รวมนิยาย Oni Neko desu

ตอนที่ 8 : [#1] Fic Akagami no Shirayukihime [Obi x Zen] Le Patit Chat

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 พ.ค. 59

Fic Akagami no Shirayukihime [Obi x Zen]

Le Patit Chat # 1

เซนได้ยินเสียงของลูกแมวน้อย

ขณะที่เขากำลังงีบอยู่ใต้ต้นไม้ภายในเขตพระราชฐาน เสียงใสๆของมันก็ดังแทรกโสตประสาทของเขาอย่างอ่อนโยน เขาลืมตาขึ้น และเห็นเจ้าก้อนขนนั้นกำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ มันมีขนสีดำสลับขาว และดวงตาของมันก็เป็นสีทองสวยงาม

เจ้าตัวเล็กยังมีขนาดที่คาดเดาได้ว่ามันคงยังไม่หย่านมแม่ ทั้งขาเล็กๆที่ไม่แข็งแรงนั่นด้วยก็ทำให้เจ้าชายอันดับสองแห่งคลาริเนสเกิดความเอ็นดูมันขึ้นมา

"ว่าไง เจ้าเหมียว?" เขากล่าวขึ้นด้วยเสียงทุ้มก่อนจะแบมือเพื่อล่อมันเข้ามา แต่เจ้าก้อนขนนั่นกลับสะดุ้งแล้ววิ่งเข้าไปหลบที่ขาของเขา

เซนหัวเราะเบาๆกับความซื่อของมัน ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายค่อยๆเอื้อมมือลูบเจ้าตัวเล็กแผ่วเบาเพื่อให้มันคุ้นชินกับเขา

สีและดวงตาของมันทำให้เขานึกถึงใครบางคนที่ใกล้ชิดกับเขา

"ถ้าเรียกตอนนี้หมอนั่นจะมารึเปล่านะ" เขาพึมพำก่อนจะค่อยๆอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นมาบนตัก ความอ่อนแอที่แสนนุ่มนวลของมันทำให้เขาจับมันอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้มันแหลกสลายไปเสียก่อน

"แม่ของแกอยู่ไหน? หืม?" เขากล่าวถามทั้งๆที่เจ้าแมวน้อยตอบกลับไม่ได้อยู่แล้ว ก่อนที่เขาจะหัวเราะเบาๆเมื่อเจ้าตัวน้อยก้มหน้าเลียขนของมัน

"นั่นสินะ แกก็ไม่รู้ใช่มั้ย?" เขาหันไปมองรอบๆพลางคิดว่าจะให้มันกลับไปด้วยดีหรือเปล่านะ

เขาลูบเจ้าตัวกลมๆนั่นเบาๆด้วยฝ่ามืออันแข็งแกร่ง มันดูจะเคลิ้มนิดหน่อยเมื่อเห็นว่ามือนี้ทำให้มันพอใจได้

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงระฆังดังบอกเวลา เจ้าชายหนุ่มเงยหน้าสนใจกับเสียงนั้นก่อนที่เขาจะพึมพำว่า ถึงเวลาแล้วสินะ และลูบเจ้าเหมียวในมือเบาๆพลางค่อยๆลุกขึ้นโดยไม่ลืมที่จะปล่อยเจ้าเหมียวลงจากฝ่ามือ

ดวงตากลมโตสีทองจ้องไปยังเด็กหนุ่มอย่างแฝงความใสซื่อ ก่อนที่มันจะวิ่งหายไปอีกทางราวกับโดนเรียกอยู่

"บ๊ายบาย" เซนส่งยิ้มให้มัน ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปยังลานฝึกดาบให้ทันเวลา












หลายวันต่อมา เซนได้กลับมายังสวนแห่งเดิม คราวนี้เขาไม่ลืมที่จะถืออาหารส่วนหนึ่งมาด้วย เขาไม่รู้ว่าลูกแมวจะกินของพวกนี้ได้มั้ย แต่เขาก็ยังถือมันมาด้วย

แต่ที่ปลายสายตานั้น เขาก็เห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งกำลังย่อตัวมองบางอย่างบนพื้น ด้วยความสงสัยจึงเดินเข้าไปโดยไม่ส่งเสียงอะไร หากแต่ชายหนุ่มคนนั้นกลับหันมามองด้วยความรู้ทัน

"นายท่าน? อู้มาหรือขอรับ?"

คำทักทายยังน่าถีบเหมือนเดิม

เซนคิดแล้วกอดอก

"นี่เวลาพักของข้า เจ้านั่นแหละไม่มีอะไรทำหรือไง?" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง นั่นทำชายหนุ่มผู้ประกอบด้วยเรือนผมสีดำสั้นและดวงตาสีทองราวกับแมวนั้นหัวเราะเบาๆ

"ข้าไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้วล่ะขอรับ ยกเว้นเฉพาะเข้าเวรกลางคืนน่ะนะ" ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปากของเขา เซนถอนหายใจเบาๆ และในนั้นนั้นเองที่เขารู้สึกว่าบางอย่างในมือของชายหนุ่มกำลังขยับ

"นั่นอะไรน่ะ?" เขากล่าวแล้วชะโงกหน้าดู ชายหนุ่มผู้เป็นผู้ติดตามยกให้ดูชัดๆ มันคือลูกแมวน้อยที่แตกต่างจากเจ้าตัวที่เซนเจอเมื่อวันก่อน แทนที่มันจะเป็นสีดำ กลับกลายเป็นว่ามันมีสีขาวและมีลวดลายสีเทาอ่อน อีกทั้งดวงตาของมันก็เป็นสีฟ้าราวกับท้องนภาอันกว้างใหญ่ "ลูกแมว?"

"ขอรับ ข้าเจอมันกำลังหนาวสั่นจากฝนในป่าเมื่อวันก่อน ข้าก็เลยถือวิสาสะเก็บมันมาดูแลน่ะขอรับ" เขากล่าวก่อนจะลูบหัวเจ้าแมวน้อยเบาๆ มันหลับตาเคลิ้มไปเลย

"แล้วแม่ของมันจะไม่ตามหาลูกของมันแย่เลยหรอ" เซนกอดอก เขาถอนหายใจแล้วมองไปยังโอบิที่ยังลูบเจ้าเหมียวอยู่อย่างนั้น

"นั่นก็จริงขอรับ" ชายหนุ่มวางเจ้าเหมียวลง มันเดินเข้ามาคลอเคลียมือของเขาเบาๆพลางร้องเสียง มี๊ "ข้าทนเห็นมันหนาวตายไม่ได้นี่นา..."

เซนถอนหายใจเบาๆก่อนจะย่อตัวลงนั่งข้างๆ

"ถ้ามันตาย ข้าจะโทษเจ้า" เขากล่าวแล้วจ้องมองเจ้าเหมียวที่เริ่มคลอเคลียชายหนุ่มตรงหน้า

"ใจร้ายจังเลยขอรับ ข้าพยายามดูแลมันแท้ๆ" โอบิหัวเราะพลางหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันมีสีคล้ายๆขนมปังกรอบที่ป่นจนละเอียด ดูเหมือนว่าเขาจะเอามาให้เจ้าแมวน้อยที่เริ่มตะกายขาของเขาเมื่อมันได้กลิ่นของกิน

"อะไรน่ะ?" เซนถามพลางชะโงกหน้ามอง โอบิค่อยๆวางผ้าที่ห่อขนมนั้นไว้บนพื้น เจ้าแมวน้อยก็รีบเข้าไปกินทันที

"อาหารแมวน่ะขอรับ ปกติมันเม็ดใหญ่ ข้าก็เลยทุบให้กินง่ายๆ" ชายหนุ่มกล่าวพร้อมทั้งรอยยิ้ม "จะว่าไป ขนมปังที่นายท่านถือมานั่นเจ้าเหมียวก็กินนะขอรับ?"

เซนสะดุ้งเฮือกก่อนจะซ่อนสิ่งนั้นไว้ด้วยสัญชาตญาณ

"ข้าเอามาให้แมวที่ไหนกันล่ะ เอามากินเองต่างหาก"

เขารีบแก้ตัว แต่โอบิกลับเริ่มยิ้มแปลกๆบนหน้าของเขา

"เห~? กินเองคงไม่ถือมาไกลขนาดนี้หรอกนะขอรับ?" โอบิกล่าวก่อนจะล้มตัวนั่งลงเต็มก้น "วันก่อนข้าเห็นนายท่านมาที่นี่ เห็นลูกแมวอีกตัวด้วย คงเอามาให้มันสินะขอรับ?"

"อึก..." เซนเม้มปากแน่นก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "อา เอามาให้เจ้านั่นนั่นแหละ"

โอบิยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาหันไปมองรอบๆก่อนจะเริ่มเลียนเสียงแมว "เมี้ยวๆ"

เจ้าเหมียวตรงหน้าส่งเสียงเบาๆดังมี๊ เคล้ากับเสียงของโอบิที่ร้องเมี้ยวๆ เซนเลิ่กลั่กมองรอบๆ

"ทำอะไรน่ะเจ้าบ้าโอบิ...!?" เขาเขย่าตัวของทหารคนสนิท แต่เจ้าตัวก็ยิ่งทำเสียงเหมียวๆเคล้ากับเสี้ยง มี๊ๆของเจ้าตัวเล็ก

ไม่นานนัก พุ่มไม้ข้างๆก็สั่นไหว พร้อมๆกับอุ้งเท้าของเจ้าเหมียวสีดำที่ค่อยๆก้าวเดินเข้ามาพลางร้องเสียง มี๊ เบาๆ

"ไงล่ะขอรับ ลูกแมวน้อยของท่านที่กำลังตามหาใช่รึเปล่า?" โอบิถามด้วยน้ำเสียงทะเล้นก่อนที่เขาจะเอื้อมมืออุ้มเจ้าเหมียวขึ้นมาเอานิ้วเขี่ยจมูกของมันเล่น "เมี้ยวๆ~"

เซนจ้องมองชายหนุ่มที่เล่นกับแมวด้วยแววตาใคร่ครวญ

"ตอนเจ้าเล่นกับแมว เหมือนเจ้าเป็นคนละคนเลยนะ โอบิ" เขากล่าวก่อนจะเอื้อมมือลูบหน้าผากเจ้าเหมียวบ้าง "ใช่โอบิคนนั้นรึเปล่าน่ะ?"

"คิดว่าข้าเป็นโจรปลอมตัวมาหรือขอรับ?" โอบิถามเสียงเคร่งพร้อมทั้งยื่นแมวเข้าไปใกล้ มันยกขาหน้าแตะที่แก้มขวาของเซนเบาๆ แต่เซนไม่ค่อยใส่ใจมันนัก

"ถ้าใช่ก็ดี ข้าจะได้ฟันเจ้าทิ้งเลยไงล่ะ" เจ้าชายหนุ่มกล่าวพร้อมทั้งยกดาบให้ดู นั่นเรียกเสียงหัวเราะของโอบิได้อย่างดี

"จะบ้าหรือขอรับ ข้านี่แหละโอบิตัวจริงเสียงจริง~" โอบิกล่าวแล้ววางแมวน้อยลงบนพื้น มันวิ่งฉิวไปยังกองอาหารแล้วเริ่มกินอย่างรวดเร็ว

"เจ้าตัวนั้นเหมือนเจ้าเลยนะ โอบิ" เซนกล่าวขึ้นหลังจากสำรวจไปได้สักพัก โอบิเลิกคิ้วก่อนจะชี้ไปทางเจ้าเหมียวสีดำ

"ตัวนี้หรือขอรับ"

เซนพยักหน้า เขาก้มมองเจ้าเหมียวที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย

โอบิมองใบหน้าขององค์ชายอย่างใคร่ครวญ นับว่าเขาเองก็เป็นองค์ชายที่หล่อเหลาเอามากๆ โครงหน้ารูปไข่ซึ่งประกอบด้วยดวงตาคมและนัยน์ตาสีฟ้าราวกับท้องทะเลอันกว้างใหญ่ แพขนตายาวสีบลอนด์สีเดียวกับเรือนผมเรียงอย่างงดงาม จมูกโด่งเป็นสันกับริมฝีปากที่ดูแห้งผากไปบ้าง แต่ก็เพราะสภาพอากาศด้วย สีผิวนั้นขาวกว่าผู้หญิงทั่วไปหากแต่ยังแฝงความคล้ำแดดเอาไว้

และโดยไม่ทันตั้งตัว ลูกแก้วสีฟ้านั้นก็สบตากับเขาพอดี

"มองอะไร?" เซนกล่าวถามด้วยความไม่พอใจ โอบิยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะทำเฉไฉก้มมองเจ้าเหมียวสีขาวที่ง้างมือตบเจ้าตัวสีดำเสียงดังแปะหลังจากมันมาแย่งอาหาร

"เจ้านี่เหมือนนายท่านเลยขอรับ ถ้าข้าเรียกว่า 'เซน' จะเป็นการจาบจ้วงไปมั้ยนะ?" เขากล่าวก่อนจะอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นมา ส่วนเซนก็อ้าปากค้างพลางส่งเสียงเบาๆว่า ฮะ? "นายท่านน่ะใจกว้างอยู่แล้วล่ะ~ เพราะงั้นต่อจากนี้ไป เจ้าชื่อ 'เซน' แล้วนะ~"

เซนอ้าปากพะงาบๆ เขาไม่คิดมาก่อนว่าโอบิจะตั้งชื่อแมวเป็นชื่อของเขา ไม่คิดด้วยว่าเกิดมาจะถูกเอาชื่อไปใช้ร่วมกับแมว...

"ถ้างั้น เจ้านี่น่ะ!!" เซนแว้ดออกมาพลางชี้ไปที่เจ้าเหมียวสีดำ "ต่อจากนี้ แกชื่อ 'โอบิ'!"

โอบิกระพริบตาปริบๆ 'โอบิ' เองก็เช่นกัน

"เอ๋ นายท่าน..."
"ไม่ต้องพูด! ถ้าเจ้าตั้งชื่อแมวนั่นว่าเซน ข้าก็ตั้งแมวนี่ว่าโอบิได้เหมือนกัน!"

โอบิกระพริบตาปริบๆ "ขอรับ..."

"เพราะงั้น..." ทันใดนั้นเสียงระฆังบอกเวลาก็ดังขึ้น เจ้าชายหนุ่มส่งเสียง ชิ เบาๆเมื่อถูกขัดจังหวะก่อนจะนั่งลงแล้วเริ่มฉีกขนมปังที่พกมาเป็นชิ้นๆแล้ววางทิ้งไว้ให้เจ้าเหมียวเพิ่ม "ข้าต้องไปแล้ว"

"รีบจังเลยนะขอรับ?" โอบิกล่าวขำๆ เซนลุกขึ้นพลางปัดมือไปมา

"ก็ต้องฝึกดาบกับมิทสึฮิเดะนี่ หมอนั่นขี้บ่น ข้าไม่อยากโดนบ่นหรอกนะ" ว่าแล้วก็จัดเสื้อและดาบที่เหน็บข้างเอวเอาไว้ดีๆก่อนที่เขาจะหันหลังเดินกลับ โอบิหัวเราะเบาๆก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่างที่สะกิดใจ เขาจึงลุกขึ้นและวางลูกแมวน้อยลง

"นายท่าน รอเดี๋ยวขอรับ" ว่าแล้วก็ค่อยๆวิ่งเข้าไปหา เซนหยุดพร้อมทั้งหมุนตัวกลับมา

"อะไรของเจ้..." พูดยังไม่ทันจบ ฝ่ามือที่ใหญ่กว่าเซนก็เอื้อมเข้ามาที่แก้มขวาของเขา พื้นผิวนุ่มนิ่มนั่นสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านจากการใช้ชีวิตและการต่อสู้ค่อยๆกดและลากอย่างแผ่วเบา

"รอยเท้าแมวน่ะขอรับ มันคงเหยียบดินเมื่อครู่" โอบิกล่าวก่อนจะถูนิ้วโป้งของตัวเองไปมา "อย่าลืมล้างหน้านะขอรับ...นายท่าน...?"

เซนกระพริบตาปริบๆ "อะ...หา? โอ้ ใช่...ขอบใจเจ้ามาก" เกิดความเงียบราวกับหลุมอากาศชั่วนาที ทั้งสองไม่กล่าวสิ่งใดๆต่อกัน อีกทั้งยังไม่ขยับตัวราวกับลุ้นบางอย่าง หากแต่กาลเวลานั้นกลับไหลไปเรื่อยๆ เมื่อลูกแมวสองตัวนั้นเริ่มวิ่งเล่นด้วยกันรอบๆตัวพวกเขา เซนจึงยกมือขึ้น "ข้าไปก่อนนะ"

"อะ...ใช่ขอรับ สายแล้ว รีบๆไปเถอะ" ชายหนุ่มตอบพลางยกมือขึ้นเกาท้ายทอย เจ้าชายหมุนตัวกลับก่อนจะเดินต่อ











เมื่อกี้นี้...มันอะไรกัน...?

เกิดอะไรขึ้น?

------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น