รวมนิยาย Oni Neko desu

ตอนที่ 7 : S.Fic Akagami no Shirayukihime [Unloveable] ObixZen?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 เม.ย. 59

Fic Akagami no Shirayukihime [Unloveable] ObixZen

"มัน...ผิดต่อชิรายูกิ"

วันนี้เป็นอีกวันที่อากาศยามค่ำคืนเหมาะแก่การดูดาว

ดวงตาสีอความารีนสดใสจ้องไปยังท้องฟ้าสีรัตติกาลยามค่ำคืนผ่านทางหน้าต่างซึ่งไร้สิ่งใดกั้นขวาง

บนเตียงที่ปูด้วยผ้าปูสีสะอาดถูกแต่งแต้มด้วยเรือนร่างขาวนวลของเจ้าชายอันดับสองแห่งอาณาจักรคลาริเนสผู้มีเรือนผมสั้นสีบลอนด์เงิน ใบหน้าที่หล่อเหลาจนไร้ที่ติของเขานั้นประกอบด้วยลูกแก้วกลมโตสีฟ้าดั่งอัญมณีล้ำค่านามอความารีน ขนตาดำยาวเป็นแพ จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากได้รูปสีเชอรี่สดนั้นเพิ่งเปล่งวาจาออกมาเรียกให้'ชายหนุ่ม'ที่คลานอยู่ระหว่างเรียวขาของเขาเงยหน้าขึ้นมาสนใจ

เจ้าของใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาผู้ถูกล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีดำตัดสั้นรวมทั้งดวงตาสีอำพันดั่งแมวหยุดกิจกรรมที่ทำค้างเอาไว้ ฝ่ามือของเขาโอบเรียวขาของเจ้าชายเอาไว้ และใบหน้าของเขาก็คลอเคลียอยู่ที่นั่น

"ข้าเพียงแค่หมั่นเขี้ยวเท่านั้นเอง นายท่าน" เขากล่าวออกมาราวกับไม่รู้สึกรู้สาต่อสิ่งใด ในเมื่อบนเรียวขาข้างขวาที่ควรจะเป็นสีขาวเรียบเนียนนั้นกลับปรากฏรอยฟันของมนุษย์ขึ้นมาเป็นจำนวนมากประปราย

"กัดผ้าไปก็ได้นี่" องค์ชายกล่าวขณะที่ยันตัวเองเอาไว้ด้วยแขนสองข้าง

"มันช่วยข้าไม่ได้นี่ขอรับ" ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะก้มลงและกัดอีกรอย แต่เหมือนจะแรงไปหน่อย องค์ชายจึงสะดุ้งสุดตัว

"อึก! โอบิ ข้าบอกให้เบาๆไง!" เขากล่าวและพยายามชักขากลับ แต่มือของชายหนุ่มนั้นมีแรงเยอะกว่าจึงยังดึงรั้งเอาไว้ได้

"ขออภัยขอรับ..." โอบิกลาวด้วยดวงตาละห้อย มืออีกข้างของเขายกขึ้นมาลูบบริเวณที่เด็กหนุ่มกล่าวว่าเจ็บ ก่อนที่เขาจะจุมพิตลงไปอย่างเบาบาง

เซนเม้มปากแน่น เขาไม่อยากเห็นนักว่าโอบิทำอะไรกับขาของเขา จึงเบือนหน้าหนีออกจากตรงนั้นไปยังท้องฟ้ายามรัตติกาลที่ประดับด้วยดวงดาวสุกสกาวนับพัน แต่ถึงกระนั้น สัมผัสที่ขาก็ยังคงปรากฏให้เห็นแจ่มชัด ทั้งริมฝีปากอุ่นๆที่ลากไล้ไปบนผิว ฟันแข็งๆที่ฝังลงบนเนื้อเนียนนุ่ม ลิ้นอุ่นๆที่เลียเบาๆเพื่อบรรเทาอาการเจ็บหลังจากเสร็จจากรอยเดิม

โอบิมักจะมาเขาทุกคืน ในคืนแรกๆนั้นโอบิกล่าวกับเขาว่าเขาเจ็บฟันและต้องการเคี้ยวบางอย่าง เขาจึงเริ่มแนะนำของต่างๆให้

จนกระทั่งหยุดลงที่ขาของเขา

ด้วยเหตุผลที่ว่าขาขององค์ชายนั้นไม่ค่อยได้ประจักต์ต่อสายตาใครๆนัก ดังนั้น โอบิจึงประทับร่องรอยฟังของเขาไว้บนท่อนขาเรียวเหล่านั้น

บางวันก็ไม่มีรอย หากแต่บางวันก็ยังหลงเหลือ

เซนพยายามบอกตัวเองว่านี่เป็นเพียงแค่การช่วยเหลือ

แต่แล้ววันนี้เขาก็หลุดปากเอ่ยสิ่งนั้นออกไป

"ไม่เมื่อยบ้างหรอ...กัดข้ามาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว" เซนกล่าวถามทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ชายหนุ่มหยุดที่จะกัดย้ำลงไปที่รอยเดิมเมื่อมันใกล้จะจางลงแล้วเหลือบตามอง

"นายท่าน...อยากให้ข้าเลียมันมากกว่าอย่างนั้นหรือขอรับ?"

ไม่รู้ว่าตีความไปได้ยังไงโอบิถึงกล่าวเช่นนั้นออกมา เซนถอนใจเบาๆ

"ไม่ต้องแสดงความจงรักภักดีอย่างเลียอะไรนั่นขนาดนั้นก็ได้ ข้าไม่ได้ใจจืดใจดำขนาดที่จะต้องให้เจ้ามาเลียเท้า" เขากล่าว เห็นโอบิยิ้มและกัดต่ออีก "ถ้าจะเลีย ไปเลียที่อื่นจะดีกว่าเยอะ"

ชายหนุ่มหันขึ้นมามอง

"หืม? ที่ไหนกันน่ะขอรับ? ยกตัวอย่างได้หรือเปล่า?" รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มนั้นทำให้เซนชักอยากจะแกล้ง เขายกมือขึ้นมาแล้วจรดลงที่ริมฝีปากของตัวเอง

"ตรงนี้ ยังไงล่ะ"

สิ่งที่ได้เห็นนั้นไม่แน่ใจว่าจะชวนให้ถูกใจดีหรือไม่ แต่อำพันสองลูกนั้นกำลังเบิกกว้าง เขาหยุดที่จะกัดและเกือบหยุดจะหายใจ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตกตะลึง

"ข้าเพิ่งกัดขาของท่าน...แล้วจะให้ข้าเลียปากของท่านต่ออย่างนั้นหรอ?"

พวงแก้มของเซนเจือด้วยริ้วสีแดงเมื่อแกล้งไม่สำเร็จ ใบหน้าของเขาเบือนไปอีกทางเมื่อใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างผิดวิสัย

"ยังไงนั่นก็ขาของข้า อาบน้ำแล้วด้วย ไม่ได้ไปเปื้อนฝุ่นอะไรมาสักหน่อย" เขากล่าวพร้อมทั้งดันใบหน้าของชายหนุ่มออกเมื่อรู้สึกว่าเขาเข้าใกล้มากเกินไป โอบิหัวเราะเสียงทุ้มน่าฟังก่อนที่เขาจะเลียริมฝีปากของเขาเอง

"ก็นายท่านบอกให้ข้าเลีย...ไม่ใช่หรือขอรับ?"

เซนชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าของโอบิที่ดูราวกับมีความสุขมากมายกว่าครั้งไหนๆ และมันสะท้อนออกมาจากนัยน์ตาของเขาอย่างชัดเจน

"ข้า..." เซนเผลอจ้องมองไปยังดวงตาคู่นั้นก่อนที่เขาจะหลบมัน "ข้าแค่หยอกเจ้าเล่นเองนะ"

ทันใดนั้น เหมือนแสงในดวงตาของชายหนุ่มที่เคยระยิบระยับกลับดับวูบไปในชั่ววินาที ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเมื่อได้ยินประโยคนั้น สีหน้าที่ดูเหมือนยินดีเมื่อครู่ได้จางหายไปแล้ว และเขากำลังจะเสียมันไปตลอดกาล

"ท่าน...ไม่ควรล้อเล่นกับความรู้สึกของใครนะขอรับ..." ชายหนุ่มกล่าวเสียงทุ้มสั่นในคอ เหมือนกับว่าเขากำลังจะร้องไห้ออกมาอย่างไรพิกล

"ข้าไม่ได้ล้อเล่น..."ดวงตาสีอความารีนจ้องไปยังชายหนุ่มผู้มีดวงตาดั่งแมวด้วยความสงสัย "โอบิ...?"

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาและกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ

"ถ้าอย่างนั้น มันจะผิดมั้ยถ้าข้าจะจูบท่าน?"

ใบหน้าของโอบิแย้มยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนกับกำลังหวังในบางสิ่ง เหมือนกับว่าหวังในคำตอบของเซน

"เรื่องแบบนั้น...มันผิดต่อชิรายูกิไม่ใช่หรอ?"

องค์ชายกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ เขามองไปยังรอยยิ้มของโอบิที่ยังเหมือนเดิม แต่แววตาของชายหนุ่มนั้นราวกับถูกพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี

"งั้นหรอ...อย่างนี้นี่เอง..." ชายหนุ่มยิ้มพึมพำก่อนจะพับขากางเกงของเด็กหนุ่มลง "ถ้าอย่างนั้นล่ะก็...ไม่เป็นไรขอรับ"

ดวงตาของเซนจ้องมองฝ่ามือที่พับขากางเกงของเขาลงทีละนิดด้วยความไม่เข้าใจ

"รอยพวกนี้ไม่เป็นแผลสักนิด ทิ้งไว้เช้านี้เดี๋ยวก็หายขอรับ"

เขากล่าวจบพร้อมกับดึงชายกางเกงให้ดีๆและมองขึ้นไปยังใบหน้าขององค์ ชาย

"ไม่ต้องห่วง..."

เขากล่าวก่อนจะถอยตัวจากเตียงและลุกยืนขึ้น ยืดเส้นยืดสายนิดหน่อยพอเป็นพิธี ก่อนที่เขาจะหันมายิ้มให้

เป็นรอยยิ้มที่ดูเจ็บปวดจนเหมือนกับว่าจะร้องไห้

"โอบิ..." เซนกล่าวเรียกพร้อมกับคว้าแขนของโอบิเอาไว้เมื่อเขากำลังเดินจากไป ร่างสูงส่งยิ้มอันอบอุ่นให้เหมือนทุกที รอยยิ้มที่เขามักจะได้รับเสมอเมื่อมีปัญหา แต่คราวนี้มันกลับเจือด้วยความเจ็บปวดจากภายในที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ "สีหน้าเจ้าดูไม่ดีเลย...เป็นอะไรรึเปล่า?"

"เปล่าขอรับ...ข้าไม่เป็นอะไร..." ชายหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ทว่าภายในดวงตาที่พยายามจะปิดบังนั้นกลับเปิดเผยทุกอย่างออกมาราวกับว่าเขากำลังลนในบางอย่าง

"โอบิ...? เป็นอะไร?" เซนกล่าวซ้ำพลางชันตัวขึ้นเขย่าไหล่ของชายหนุ่มเบาๆ เขากล่าวถามด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดใจ หากแต่ดวงตาดั่งแมวของชายหนุ่มกลับสั่นไหวราวกับไม่ได้ต้องการสิ่งนั้น

"ข้า...เปล่า...ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆขอรับ..." เขากล่าวและยิ้มให้เช่นเดิม "ปล่อยมือ...ได้หรือเปล่าขอรับ?"

เซนถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะยอมปล่อยมือโดยดี เซนเห็นโอบิยิ้มอีกครั้ง และขณะที่เขากำลังเดินจากไป เขาก็กอดชายหนุ่มช้าๆด้วยทั้งสองแขนของเขา

ดวงตาดั่งแมวของโอบิเบิกกว้าง เขาเซไปด้านหลังเล็กน้อยเมื่อถูกโถมกอดเข้าตรงๆ เซนได้ยินเสียงหัวใจของโอบิชัดเจน มันเร็วขึ้น และเร็วขึ้นเรื่อยๆ

"แหะ...แหะ...ทำอะไรน่ะขอรับนายท่าน ทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะ..." โอบิกล่าวด้วยน้ำเสียงช้ากว่าปกติขณะที่จับไหล่ขององค์ชายและพยายามผลักออกเบาๆ เขาแปลกใจเล็กน้อยที่แรงของเขามันหายไปจนหมดและไม่สามารถผลักคนตรงหน้าออกได้พ้น

"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นอะไร ถ้าที่เจ้าทำหน้าราวกับจะร้องไห้แบบนั้นเป็นเพราะข้า..." เรียวแขนที่เล็กผิดคาดนั้นกอดรัดแน่นกว่าเดิมจนโอบิไม่สามารถดันออกได้ ดวงตาแมวของชายหนุ่มสั่นไหวเหมือนกับเสียงหัวใจของเขาที่เริ่มรัวไม่เป็นจังหวะ "ขอโทษนะ..."

โอบิจ้องมองไปยังเตียงที่ว่างเปล่า มองข้ามผ่านร่างเล็กที่ยังกอดเขาแน่น

"ข้า...ไม่...เป็นไร" มือของเขาสั่นและไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะผลักไส ดวงตาของเขาพร่ามัวไปด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา

ไม่เป็นไร...ไม่เป็นอะไร...

กล่าวซ้ำๆกับตนเองนับร้อยครั้ง กล่าวกับทุกๆคนนับแสนครั้ง

กล่าวย้ำๆกับตนเอง ว่า'เขารักเซนไม่ได้'

รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายไว้ที่แขน ก่อนที่เขาจะจับไหล่ของเด็กหนุ่มและผลักออกด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

"แบบนี้...มันผิดต่อคุณหนูนะขอรับ"

เซนจ้องไปที่ใบหน้าของโอบิที่เริ่มบิดเบี้ยว ก่อนที่ชายหนุ่มจะปล่อยมือทั้งหมดออกช้าๆ

เขาจับไว้แน่นเกินไป

รัดเอาไว้แน่นเกินไป

โดยที่ลืมไปว่าเล็บและคมเชือกก็สามารถกรีดผิวของเขาให้เจ็บปวดได้เช่นเดียวกัน

เขายอมแพ้

เขาต้องยอมแพ้

"ราตรีสวัสดิ์ขอรับ นายท่าน"

กล่าวพร้อมกับเดินถอยออกมาจากห้อง ร่วงหล่นจากระเบียงสู่พื้นเบื้องล่าง เดินร่อนเร่ไปตามเส้นทางที่ไม่ได้ถูกเตรียมเอาไว้

เซนวิ่งออกมาดูด้วยความตกใจที่โอบิทิ้งตัวลงจากระเบียง แต่ก็เบาใจลงเมื่อเห็นเขาเดินต่อได้โดยไม่มีทีท่าอาการบาดเจ็บ

"ราตรีสวัสดิ์ โอบิ..."






เซนไม่ได้พบโอบิอีกเลยนับแต่วันนั้น...







เสียงระฆังเหง่งหง่างดังกังวาลไปทั่วทุกสารทิศ ประชาชนและข้าราชบริพาลทุกคนยืนรอใครบางคนที่จะต้องปรากฏตัวบนระเบียงสูงตรงหน้า

ที่มุมหนึ่ง ชายหนุ่มผู้สวมผ้าคาดหัวปิดบังหน้าตาได้เงยหน้ามองไปยังที่ตรงนั้น ที่ในอีกไม่กี่นาทีก็จะมีร่างของเจ้าชายและ'เจ้าหญิง'องค์ใหม่ปรากฏขึ้น

เขายกมือขึ้นจับอกข้างซ้ายของตนเองและพบว่ามันยังใช้การได้ ได้กลิ่นของดอกไม้ที่ลอยละล่องไปทั่วราวกับจะประชดห้วงอารมณ์ที่คุกกรุ่นในใจของเขา

และทันทีที่ประชาชนฮือฮา คู่เด็กหนุ่มและเด็กสาวคู่หนึ่งได้เดินออกมาจากท้องพระโรง ที่ๆเป็นที่จัดพิธีการทุกอย่างขึ้น

พิธิอภิเสกสมรส

ชายหนุ่มผู้มีดวงตาดังแมวจ้องไปยังชายหญิงคู่นั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ในหัวใจของเขาไม่รู้สึกถึงอะไรอีกต่อไปแล้ว เขาสัมผัสได้ มันด้านชาไปจนหมดแล้ว

ทั้งสองโบกมือให้พสกนิกรทุกคนที่ยืนรอท่ามกลางกลีบดอกไม้ที่ปลิวสไว

และตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกอุ่นๆที่ขอบตา และมุมปากของเขาก็เริ่มยิ้มขึ้นมา

เขาสบตาเข้ากับเด็กหนุ่มเต็มๆ เขาดูตกใจเมื่อได้พบเขาในที่แบบนี้ ดังนั้นเขาจึงต้องทำการแสดงความเคารพเสียหน่อย

โอบิดึงผ้าคาดหัวของเขาออก วางมันลงบนอกข้างซ้ายและก้มลง

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ราวจะกล่าวดังแบบนั้น

เขาก้มลงนานมากๆ นานเสียจนรู้สึกว่าเสียงทั้งหมดเริ่มดังขึ้นเมื่อเจ้าชายและเจ้าหญิงองค์ใหม่จะทำการโปรยดอกไม้

โอบิเงยหน้าขึ้น สวมผ้าโพกหัวอีกครั้งโดยที่ไม่มองไปยังเด็กหนุ่มสักนิด




และหายไป




-------------------------------------------------

มาแนวดราม่ากันบ้าง อะโชะ

อันนี้ได้พล็อตช่วงแรกๆมาจากเพื่อนค่ะ เขาช่วยคิดเนื้อเรื่องให้ ขอมอบเครดิตให้เลย555555

ส่วนMasterตอนที่2จะลงในเร็วๆนี้นะคะ เย้!

ไว้เจอกันใหม่นะคะ!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น