รวมนิยาย Oni Neko desu

ตอนที่ 6 : [P.1]Fic Akagami no Shirayuki hime [Obi x Zen] Master

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 เม.ย. 59

Fic Akagami no Shirayuki hime [Obi x Zen] Master Part1

ถ้าหากพูดถึงเซน ใครๆก็มักจะพูดถึงความแข็งแกร่งที่อ่อนโยนของเขา

เขาเป็นน้องชายที่ดี และเป็นเจ้าชายที่ประชาชนรักใคร่

โอบิเองก็เช่นกัน

เขาชื่นชมเจ้าชายเซน ชื่นชมที่แม้ว่าในทีแรกเขาจะเกือบทำร้ายชิรายูกิ

แน่นอนว่า...ชื่นชม







[Master]







วันนี้ช่างเงียบสงบ โอบิคิดเช่นนั้น เขาไม่มีงานทำเพราะวันนี้ชิรายูกิพักผ่อน เขาจึงต้องเดินเตร่ไปทั่วพระราชวังเพื่อแก้เบื่อหลังจากที่พยายามงมกับหนังสือเล่มหนาในห้องสมุด

เขาขยี้ผมฟูๆสีดำของเขาด้วยความเหนื่อยใจ จะว่าไปวันนี้ท่านมิทสึฮิเดะกับคุณหนูคิคิเองก็ไม่อยู่ด้วย

แล้วเขาก็นึกขึ้นมาได้

แต่นายท่านยังอยู่

นั่นก็แทบจะทันทีที่เขาหันหลังมุ่งหน้าเดินเข้าห้องที่ใกล้ที่สุด ก่อนจะกระโดดลงมาจากหน้าต่างโดยไม่ต้องคิด

เท้าของเขาแตะพื้นอย่างปลอดภัย นี่ก็เป็นหนึ่งในความสามารถของเขาเช่นกัน เขาสามารถปีนป่ายได้ทุกที่ เคลื่อนไหวได้รวดเร็วดั่งลม แล้วแม้จะตกลงมาจากความสูงเขาก็ยังทรงตัวได้อยู่ดี

และเขารู้ว่าถ้าหากเข้าไปทางระเบียง มันจะใกล้กว่าตอนที่เดินเข้าทางประตูหน้าแน่ๆ

และตอนนี้เขาก็มาถึงแล้ว

"เอาล่ะ..." เขายืดแขนจนเสียงดังกร๊อบ ก่อนที่เขาจะตั้งท่าเตรียมเพื่อปีนต้นไม้ที่ใกล้ที่สุดโดยไม่ทันได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่ง

และทันทีที่เขากำลังพุ่งทะยานขึ้นไปบนต้นไม้นั้น...เจ้าของห้องที่เขากำลังขึ้นไปหาก็กระโดดลงมาพอดี

"เอ๊ะ?"
"อ๊ะ?"

โอบินึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะต้องกระโดดประสานงากันแบบนี้ ถ้าหากเป็นคนธรรมดาเขาอาจจะเบี่ยงตัวหลบเพื่อคว้ากิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด...

แต่สำหรับคนๆนี้ เขาเอื้อมมือขึ้นคว้าเอวของเด็กหนุ่มที่ยกแขนขึ้นป้องกันใบหน้า ก่อนที่เขาจะดึงเข้ามากอดอย่างรวดเร็วหลังจากนั้นตัวของเขาจึงหล่นลงบนพื้นหญ้าเสียงดัง

"อ...โอบิ!? เป็นอะไรรึเปล่า!?"

แน่นอนว่าเขาอาจจะไม่เป็นอะไร องค์ชายเซนลุกพรวกขึ้นทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังซบอกของเขาทำให้กลายเป็นนั่งบนตัวเขาไปจนได้

ดวงตาสีทองดั่งแมวจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มซึ่งมีเรือนผมสีขาวก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นตาม

"ไม่เป็นอะไรหรอกขอรับ ข้าฝึกมาเยอะ"

เขาตอบพลางลูบๆหัวเพื่อให้แน่นอนว่าหัวไม่แตก ซึ่งมันก็ไม่มีบาดแผลจริงๆ

"อยู่ๆก็กระโดดขึ้นมา ตกใจหมด" องค์ชายกล่าวก่อนจะลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัวก่อนที่เขาจะยื่นมือให้โอบิ "รีบๆขึ้นมาสิ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นหมดหรอก"

โอบิกระตุกยิ้มนิดหน่อย เขารู้แล้วล่ะว่าคนๆนี้กำลังจะทำอะไร

"จะอู้งานหรือขอรับนายท่าน ไม่ดีเลยนะแบบนั้นน่ะ~"

เซนยู่หน้าก่อนจะชักมือกลับ

"ข้าทำงานเสร็จแล้ว นี่มันเวลาพักของข้า ข้าจะไปเที่ยวก็เรื่องของข้า" เขากล่าวอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ก่อนจะเริ่มปีนต้นไม้อีกครั้ง

"จะทำอะไรน่ะขอรับ?" โอบิเอียงคอ มองเจ้าชายอันดับสองที่เริ่มปีกต้นไม้เป้นลิงเป็นค่าง

"ก็ปีนต้นไม้ข้ามรั้วน่ะสิ รั้วแบบนี้ข้าปีนออกไม่ได้หรอกนะ" แล้วเขาก็ปีนต่อ

โอบิเกาหัวแกรกๆ ไปหงุดหงิดมาจากไหนนะ

"นายท่าน" เขาดึงชายเสื้อของเจ้าชาย "ข้ามีทางที่ง่ายกว่านั้นอีกนะขอรับ"

"ทางไหนล่ะ" เซนหันมา

"เสียมารยาทสักหน่อย แต่แน่นอนว่ารวดเร็วทันใจขอรับ"

เซนกลอกตา หมอนี่คิดอะไรแปลกๆจริงๆ

"บอกมาสิ"

โอบิยิ้ม แล้วเขาก็เดินเข้าไปอุ้มเจ้าชายขึ้นพาดไหล่ก่อนจะกระโดดปีนต้นไม้และข้ามกำแพงออกไปอย่างรวดเร็ว

"ถึงแล้วขอรับ" เขาวางร่างของเจ้าชายลง เขาดูเหมือนเหวอไปเลยที่อยู่ๆก็โดนจับอุ้ม

"คราวหน้าบอกกันก่อนก็ได้นะ เจ้าแมวนี่" เซนกล่าวเสียงโทนเดียวแล้วปัดๆชายเสื้อ เด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีขาวสะอาดจ้องชายหนุ่มตาแมว เขาส่งยิ้มให้

"จริงสิ ไหนๆก็ออกมาแล้วเราไปเที่ยวกันไหมล่ะขอรับ?" โอบิกล่าวก่อนจะสอดมือในกระเป๋ากางเกง

"สองคนน่ะหรอ?" เขาถาม แต่ก่อนจะได้รับคำตอบชายหนุ่มตาแมวก็เดินดุ่มไปเลย "เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิ!?"

แล้วเขาก็วิ่งตามไป ท่ามกลางเส้นทางจากวังไปจนถึงเมืองนั้นเต็มไปด้วยป่าโปร่งอันเงียบสงบจนได้ยินเสียงก้าวเท้าลงบนใบไม้แห้งและกอหญ้าสีเขียวชะอุ่ม

โอบิเงียบราวกับถูกเย็บปากไว้ เซนไม่เข้าใจนักว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ดูเหมือนกับว่าโอบิจะดูอารมณ์เสียหน่อยๆเช่นเดียวกับเขา

"นายท่าน คงไม่ได้ลำบากไปใช่ไหมขอรับที่เดินมาทางนี้?" และแล้วโอบิก็เริ่มเอ่ยถาม เซนขมวดคิ้ว

"ทางกันดารกว่านี้ข้าก็เคยผ่านไปแล้ว เจ้าคิดว่าแค่นี้ข้าเดินไม่ได้หรอ?"

โอบิยักไหล่พลางผสานมือไว้ที่ท้ายทอยของเขา

"แค่ถ้าท่านบอกว่าเดินไม่ไหว ข้าก็พร้อมจะยกท่านพาไปยังที่หมายทันที" เขากล่าวและมองใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้ถูกล้อมกรอบไปด้วยแพรไหมสีขาวสะอาด

เด็กหนุ่มเลิกคิ้วด้วยความไม่เข้าใจนัก แต่ก่อนจะถามอะไรออกไป โอบิกลับหันหนีสายตาของเขาและเดินต่อ นั่นทำให้เซนต้องเดินต่ออย่างเลี่ยงไม่ได้

เขายังไม่อยากถามอะไรไปมากกว่านี้

พอลองลอบมองเด็กหนุ่มผมสีขาวที่เติบโตสมวัยแต่ก็ยังตัวเล็กและยังอ่อนแอมากกว่าเขานักถึงแม้จะฝึกวิชาดาบมากกว่าก็ตามที

ช่างน่าเห็นใจ

เขาเคยคิดเช่นนั้น

เด็กหนุ่มผู้มีอายุห่างจากพระเชษฐาอย่างมาก ทำให้การเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องอาณาจักรและการวางแผนทำได้ลำบากกว่าฝ่ายพี่ที่มีประสบการณ์และความไว้วางใจมากกว่า

ไม่เคยชนะงั้นหรอ เขาเคยคิด

บางทีเอง เซนอาจจะมีความคิดที่อยากจะรักและถูกรักเช่นเดียวกับคนปกติ การที่ต้องให้อำนาจทั้งหมดตกมาอยู่ในมือของเก็กหนุ่มอายุ19อาจจะเป็นเรื่องที่ลำบากไปสักนิด

แต่ทว่า โอบิเองก็ยินดี ในพิธีมอบอำนาจแก่กษัตริย์องค์ใหม่ เขาเห็นเซนมีความสุข

เขาเห็นเซนยิ้ม และน้ำตาไหลออกมา

เขาเดาะลิ้นเมื่อนึกถึงวันนั้น

และเซนหันมา

"มีอะไรอย่างนั้นหรอโอบิ?" ใบหน้าซึ่งมีสีขาวอมชมพูนั้นอยู่ใกล้เพียงแค่คืบ โอบิผงะไปครู่หนึ่งเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมที่ได้กลิ่นมาเสมอยามที่ต้องรับใช้เซน มันเป็นกลิ่นหอมๆราวกับดอกไม้ แต่กลับดูแข็งแกร่งและอ่อนไหวเหมือนกับสายน้ำ

เซนมีกลิ่นของธรรมชาติ กลิ่นที่เซนโหยหามาเสมอ

"เปล่าขอรับ" เขากล่าวทั้งที่จ้องใบหน้าของเด็กหนุ่มไม่วางตา เจ้าของดวงตาสีอะเมทริสมองมาอย่างเนือยๆ เป็นเวลาหลายนาทีก่อนที่เขาจะหลบตาแล้วเดินนำต่อไปแทน

โอบิเดินตามอีกครั้ง เขาก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคงและแน่วแน่ ราวกับเมื่อครู่นี้ได้ถูกสั่งอะไรบางอย่างมาจากเซน

เขาเข้าใจ...แค่มองตาก็เข้าใจ

"รับทราบขอรับ" เขากล่าวเสียงแผ่วเบา รู้สึกไปเองว่าร่างโปร่งตรงหน้าไหวไหล่

"อืม"





พวกเขาเดินจนถึงเมืองภายในไม่กี่นาที สิ่งที่นึกได้คือเด็กหนุ่มนั้นยังสวมชุดกึ่งทางการอยู่ โอบิจึงเบรกเขาไว้

"นายท่าน รอสักครู่ขอรับ" เขากล่าวก่อนจะดึงเซนไปยังที่ลับตาคน

"หืม? อะไร? มีธุระหรอ?" เขาถามด้วยสีหน้าที่ไม่รู้อะไรเลย โอบิส่ายหน้านิดหน่อยในความไม่นึกถึงของเจ้าเด็กคนนี้ แต่เขาก็ยังลากเซนเข้าไปเรื่อยๆจนหยุด

"ถอดเสื้อออกขอรับ"

เซนทำสีหน้าตะลึง

"หา?"

"ข้าบอกว่าให้ถอดเสื้อออกไงล่ะขอรับ"

โอบิยืนยันคำเดิมก่อนจะถอดเสื้อคลุมสีเขียวของเขาออก เซนถลึงตาด้วยความตกใจ

"จะทำอะไรของเจ้าน่ะ!?"

เซนโวยวาย โอบิเลิกคิ้วและมองตนเองที่กำลังถอดเสื้ออยู่สลับกับเจ้าชายและค่อยๆหัวเราะออกมา

"นั่นสิขอรับ ทำอะไรกันนะ" โอบิกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับพาดเสื้อนอกของเขาไว้บนไหล่และค่อยๆขยับเข้ามาหาเซนใกล้ๆ

"โอบิ ไม่ขำนะ เจ้าจะทำอะไรกันแน่!?" เซนโวยวายใหญ่จนโอบิเริ่มคิดว่ามันเริ่มจะดังเกินไปแล้ว เขาจึงยิ้มขำๆ

"ทำอะไรล่ะนายท่าน ข้าล้อเล่นน่า ถอดเสื้อของท่านออกมาเถอะขอรับ ข้าให้ยืมชุด" เขากล่าวแล้วยื่นเสื้อสีเขียวของเขาให้ "เดี๋ยวคนอื่นจะเอาไปบอกท่านผู้พี่ว่าท่านแอบหนีเที่ยว"

โอบิยักคิ้วกวนๆใส่ เซนกระพริบตาปริบๆก่อนจะมองชุดที่เขาสวม ชุดเครื่องแบบเกือบเต็มยศสีน้ำเงินที่ขาดเพียงแค่ผ้าคลุมเท่านั้น เขาจึงถอดมันออก ดีที่เขายังสวมเสื้อยืดสีดำสำหรับฝึกไว้ก่อนจะหนีออกมาและสวมเสื้อสีเขียวทับ

มันตัวใหญ่กว่าเขาไปเยอะเลย ทั้งๆที่คิดว่าตัวพอๆกันด้วยซ้ำ

โอบิดึงเสื้อยืดของเขาให้เข้าที่แล้วโยนเสื้อสีน้ำเงินลงในกล่องแถวๆนั้นก่อนจะเอามันไปซ่อน

"เฮ้!?"

"กลับมาค่อยมาหยิบขอรับ ที่นี่ไม่มีคนเอาไปหรอก" เขาปัดมือเสียงดังแปะๆเพื่อบอกว่าเสร็จงาน ก่อนจะเดินต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "จะว่าไป ดาบของนายท่านฝากไว้ที่ข้าก็ได้นะขอรับ"

เซนถอนใจเบาๆก่อนที่เขาจะวิ่งเหยาะๆตาม เขาถอดดาบของตัวเองออกแล้วส่งให้โอบิ

"ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วยล่ะ" เซนถามด้วยความไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ เขาแค่มาเที่ยวเท่านั้นไม่ได้มาแอบแฝงตัวสืบเรื่องราวสักหน่อย

"มันเด่นไปนะขอรับ~" โอบิกล่าวเสียงร่าเริง เซนดูท่าจะไม่ชอบเอาเสียเลย แต่เขาก็เริ่มเดินต่อ เดินผ่านโอบิที่ยืนรอเขาไปเสียอย่างนั้น

"เอ๋~ นายท่าน...รอด้วยสิขอรับ"

โอบิกล่าวกับเซนที่เริ่มกลืนเข้าไปในฝูงคน เซนนั้นกำลังสูงขึ้นตามวัยของเขา แต่กระนั้นก็ยังต่ำกว่าสายตาของโอบิอยู่ดี

ร่างที่เล็กกว่าเขานั้นแทรกตัวผ่านประชาชนที่เริ่มหนาตัวขึ้นเรื่อยๆ โอบิเริ่มมองล่อกแล่กไปมาด้วยความกังวล

"นายท่าน?" เขาเริ่มเดินเร็วขึ้นเมื่อไม่เห็นเจ้าของเรือนผมสีสว่าง ดวงตาสีทองดั่งแมวนั้นมองล่อกแล่กไปมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ

หายไปไหนของเขากัน...

พลัดหลงกันจริงๆเสียแล้ว

โอบินึกโทษตัวเองที่ไม่ยอมเดินตามไปแต่แรก ทำไมเขาไม่นึกถึงการจับมือของพวกเขามัดกันให้รู้แล้วรู้รอดเลยนะ?

เอ๊ะ...

โอบิได้สติ นี่เขากำลังนึกถึงเซนที่ถูกมัดติดกับเขาอยู่หรอ?

อา...บ้าจริงๆเลยนะ...

เขาเกาท้ายทอยเพื่อไล่ความคิดนั้นไปให้หมดก่อนจะเริ่มตามหาเด็กหนุ่มจริงๆจังๆเสียที

โอบินึกไม่ถึงเลยว่าถ้าเรื่องแดงไปถึงหูมิทสึฮิเดะกับคิคินั้นตัวเองจะเป็นตายร้ายดีประการใด

และในขณะที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหาอยู่นั้น หูที่ดีกว่าคนปกติพลันได้ยินเสียงเพรียกหา

"โอบิ มานี่"

ด้วยความรวดเร็วนั้น ขาของเขาก้าวไปก่อนที่สมองจะได้คิดเสียอีก เขาเลี้ยวหลีกสิ่งกีดขวางทั้งหมดได้อย่างแม่นยำและรวดเร็วจนกระทั่งพบกับเจ้าของเรือนผมสีขาวที่ยืนอยู่ระหว่างฝูงชน ดังนั้นเขาจึงเพียงแค่ก้าวเข้าไปแล้ว

กอด...

......

เห๊ะ

เห๊ะ!

เห๊ะ!!!?

เห๊!!!!!!!!!!!!?

โอบิเบิกตากว้าง เหงื่อกาฬไหลหยดลงมาราวกับเขื่อนแตกด้วยอารมณ์หลากหลายผสมปนเปกันเต็มไปหมด

กอด!? เขากอดเซน!?

ทำไม!? ทำไมถึงกอดล่ะ แถมถึงตอนนี้เขายังไม่ปล่อยมืออีก!? ทำไมกันล่ะเนี้ย!?

ด้วยความสงสัยสุดๆทำให้โอบิกอดค้างเอาไว้ เซนเองก็อึ้งนิ่งค้างไปเฉกเช่นเดียวกันทั้งยังอ้าปากพะงาบๆ

โอบิกอด!? กอดทำไม!? กอดทำไมกันฟะไอ้เจ้านี่!?

และทันทีนั้น โอบิก็ดันไหล่ของเซนออก

แก้มของเขานั้นกลายเป็นสีแดงไม่ต่างจากเซนเท่าไหร่นัก

"ข...ขออภัยขอรับ ข้าเพียงแค่ใจหายที่ท่านหายไป..."

โอบิปลอบตนเองรวมทั้งแก้ตัวแก่เซน เจ้าชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆก่อนจะเริ่มมีท่าทีใจเย็นลง

โอบิเกาท้ายทอยของเขาเบาๆ นี่เขาทำอะไรลงไปนะ เขายังไม่เข้าใจตัวเองนัก เซนถอนหายใจเบาๆแล้วกอดอก

"ต่อให้ข้าหายไป ยังไงซะ เจ้าก็ยังหาข้าเจอเสมอนั่นแหละ" เซนกล่าวแล้วเดินต่อ

ชายหนุ่มตาแมวจ้องมองไปยังแผ่นหลังของเจ้าชายหนุ่มก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปใกล้ๆ

"ข้าตามหาท่านเจอไม่ว่าคราใดก็จริง..." กล่าวพร้อมกับจับมือของเด็กหนุ่มขึ้นมา "แต่คราวนี้...เรามาเที่ยวด้วยกันไม่ใช่หรือขอรับ?"

ดวงตาสีทองดั่งแมวของโอบิมองลึกลงไปในดวงตาของเด็กหนุ่ม สีอะเมทริสที่งดงาม กลมโตดั่งอัญมณีน้ำดี รับเข้ากับสีของพวงแก้มสองข้างที่เริ่มแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงเรื่อ

"อ...อืม..." ด้วยเหตุผลบางอย่าง เซนหลบตาเขา

"เห?" โอบิยิ้มนิดๆงุนงงเมื่อเจ้าชายหนุ่มหลบตาและเริ่มเห็นใบหน้าสีแดงของเขา

"งั้นก็...ห้ามปล่อยมือล่ะ..." เซนกล่าว

โอบิพยักหน้า "รับทราบขอรับ"

และพวกเขาก็เดินตามที่ร่างโปร่งจูงมือของเขาไป

ภายใต้ใบหน้าที่ดูอบอุ่นและแข็งแกร่ง

ใครจะรู้ว่าองค์ชายน้อยเริ่มหวั่นไหวกับสีหน้าขององครักษ์หนุ่มที่ดูจริงจังเมื่อครู่ ราวกับโดนสะกดใจไปเสียแล้ว

โอบิ...

ใช้เวทมนต์อะไรของนายกัน!?





หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินทางผ่านไปหลายๆที่ ทั้งท่าเรือ ร้านอาหาร ร้านค้าต่างๆ

ส่วนมากโอบิจะพาเขาไปเอามากกว่าน่ะนะ

เซนเห็นโอบิทำท่าทางลับๆล่อๆหลังจากที่เข้ามาในร้านอัญมณี เขาเห็นร่างสูงหยิบเข็มกลัดหลายๆอันขึ้นมาดู ถึงโอบิจะดูจน แต่ความจริงแล้วเจ้าตัวเองคงจะมีเงินเก็บอยู่ไม่น้อยเลยหลังจากรับหน้าที่เป็นทหารวัง

อาจจะซื้อไปให้คนที่ชอบก็ได้

เซนคิด แล้วถอนหายใจออกมา

หืม?

ถอนหายใจทำไมนะเรา?

เซนเค้นหัวเราะ และรู้สึกว่าร่างสูงปล่อยมือไปแล้ว

ก็ไม่ได้จับแต่แรกแล้วนี่นะ มือน่ะ

เขากำมือไว้

อื้อ

ไม่ได้จับแต่แรกแล้ว

"โอบิ ข้าจะไปดูของฝากให้คนอื่นๆก่อนนะ เจ้าดูที่นี่เสร็จ ตามมาก็แล้วกัน" เซนกล่าวแล้วเดินออกจากร้าน โอบิเพียงแค่ตอบ "อือ" ราวกับกำลังครุ่นคิด

เซนเดินออกจากร้าน เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ เขาผ่านหลายๆร้าน อาหาร ขนม วัสดุอุปกรณ์ แต่ไม่หยุดที่ร้านใดสักร้าน

เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาเท่าใดนัก เอาจริงๆคือเขาไม่เข้าใจอะไรเลย

สับสนไปหมดแล้ว...

ถ้าเอาไปเล่าให้ท่านพี่ฟังต้องถูกหาว่าเป็นเพราะความอ่อนหัดของเขาเองแน่ๆ

และในขณะที่กำลังเหม่อลอยอยู่นั้น เขาก็เดินชนเข้ากับชายคนหนึ่ง

"อุ๊บ ขออภัย" เขากล่าวและทรงตัวยืนดีๆ ชายคนนั้นก้มมองเขาอย่างหงุดหงิดและเตรียมพร้อมหาเรื่อง

"เจ้าเปี๊ยกนี่ เดินไม่รู้ตาม้าตาเรือเลยเรอะ มีตาอยู่ที่เท้ารึไง"

เซนกัดฟัน เขาไม่มีอาวุธ แต่ฝ่ายนั้นมีมีดและพวกอีกประมาณสามคน ควรจะรีบหนีเสีย

"ขออภัยจริงๆที่ข้าไม่ทันมอง พอดีข้ารีบไปหน่อย" เขากล่าวพร้อมทั้งส่งยิ้มให้ ในใจก็คิดจะหนีออกไปให้เร็วที่สุดแต่ก็คงได้แค่เจรจาอย่างนอบน้อม

ถ้าเขามีดาบ...คงฟาดไปคนละทีแล้วล่ะ

ในที่สุดก็คิดในสิ่งที่ไม่สมกับเป็นเจ้าชายออกมา เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มร่างโตนั้นกำลังเงียบ เขาก็เดินจากมา

"เฮ้ย เดี๋ยวสิ" ร่างสูงกว่ากล่าวเรียก เซนหลับตาพลางถามในใจว่า อะไรอีกล่ะ

"แกยังไม่ได้คุกเข่าขอร้องเลยนะเฟ้ย คิดว่าข้าเป็นใครกัน?"

เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว อะไรกันไอ้ท่าทีอวดเบ่งนั่น คิดว่าตัวเองตัวใหญ่กว่าเลยจะรังแกคนอื่นงั้นเรอะ

"ใครกันล่ะ? ข้าไม่มีเวลามาเสวนากับพวกที่สมองมีแต่กล้ามเนื้อหรอกนะ"

เขากล่าวอย่างหงุดหงิด นั่นทำให้ชายหนุ่มร่างสูงเริ่มมีท่าทีเคืองโกรธขึ้นมา

"เฮ้ย!? ไอ้หนู! ปากดีนักนะแก!" และเริ่มโหวกเหวกโวยวาย เซนเริ่มได้สติหลังจากถูกความหงุดหงิดของตัวเองเข้าครอบงำ

แย่จริง สถานการณ์แย่ลงซะแล้ว เขาเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมา ตอนนี้ถ้าข้างเอวของเขามีดาบคงจะรู้สึกดีมากขึ้นกว่านี้

แต่ไม่เลย เขาอยากวิ่งหนีให้เร็วที่สุด

"เอ่อ...เมื่อกี้...คือ..." อยู่ๆก็ติดอ่าง ไม่ใช่ว่ากลัวหรืออะไรหรอก

เป็นเจ้าชายแท้ๆ แต่กลับทะเลาะกับประชาชน แย่ที่สุด...

เขากัดฟัน

เขายังอ่อนหัด...ยังอ่อนหัดจริงๆด้วย

"เฮ้ย...อะไรกัน นี่ร้องไห้ด้วยงั้นเรอะ? โห กลัวจนร้องไห้เลยว่ะ" อีกฝ่ายกล่าวพร้อมทั้งหัวเราะร่วน เซนยกมือขึ้นและรู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่หยดลงบนหลังมือ

เขาร้องไห้...จริงๆด้วย

"อะไรกันเจ้าเปี๊ยก ถ้ากลัวจนร้องไห้ล่ะก็ข้าจะไม่ทำอะไรก็ได้ แต่แกต้องคุกเข่าขอโทษข้าก่อน"

เซนเงยหน้าขึ้น

"ข้าไม่ได้กลัวเจ้า! ข้าแค่..."

พูดไม่ได้...

พูดไม่ได้ว่าเป็นเชื้อพระวงศ์...

ถ้าไม่อย่างนั้นก็เท่ากับใช้อำนาจของตัวเองในทางไม่ดี อีกอย่างคงลือกันไปทั่วว่าเจ้าชายมาเดินเตร่หนีเที่ยวแบบนี้...

เซนกัดฟัน

ต้องยอมคุกเข่าจริงๆหรอ

คุกเข่าให้คนพวกนี้...

เซนกลืนศักดิ์ศรีที่ค้ำคอลงไป และค่อยๆย่อตัวลง

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงลมวูบหนึ่งที่พัดผ่านใบหน้าของเขาไป ตามด้วยกลิ่นบางอย่างที่เขาคุ้นเคยราวกับว่ามันได้อยู่บนตัวของเขาตลอดเวลา

"อ้าวๆ เป็นผู้ใหญ่แท้ๆแต่มารังแกเด็กเนี้ยไม่ไหวเลยนะพวกเจ้าน่ะ~"

เสียงที่คุ้นเคย เซนรีบเงยหน้าขึ้นและพบกับโอบิยืนอยู่ตรงนั้นและยกเท้าค้างไว้ ที่อีกฝั่งมีร่างของชายหนุ่มที่เพิ่งหาเรื่องเขาไปหยกๆนอนกลิ้งไม่เป็นท่า

"แก..." ร่างสูงนั้นค่อยๆลุกขึ้นตามแรงดึงของเพื่อนๆที่ช่วยขึ้นมา "จะเอาเรอะ!?"

"จะเอารึไม่เอามันเกี่ยวกับข้าด้วยหรอเจ้าพวกสมองมีแต่กล้ามเนื้อ" ชายหนุ่มตัวสูงกล่าวด้วยเสียงทีเล่นทีจริงพร้อมทั้งควงมีดสั้นอย่างคล่องแคล่วเป็นการขู่ "บังอาจมารังแกคนที่สำคัญแบบนี้ซะได้นะ ชะตาขาดแล้วแก..."

ทันใดนั้นบรรยากาศรอบๆตัวของโอบิพลันค่อยๆบิดเบี้ยว เซนรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถูกปล่อยออกมาจนแม้ไม่ต้องเห็นสีหน้าก็สัมผัสได้ อีกทั้งคนที่เห็นเข้าเต็มๆยังเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาอย่างรู้สึกได้

"อยากตาย...ก็สะบัดก้นพวกแกเข้ามาได้เลย"

ในท่าทีที่โอบิก็ไม่ตั้งท่าแม้จะป้องกัน แต่เพียงแค่ยืนเฉยๆกลับทำให้รู้สึกกดดันได้ขนาดนี้

ใครจะกล้าฟะ!?

เซนคิดในใจพลันนึกถึงคำพูดของหญิงสาวที่เคยเป็นเพื่อนเก่าของโอบิขึ้นมา

'พี่ชายคนนี้น่ะ อันตราย'

เซนจับแขนของโอบิ

"พอเถอะโอบิ เราเริ่มเป็นที่สนใจแล้วนะ"

และเขาก็กลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้เห็นสีหน้าของโอบิตรงๆ

อันตราย...เขาคิด

"ทราบแล้วขอรับ" โอบิกล่าวแล้วควงมีดของเขาเก็บไว้เหมือนเดิม ร่างสูงค่อยๆหันกลับมา

แล้วเซนก็เห็นรอยยิ้ม

"เอาล่ะๆ หมดเวลาเที่ยวแล้วสินะขอรับนายท่าน ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะ~" เขากล่าวราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น บรรยากาศที่น่าอึดอัดหายไปแล้ว ตอนนี้เซนรู้สึกถึงความปลอดภัยมากกว่าเก่าเสียอีก

โอบิเดินกลับไปยังตรอกเดิมที่ซ่อนเสื้อผ้าของเจ้าชายไว้ เขาปีนขึ้นไปหยิบสิ่งของที่ซ่อนออกมาและยื่นคืนให้กับเจ้าชายตัวยุ่งโดยไม่พูดอะไร

"โอบิ..." เซนเรียก แต่ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม

"ขออภัยขอรับ แต่ขอเวลาสักครู่" เขากล่าวด้วยสีหน้าราวกับจะฆ่าใคร เซนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

"แต่ว่า..."

"บอกว่าขอเวลาสักครู่ไงขอรับ"

"โอบิ...ข้าน่ะ..."

"รู้รึเปล่าว่าข้าใจหายขนาดไหนตอนที่ท่านหายไป!?"

เซนสะดุ้งเฮือกเมื่อโอบิเริ่มทำท่าทางคุกคาม คิ้วเรียวเริ่มขมวดเข้าหากัน

"ข้าก็บอกแล้วไงว่าข้าจะไปเดินเล่น..."

เซนเริ่มเถียง

"ทำไมไม่รอข้าก่อน!? ถ้าท่านเป็นอะไรขึ้นมาข้าจะทำยังไง!?" โอบิเริ่มขึ้นเสียงเรื่อยๆ เซนยืดตัวราวกับจะเริ่มข่ม

"โอบิ เจ้ากำลังพูดกับใคร?"

เขาเห็นภายในดวงตาของโอบิ ชายหนุ่มนั้นราวกับจะนึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงมีท่าทีอ่อนลง

"ขออภัยขอรับ ข้าโกรธนิดหน่อย"

ไม่หน่อยแล้วล่ะ เซนคิดแล้วปัดแขนเสื้อ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

"ช่างมันเถอะ ยังไงซะเจ้าก็ช่วยข้าไว้นี่นะ" เซนกล่าวพร้อมกับเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ตัวสูงกว่า ดวงตาสีทองดั่งแมวนั้นจ้องมายังเขาไม่วางตา

"ขอบคุณจริงๆ โอบิ"

ดวงตาแมวค่อยๆโตขึ้น เขาจ้องมองที่รอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่กำลังสลักลงในหัวของเขา รอยยิ้มที่เขาแทบจะลืมเลือนไม่ลงนับต่อจากนี้ เด็กหนุ่มผมสีขาวสะอาดที่อยู่ในชุดของเขากำลังแย้มยิ้มอย่างงดงาม

กว่าจะนึกได้

เขาก็ก้มลงประทับริมฝีปากลงไปที่ปากสีชมพูซึ่งกำลังเผยอยิ้มอยู่

เงียบเสียจนได้ยินเสียงหายใจหนักๆของชายหนุ่มสองคน

เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงประสานกัน

เงียบจนเกือบจะได้ยินเสียงความคิดของกันและกัน








พวกเขากลับถึงพระราชวังในช่วงบ่าย

มองหน้ากัน

แล้วพวกเขาก็เดินแยกกัน







โอบิไม่ได้เข้าพบเซนอีก...



.......................................

ไฮๆ อะไรเนี้ยร์

จบแบบไม่ค่อยดีเท่าหร่าย แน่น้อน มีตอนต่อนะคะ

อาจจะรออีกสักเดือนสองเดือ---------/โดนดักตีหัว


ทุกคนชอบใครในสโนว์ไวท์ผมแดงหรอคะ

ค่ะ เราชอบโอบิ

...

บี๋น่ะดีนะคะ...

...(ช่างเถอะ55555)

เป็นการ์ตูนนอร์มอลที่ปักธงตั้งแต่ตอนแรกแท้ๆ ทำไมกันถึงจิ้นออกมาเป็นวายได้เป็นตุเป็นตะขนาดนี้นะ 55555555555555 รู้สึกบาปจังเลยค่ะ เฮ้อฟฟฟฟฟฟ

เขียนขึ้นมาเพื่อความฟินส่วนตัวค่ะ จากตอนแรกที่จิ้นบี๋ชิรา แต่อกหักสุดๆเพราะมันเป็นไปไม่ได้แหงๆ เลยก้าวขาไปเหยียบเรือแจวบี๋เซนแทนค่ะ5555

ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #7 2BXo7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 20:12
    บอกไม่ถูก ไม่รู่จะเม้นอะไรเลยค่ะ ประทับจายยย5555555



    นี่แอบไปรักกันถึงขั้นว่าแค่มองตาก็รู้ใจกัน รู้สึกน่าร๊ากก งื้ออ ..ตัดตอนได้ฉับมากค่ะ ถ้าไม่บอกว่ามีต่อคงคิดว่าจบไปแล้ว5555.. ว่าแต่มีต่อจริงๆ สินะ?
    #7
    0