Fic D.Gray-man messenger of love (ภาคเอ็กโซซิส)

ตอนที่ 12 : ตอนที่11 วาตานะเบะ คุอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 มี.ค. 54


"ทำไมถึงก้องให้ฉันเฝ้าไข้ยัยนี่ด้วยล่ะ!!!"

คันดะโวยวายอย่างอารมณ์เสียเมื่อเพื่อนๆได้โยนดาบมาให้เขาด้วยการให้ดูแลนานาโฮะที่ไม่สบาย

"ก็ไม่เห้็นเป็นไรเลยนี่ อีกอย่าง คนที่ใกล้จะติดหวัดก็นายไม่ใช่รึไงเล่า...ดูดดื่มเชียวน๊า เมื่อตอนนั้นน่ะ"

มินามิยิ้มเจ้าเลห์ คันดะสะดุ้งทันที

"นี่เธอ..."

คันดะหันไปหามินามิที่ถืออุปกรณ์เฝ้าไข้ต่างๆอยู่

"แล้วก็อีกอย่าง ฉันน่ะเฝ้าไข้ไม่เป็น ตอนช่วยนานาโฮะออกมาก็นายไม่ใช่เรอะ ดูแลดีด้วยนี่...แล้วก็...ฉันไม่อยากเสียจิ้นเพราะป้อนยา..."

มินามิกัดผ้าเช็ดหน้าแล้วบีบน้ำตา

ไอ้อันแรกพอจะรับได้นะฟะ แต่ทำไมอันที่สองถึงชวนส่ออย่างนั้นอ่ะ

"ก็ได้ๆ ฉันดูแลให้ก็ได้"

คันดะพูด มินามิยิ้มร่าแล้วยัดของในมือทั้งหมดให้คันดะทันที แล้วเธอก็วิ่งไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ลมปิดประตูห้องให้

"ยัยบ้านี่..."

คันดะบ่นแล้วหันมามองนานาโฮะที่หอบหายใจอยู่บนเตียง

"...เมื่อไหร่จะหายกันนะ"

คันดะพูดเบาๆแล้วบิดผ้าขนหนูที่ชุบน้ำให้หมาดแล้ววางบนหน้าผากของนานาโฮะ

ทันใดนั้นประตูก็เปิดขึ้นอีกครั้งด้วยฝีมือของมินามิ เธอชะโงกหน้าขึ้น

"แล้วก็...ภารกิจของนายน่ะ ฉันกับราวี่แล้วก็เอกโซซิสคนอื่นๆรับให้แล้วนะ...ระหว่างที่ดูแลนานาโฮะเนี่ยแหละ ไปล่ะ!!!"

ไม่ว่าเปล่า เธอก็ปิดประตูพร้อมลงกลอนให้

"เฮ้ย! ยัยนี่ ไม่ได้หวงเพื่อนเลยนี่หว่า"

คันดะพูดแล้วต้องหันกลับมาดูแลนานาโฮะต่อ

..........................................................................................................................................................................................

อีกฝากหนึ่ง เอกโซซิสสองคนกำลังทำภารกิจอยู่พร้อมกับหน่วยค้นหาจำนวนหนึ่ง

"ไปทางนั้น เร็ว! โนอาเชียวนะ อย่าให้หนีไปทำร้ายใครเด็ดขาด"

หน่วยค้นหาคนหนึ่งพูดขณะที่วิ่งวุ่น

"มีใครติดอยู่ในตึกหรือเปล่า!!!"

หัวหน้าหน่วยค้นหาพูด

"ไม่...เอ๊ะ! มีครับ!!! เป็นเด็กผู้หญิงที่เป็นนักดนตรีน่ะครับ"

หน่วยค้นหาอีกคนพูดหลังจากสอบถามชาวบ้านคนหนึ่ง

"โธ่!! แล้วท่านเอกโซซิสล่ะ ไม่ได้บอกเรื่องนี้ซะด้วยสิ"

หัวหน้าหน่วยค้นหากัดฟันกรอด

.....................................................................................................................................................

ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงเคาะประตูรัวๆ ทำให้เด็กหญิงที่นั่งเขียนเพลงอยู่หันไปมองเธอวางปากกาลงแล้วเดินไปเปิดประตู ทันใดนั้น ชายหนุ่มหัวกระเซิงสวมแว่นลายก้นขวดนมและสวมเสื้อสุดมอซอ ก็พุ่งมาหาเธอ แต่เธอเอี้ยวตัวหลบได้เขาก็เลยกลิ้งหลุนๆไปติดผนัง เธอเดินเข้าไปหาเขาแล้วกระชากคอเสื้อขึ้นมา รังสีอำมหิตลอยละล่องเต็มห้องจนเขาเสียงสันหลังวาบ

"ใคร...อนุญาต...ให้...เข้ามา...ตอนที่ฉัน..."

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่โกรธแค้น ชายหนุ่มสั่นเป็นเจ้าเข้า ถึงหลานสาวและญาติๆของเขาบางคนจะน่ากลัวไปบ้าง แต่ว่าเขาก็ไม่เคยพบเจอคนที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

"...กำลังแต่งเพลงอยู่ไม่ทราบ!!!!! อะเด๊ะ...."

เด็กหญิงส่งเสียงแปลกๆออกมาเมื่อเห็นหน้าเขา เธอปล่อยมือออกจากคอเสื้อเขาแล้วไปนั่งเขียนเนื้อเพลงต่อดดยที่มีใบหน้าแดงไปด้วยความอาย

"เอ่อ...นี่เธอ..."

ชายหนุ่มที่รวบรวมความกล้าได้ถามขึ้นหลังจากที่เงียบเป็นเวลานาน

"ห้องน้ำอยู่ฟากนั้นค่ะ"

เด็กหญิงชิงตอบพลางใช้ปากกาชี้ไปฟากซ้ายมือของเธอ

"แล้ว..."
"ห้องครัวอยู่ข้างๆห้องน้ำค่ะ"

เธอชิงพูดแล้วใช้ปากกาชี้ไปในทางเดียวกัน ชายหนุ่มเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ

"คือ...ไม่คิดจะ..."
"ห้องนอนอยู่ฟากนั้นค่ะ"
"เฮ้ย!!! นี่ฉันยังไม่ได้ถามเลยนะ!!!!"

ชายหนุ่มตะโกนอย่างเหลืออดทำให้เด็กหญิงสะดุ้ง

"จริงสิ...แล้วคุณเป็นใครกันคะเนี้ย"

เด็กหญิงพูดขณะทึ่หันมาหาเขา

"เอ่อ...ฉันชื่อทิกี้น่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก"

ชายหนุ่มพูดขณะที่เกาหัว

"วาตานาเบะ คุอน ค่ะ ว่าแต่ ทำไมมันเงียบๆจัง"

คุอนพูดแล้วหันซ้ายหันขวา

"เอ่อ...มีเรื่องมั้ง"

ทิกี้พูด

"เอ่อ...แล้วคุณทิกี้มาจากไหนคะเนี้ย"

คุอนพูด เธอรู้จักคนทั้งหมดในตึกแต่ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย

"เอ...หรือว่าคุรเป็นฮิคิโคโมริ?"
"ใช่ที่ไหนเล่า!!!ฮิคิโคโมริบ้านไหนถ่อมาจนถึงที่นี่ฟะ ฉันมาจากอิตาลี่ อิ-ตา-ลี่"

ทิกี้ตะโกนอย่างเหลืออด

"แล้วมาที่นี่ทำไมคะเนี้ย"

เด็กหญิงพูด

"ทำงานเซะ ถามมาได้"

ทิกี้ตอบแล้วมองหน้าเธอ

"ว่าแต่เธอเถอะ ไม่กลัวเลยหรอ"

ทิกี้พูด

"กลัวไปทำไมคะ ชีวิตนี้มีอะไรให้กลัวนอกจากเพื่อนจะโดนโนอาครอบงำอีกล่ะคะ"

คุอนตอบเสียงเรียบ ทิกี้หันขวับทันที

"โนอา หรอ...เพื่อนเธอชื่ออะไรล่ะ"

ทิกี้ยิ้ม มือขวาของเขากำแน่น

"โคนาตะ...มินามิ"

สิ้นเสียง ชายหนุ่มก็พุ่งเข้าหาเธอ แต่เด็กหญิงไวกว่าจึงซัดเขาเสียกระเด็น

"หึหึ...รู้จักกันสินะคะ คุณทิกี้..."

คุอนพูดแล้วเดินเข้าไปหาทิกี้ ปากกาสีเขียวยังอยู่ในมือ ทิกี้ขยับตัวให้นั่งได้ ตรงหน้าเขาคือเด็กหญิงที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ ความกลัวครอบงำจิตใจอีกครั้ง รังสีอำมหิตของเธอรุนแรงกว่าครั้งก่อนมาก

"เจอตัวแล้ว...โนอา..."

เด็กหญิงยิ้มเหี้ยม ตอนนี้เขาดูเหมือนกับจะสลับร่างกับเด็กหญิง

ปากกาสีเขียวถูกวาดบนอากาศ ทันใดนั้น มันก็กลายเป็นทวนสองด้าน

"ตามหามาตั้งนานแน่ะ อุสาห์เอาอินโนเซนส์มาล่อเชียวนะคะ"

คุอนพูดแล้วชี้ปลายทวนด้ามหนึ่งไปหาเขา

"เหอะ...โดนหลอกหรอ"

ทิกี้พูดแล้วยิ้มเยาะ

"ถ้ายอมให้ฉันฆ่าตอนนี้ จะเป็นเกียรตมากค่ะ"

คุอนพูดเธอกดปลายทวนเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มจนเลือดสีดำข้นจะไหลออกมา

"ไม่หรอกมั้ง"

ทันใดนั้น ประตูลายตารางหมากรุกก็ปรากฏที่ใต้เท้าของเขาแล้วดูดเขาลงไป

"รอดอีกครั้งนะ โนอา อุตสาห์...กล้าที่จะฆ่าแล้วนะ"

เด็กหญิงพูดแล้วเก็บปากกาของตนไว้

ทำไมถึงยังกลัวอยู่

ไม่สิ...ไม่ใช่กลัว...แต่ไม่อยากต่างหาก...

นี่มันยังไงกัน...

ฉัน...

...........................................................................................................................................................

"รักษาชีวิตของเด็กคนนั้นได้แล้วครับ ดูท่าจะเป็นผู้เชื่อมต่อด้วย"

หน่วยค้นหาพูดขระที่พยุงตัวเธอออกมา

"เอ๋...คุอนใช่มั้ยนั่นน่ะ"

มินามิพูดขึ้น คุอนหันไปตามเสียงเรียกทันที

"มินามิ! ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ"

เด็กหญิงยิ้มแล้วจับมือมินามิ ทันใดนั้น มินามิก็เบิกตากว้าง มือข้างซ้ายของเธอกุมหน้าอกไว้แล้วปิดปาก แล้วเธอก็ทรุดลง

"มินามิ....มินามิ เป็นอะไรไปน่ะ มินามิ"

เด็กหญิงเข้าไปพยุงเพื่อน แต่มินามิกลับปัดออก

"เธอ...อินโนเซนส์เธอ...มัน... แค่ก!!"

มินามิคายของเหลวสีแดงออกมา

"มินามิ เดี๋ยวสิ!!!"

เด็กหญิงลูบหลังเพื่อนของตน

"...มัน...รุนแรงเกิน...เธอเจอโนอามารึเปล่า"

มินามิพูด คุอนชะงัก มินามิทำหน้าเหมือนเดาออก

"จริงด้วยสินะ...จริงๆด้วย"

มินามิพูดพลางเช็ดปาก

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วเริ่มสวด

"บอกแล้วไงว่าห้ามทำอะไรแบบนี้ มันไม่ดีนะรู้มั้ย ความร้สึกอยากฆ่าโนอามันส่งมาถึงฉันด้วยนะเฮ้ย!!! เอาอินโนเซนส์ไปดัดแปลงก่อนไปแล้วค่อยมาเจอกัน ขืนปล่อยพลังไม่มีสิ้นสุดแบบนี้เดี๋ยวฉันก็ตายพอดี"

มินามิสวดยับจนคุอนต้องลงไปกราบ

"ขอโทษค่า...ขอโทษค่า..."

ทั้งสองแข่งกันพูดจนคนรอบข้างชักจะละอาย

จบเหอะ.......................................................................................

....................................................................................................................................................................

จบแล้วค่ะ...ขอสั้นๆอีกรอบค่ะ...

ไปกินข้าวก่อนนะคะ...ว่าแต่ว่า....

ช่วยมาอ่านกันเยอะๆหน่อยไม่ได้รึไงคะเนี้ย!!!!(ตอนที่ไม่อัพล่ะเข้ามากันเยอะแยะ พออัพทีหายเกลี้ยง)

แมวกำลังจะลงแดงแล้วนะ!!!!

(ไว้อาลัยให้แมว1วิฯ)

เอ่อ...ทำไมน้อยจัง...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น