Fic D.Gray-man messenger of love (ภาคเอ็กโซซิส)

ตอนที่ 11 : ตอนที่10 จูบแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 มี.ค. 54


หลังจากที่นานาโฮะโดนลากตัวไป เอกโซซิสอีกสี่หน่อก็ต่อสู้กับซอมบี้ที่มาไม่มีหมดอยู่เรื่อยโดยเฉพาะคันดะที่รีบร้อนเป็นพิเศษ

"โธ่เอ๊ย! แล้วไม่มีใครมาเปิดประตูเลยหรอ"

ลูเทเซียพูดขระที่เหวี่ยงเคียวอย่างบ้าคลั่ง

"เจ้าพวกนี้มันน่าจะกลัวไฟนี่ ลู"

ราวี่พูด ลูเทเวียค้างเป็นหินไปชั่วขณะ

"ทำไมไม่บอกกันก่อนเล่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เฮ้ย! มินามิ!"

ลูเทเซียหันไปตะคอกใส่ราวี่แล้วทุบอกตัวเอง ทันใดนั้น ลักษณะของโนอาก็หายไป

"มาซาเระ เมทริอัล ซินโทรม!"

สิ้นเสียงคลื่นไฟก็แผดเผาไปรอบๆอย่างรวดเร็ว ซอมบี้ทั้งหลายไหม้ไปพร้อมกันทั้งหมดยกเว้นเอกโซซิสทั้งสี่หน่อ

"แล้ว...นานาโฮะล่ะ?"

มินามิที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวถามคันดะ เขาสะดุ้งกึก มินามิมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

"เอ๋........................คันดะนี่นายมีรสนิยมอย่างนี้หรอเนี้ย นายคงเอานานาโฮะไป(ตี๊ด)แล้วก็(ตี๊ด)หลังจากนั้นก็(ตี้ดๆ)สินะ ไม่เหมาะกับนายเลยน๊าาาาา เจ้าคนหื่นกาม"

มินามิยิ้มช่วร้าย คันดะเคืองขึ้นมานิดนึง แต่เพราะเป็นผู้หญิงเขาเลยต้องนิ่งไว้

"โดนซอมบี้ลากไปกินแล้ว"

สิ้นเสียง มินามิก็หันมามองหน้าของคันดะ อย่างงๆ ก่อนจะเบิกตากว้าง จากเด็กที่ดูเรียบร้อยและขี้เล่น กลับกลายเป็นปีศาจดีๆตัวหนึ่ง เธอย่างสามขุมเข้าไปหาคันดะ เธอถีบคันดะจนล้มแล้วเหยียบซ้ำ คันดะเหลือบตามามองเธออย่างเคืองๆ แต่ตรงหน้าเขา คือเคียวขนาดใหญ่ของมินามิที่จ่อหน้าเขาอยู่...

"ว่า...ไง...น...ะ"

มินามิพูด ที่ปลายเคียวมีออร่าสีดำอยู่ ดวงตาของเธอเผยถึงความโกรธแค้นที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันสิ้นสุด แต่คันดะก็ดูจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

"เอาเลยสิ...ถ้าเธอโกรธฉันนัก...ก็เอาเลย...ตามสบาย..."

คันดะพูด มินามิชะงักไปชั่วครู่เคียวหล่นจากมือของเธอตามด้วยร่างของเธอที่ล้มตาม

"นายน่ะ รับผิดชอบเลยนะ! เอานานาโฮะมา..."

มินามิบ่นงึมงำ คันดะลุกขึ้นแล้วเดินต่อ

"ถ้าไม่ตามมา...เดี๋ยวก็ตามเจ้านั่นไม่ทันหรอก"

คันดะพูดขณะที่เดินอยู่คนเดียว

เอกโซซิสอีกสามหน่อเมื่อเห็นดังนั้นก็เดินตาม

"ก่อนอื่นเราต้องหานานาโฮะให้เจอ แล้วก็ผ่าหัวไอ้เจ้าซอมบี้โรคจิตนั่น"

คันดะพูด

ดูท่าจะโกรธกว่ามินามิอีกแหะ...

..............................................................................................................................................................................

"อือ...อื้อ..."

นานาโฮะที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นลุกขึ้นมาจากเตียงแต่ต้องกลับไปนอนเหมือนเดิมเพราะกุญแจมือที่รัดเธอไว้กับหัวเตียง อาวุธชิ้นเดียวของเธอถูกถอดออกไปกองไว้ที่พื้น

เธอพยายามมองไปทั่วห้องนั้น เสียงหยดน้ำกระทบพื้นในห้องน้ำยังดังอยู่เป็นระลอก ประตูห้องปิดสนิท ไม่ว่าจะเพ่งเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถรู้ได้เลย ว่าที่นี่มันคือที่ไหนในศาสนจักร

ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ชายหนุ่มในผ้าขนหนูสีขาวสะอาดผืนเดียวมองมาที่เธออย่างหิวกระหาย

"หึ...ตื่นแล้วหรอครับ?"

เขาถาม นานาโฮะอยากจะตอบไปว่า แหกตาดูเองสิยะ แต่เพราะผ้าสีขาวที่พันปากเธอไว้อยู่ทำให้ไม่สามารถพูดอะไรได้

"แหม...เธอเนี้ย แตกต่างจากผู้หญิงที่เคยเจอมาเลยนะครับ เอาล่ะ นี่คือสิทธิพิเศษที่ผมจะให้เธอ"

เขาพูดแล้วแกะผ้าที่ปิดปากนานาโฮะให้

"นี่ๆ ช่วยแกะข้อมือแทนจะได้มั้ยเนี้ย"

นานาโฮะพูด

"ไม่ได้หรอกครับ..."

เขาพูดแล้วยิ้ม มืออีกข้างก็เชยคางนานาโฮะขึ้น

"...เพราะวันนี้...เธอต้องเป็นของผม"

เขายิ้มอีกรอบโดยที่เหมือนกับเคยทำมาหลายครั้งแล้ว นานาโฮะเบิกตากว้าง

"เพราะเธอน่ะ ไม่เหมือนกับผู้หญิงที่ผ่านๆมา ผมจะให้เธอถามเป็นความรู้ก็แล้วกัน"

เขาพูดแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาตรงข้าม

"ทำไมต้องฉัน..."

นานาโฮะพยายามประคองสติของตัวเองไว้

"เพราะร่างกาย วิญญาณ และจิตใจของคุณ...อา...ใช่...มันสามารถรองรับทุกสิ่งทุกอย่างในตัวของผมได้ ดูสิ...ร่างเนี้ย ไม่สามารถจะอยู่ได้ต่อ เพราะฉะนั้น ผมจะต้องย้ายวิญญาณของผมเข้าไปในร่างของเธอแทน"

เขาอธิบายยาว

"ฉันเป็นผู้หญิงนะ"

นานาโฮะพูด

"ถ้าถ่ายวิญญาณของผมลงไป เดี๋ยวก็กลายเป็นผู้ชายเองแหละครับ ดูดีๆสิ ที่จริง...ร่างนี้ก็ของผู้หญิงนะครับ"

เขาพูดอีกครั้งหนึ่ง

"ออ...นั่นสินะ...แล้ว...วิธีไหนล่ะ"

นานาโฮะถามออกไป

เขาหันมามองเธอแล้วยิ้มให้

"สมสู่...ในวงแหวนเวทยังไงล่ะครับ"
"ฆ่าฉันเหอะ"

นานาโฮะสวน เขาหันมาแล้วร้องหา

"ไม่ได้หรอกครับ...ก็ร่างกายคุณมันออกจะ...ฮึฮึ..."

เขาหยุดคำพูดสุดท้ายไว้แล้วขึ้นมานั่งบนเตียงแทน

"ถามขนาดนี้ แสดงว่าพร้อมแล้วสินะครับ"

เขาพูดแล้วเชยคางนานาโฮะขึ้น

"แต่ถึงยังไง...คุณก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่ดี"

เขาพูดอีกครั้ง

"เดี๋ยวสิๆ ฉันอยากถามว่า...เจ้าซอมบี้ข้างนอก?"

นานาโฮะพูด

"พวกนั้นหรอ? ก็แค่คนที่ผมเอามาแบบคุณนั่นแหละ แต่เพราะร่างกายใช้ไม่ได้ มันเลยกลายเป็นซอมบี้ แต่ว่านะ...มันน่ะ...ติดนิสัยอย่างนึงของผมไปหมดทุกตัวเลยล่ะครับ แล้วไปๆมาๆ มันก็เลย...กลายเป็นลูกน้องของผม"

เขาพูดขณะที่ยิ้มอยู่

แสดงว่า...ผ่านมาเยอะแล้วสินะ...

"แล้วชื่อล่ะ"

นานาโฮะพูด

"หึ...โนเอลครับ..."

โนเอลพูดแล้วค่อยๆวาดวงแหวนเวทลงบนพื้น

จากนั้นเขาก็ค่อยๆขึ้นมาบนเตียง

"สำหรับคุณน่ะ...ผมจะทำให้แตกต่างจากทุกๆคนที่ผ่านมาเลยล่ะครับ...ผมจะ...อ่อนโยน...นะครับ"

โนเอลพูดแล้วกระชากเสื้อของนานาโฮะออกจากตัวเธอทันที

..........................................................................................................................................................................................

"โธ่เว้ย! ที่นี่มันที่ไหนกันเนี้ย"

ราวี่พูดแล้วหันซ้ายหันขวา ถึงจะมีแสงไฟเวทมนต์จากมินามิอยู่ แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย

"นั่นมัน...ประตูห้อง..."

รินารี่พูดพลางชี้ไปที่ประตูห้องสีขาวซึ่งตัดกับสถานที่ที่พวกเขาอยู่ แล้วเมื่อฟังดูดีๆ

"อ๊ะ....อ๊ะ....อย่านะ....อย่า....ไม่เอา....อ๊ะ!"

เสียงของนานาโฮะลอดผ่านประตุออกมา คันดะเบิกตากว้าง

ไม่เคยโกรธ...ขนาดนี้มาก่อน...

ทำไมถึง....โกรธขนาดนี้กันล่ะ....?

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะสงสัย....ต้องช่วยยัยนั่นก่อน


คันดะใช้มุเก็นผ่าประตูจนเหลือสองท่อน

เมื่อทั้งหมดวิ่งเข้าไปก็พบกับนานาโฮะที่นอนอยู่บนเตียงโดยมีโนเอลคร่อมอยู่ รอบๆเตียงมีเศษเสื้อผ้าของนานาโฮะที่ถูกฉีกกระจายแต่ยังมีปกปิดร่างเธออยู่นิดหน่อย และดูท่าตอนนี้เธอจะเริ่มเคลิ้มซะแล้ว

ความโกรธก่อนหน้านี้เพิ่มเป็นทวีคูณ เขาพุ่งเข้าไปหมายจะกำจัดโนเอลให้สิ้น แต่เขากลับไวกว่าจึงหลบวิถีดาบได้

"หึหึ...ตามมาถึงที่เลยหรอเนี้ย"

โนเอลพูด ในมือของเขามีดาบอยู่คู่หนึ่ง แต่เพราะเขามัวแต่เก๊ก เลยโดนคันดะเตะจนทะลุกำแพง

"เฮ้ย! พวกแกน่ะ ไปต่อซิ เดี๋ยวฉันช่วยนานาโฮะเอง"

คันดะพูด เอกโซซิสอีกสามหน่อวิ่งตามโนเอลไปทันที

"เฮ้ย! นานาโฮะ เป็นไงบ้าง เฮ้ย!!!"

แล้วก็ต้องร้องด้วยความตกใจ เมื่อร่างกายของเธอไม่มีอาภรณ์ปกปิด และท่าทางที่ดูเชิญชวน ทำเอาเขาจิตเตลิดไปไกล

"คัน....แฮ่ก....ดะ..."

หอบหายใจเป็นระยะทำให้คันดะเริ่มคิดหนัก

ขันติตูหายปายหนายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

และเริ่มสติฟั่นเฟือง

เมื่อรวบรวมความกล้าไปแล้วเขาจึงใช้มุเก็นฟันโซ่ออกและเอาเสื้อคลุมของตนเองคลุมให้นานาโฮะ

เมื่อเป็นอิสระ เด็กหญิงก็พุ่งเข้ากอดคันดะและนั่น....ทำให้ปากของทั้งสอง....ประกบกัน...

คันดะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก หากคนอื่นมาเห็น...คงต้องถ่ายรูปเอาไปลงเฟทบุ๊คแน่ๆ

และดูท่าเด็กหญิงจะไม่หยุดง่ายๆ ที่จะเก็บเกี่ยวความหวานจากโพรงปากของคันดะ

ปกติ...ตูต้องเป็นฝ่ายรุกไม่ใช่หรอฟะ?

เด็กหญิงถอนปากออกแล้วประกบลงไปใหม่ไม่หยุดหย่อนจนคันดะต้องดันตัวเธอออก

"เฮ้ย...เธอเป็นอะไรมั้ยเนี้ย"

คันดะพูดแล้วเขย่าไหล่เด็กหญิง

"ยา...ม...มันให้ฉัน...กิน...ยา..."

นานาโฮะพูดดวงตาของเธอเริ่มพร่าเลือนและสลบไปในที่สุด

"เฮ้ย! นานาโฮะ"

คันดะประคองเธอไว้แล้วก็โล่งใจที่เธอไม่เป็นอะไร

จูบแรกของฉันถูกผู้หญิงพรากไปเนี้ยนะ

ปกติฉันต้องเป็นคนพรากไปไม่ใช่รึไงกัน

แล้ว...นี่...

เป็นจูบแรกของเธอหรือเปล่า?


..............................................................................................................................................................

จบแล้วจ้า

เรทเต็มที่!!!

(ตรงไหนวะ?)

คันดะก็รั่วๆแหะ ไม่สมกับเป็นนายเลยแหะ...

(วิ่งหนีมุเก็น)

วันนี้โค้ชไม่ให้ไปซ้อมล่ะ เพราะไปสาย เหอะๆ

อย่ามองด้วยสายตาอย่างนั้นนะ

มันเป็นเพราะพ่อข้าเจ้าติดงานต่าหากเล่า!!

แต่ก็ดี...ที่ซ้อมเมื่อวานยังปวดอยู่เลย...เหอะๆ

เอาล่ะ...ขอบคุณที่อุตสาห์รับชมนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #24 +'อาตี๋กินกล้วย '+ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 23:59
     โอ้ชอบ=.,=
    ว่าแต่....หญิงรุก
    #24
    0