รวมนิยาย Oni Neko desu

ตอนที่ 4 : Fic Song x Kagerou Project [Hibiya x Momo] [ไม่อยู่ในสายตา]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 เม.ย. 57

Fic Song x Kagerou Project [Hibiya x Momo] [ไม่อยู่ในสายตา]

 

 

 

 

 

[เมื่อไหร่นายจะมองฉันบ้างนะ...]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อะไรเนี้ย ยัยป้า..." เด็กหนุ่มผู้ครองเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนครางอย่างหัวเสีย หลังจากที่ตรงหน้าถูกใครคนหนึ่งซึ่งสูงกว่าเขาไม่กี่เซ็นยืนขวางไว้ "มายืนขวางอะไรเล่า ถอยไปน่ะ!"

 

เด็กสาวซึ่งสวมเสื้อคลุมสีชมพูมีกระโปรงทำหน้าบูดไปนิด เธอเท้าเอวก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเป็นผู้นำในฉบับของเธอ

 

"ฮิบิยะคุง~ ลืมไปแล้วรึไงว่าวันนี้ถึงเวรที่ฉันต้องดูแลนายน่ะ~!?" คิซารากิ โมโมะ เธอเป็นไอดอลสาวที่กำลังมาแรงในตอนนี้ ด้วยเพราะพลังแปลกๆที่เธอได้รับมาคือการ ดึงดูดสายตา และแน่นอน เธอไม่เคยต้องการแม้สักครั้ง

 

เมื่อเด็กชายได้ยินก็ถึงกับเบ้หน้า จะว่าไงดี ถึงเวรยัยป้านี่ก็จริงแต่ทำไมต้องมายืนขวางด้วยล่ะ!?

 

"พูดเหมือนฉันเป็นสิ่งของที่ต้องดูแลอย่างนั้นแหละ...ฉันเป็นคนนะเฟ้ย" อีกฝ่ายเถียงกลับตามความเคยชิน ถึงเขาจะเข้ากลุ่มซ่อนดวงตามาได้ไม่นานเท่าไหร่ แต่ก็คงมีแต่ยัยป้านี่ล่ะมั้งที่คอยแต่งุ้งงิ้งๆน่ารำคาญใส่ตลอดเวลา ฮิบิยะเหลือบมองไปอีกทางก่อนจะก้าวเท้าเพื่อเดินต่อ "แล้วก็ถอยไปได้แล้ว"

 

"ไม่ถอย" โมโมะก้าวเท้าตามมาดัก

"ถอย" ฮิบิยะเดินไปอีกทาง

"ไม่ถอย" โมโมะตามมาดักอีกครั้ง

"ถอยสิเฟ้ย!!"

"ไม่ถอยย่ะ!!"

"ว๊อยยยยย จะอะไรกันนักกันหนาาาาาาาา"

 

ฮิบิยะโวยออกมาอย่างเหลืออด ก่อนที่เขาจะผลักโมโมะออกจากเส้นทางด้วยความหงุดหงิด หญิงสาวกระเด็นตามแรงนั้นพร้อมทั้งมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธเคือง แต่ทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายเดินจากไป แววตาของเธอก็เริ่มแปรเปลี่ยน

 

นายไม่เคยมองฉันมา...ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นะ...

 

ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน...เพราะฉันไปพูดแบบนั้นใส่รึเปล่านะ? หรือเพราะฉันไม่น่าสนใจ...

 

เมื่อลองมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ฉันก็จะพบกับเงาของดด็กคนนั้นซึ่งเป็นนิรันดร

 

ฉันรู้ว่าฉันสู้เธอไม่ได้...แต่ยังไงซะ...ฉันก็อยากจะให้เธอมองฉันบ้าง...

 

มองฉัน ที่เป็นฉัน...

 

มองฉัน แบบที่เธอมองเด็กคนนั้น...

 

'ฮิโยริ ฉันชอบฮิโยรินะ!!'

 

ประโยคบอกเล่าที่เคยได้ยินโดยบังเอิญ มันบีบรัดหัวใจของตัวเกะกะอย่างเธอได้เป็นอย่างดี

 

'อ...เอ่อ...ถ้างั้นฉัน...'

'จะไปไหนก็ไป ยัยป้า'

 

คำพูดแทงใจ ที่ได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

อยากได้ยินบ้าง...อยากได้ยินคำๆนั้น สั้นๆก็ได้ ไม่ต้องมีความรู้สึกก็ได้...

 

อยากจะได้ยิน...คำเดียวกัน...ที่เธอบอกกับเด็กคนนั้น...

 

'ฮิโยริ ไปกันเถอะ...' คว้ามือของเด็กคนนั้นไว้ด้วยแก้มที่แดงก่ำ

'เอ๊ะ!? อะไรของนายน่ะฮิบิยะ จู่ๆก็...'

'เถอะน่า! จูงมือกันไว้จะได้ไม่หลงไง!' พูดพร้อมยิ้มออกมา

 

อยากจะลองจับมือกับเธอเดินแบบนั้นบ้าง...ถึงจะแค่ปลายนิ้ว...หรือแค่ชายเสื้อก็ดี...

 

อยากจะทำ...แต่กลับไม่กล้า...

 

สิ่งที่ทำได้ก็คงมีแค่นั่งร้องไห้ลับหลัง ร้องไห้ให้หัวใจที่แห้งเหือดราวกับทะเลทราย ร้องไห้เพราะสำเหนียกตัวเองดี ร้องไห้เพราะความใจง่ายที่หลงรักเด็กก้าวร้าวแต่กลับรักเดียวแบบเธอ...

 

ทุกๆครั้งที่เธอมองฉัน...ก็เหมือนกับมองใครอีกคน...

 

เธอไม่ได้มองฉัน ไม่ได้มองตัวตนของฉัน ไม่ได้เห็นฉัน เธอมองฉันทะลุไปหาเด็กคนนั้น มองผ่านฉันไป เดินผ่านฉันไป ตอบฉันส่งๆ แล้วก็เดินเข้าไปหาเด็กคนนั้น

 

หัวใจของฉันมันคล้ายจะแตกละเอียด

 

'อย่าปล่อยใจให้รักคนอื่น' ชายหนุ่มผู้ถือว่าเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดเอ่ยขณะที่กอดเธอเอาไว้ 'รักตัวเองบ้าง...แล้วจะดีขึ้นเอง'

 

ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้

 

 

 

 

 

"มานั่งตรงนี้อีกแล้ว..." ฮิบิยะเดินเข้ามาในห้องนั้น เขาพบว่าเด็กสาวผู้สวมเสื้อสีชมพูยังคงนั่งที่ประจำของเธอ "มันขวางทางเดินนะ เกะกะ..."

 

"เงียบน่ะ ฉันจะนั่งตรงไหนก็เรื่องของฉันสิ"

 

เปรี๊ยะ...

 

เหมือนกับเกิดเสียงกระจกร้าวภายในร่างกาย อะไรบางอย่างกำลังล้นทะลักออกมาผ่านกระจกที่ปิดกั้นทุกอย่างนั้น

 

เธอรักเด็กคนนี้มากเกินไป...มากเสียจนอัดเก็บไว้ไม่ไหว

 

เหมือนเวลาสร้างเขื่อนเก็บน้ำ ที่ตอนแรกแห้งเหือด ก่อนที่จะค่อยๆมีน้ำเข้ามาเติมเต็มทีละนิด และถ้าหากเราปิดกั้นทางเดินน้ำให้อยู่เพียงแค่ภายในเขื่อน ไม่ให้ล้นทะลัก ไม่ให้ออกไปได้ ไม่สามารถซึมไปไหน

 

เขื่อนก็จะพังลง

 

"หา? อะไรของเธอน่ะยัยป้า เป็นอเไรของเธอ..."

"เลิกเรียกฉันว่ายัยป้าสักที!!!!!!! ฉันเองก็มีชื่อเรียกนะ!!!!!!!!!"

 

ตะโกนพร้อมกับขอบตาที่เริ่มอุ่นร้อนขึ้น

 

เปรี๊ยะ...

 

"อ...เสียสติไปแล้วรึไ..."

"หุบปากน่ะ!!! เงียบไปซะ!!! อย่ามายุ่งกับฉัน!!!"

 

โมโมะตะโกนเกรี้ยว เธอรีบผุดลุกขึ้นจากโซฟาแล้ววิ่งคล้ายจะออกจากห้อง ฮิบิยะหน้าตื่นก่อนจะรีบคว้าแขนของเธอเอาไว้

 

"เดี๋ยว เป็นอะไร..."

"เพิ่งมาสนใจหรอ...เพิ่งจะเห็นฉันหรอ..."

 

เปรี๊ยะ...

 

"หา??" ฮิบิยะขมวดคิ้วงุนงงเมื่อหญิงสาวเอ่ยเสียงสั่น เธอสะบัดมือของเขาออกทันทีอย่างรวดเร็ว

 

"เพิ่งจะมา...เห็นฉันทำไมตอนนี้..."

"นี่! พูดเรื่องอะไรน่ะยัย..."

 

ทันทีที่จะหลุดเรียกฉายาออกมา เขาก็ชะงักปากเอาไว้เมื่อเห็นแววตาของหญิงสาวตรงหน้าที่แดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้

 

"นายมัน...นายมัน...บ้าเอ๊ย..." เธอยกแขนขึ้นปิดดวงตาที่แดงก่ำ น้ำอั่นๆใสๆไหลออกมาจากหางตา เคลื่อนตามแรงโน้มถ่วงจนหยดจากปลายคางสู่พื้นห้อง "ตลอดเวลา...นายไม่เคยเห็นฉันสักครั้ง...ตลอดเวลา..."

 

หญิงสาวสะอื้น แขนเล็กๆปาดน้ำตาให้ออกจากใบหน้าจนคราบน้ำตาเลอะไปทั่ว

 

"ตลอดเวลา...นายมองเห็นแค่เด็กคนนั้นตลอด..."

 

เด็กสาวผู้เป็นนิรันดรคนนั้น...

 

"ตลอดเวลา...นายมองผ่านฉันไปที่เด็กคนนั้นตลอด..."

 

อิจฉา...

 

"ตลอดเวลา...ที่นายเอาแต่พร่ำบ่นคิดถึงเด็กคนนั้นตลอด..."

 

แต่กลับรู้สึกแย่...

 

"พอกันที...ความรู้สึกแบบนี้...ไม่เอามันแล้ว..."

 

โมโมะเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเพราะน้ำตา คู่สนทนาถึงกับใจหายวาบเมื่อเห็นสีหน้าของเธอชัดๆ

 

"โม..."

 

"ความรู้สึกแย่ๆแบบนี้...ไม่เอาแล้ว..."

 

เพล้ง...

 

ทำนบเขื่อนของเธอพังทลายลงแล้ว ทุกสิ่งพุ่งทะลักออกมา ก่อนที่มันจะพัดพาหายไป

 

"ขอโทษนะ...ฮิบิยะคุง..." เธอเอ่ยก่อนจะสูดน้ำมูกดังฟืด ใบหน้าฝืนเกร็งยิ้มออกมา

 

 

 

 

 

 

"ฉันคง...ต้องเลิก'รัก'นายซะแล้วล่ะ..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การรอคอยทั้งหมด...สิ้นสุดเพียงแค่วันนี้...

 

 

……………………………………………

 

//นั่งแบบจิ๊กโก๋และกำลังคาบดอกหญ้า

 

ทำไม...

 

นอร์มอลมันจบเร็วแบบนี้...

 

อา ช่างมันเถาะ เขียนเสร็จแบบปรู๊ดปร๊าด สมองเราสร้างมาเพื่อนอร์มอลจริงๆด้วย//โดนสายวายตบ

 

อ่ะนะ~ ก็บั่บ นอร์มอลก็ถนัด...แถมดราม่าก็ยิ่งถนัด พอจับรวมกันนังแมวก็ไร้เทียมทา-----------//โดนอุดปาก

 

แต่สงกะสัยจะไม่ใช่ฮิบิโมโมะแฮะ...

 

เพราะงั้น...

 

 

ใครว่าจบล่ะ??

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

……………………………………………………

 

 

หลังจากที่โมโมะเดินจากไปพร้อมทั้งน้ำตาแล้ว ฮิบิยะที่ยังยืนช็อกอยู่ก็ยังคงนิ่งอยู่เช่นนั้น เขาก้มมองปลายเท้า อะไรบางอย่างในร่างกายมันบีบรัดจนเจ็บ...

 

ตรงอกซ้าย...

 

"ทำไมเรา..." เขาพึมพำ ยกมือขึ้นกำเสื้อบริเวณนั้น พลันภาพของเด็กสาวที่เขาหลงชอบมาตั้งนานก็ปรากฏขึ้นในสมอง

 

"ฮิโยริ..."

 

น้ำตาเม็ดหนึ่งร่วงหยดลงบนพื้น

 

จะโกรธฉันมั้ย...

 

ถ้าฉันยอมที่จะ'รัก'คนอื่นบ้าง...

 

"ฮิโยริ..."

 

เขาทรุดลงสะอื้นไห้ ภาพของเธอคนนั้นมันฝังรากลึกลงไปในใจของเขามาก จนยากที่จะลบออก

 

แต่ถ้าหากเขาลบออกได้...

 

ถ้าหากเขามองคนอื่นได้บ้าง...

 

มันก็คงดี...

 

"ฮิโย..."

 

 

 

 

 

"ฮิโ..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"โ..."

 

 

 

 

 

 

 

"โมโมะ..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอโทษ...

 

…………………………………………………………

 

อุฮิว์~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #11 IA_Vocaloid03 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 01:45
    รู้สึกค้างคะ
    #11
    0
  2. #6 ドンマイ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 17:07
    นึกว่าจะสมหวัง T_T
    #6
    0
  3. #4 Meo-Meow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 21:14
    วัวแก่กินหญ้าอ่อน -w- #โดนแบนตลอดชีพ // ไม่
    #4
    0