รวมนิยาย Oni Neko desu

ตอนที่ 9 : [#2] Fic Akagami no Shirayukihime [Obi x Zen] Le Patit Chat

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 พ.ค. 59

Fic Akagami no Shirayukihime [Obi x Zen]

Le Patit Chat # 2

สภาพอากาศเย็นสบายโชยด้วยไอดินหอมกรุ่นลอยมาเป็นระยะชวนให้สดชื่น เมื่อครู่เกิดฝนตกครู่หนึ่งก่อนที่ฟ้าจะสว่างเช่นเดิม เซนเกิดเป็นห่วงลูกแมวขึ้นมาจึงเดินมาดูพวกมันที่สวนลึกๆในเขตพระราชฐาน

ที่นั่นเต็มไปด้วยแอ่งน้ำจากฝนเมื่อครู่ ต้นไม้เองก็ชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ที่นั่นเขาเห็นลูกแมวน้อยสองตัวที่เปียกปอนน้ำฝนกำลังเลียขนให้กัน โชคดีหน่อยที่พวกมันไม่ได้กลัวหรือป่วย

"โชคดีจริงที่พวกแกยังดีอยู่" เขากล่าวพลางย่อตัวลง เพียงเท่านั้นเจ้าแมวสีดำ 'โอบิ' ก็พุ่งเข้ามาหาราวกับตั้งโปรแกรมเอาไว้ ทั้งยังอ้อนคลอเคลียมือของเขาอย่างร่าเริง แต่เจ้าตัวสีขาว 'เซน' กลับค่อยๆเดินเข้ามาด้วยขาป้อแป้ของมันแล้วเอาหน้าถูกับเท้าของเขา

ดูเหมือนพวกมันจะกลัวหน่อยๆ แต่ก็ไม่มีอะไรน่าห่วง

เซนจ้องมองอุ้งเท้าของ 'โอบิ' อย่างวิเคราะห์ ดูเหมือนว่าอุ้งเท้านี้จะแตะแก้มของเขาคราวก่อน...

สัมผัสปลายนิ้วอุ่นๆที่แก้มนั้นยังคงไม่จางหาย เซนลูบแก้มของตัวเองเบาๆ

"ไอ้เจ้าบ้าโอบิ"

เจ้าหมอนั่นเอาอะไรผสมในอาหารที่เขากินรึเปล่าฟะ!?

"เรียกข้าหรือขอรับ นายท่าน?" ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยกลับแทรกเข้ามากลบเสียงใบไม้ที่พัดหวิวอย่างเงียบสงบ เซนสะดุ้งเฮือกมองชายหนุ่มที่เดินมาอยู่ด้านหลังเขาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้และกำลังเกาท้ายทอยของตัวเอง

"บ...บ้ารึเปล่า ข้าจะเรียกเจ้าทำไม..." เซนกล่าวตะกุกตะกักแล้วก้มมองเจ้าเหมียว แต่เมื่อยังรู้สึกถึงสายตาของเจ้าคนตัวสูงกว่าก็หันกลับไปมองอีก "ข้าเรียก 'โอบิ' ต่างหาก ไม่ใช่เจ้าเสียหน่อย!?"

"แต่ข้าได้ยินว่า ไอ้เจ้าบ้า..."
"นั่นเจ้าหูแว่วไปเองแล้วล่ะ!"

โอบิเลิกคิ้วเมื่อถูกเซนพูดขัด "แต่ว่า..."
"ก็บอกว่าไม่ใช่เจ้าก็ไม่ใช่เจ้าไงล่ะ! เนอะ 'โอบิ!?'"

ว่าแล้วก็หันกลับไปถามเจ้าแมวที่อุ้มอยู่ มันทำตาใสแจ๋วก่อนจะส่งเสียง มี๊ เบาๆ

"ขอรับ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่" โอบิกล่าวพร้อมทั้งหัวเราะเบาๆด้วยไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงมากนัก

ชายหนุ่มจ้องมองเจ้าชายอันดับสองแห่งคลาริเนสที่กำลังย่อตัวเล่นกับแมวสองตัว เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

"โอบิ เจ้าเอาอาหารแมวมาหรือเปล่า?" เขาถามขณะที่หันมาถาม โอบิเลิกคิ้วก่อนจะตบๆตามกระเป๋า

"เอ...อยู่นี่เอง" เขาดึงถุงผ้าขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน มันใหญ่กว่าทุกๆครั้งเพราะเขาเริ่มรู้สึกว่ามันตัวโตขึ้น

"ทำไมเจ้าไม่เอานมให้มันกินล่ะ มันยังเด็กอยู่ไม่ใช่หรือ" เซนถามอุบอิบขณะที่อุ้มเจ้าตัวยุ่งสองตัวไว้เพื่อไม่ให้มันเข้าไปขัดขวางโอบิในการเทอาหารแมว

"มันดื่มนมวัวไม่ได้น่ะขอรับ" โอบิกล่าวแล้วสะบัดถุงเบาๆเพื่อให้เศษอาหารหล่น

"โห...เคยดูแลแมวหรือไง?" เซนกล่าวถามก่อนจะส่งเสียงตกใจเมื่อเจ้า'โอบิ'ตะกายหล่นจากอ้อมแขนของเขาแล้ววิ่งเข้าไปหาอาหาร

"อา...นิดหน่อยน่ะขอรับ พอดีคนรู้จักเคยเลี้ยง..." โอบิลูบท้ายทอยตัวเองพลางมองไปทางอื่น เซนจ้องมองการกระทำนั้นแล้วปล่อยให้'เซน'กระโดดลงจากอ้อมแขน

พวกเขามองลูกแมวทั้งสองที่เริ่มกินอย่างเอาเป็นเอาตาย แถมเจ้า'โอบิ'ก็เริ่มร้องเมี้ยวๆระหว่างกินราวกับกำลังเล่าเรื่องอยู่ นั่นทำให้เซนหัวเราะขบขันออกมา

โอบิเอียงคอมองท่าทางนั้นด้วยความผ่อนคลาย มือของเขากระตุกนิดหน่อยเมื่อรู้สึกว่าอยากจะลองสัมผัสปอยผมสีบลอนด์นั่นเหลือเกิน

ความเงียบโรยตัวระหว่างพวกเขาสองคน 'เซน' เดินเข้ามาหาโอบิแล้วคลอเคลียอย่างมีมาด มันยกขาหน้าของมันแตะมือของโอบิ และบังคับให้เขาลูบหัวของมัน ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ

"ไง 'เซน' สบายดีสินะ?" ด้วยสีหน้าที่องค์ชายไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าคมเข้มที่มักจะถูกปกปิดไว้ภายใต้หน้ากากกำลังเผยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน

ทั้งๆที่ไม่เคยยิ้ม แล้วก็ไม่เคยเรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงแบบนั้นแท้ๆ

เซนย่นจมูกแล้วก้มมองแมวน้อยที่กำลังตะกุยขากางเกงของเขา โดยไม่ตั้งตัว โอบิก็หลุดขำออกมา

"นายท่าน อิจฉาหรือขอรับ" เขาถามทั้งที่ยังหัวเราะอยู่ องค์ชายหนุ่มผงะไปนิดหน่อย

"อิจฉาอะไรของเจ้าล่ะ เพ้อรึเปล่า"

ว่าแล้วก็หันกลับไปเล่นกับเจ้าเหมียวต่อ

ความเงียบโรยตัวอีกครั้ง เซนนั่งมองเจ้าเหมียวที่กำลังเดินไปมาและตอบสนองต่อทุกสิ่งเร้าที่ขยับได้อย่างครุ่นคิด

"ไว้ข้าค่อยหานมแพะให้พวกมันก็แล้วกัน" องค์ชายกล่าวแล้วค่อยๆยืนขึ้น

"เป็นความคิดที่ดีขอรับ" โอบิที่นั่งข้างๆตอบกลับด้วยน้ำเสียงโทนปกติ น่าแปลกที่'เซน'นั้นไม่สนใจต่อสิ่งเร้าเท่ากับ'โอบิ' "เจ้าพวกนี้จะได้แข็งแรงไวๆ...เนอะ 'เซน'"

เซนยิ้มนิดๆเมื่อโอบิเอาจมูกเข้าไปใกล้กับเจ้าเหมียว แต่มันกลับเอาอุ้งมือของมันแตะเบาๆแล้วดันออก

"โดนแมวปฏิเสธแล้วนะ เจ้าน่ะ" เซนยกยิ้มอย่างผู้ชนะ แต่ผู้ติดตามตัวดีกลับแค่ยกยิ้ม

"ก็เพราะมันเหมือนนายท่านไงล่ะขอรับ" โอบิกล่าวแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้น

"เจ้า..." เซนถอนหายใจหนักๆด้วยความหน่ายใจ "เลิกพูดสักทีเถอะ ข้าไม่เหมือนแมวสักหน่อย"

"ข้าไม่ได้บอกว่าท่านเหมือนแมว แต่บอกว่าแมวเหมือนท่านต่างหาก" โอบิแก้คำ

"มันก็เหมือนกันนั่นแหละ" และเจ้าชายก็หันมาแว้ดใส่จนได้ โอบิหัวเราะคิกคักและบิดยืดตัว

"ฮ่า~ ถึงเวลาต้องไปทำงานแล้วนะขอรับ นายท่าน" โอบิกล่าวขึ้นแล้วส่งมือให้จับ เจ้าชายหนุ่มเบ้หน้านิดหน่อยก่อนจะค่อยๆยืดตัวเองโดยไม่จับมือของเขา

"ไม่ต้องเลย เจ้าน่ะ..." พูดไม่ทันจบและยังไม่ทันยืดตัวดี อยู่ๆอาการหน้ามืดก็โจมตีเข้ามาจนร่างโปร่งเซไปด้านหลัง และด้วยพื้นหินซึ่งมีตะไคร่น้ำเกาะเบาบางร่วมกับน้ำฝนที่ยังไม่แห้งก็ทำให้องค์ชายลื่นเซล้มลง

"นายท่าน!?" ดวงตาของเด็กหนุ่มมองเห็นแต่สีฟ้าของท้องฟ้ายามที่หงายหลังลงไป ได้ยินเสียงตะโกนของโอบิดังแว่วแทรกความเงียบ และในไม่ช้าอ้อมกอดอุ่นๆก็กอดประคองเอาไว้ได้พอดี

"เป็นอะไรหรือเปล่าขอรับนายท่าน!?" โอบิชะโงกหน้าลงมา บดบังแสงอาทิตย์จากท้องฟ้าจนเห็นเงาสะท้อนที่ใบหน้าของเขา

"หน้ามืดนิดหน่อย...ไม่เป็นอะไร" เซนกล่าวทั้งๆที่ยังคงมองอะไรไม่ชัด โอบิค่อยๆพลิกร่างของเซนให้ยืนประชันหน้ากับเขาดีๆ ถ้าหากเมื่อครู่เขาเข้ามาโอบเอาไว้ไม่ทัน มีหวังได้หัวร้างข้างแตกไปแน่ๆ

"ไม่เป็นอะไรจริงๆใช่ไหมขอรับ? พักผ่อนน้อยเกินไปอย่างนั้นหรอ?" โอบิกล่าวพลางยกมือขึ้นมาแนบหน้าผาก เซนส่ายหน้า

"ไม่เป็นไข้หรอกน่า แค่หน้ามืด ช่วยจับเอาไว้ที อีกสักพักคงหาย" เซนกล่าวเสียงค่อยลง นั่นทำให้โอบิเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจแต่ก็ไม่ปฏิเสธ แต่สักพักหนึ่ง องค์ชายน้อยกลับซบหน้าผากของเขาลงบนไหล่ของชายหนุ่ม

"ไม่เป็นอะไรแน่นะขอรับ?" โอบิกล่าวถาม
"อือ" เซนพยักหน้า

แล้วทั้งคู่ก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบ

"นายท่าน นานเกินไปแล้วหรือเปล่าขอรับ" โอบิเริ่มขัดความเงียบสงัดที่เกิดขึ้น นั่นทำให้องค์ชายค่อยๆขยับตัวถอย

"ดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจมาก" เซนกล่าวพลางดึงเสื้อของตนให้เข้าที่ "อย่าไปบอกมิทสึฮิเดะหรือคิคิล่ะ ข้าไปทำงานแล้ว ฝากลูกแมวพวกนั้นด้วย"

ว่าแล้วก็เดินสวนไป โอบิรับคำพลางมองตามองค์ชายจนแน่ใจว่าเขาจะไม่เป็นอะไรแล้วก็หันมามองพวกลูกแมวที่วิ่งหนีเข้าไปหลบในพุ่มไม้อาจจะด้วยเพราะกลัวเสียงดังที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ก็เป็นได้

"อา แย่จังเลยแฮะ" โอบิหัวเราะเบาๆพลางเรียกเจ้าเหมียวทั้งสองให้เข้ามาหา ก้อนขนกลมค่อยๆเดินเข้ามาหาใหม่ แล้วค่อยๆคลอเคลียขาของเขาแผ่วเบา

"เนอะ 'เซน' 'โอบิ'"

เพราะเป็นชื่อเดียวกับนายท่าน ถึงได้อ่อนโยนนัก


-----------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 kwanfa110 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:54

    น่ารักโว้ยย

    #12
    0
  2. #10 KND (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 03:27
    อ้ากกก ฟินน ><
    #10
    0
  3. #9 Halvor (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 13:20
    อร๊ายยยยยย! น่ารักทั้งแมวทั้งคนเลย >///<
    #9
    0