รวมนิยาย Oni Neko desu

ตอนที่ 3 : S.Fic Kagerou Project [Change] Seto x ???

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 เม.ย. 57

Fic Kagerou Project [Change] Seto x ???

 

"นี่ที่ทำงานนายมีอะไรพวกนี้ด้วยเหรอ?"

 

คิโดะเอ่ยถามขึ้นขณะที่พลิกการ์ดใบหนึ่งด้วยความสนใจ เซโตะที่กำลังยกลังของอยู่เงยหน้าจากกองลังตรงหน้าขึ้นตอบคำถาม

 

"อื้อ...หัวหน้าเขาฝากมา...รู้สึกจะเป็นงานพรอมอะไรสักอย่าง ตั้งขึ้นเพราะบริษัทครบรอบสามปีน่ะ" เขาเอ่ยแล้วดึงกิ๊บติดผมของตัวเองออกจากเรือนผมก่อนจะจัดทรงแล้วติดเข้าไปใหม่ "เขาบอกว่าให้มาชวนคนอื่นไปด้วยก็ได้ เพราะยังไงมีคนเพิ่มมาสักสี่ห้าคนมันไม่ทำให้งานล่มหรอก(มั้ง)"

 

คิโดะพยักหน้าแล้วกลับไปสนใจการ์ดต่อ เธออ่านมันจนละเอียดก่อนจะวางบนเคาท์เตอร์เหมือนเดิม

 

"ฉันคงไปไม่ได้ วันนั้นมีนัดกับคิซารากิไว้" คิโดะเอ่ยอย่างเสียดายนิดๆ ก่อนจะเดินขึ้นบันได "ยังไงซะก็ลองถามคนอื่นดูก็แล้วกัน"

 

เซโตะหัวเราะนิดหน่อย เขาพอรู้อยู่ว่าคิโดะกับโมโมะค่อนข้างสนิทกัน แต่ไม่นึกว่าจะเลยเถิดไปไกลอะไรหรอกนะ

 

"ว้า น่าเสียดายแฮะ..." เซโตะพึมพำก่อนจะสะบัดการ์ดพรึ่บๆ จะว่าไปถ้าเขาไปงานคนเดียวแบบไม่ชวนใครล่ะก็คงถูกประนามจนลูกบวชแหง... "ลองไปชวนคนอื่นดูดีกว่า..."

 

"อ้าว ไง เซโตะ~ จะชวนใครไปไหนเรอะ?" เสียงท่าทางกวนติงดังขึ้นมาจากหน้าประตูบ้าน เซโตะถอนหายใจก่อนจะยื่นการ์ดให้อีกฝ่ายดู ร่างเล็กกว่าหยิบไปดูแบบไม่คิดอะไร อ่านสักสองสามบรรทัดก่อนจะส่งคืน

 

"ผมคงไปไม่ได้ล่ะ พอดีว่ามีงานเข้าวันนั้นพอดี..." คาโนะตอบแล้วซุกมือใส่กระเป๋ากางเกง

 

"ฉันเองก็ไม่อยากจะพูดหรอกนะ แต่ไม่คิดอยากจะชวนนายไปเลยล่ะ..."

"พูดงี้คิดจะหาเรื่องกันรึไง บักกบ?"

 

"เฮลโหล๊ว~~~~ ทำอะไรกันอยู่หรือค๊า~~~~~~~!?"

 

จู่ๆเสียงทักทายปานขูดแก้วสามสิบสามใบพร้อมกันก็ดังขึ้นจากหน้าห้อง ชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลซึ่งถือโทรศัพท์ไคโฟนรุ่นใหม่ แต่ที่ดูแปลกตาคือมี'คน'อยู่ในนั้นด้วยต่างหาก

 

"อรุณสวัสดิ์นะพวกนาย..." ชินทาโร่เอ่ยแล้วส่วโทรศัพท์ให้คาโนะ "ฝากดูแลยัยนี่ด้วยล่ะ"

 

"รับแซ่บครับผม~" คาโนะตะเบ๊ะก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของชินทาโร่มาแล้วยิงบลูทูธเธอใส่โทรศัพท์ตัวเอง

 

ไม่นานนักไวรัสสีฟ้าก็โผล่เข้าไปในโทรศัพท์ของคาโนะ เธอส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอย่างสนุกสนาน คาโนะคืนโทรศัพท์ให้ชินทาโร่

 

"ว่าแต่มีอะไรกันหรอกคะ? เมื่อกี้ฉันได้กลิ่นดราม่าตุๆเลยค่ะ!" เอเนะที่อยู่ในโทรศัพท์เอ่ยขึ้นด้วยแววตาวิ้งๆ สองหนุ่มเค่นยิ้มออกมาถึงจะยากเย็นก็ตามที

 

"เปล่านี่...ก็แค่ตากบยักษ์นี่ไม่เห็นผมในสายตาเลยไงล่ะ" คาโนะเอ่ยพร้อมกับยิ้ม ถึงอย่างนั้นที่ข้างแก้มก็มีเส้นเลือดปูดขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

 

"ขี้น้อยใจ..." เซโตะพึมพำก่อนจะหันไปทางอื่นเมื่อคาโนะหันควับมาเค้นใส่

 

"เอาน่า พวกนาย แล้วนี่เซโตะจะไปงานแต่งที่ไหนล่ะ?" ชินทาโร่เอ่ยเมื่อเห็นการ์ดเชิญอะไรสักอย่างในมือของอีกฝ่าย เซโตะยกขึ้นมาดูก่อนจะยิ้มนิดหน่อย

 

"งานเลี้ยงครับ..."

 

เพล้ง...แว่วเสียงหน้าแตกของบักคนมีไอคิวสูง...

 

"ง...งั้นเหรอ..." ชินทาโร่แกล้งทำเป็นไม่สนใจเศษหน้าที่แตกกระจายกับเสียงหัวเราะของคาโนะและเอเนะพร้อมกับรับการ์ดมาดู "งานเลี้ยง...ของที่ทำงานนายใช่มั้ย?"

 

"ครับ...ถ้ายังไงจะมาด้วยกันมั้ยครับ?" เซโตะถามไปส่งๆ ยังไงซะเขาก็คงเดาได้ว่าคนตรงหน้าต้องตอบว่า...

 

"ไม่ล่ะ..."

 

นั่นไง...ผิดซะที่ไหนล่ะ...

 

เซโตะยิ้มแห้งๆก่อนจะดึงการ์ดเชิญกลับมา

 

"ไม่เป็นไรครับ...เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมไปชวนคนอื่นแทนก็แล้วกัน..."

"ชวนผมหน่อยดิเฮ้ย..."

 

คาโนะคว้าไหล่คนตัวสูงเอาไว้ด้วยท่าทีเคืองๆ เซโตะที่กำลังทำการตามล่าหาคนไปร่วมงานด้วยทำหน้าเห่ย

 

"ก็นายบอกว่ามีงานเข้าไม่ใช่รึไงน่ะ?"

 

เซโตะถามอย่างไม่หยี่ระ คาโนะบุ้ยปาก

 

"โธ่เอ๊ย ผมเองก็อยากไปเหมือนกันนา...ทำแต่งานๆมันน่าเบื่อออก..."

"ได้ข่าวว่าฉันทำงานหนักกว่านายอีก..."

 

สิ้นเสียงคนตัวสูงที่สุดในกลุ่มขณะนั้น ก็ไม่ไม่ใครเอ่ยอะไรอีก...

 

"ก็...แหม...นายมันอึดนี่นา...ดูสิ ผมตัวลีบแค่นี้เอง~"

 

พยายามเลี่ยงว่าเล็กสินะ...ชินทาโร่กับเอเนะคิดเหมือนกันเป็นครั้งแรกในรอบปี

 

"หรอ ถ้างั้นก็ได้ นายจะมาก็มา โดดงานมาเลย ทำได้มั้ยล่ะ!?"

 

เซโตะเริ่มท้า คาโนะกระตุกยิ้ม

 

"แค่โดดงานน่ะ...เป็นเรื่องถนัดโฟร๊ยยยยยยยยยยยย!!!!!!!"

 

ไอ้นี่น่าจะโดนไล่ออกจากงานสักวันนึงเนอะ...เอเนะกับชินทาโร่คิดเหมือนกันอีกครั้ง

 

"ว่าแต่นายไม่ไปชวนมารีหรอ?"

 

ชินทาโร่ดักคอทั้งสองก่อนที่จะเกิดการตะลุมบอน เซโตะถอนหายใจเบาๆ

 

"ไม่ถามก็รู้คำตอบแล้วล่ะครับ..."

 

ด้วยน้ำเสียงซึมสุดขั้ว ชินทาโร่เองก็เข้าใจ มารีเป็นเด็กที่เข้าสังคมไม่เก่ง แถมไม่พอยังดูท่าจะกลัวคนเอามากๆด้วย ถ้าได้ไปงานล่ะก็เซโตะคงไม่ต้องทำอะไรนอกจากแบกหล่อนไปทั้งงานเหมือนพ่ออุ้มลูกหรอก...

 

"งั้นเหรอ...แล้วไม่ลองไปชวน...อืม...พวกคิโดะกับโมโมะ โคโนฮะ ไม่ก็ฮิบิยะ?"

 

ชินทาโร่ลองหาทางเลือกอื่นดู แต่ดูเหมือนจะทำให้คนตรงหน้าดูเนือยกว่าเดิม

 

"คิโดะกับโมโมะนัดกันพอดี...ส่วนโคโนฮะนี่ไม่ถามก็รู้ ฮิบิยะก็ยังเด็กอยู่ แล้วงานนั้นก็มีแอลกอฮอล์..."

 

"เข้าใจล่ะ...ถ้างั้นก็ระวังคาโนะด้วยล่ะ..."

 

แล้วผู้ที่ได้รับสมญานามว่านีทก็รีบชิ่งไปทันที เหลือคาโนะกับเซโตะและเอเนะที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือ

 

"สรุปนายจะไปใช่มั้ย?" เซโตะถามเพื่อสมัยเด็กด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง คาโนะยักไหล่

 

"บอกว่าจะไปก็ไปสิ อยากรู้เหมือนกันว่าที่ทำงานของนายเป็นยังไง"

"งั้นเหรอ...ว่าแต่นายเป็นผู้ชายนะ...จะไม่ถูกคนอื่นเขามองแปลกๆเร้อ~?"

"นายก็เหมือนกันนั่นแหละ"

 

แล้วทั้งคู่ก็เงียบไป

 

ชิบ...ตรูเป็นผู้ชายนี่หว่า!!!!!!!!?

 

"เอ่อ...ยังไงก็ช่างมันเถอะ...เป็นเพื่อนกันนี่..." คาโนะเอ่ยก่อนจะเกาแก้มเบาๆ "ถ้างั้น เดี๋ยวผมขอตัวก่อนละกัน ถึงวันงานแล้วค่อยว่ากันอีกที..."

 

ว่าแล้วเจ้าตัวก็รีบพาร่างบอบบางแถมยังมีสีผมสว่างโร่จากไปแบบสายฟ้าแลบ เซโตะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะมองการ์ดอีกครั้ง

 

ต้องไปกับไอ้หมอนั่น...

 

คงต้องบอกบอสแล้วล่ะ...ว่าให้เตรียมเกราะกันกระสุนแจกคนในงานไว้ด้วย...

 

 

 

 

วันงาน...

 

"อ้าว...เซโตะ..." ชินทาโร่ที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ เขาไม่เคยเห็นเซโตะอยู่ในสภาพเต็มยศ ตั้งแต่เสื้อสูทอย่างดีที่ทับเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกไทสีเขียว กางเกงสแลคสีดำทรงสวย เรือนผมสีดำขลับที่ติดกิฟสีทองตามแบบฉบับเจ้าตัว "จะไปงานแล้วหรอ?"

 

"ครับ...กำลังรอคาโนะอยู่..." เซโตะเอ่ยแล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ชินทาโร่เอียงคอนิดหน่อยก่อนจะขยับมายืนด้านหลังเขาแล้วดึงกิฟสีทองที่ติดผมองเขาออก

 

"มันไม่เหมาะน่ะ...เอาออกเถอะ..."เขาว่าพลางคืนสิ่งนั้นให้ เซโตะทำหน้าเหวอคล้ายๆจะงงนิดหน่อยแต่ก็รับมากลัดเนคไทแทน "แล้วไปเอาเสื้อมาจากไหน? พวกนายมีเงินซื้อด้วยหรอ?"

 

"ผมไปเช่ามาครับ แต่ของคาโนะนี่โมโมะจังจะจัดการเอง"

 

เซโตะอธิบาย คู่สนทนาเลิกคิ้วนิดหน่อยกับคำว่า 'โมโมะจัดการ'

 

"โมโมะไม่มีชุดสูท...แล้วยัยนั่นไปเอามาจากไหน?"

 

ชินทาโร่แย้งขึ้นด้วยสีหน้าซีดๆ หวังว่าน้องสาวของเธอคงไม่ทำให้คาโนะต้องอับอายไปตลอดชีวิตนะ...

 

หรือว่าจะสนับสนุนดี??

 

"ผมก็ไม่รู้...แต่เขาบอกว่าจะจัดการให้..." เซโตะเอ่ยพร้อมทั้งถอนหายใจเฮือก "ว่าแต่มาช้าจัง ตกส้วมแล้วรึไงนะ?"

 

เรียบเปรยได้น่ากลัวกว่าตูอีก...ชินทาโร่คิดในใจแต่ไม่ยักจะพูด...

 

"เอาเป็นว่าระหว่างรอ เดี๋ยวฉันจะเซตผมให้นายก่อนก็แล้วกัน...มีเจลแต่งผมมั้ย?"

 

ชินทาโร่เอ่ยถามแล้วมองไปรอบๆ

 

"รู้สึกว่าคาโนะจะมีอยู่...เพราะต้องเอาไว้เซตผมด้านหน้า..."

 

ด่าเขาว่าเถิกทางอ้อมแล้วนะเอ็ง...ชินทาโร่คิดอีกครั้ง แต่ก็ไม่พูด...

 

เขาหันไปเห็นกระปุกเจลแถวๆนั้นพอดี สงสัยว่าคงเป็นของใครสักคนในกลุ่มนี่แหละ แต่ขอใช้หน่อยละกัน...(นี่มันขโมย...)

 

ชินทาโร่ปาดเจลมานิดหน่อยก่อนจะขยี้ให้ทั่วหัวของเซโตะ อีกฝ่ายกรีดร้องออกมาเมื่อถูกยีหัวอย่างแรง จากนั้นเขาก็เริ่มเซตทรงให้ดูเรียบร้อยหน่อย เพียงไม่กี่วินาทีก็เสร็จ

 

"ชินทาโร่ซัง...ถ้าชินทาโร่ซังจะทำผมให้แบบนั้น...ไม่ต้องทำดีกว่าครับ...มันเจ็บ..." เซโตะพึมพำทั้งน้ำตาเล็ด ชินทาโร่เค้นยิ้มก่อนจะตบบ่าอีกฝ่ายแรงๆ

 

"อยากหล่อก็ต้องเจ็บ!! คราวหน้าอย่าไว้ใจให้ฉันมาทำผมให้ก็แล้วกัน~" ชินทาโร่เอ่ยสบายๆก่อนจะก้าวหายไปในห้องครัว

 

"ครับ...คราวหน้าจะพยายามไม่เรียกก็แล้วกัน..." เซโตะเอ่ยไล่หลัง หด้ยินเสียงแว่วๆจากปากคนอายุมากกว่าว่า เอ่อๆ แล้วก็หายไป

 

เขากลับมาพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง คาโนะแต่งตัวนานเกินไป...นี่มันผิดวิสัยผู้ชายแล้วนะ...

 

"โมโมะ...ถ้าเธอจะให้ผมใส่ชุดนี้ออกไป...ฆ่ากันดีกว่ามั้ย!?"

 

เสียงทุ้มติดหวานดังมาจากที่ใดสักที่ เซโตะเงยหน้ามองไปทางประตูห้องที่คาโนะกับโมโมะเข้าไปเมื่อประมาณสี่สิบนาทีที่แล้ว...

 

จะออกมาแล้วเรอะ? เซโตะคิดพลางพยุงให้ตัวเองลุกขึ้น พร้อมๆกับประตูห้องที่เปิดผลัวะออก ต่อด้วยโมโมะที่ดึงแขนเปล่าของใครสักคนอยู่ และคาดว่าน่าจะเป็นของคาโนะ

 

"คาโนะซัง!! ออกมาเถอะค่ะ!!! ไม่มีใครว่าอะไรหรอกน่ะ!!"

 

โมโมะเอ่ยพร้อมกับใช้เท้ายันผนังเพื่อเพิ่มแรงดันในการลากอีกฝ่ายออกมา

 

"ไม่เอา!!! อายตายชัก!!! ต่อให้ดีเด่เป็นเทวดาชั้นไหนมาลากออกผมก็ไม่ออกไป!!!!!!!!"

 

เซโตะสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อคนตัวเล็กกว่าโวยวายออกมาเช่นนั้น แต่ดูเหมือนว่าโมโมะเองก็ไม่ยอมแพ้ ถึงเธอจะสู้เทวดาไม่ได้ อย่างน้อยเธอก็มีแรงอันมากมายก่ายกอง เธอกระชากร่างเพรียวให้ออกมาจากห้องได้ทันทีโดยไม่มีฎีกาในจังหวะสุดท้าย...

 

เซโตะถึงกับชะงักกึกเมื่อเห็นเครื่องแบบเต็มยศของอีกฝ่าย ตั้งแต่ชุดแซกสีดำล้วน ผ่ากระโปรงแหวกอวดเรียวขาขาวเนียนดูผิดวิสัยบุรุษ ถุงน่องสีเทาแบบเกี่ยวตะขอช่วยปกปิดผิวได้นิดหน่อย ยังไม่พอกับเสื้อที่แหวกหลังไปจนเกือบถึงเอว รองเท้าส้นสูงสีดำที่เจ้าตัวพยายามทรงตัวให้ได้ กับวิกผมลอนสีทองที่ใส่แทนผมที่เหลือกะร่องกะแร่ง แต่ถึงอย่างนั้น เซโตะเองก็รู้สึกแปลกๆกับที่จู่ๆคนตรงหน้าก็มีหน้าอก...

 

"ม...โมโมะจัง...นี่คือ..." เซโตะถือวิสาสะชี้ไปที่คาโนะอย่างเสียมารยาท ใบหน้าหวานที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางเชิดขึ้นราวไม่พอใจ ขณะที่โมโมะพอใจกับผลงานชุดนี้เหลือเกิน

 

"ค่ะ! นี่คือคาโนะซัง!!!" ฉันแก้แค้นทุกสิ่งทุกอย่างแบบทบต้นทบดอกเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ!!

 

ถึงจะคิดอยู่ แต่เซโตะเองก็เข้าใจได้ทันทีด้วยพลังของเขา...

 

คาโนะเดินกะเพลกมาจนถึงตรงหน้าเซโตะ มันน่าขำจริงๆนั่นแหละที่เจ้าตัวพยายามทรงตัวบนรองเท้าส้นสูงเจ้าปัญหานั่น...

 

"มองอะไร..." คาโนะถามอย่างหาเรื่อง เซโตะกระตุกยิ้มก่อนจะเหล่มองไปทางอื่น

 

ถึงหน้าจะสวย ชุดจะสวย...

 

แต่เสียง...

 

"อย่าทำหน้าแบบนั้นนะ! ปั๊ดเอาส้นสูงเสียบเลย!" คาโนะขู่ฟ่อ เซโตะยักไหล่อย่างไม่หยี่ระ

 

"ขอบใจมากนะโมโมะจัง...เอาเป็นว่าเที่ยวกับคิโดะให้สนุกนะ"

 

เซโตะหันไปบอกโมโมะที่กำลังยืนมโนจิ้น เธอพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะวิ่งจี๋เข้าห้องที่เพิ่งออกมา

 

คนตัวสูงหันกลับไปมองคาโนะที่ทำหน้าบูดอีกครั้ง เขายิ้มนิดๆ

 

"อยากให้เนียนก็ใช้พลังสิ..." เขาเอ่ย คาโนะเบ้ปากทำนองว่า'ไม่บอกตูก็ทำ' "จะกอดแขนหรืออะไรให้เนียนๆก็ได้ ไม่ว่าอยู่แล้ว..."

 

เซโตะยักไหล่ คิดไปเองรึเปล่าว่าแก้มของคาโนะขึ้นสีแดงจางๆ สงสัยเป็นเพราะเครื่องสำอางแหง...

 

แล้วทั้งสองก็เดินทางไปยังงานเลี้ยง...

 

 

 

"เซโตะคุง ยินดีต้อนรับจ๊ะ~" พนักงานต้นรับซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานของเซโตะเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มทักทาย เซโตะหัวเราะแหะๆ

 

"ขอบคุณครับ...เอ่อ...แล้วนี่...คานาโกะครับ เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กของผม..." เซโตะเอ่ยพร้อมกับแนะนำคาโนะที่เกาะแขนเขาอยู่ คาโนะที่ใช้พลังช่วยให้ดูเนียนขึ้นหันมายิ้มทักทายอีกฝ่าย

 

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ..." เขาเอ่ยตะกุกตะกัก คงเพราะไม่ชินสำนวนผู้หญิงแหงๆ

 

"เธอค่อนข้างขี้อายครับ...เอาเป็นว่าเดี๋ยวขอตัวก่อนนะครับ..." เซโตะเอ่ยลาก่อนจะเดินเข้าไปในงาน คาโนะสะดุ้งนิดหน่อยแล้วพยายามก้าวตามจังหวะของคนตัวสูง

 

"เซโตะ...เดินเร็วไปแล้วนะ!!" คาโนะเอ่ยติเบาๆพร้อมทั้งเขย่าแขนอีกฝ่าย เซโตะยิ้มนิดหน่อยก่อนจะแกล้งเดินเร็วกว่าเดิม "เฮ้ย! เซโตะ!!"

 

ด้วยแต่ละก้าวก็ทุลักทุเลอยู่แล้ว ไม่พอยังต้องมาเดินเร็วตามไอ้ตัวสูงนี่อีก ทำให้ร่างเล็กที่เสียสมดุลเอนกายคล้ายจะล้ม "หว่า!"

 

เซโตะเห็นท่าไม่ดี เขาจึงเอื้อมมือไปคว้าอีกฝ่ายได้ทันเวลา คาโนะทรงตัวได้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาคงอารมณ์เสียสุดๆเลยล่ะ

 

"ทำบ้าอะไรของนายหา!? ถ้าผมล้มลงไปใครจะรับผิดชอบ!?" คาโนะโวยวายทันที แถมมีทีท่าจะตามมาอีกดอก ถ้าเซโตะไม่ห้ามเอาไว้ก่อน

 

"เอาน่า คาโนะ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เอาเป็นว่าฉันไม่แกล้งแล้ว โอเคนะ?"

 

เขาเอ่ยสั้นๆพร้อมกับเกี่ยวแขนเจ้าตัวเล็กกว่าให้เดินไปด้วย คาโนะทำหน้ามุ่ยพร้อมกับเดินตามอย่างว่าง่าย

 

 

 

 

 

งานเลี้ยงเป็นแบบคอกเทล แทบไม่มีที่นั่งให้นั่งพัก เซโตะเห็นคาโนะหยิบขนมขึ้นมากินแค่สางสามชิ้นแล้วก็เปลี่ยนเป็นน้ำผลไม้แทน คนในงานก็มากมาย คนในงานล้วนไม่มีใครที่คาโนะรู้จัก เซโตะได้เพียงทำให้เขาเดินไปเดินมาในงาน หาอะไรทานบ้างและยืนนิ่งๆดูการแสดงเท่านั้น

 

"เบื่อจัง..." คาโนะเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจ เซโตะที่ยืนอยู่ข้างๆเหลือบมองเขานิดๆ "ไม่มีอะไรให้ทำเลยรึไงน้า~"

 

เซโตะถอนหายใจเบาๆ เขากำลังเบื่ออยู่พอดี อย่างไรซะเขาเองก็ไม่ค่อยได้มางานเลี้ยงอยู่แล้ว ที่เขามางานนี้เป็นเพราะว่าถูกบังคับกลายๆหรอกน่ะ

 

"ถ้างั้น..."

"อ้าว เซโตะคุงนี่!"

 

หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาอย่างสนิทสนม เซโตะเลิกคิ้วก่อนจะยิ้มให้

 

"สวัสดีครับ ริกะซัง มาคนเดียวหรอครับ??" ชายหนุ่มทักกลับ หญิงสาวที่เข้ามาทักส่ายหัวดิกๆ

 

"มากับแฟนจ๊ะ เซโตะคุงก็มากับแฟนหรอ??"

 

พบคาโนะพ่นน้ำ1ea

 

เซโตะยิ้มนิดๆ

 

"เปล่าครับ เธอเป็นเพื่อนสนิทของผม..." เซโตะเอ่ยเนียนๆ รุ่นพี่สาวพยักหน้านิดๆก่อนจะเหล่มองคาโนะที่อยู่ในร่างสาว เขามองหน้าเธอนิดหน่อยก่อนจะยิ้มให้ "คานาโกะครับ..."

 

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" คาโนะแสร้งยิ้มพร้อมกับค้อมศีรษะให้ อีกฝ่ายยิ้มรับก่อนจะหันไปคุยกับเซโตะต่อ

 

คุยไปได้ไม่นาน บริกรรายใหม่ก็ยกแก้วน้ำมาเสิร์ฟให้คาโนะที่ยืนเฉยๆ เขารับมาแบบไม่คิดอะไรก่อนจะยกดื่ม

 

'ขมแปลกๆแฮะ...หวานด้วย...' เขาลองชิมอีกครั้ง 'เอ๊ะ...หรือว่า...?'

 

คาโนะวางแก้วไว้แถวๆนั้น เขาพยายามคงสติให้ได้นิดหน่อย เมื่อกี้เขาเผลอดื่มไปเกือบครึ่งแก้ว หวังว่าจะไม่ทำให้การหลอกตาของเขาคลายลงหรอกนะ...

 

"เซ...เซโตะ..." คาโนะเอ่ยเรียกเบาหวิว มือบางคว้าแขนเสื้ออีกฝ่ายเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว คนตัวสูงเลิกคิ้วมองนิดๆ

 

"เป็นอะไร? ทำไมทำหน้าแบบนั้น??"

 

เซโตะเอ่ยถามหน้าซื่อๆ ถึงจะรู้สึกแปลกๆที่คาโนะทำหน้าเครียด แถมยังดูแปลกๆไปอีก

 

"นี่ ฉันว่าเธอดูซีดๆนะ...เป็นอะไรรึเปล่า?" รุ่นพี่สาวเอ่ยถามด้วยความกังวล เซโตะเหล่มองคนตัวเล็กเขาไม่รู้ว่าคาโนะเป็นอะไรจึงลองใช้พลังของเขาดูขณะที่คาโนะช้อนตาขึ้นมอง

 

และเมื่อทราบสาเหตุ เซโตะก็ซีดไปอีกคน...

 

"นั่นสิครับ...ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ด้วย...เดี๋ยวผมขอตัวกลับก่อนก็แล้วกันนะครับ" เซโตะแถอย่างเนียนๆทันทีพร้อมทั้งรีบประคองคาโนะเอาไว้เมื่อกลัวว่าอีกฝ่ายจะเซล้มจากรองเท้าส้นสูง รุ่นพี่ริกะยิ้มให้เป็นเชิงว่าไปเถอะ เซโตะจึงประคองคาโนะเดินจากมาอย่างทุลักทุเล

 

ทั้งสองประคองกันจนเดินออกมานอกงาน

 

"คาโนะ...ไปดื่มเหล้ามาจากไหนน่ะ?" เซโตะเอ่ยถามขึ้นขณะที่ประคองคาโนะเดินออกมาจากงาน ดูเหมือนอีกฝ่ายกำลังเซไปมาด้วย

 

"ก็...ไม่รู้สิ...หยิบผิดมั้ง..." อีกฝ่ายตอบเสียงค่อย ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะคออ่อนขนาดนั้น "มึนหัวจัง...นี่ผมแพ้ให้กับเหล้าหรอเนี้ย..."

 

"ยังจะมาทำพูด นายแพ้ฉันตั้งแต่ยอมมางานด้วยแล้ว"

 

เซโตะเถียงเสียงขุ่น ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่คาโนะดื่มแอลกอฮอล์เข้าไป แถมหงุดหงิดนิดๆที่อีกฝ่ายเริ่มเดินเซไปมาจนบางทีก็จะพาเขาล้ม

 

"ก็...ก็นายท้าผมนี่นา~ ผมไม่ผิดสักหน่อยน้า~ นายอ่ะแหละที่ผิด~"

 

มีการโยนความผิดด้วย...

 

"ช่างมันเถอะน่า แต่ช่วยเดินดีๆได้มั้ย ฉันจะล้มแล้วเนี้ย" เซโตะเอ่ยเตือนคนที่อยู่ในอ้อมกอด คาโนะเงยหน้าขึ้นมานิดๆก่อนจะอมลมอย่างไม่พอใจ

 

"ผมก็เดินปกติของผม นายอ่ะแหละเดินเซ!"

 

ดูเหมือนจะเมาไปเป็นที่เรียบร้อย คออ่อนจริงๆ...เซโตะคิด

 

และโดยที่ไม่ทันตั้งตัว เซโตะที่เริ่มหงุดหงิดก็จัดการยกเจ้าตัวปัญหาขึ้นพาดไหล่ทันทีโดยไม่บอกไม่กล่าว คาโนะสะดุ้ง

 

"อะไรอ่ะ!! ปล่อยน้า~~!! เซโตะ~~! ปล่อยเซ่~~!!" เจ้าตัวเล็กดิิ้นขลุกขลักบนไหล่ ชายกระโปรงพลิ้วสะบัดไปมาโดนหน้าคนอุ้ม แถมยังทุบหลังแกร่งดังปึกๆอีก

 

"เฮ้ย! คาโนะ!! เจ็บนะ!!!!" เซโตะโวยวายขณะที่พยายามทำให้ร่างเล็กที่อยู่บนบ่าสงบลง แต่ก็ดูเหมือนไม่เลย "นี่...ฉันเตือนแล้วนะคาโนะ..."

 

"ปล่อยยยย!!! ปล่อยผมน้าาาาาาาาา!!!!!!"

 

คาโนะก็ยังคงไม่หยุดโวยวาย เซโตะถอนหายใจอีกรอบอย่างลืมตัว...

 

ก่อนจะปล่อยมือจากเอวของคนตัวเล็กทั้งๆที่ยังอยู่บนไหล่ของเขาทันที!

 

"เฮ้ย!!!!!! เซโตะ!!!?" คาโนะโวยวายพร้อมกับยึดเสื้อสูทของเซโตะเอาไว้แน่น ใบหน้าแดงนิดๆเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แสดงความหวาดกลัวออกมาชัดเจน "ทำอะไรน่ะ!? เดี๋ยวผมก็ตกหรอก!!"

 

"ก็จะลงไม่ใช่รึไงน่ะ? ลงไปสิ ฉันปล่อยแล้วนี่ไง..."

"หล่นลงไปมีหวังได้กลับบ้านเกิดอ่ะดิ!!! เซโต๊ววววววววววววว!!!!!!!"

 

แล้วคาโนะก็ยอมให้เซโตะอุ้มแต่โดยดี

 

"นี่..." คาโนะเอ่ยเรียกเซโตะที่กำลังควานหากุญแจรถจักรยานยนต์ในกระเป๋า เขานั่งบนเบาะรถคันสวย ความจริงนี่เป็นรถที่เซโตะยืมคนอื่นมาอีกทีเพื่อการเดินทางมางานนี้โดยเฉพาะ ชายหนุ่มคว้าพวงกุญแจขึ้นมาก่อนจะมองหน้าของคาโนะที่หลุบมองพื้น

 

"ทำไมหรอ?" เขาเอ่ยถามเสียงนิ่ง มือก็เสียบกุญแจลงในแม่กุญแจอย่างชำนาญ

 

"ฉันสวยมั้ย?"

 

พบเซโตะพ่นน้ำลาย1ea

 

"หา!!!!? ว่าอะไรนะคาโนะ!? นี่นายเมาจนเพี้ยนไปแล้วรึไง!?"

 

ด้วยความสะพรึงอย่างสุดซึ้ง เซโตะถึงกับถอยกรูดห่างจากรถไปเกือบวา คาโนะเบ้หน้านิดๆ

 

"ก็แค่ถาม ไม่มีอะไรสักหน่อย..." คนตัวเล็กเอ่ยพร้อมทั้งสะบัดหน้าไปอีกทาง ดวงตาสีทองดูเจ้าเล่ห์หรี่ลงอย่างมีเลศนัย "แล้วที่พุ่งหนีแบบนั้นหมายความว่าไงมิทราบ?"

 

"ขยะแขยงน่ะ...ทำไมเรอะ...?"

 

พบเจอคาโนะถูกอะไรสักอย่างแทงอก1ea

 

"ใจร้าย...นี่นายใจร้ายแม้กระทั่งสาวน้อยน่ารักคนนี้เลยหรอ?" คาโนะเอ่ยทั้งแสร้งบีบน้ำตา เซโตะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้ๆคาโนะด้วยความหน่าย

 

"อยากรู้คำตอบมากสินะ?" เซโตะเอ่ยถามเบาหวิว แขนแกร่งทั้งสองข้างเอื้อมชันบนเบาะ ระหว่างที่มีคาโนะนั่งอยู่ ดวงตาสีทองส่องประกายแปลกประหลาด คาโนะหน้าแดงฉ่ากว่าเดิมที่จู่ๆเซโตะก็เริ่มมีปฏิกิริยาแปลกไป ใบหน้าคมของคนตรงหน้าเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆจนคาโนะเผลอถดถอยหลัง การที่เข้ามาใกล้ระดับลมหายใจนี่ยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ไม่นึกไม่ฝันมาก่อนจริงๆ "คาโนะ...?"

 

"ม...ไม่...ไม่อยากแล้วล่ะ..." คาโนะเอ่ยตะกุกตะกักพร้อมทั้งลองมองไปรอบๆเพื่อหาอะไรเบนความสนใจ ถึงจะไม่มีก็ตาม...

 

"หืม? งั้นเหรอ...แต่ฉันจะบอกให้เอาบุญก็แล้วกัน..."

 

พลันสรรพเสียงทั้งหมดราวกับหายไปเพียงชั่วขณะ คาโนะได้ยินเพียงแค่คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้า

 

และรู้สึกถึงความรู้สึกอุ่นนุ่มที่ริมฝีปาก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปัง!!!!!

 

"กลับมาแล้วหรอคาโนะ? เซโตะล่ะ?" คิโดะเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังดูโทรทัศน์กับโมโมะที่หลับไปแล้ว คาโนะเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับโยนรองเท้าส้นสูงเอาไว้แถวๆนั้น

 

"อยู่ด้านนอก เดี๋ยวก็เข้ามา..."

 

เขาตอบห้วนแล้วก้าวฉับๆเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว กระโปรงที่ยาวลากพื้นสะบัดไปมา คิโดะหันมามองเขาชั่่วครู่ ดวงตาของเธอฉายความแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นใบหน้าเฉยชาของอีกฝ่าย

 

เธอไม่ได้เห็นใบหน้านิ่งๆ

 

เธอเห็นมันแดงจัดเลยล่ะ...

 

 

 

"เซโตะ!!! ไอ้บ้า!!!!" คาโนะตะโกนขณะที่วักน้ำล้างหน้าเอาเครื่องสำอางออก น้ำเย็นๆชะคราบเครื่องสำอางออกจนน้ำที่หยดจากปลายคางกลายเป็นสีต่างๆ

 

เลอะจนไม่รู้ว่าน้ำที่อยู่บนใบหน้านั้นมีน้ำตาด้วยหรือไม่...

 

"บ้า!! โรคจิต!!! โฮโม!!!!!" คาโนะด่าใส่อีกเป็นชุด พร้อมทั้งวักน้ำล้างหน้าเรื่อยๆ จนกระทั่งเริ่มไม่มีคราบของเครื่องสำอาง "ทำแบบนั้นทำไม!!? ทำแบบนั้นทำไม!!! ไอ้โง่เอ๊ย!!!!!"

 

"ไอ้โง่เอ๊ย..."

 

ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัด คาโนะซบหน้าลงกับผ้าขนหนูที่เตรียมไว้

 

และสะอื้นไห้...

 

 

 

 

 

 

เซโตะยืนอยู่หน้าบ้าน มุมปากของเขามีรอยเลือดแดงๆติดอยู่ เขาส่งปลายลิ้นแตะเบาๆก่อนจะยกยิ้มที่อีกฝ่ายทำปฏิกิริยาเช่นนี้

 

'นายน่ะ...'

 

'สวยจนอยากจะกินเลยล่ะ...'

 

 

 

 

"และมันจะไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแน่ๆ...หึ..."

 

……………………………………………………………

 

ให้มันค้างต่อไปย์~

 

น่าจะเปลี่ยนเซโตะให้เป็นคุโระแหะ=_= อืมมมมมมม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #8 YumA TsuBakI (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 18:09
    รู้สึกว่าเซโตะดาร์กพอๆกับคุโรฮะเลย
    ????????
    #8
    0
  2. #3 Meo-Meow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 21:10
    คาโนะ...มีหน้าอก!? << ก็ไม่ใช่ของจริงไงจ๊ะ ถถถถถ
    #3
    0