองนี่นา ช่วยไม่ได้"

นานาโฮะยักไหล่

"ว่าแต่...เจอตัวคุอนกับเฮนปุคุมารุรึยัง"

นานาโฮะหันไปพูดกับมินามิ เธอทำตาละห้อยอย่างเห็นได้ชัด

"คุอนน่ะเจอแล้ว แต่เฮนปุคุมารุท่าจะยาก"

มินามิพูดขณะที่เกาหัว

"จะว่าไป...เด็กที่ชื่คุอนนั่นน่ะ เป็นเพื่อนพวกเธอหรอ"

คันดะพูด

"เป็นสิ...อ้าว...นี่นายรู้จักด้วยงั้นหรอ"

นานาโฮะพูด

"ก็เมื่อกี้ ยัยนั่นมาเช็ดตัวให้เธอ"

คันดะพูด

"เฮ้อ...โชคดีจังแฮะ นึกว่านายมาเช็ดให้ซะอีก"

นานาโฮะพูดแล้วเอามือแนบอกพร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ฉันก็เช็ดต่อยัยนั่นไง ยัยนั่นมันเช็ดไม่เสร็จฉันก็เลยเช็ดต่อให้"

เหมือนฟ้าฝ่าเอากลางหัวของนานาโฮะ เธอหันไปนั่งกอดเข่าที่มุมห้องทันทีเมื่อคันดะพูดจบ

"เฮ้ยๆ แต่ฉันก็ไม่ได้อยากจะดูของเธอสักหน่อยนี่"

คันดะพูดแล้วก็ได้รับชามข้าวต้มจากนานาโฮะ

"เจ็บเฟ้ย!!"

คันดะโวยวาย นานาโฮะชี้หน้าคันดะทันที

"ก็โยนให้เจ็บนั่นแหละถึงโยนใส่ โง่เปล่าเนี้ย!!!"

นานาโฮะโวยวาย

"ไม่ได้โง่ แต่มันเจ็บ!!!"

คันดะโวยต่อ ทั้งสองทะเลาะกันไปมาโดยที่ไม่สังเกตว่ามินามิเดินออกจากห้องไปแล้ว

"เป็นคู่ที่น่ารักดีเนอะ ลู"

มินามิพูดคนเดียว

'อือ...ก็น่ารักดี...แล้วเมื่อไหร่เธอจะมีคู่แบบเขาสักทีล่ะ...'

ลูเทเซียตอบ มินามิหน้าแดงทันที

"ไม่มีอ่ะ...ไม่ได้ชอบใครสักหน่อยนี่"

มินามิพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ

'หรอ...แล้วพ่อหนุ่มหัวส้มนั่นล่ะ...เห็นตอนเหม่อก็เหม่อไปที่เจ้านั่นคนเดียวเลยนี่'

ลูเทเซียพูด มินามิหน้าแดงกว่าเดิม

"พูดอะไรอ่ะ! ฉันเหม่อไปที่อื่นต่างหาก...ไม่ใช่เจ้านั่นสักหน่อย"

มินามิโวย ลูเทเซียยิ้มเยาะ

'เธอน่ะ...รีบๆทำตามสิ่งที่ตัวเองอยากทำเถอะ...เดี๋ยวมันจะเหมือนฉันน่ะ...หน้าตาที่แท้จริงฉันลืมไปตั้งนานแล้ว แม้แต่ครอบครัวหรือคนที่ฉันรักก็จำไม่ได้ รู้ก็แต่ว่าฉันน่ะ...ทำอะไรอิสระในร่างกายเธอไม่ได้อย่างเช่นมีความรัก...'

ลูเทเซียพูดเสียงอ่อย มินามิยิ้มน้อยๆ

"ชอบคุณโคมุอิหรอ?"

มินามิถามหน้าตาย ลูเทเซียชะงักทันที

'ไม่มีวันหรอก!!! ขนาดหน้าตามันฉันยังมองไม่เห็นเลย แล้วจะไปชอบมันหาพระแสงของ้าวอะไร'

ลูเทเซียโวยวาย มินามิหัวเราะเบาๆ

"ซึนไปก็ไร้ประโยชน์ ก็จิตใจเรามันเชื่อมต่อกันแล้วนี่"

มินามิเกาหัวขณะที่หน้าแดง

'นั่นสินะ...จริงสิ...ฉันว่า...เรามาหาวิธีการแยกร่างดีกว่านะ...ต่างคนจะได้ต่างไป...เนอะ'

ลูเทเซียร่าเริงขึ้นมา

"แล้วเธอก็จะกลับไปเป็นโนอา?"

มินามิพูด

'ไม่ล่ะ ฉันเกลียดเจ้าพวกนั้นจะตาย ฉันอาจจะไปเป็นหน่วยค้นหาก็ได้ล่ะมั้ง'

ลูเทเซียพูด

"หรอ...งั้นก่อนอื่น..."

มินามิทำท่าคิด

'อะไร...'

ลูเทเซียถาม

"เราไปพยายามห้ามคุอนไม่ให้คิดจะฆ่าโนอาดีกว่านะ ดุไปแค่นั้นไม่เข้าหัวเธอหรอก"

.....................................................................................................................................................................

จบแล้วจ๊ะ

ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลยวันนี้...

เดี๋ยวต้องไปซ้อมบาสต่อรึนี่

ตายดีก่า(คร่อก)

(ไว้อาลัยให้แมว0.1วิฯ)

ไหงมันน้อยลงอ่ะ

ฮะฮะ คือว่าถ้าใครเห็นว่าฟอนส์ตอนนี้มันแปลกๆ ก็แปลกจริงนั่นแหละค่ะ

คือว่าเวลาแมวเขียนแล้วจะก๊อปลงเวิร์ด แต่พอกดบันทึกการเปลี่ยนแปลงบทนี้ปรากฏว่าเว็บมีปัญหา แมวก็เลยรอ...................

รอจนกว่ามันจะเล่นได้ พอเล่นได้แมวก็ก๊อปเอาอันในเวิร์ดมาลงน่ะค่ะ

ต้องขอโทษด้วยนะคะ ถ้าฟอนส์มันแปลกๆ แหะๆ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #25 +'อาตี๋กินกล้วย '+ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 00:11
     อุ๊ย! หวานอ่ะ
    อยากอ่านอเลน><
    #25
    0
  2. #16 fairysnow (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 21:49

    อย่าดองนานเกินนะแบบว่าอยากอ่าน /////



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 เมษายน 2554 / 21:30
    #16
    0
  3. #15 fairysnow (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 21:49
    มาต่อด้วยนะ อยากอ่านต่อน๊ะ
    สูๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #15
    0