คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Vocaloid [Len x Rin] : Immoral Flower

โดย Onlyeye_Neko

นายทหารหนุ่มถูกลูกน้องใต้บังคับบัญชาพาไปยังย่านแสงสี เพื่อยลโฉมนักเต้นรำผู้โด่งดัง จะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์หรือความอยากรู้อยากเห็น เพียงแค่เด็ดดอกไม้อย่างคึกคะนองก่อนที่จะทันรู้ตัวว่าดอกไม้นั้นแปดเปื้อน

ยอดวิวรวม

1,814

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,814

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


28
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 มี.ค. 55 / 18:47 น.
นิยาย Fic Vocaloid [Len x Rin] : Immoral Flower

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

นายทหารหนุ่มถูกลูกน้องใต้บังคับบัญชาพาไปยังย่านแสงสี
เพื่อยลโฉมนักเต้นรำผู้โด่งดัง
จะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์...หรือความอยากรู้อยากเห็น
เพียงแค่เด็ดดอกไม้อย่างคึกคะนอง
ก่อนที่จะทันรู้ตัว...ว่าดอกไม้นั้นแปดเปื้อน
และเบ่งบานนอกฤดูกาล...

.................................................................................................................
Song Immoral Flower
By Kagamine Rin/Len 

:)  Shalunla

Tank for theme

SHALUNLA : T H E M E

Dr.Fu

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 มี.ค. 55 / 18:47



"ท่านขอรับ...เชิญทางนี้..."

เสียงของชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินเอ่ยขณะที่ผายมือให้ใครสักคน

ดวงตาสีฟ้าสุกใสค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างเบื่อหน่าย เรือนผมสีเหลืองทองถูกมัดคลอเคลียกับไหล่ เขามองลูกน้องใต้บังคับบัญชานิ่งๆก่อนที่เขาจะเดินจากรถม้าที่ดูสวยงาม

ร่างสูงสวมเสื้อที่แสดงถึงความเป็นคนของรัฐบาล เสื้อสีเขียวแขนยาวขลิบทอง และเหรียญตราต่างๆทำให้ดูว่าเขาเป็นทหารใหญ่แน่ๆ

"ที่นี่ที่ไหนเนี้ย?"

เขาเอ่ยถามเซ็งๆ เพราะลูกน้องของเขาชอบพาไปเที่ยวโน่นเที่ยวนี่ตามอำเภอใจแถมยังเคยพาหนีการประชุมมาก็หลายครั้ง

"ย่านแสงสีของเมืองนี้ไงครับท่าน"

คำตอบที่ไม่น่าอภิรมณ์ทำเอาชายหนุ่มถึงกับเกาหัว

"ใครใช้ให้แกพามา หา?"

และแน่นอนอีกครั้ง ลูกน้องของเขาฉีกยิ้มราวกับคำพูดของเขาเป็นธาตุอากาศ

"ขออภัยขอรับท่าน วันนี้จะมีแสดงโชว์ของนักแสดงเต้นรำที่เก่งที่สุดน่ะสิขอรับ"

คำขอโทษแบบขอไปที ทำเอาชายหนุ่มต้องเบ้ปาก

"แล้วทำไมแกไม่มาเองเล่า"

ลูกน้องยกยิ้ม

"ถ้าไม่งั้น ผมก็โดนเบื้องสูงเฉดหัวออกมาสิครับ ท่านน่ะช่วยผมได้อยู่แล้ว"

................................................................................................................................................

เมื่อก้าวขาสู่ร้าน เหล่าผู้คนที่กำลังดูการแสดงอยู่เฮฮาชอบใจกับการแสดงบนเวที ทั้งการเล่นผาดโผน การเล่นมายากล ไปจนถึงการออกมาพูดตลก และนั่นทำให้ชายหนุ่มคิดว่ามันไร้สาระมากที่จะมารอดูอะไรแบบนี้

"ฉันกลับล่ะ..."
"เดี๋ยวสิท่าน สาวน้อยคนนั้นยังไม่ออกมาเลยนะครับ"

ลูกน้องใต้บังคับบัญชาเอ่ยขัด เขาที่กำลังลุกขึ้นยืนค้างอยู่อย่างนั้น ไม่สนใจพิธีกรที่ออกมาประกาศหรือโชว์ต่างๆแต่อย่างใด เขากลับยืนฟาดปากกับลูกน้องด้วยความเมามันส์(?)เพราะต้องการที่จะออกจากสถานที่แห่งนี้

ทันใดนั้น ไฟที่เคยส่องสว่างก็เริ่มหรี่ลง หรี่ลง จนเห้นเพียงแค่เวทีที่ตั้งตระหง่าน เพลงจากวงดนตรีเริ่มบรรเลงเบาๆ ก่อนที่ไฟสปอร์ตไลท์จะส่องไปที่ใดสักที่ ชายหนุ่มเลิกเถียงกับลูกน้องแล้วหันมองเวที

ทันทีที่สาวน้อยปรากฏตัว ดวงตาชายหนุ่มก็เบิกกว้าง...สาวน้อยผู้นั้นช่างงดงามเสียจนนางฟ้ายังเทียบไม่ติด

หรือว่าเธอจะเป็นนางฟ้ากันนะ?

ใบหน้าหวานแลดูนิ่งงัน จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากเชอรี่ดูเอิบอิ่ม แก้มใสที่ถูกบรัชออนปัดสีชมพูจางๆ เข้ากับเรือนผมสีทองดัดเป็นลอนยาวเคลียบ่า ประดับด้วยริบบินเส้นใหญ่สีชมพูเข้ากับชุดเต้นรำของเธอ

ร่างเล็กเหลือบมองเหล่าผู้ชมครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะเริ่มร่ายรำตามบทเพลง

ลีลาอันอ่อนช้อย งดงาม

ทำให้การกระทำทุกอย่างของเธอติดในดวงตาอย่างน่าประหลาด

เขาจ้องมองสาวน้อยอยู่นาน ก่อนที่สาวน้อยจะเริ่มลงมาร่ายรำข้างล่างเวที

มือของชายแต่ละผู้ที่อยู่ไม่สุขโลมเลียร่างกายเธอราวกับกระหาย สาวน้อยกลับไม่สนใจ ร่ายรำต่อราวกับเป็นเพียงแค่ธาตุอากาศ

"เป็นไงครับท่าน...ออ...ผมลืมไป ผมรู้จักกับเจ้าของบาร์แห่งนี้ด้วยล่ะ ดูท่าจะชอบมากนะครับ...งั้นเอาเป็นว่า เดี๋ยวผมติดต่อเรื่องเธอให้ก็แล้วกันนะครับ"

...................................................................................................................

นายทหารนั่งรอใครสักคนอยู่ในห้องพัก เขาเพิ่งไล่ให้ลูกน้องตัวดีออกไปข้างนอก

ภาพของสาวน้อยเรือนผมสีทองยังไหลเข้ามาหลอกหลอน เขาลืมเธอไม่ได้จริงๆ

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ก่อนจะตามด้วยร่างของสาวน้อยคนหนึ่งที่เดินเข้ามา

ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้าง เธอคนนั้นนั่นเอง

"มิทราบว่ามีอะไรกับดิฉันหรอคะ?"

สาวน้อยเอ่ยถาม ขณะมองใบหน้าของชายหนุ่ม

ดวงตาสีท้องทะเลเบิกกว้าง ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะแดงก่ำอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ผู้ชายคนนี้...หล่อ...

"เอ่อ..."

ชายหนุ่มถึงกับทำอะไรไม่ถูก เป็นถึงผู้บัญชาการรบ แต่พอมองหน้าผู้หญิงแล้วกลับไม่กล้า

นี่แหละ นารีพิฆาต...

"ลูกน้องฉันสินะ ที่เรียกเธอมา...คือ...เอ่อ..."

เขาเผลอเกาหัวตัวเองไปหลายรอบ ไม่กล้าสบตาสาวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"คงเข้าใจผิดกันน่ะ เดี๋ยวฉันไปเรียกลูกน้องฉันให้ก็แล้วกัน..."

เขาเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะก้มหน้าเดินออกไป ทว่ามือเล็กของใครสักคนที่รั้งไว้ทำให้เขาชะงักกึก

ไม่รู้...ว่ามองหน้ากันนานเท่าไหร่...
ไม่รู้...ว่าล้มลงนอนตั้งแต่เมื่อไหร่...
ไม่รู้...ว่าคืนนี้จะยาวนานเท่าไหร่...
ไม่รู้...ว่าเสียงกรีดร้องด้วยความสุขสมและความเจ็บปวดนี้จะหยุดเมื่อไหร่...
ไม่รู้อะไรเลย...

ปล่อยกายให้จิตสำนึกครอบครอง...

เอนไหวตามแรงปราถนา...

สัมผัสซึ่งกันและกันหลายครา...

ภายใต้เงาจันทราที่ส่องสว่าง...

...................................................................................................................................................

ดวงตาสีฟ้าปรือขึ้น เขาค่อยๆกระชับร่างในอ้อมกอดเบาๆ ราวกับจะจากกันไกล

ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ...

"เรานี่มัน..."

ขาพึมพำเบาๆ ร่างเล็กในอ้อมกอดปรือตาขึ้นช้าๆ

"ตื่นแล้วหรอ?"

ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อร่างเล็กค่อยๆขยับตัว เธอค่อยๆหันมามองชายหนุ่มผู้เป็นที่รักก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบแก้ม

"เฮ้ เธอเป็นอะไร หรือว่า...ถ้าเรื่องนี้...ไม่เป็นไรนะ ฉัน...ฉันรับผิดชอบแน่ๆ"

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน ทว่าสาวน้อยกลับร้องไห้หนักกว่าเก่า

"ฉันเคย...มีคนมาพูดแบบคุณอยู่คนหนึ่งค่ะ..."

สาวน้อยเอ่ยเบาๆ ทว่าชายหนุ่มได้ยินชัดเจน

"เขาพูดเหมือนคุณเลย...หลังจากที่เรา...น่ะค่ะ"

ร่างเล็กปาดน้ำตาออก

"แต่ต่อมา เขาก็มาบอกให้ฉันไปทำแท้ง ทั้งๆที่ตอนนั้นฉันท้องสามเดือน..."

ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้าง

"เขาไม่ได้ให้เงินฉันสักแดงเดียว แถมยังหายไปอีก คุณจะเป็นแบบเขามั้ยคะ?"

สาวน้อยเอ่ยถามขณะที่ลูบไล้ใบหน้าของชายหนุ่ม

"ไม่...ไม่มีทาง...ไม่มีทางแน่นอน..."
"แต่จะเป็นไปได้ไงคะ เรายังไม่รู้จักกันเลย...ชื่อคุณฉันยังไม่รู้..."

คำพูดทั้งหมดถูกกลืนลงคอไป เมื่อชายหนุ่มโน้มตัวจุมพิศสาวน้อยเบาๆ

"ฉันสัญญา..."

เขาเอ่ย

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาด้วยท่าทีหวาดๆ

"เอ่อ...แหะๆ ท่านครับ เมื่อครู่มีการติดต่อมาจากกองบัญชาการ...เอ่อ..."

ลูกน้องของเขามัวแต่อมพะนำ ทำให้เขาต้องเกิดความสงสัย

"...เรา...ต้องออกเดินทางแล้วครับ...ไป...รัสเซีย..."

ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้าง ก่อนที่เขาจะหันมามองสาวน้อยข้างกาย

"เป็นคำสั่งเด็ดขาดครับ...ผมขอตัว..."

ก่อนที่เขาจะเดินออกไป

สาวน้อยกับชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ธารสีใสจะไหลอาบใบหน้าของทั้งสอง

"ไปเถอะค่ะ..."

สาวน้อยเอ่ยทั้งน้ำตา

"ฉัน...อยู่คนเดียวได้...คุณ...ไปเถอะนะคะ..."

เธอเผยยิ้มจางๆ

"แล้ว...เธอ..."
"ไม่เป็นไรค่ะ...ฉันดูลูกได้..."

สาวน้อยยิ้มบางๆ

"ผมจะกลับมาแน่ๆ ผมสัญญา ด้วยชีวิตผมเลย..."

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างหนักแน่น

ตอนนี้รอบตัวของพวกเขาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่พวกเขาปล่อยให้ไหลเปรอะ

"กลับมานะคะ...ฉันจะรอ...แค่คุณ..."

ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก เมื่อสัมผัสริมฝีปากของกันและกันเป็นครั้งสุดท้าย

..............................................................................................................................................

ร่างสูงหันมองร่างเล็กที่ยืนอยู่หน้าโรงแรมครั้งสุดท้าย เธอส่งยิ้มให้ก่อนจะโบกมือลาเขา

เขาส่งยิ้มให้ครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกมา

สาวน้อยที่เหมือนลืมอะไรสักอย่างเพิ่งนึกได้ เธอมองแผ่นหลังของเขาที่กำลังลับตาไป

ก่อนที่เธอ จะก้าวขาวิ่งตามไป

"ค...คุณคะ คุณ...!!!!!"

ร่างเล็กตะโกนขณะที่วิ่งไปด้วย ชายหนุ่มเหมือนรู้ตัว เขาเลยหันมามอง

"คุณชื่ออะไรคะ!!!!"

สาวน้อยตะโกนถาม ชายหนุ่มที่นั่งบนรถม้าผงะไปเล็กน้อยก่อนจะเผยยิ้ม

"ผมชื่อเล็นครับ คางามิเนะ เล็น แล้วคุณล่ะ?"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทว่าทำให้สาวน้อยได้ยินชัดเจน

"ฉันรินค่ะ คางามิ ริน"

สาวน้อยยิ้มจางๆทั้งน้ำตา ชายหนุ่มเช่นกัน

....................................................................................................................................

ลาก่อน...

จนกว่าจะถึงวันนั้น...

วันที่เราสามารถรักกันได้...


.......................................................................................................................................

มีคนบอกว่าอยากมีภาคต่อ...

แมวจะนับเป็นประชาธิปไตยก็แล้วกัน

.........................................

แมวเล่นกระชับที่สุดแล้วนะ= =;;

เอาแบบเร็วๆเลย แมวไม่ชอบชักช้า

อ่ะนะ เป็นไงบ้าง ฟิคโวคาลอยด์ของแมว

อันที่จริงก็แต่งมาหลายเรื่องนะ แต่ว่าแมวแต่งไม่จบอ่ะดิ

เอาเป็นว่าขอฝากผลงานชิ้นนี้ด้วยนะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ Onlyeye_Neko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 21:32
    ริน...
    ไม่น่ามีอดีตเลยอ่ะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มิถุนายน 2556 / 21:54
    #13
    0
  2. วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 13:38
    สนุกมากเลยค่ะ มีต่อเถอะนะ
    #12
    0
  3. วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 09:30
    ขอภาคต่อนะค่ะ พอดีกำลังอิน......
    #11
    0
  4. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:59
    สนุกอ้ะ ><

    รอภาคต่อค่ะ สนุกๆๆๆ
    #10
    0
  5. วันที่ 24 กรกฎาคม 2555 / 20:53
    รอภาคต่อๆ *w*
    #9
    0
  6. วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 00:44
    มันค้างมากเลยอะ ค้างมากจนเราอยากอ่านต่อ
    #8
    0
  7. วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 11:53
    มีภาคต่อได้ไหมค่ะ? จบแบบนี้มันค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงง T^T
    #7
    0
  8. วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 19:49
    เศร้าอ่ะ...แต่ก็ชอบมากกกก TwT
    #6
    0
  9. #5 xib,
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 14:34
    คาวมคิดเห็นล่างเราชอบลุน่าบอกเว็บมาสิ*0*
    #5
    0
  10. วันที่ 19 เมษายน 2555 / 18:00
    หนุกจังงง
    #4
    0
  11. #3 xib,
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 12:11
    อั๊ยย่ะสนุกมั่วก
    #3
    0
  12. #2 seren
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 19:26
    Love Rin very but love Rain more than.

    #2
    0
  13. วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 13:40
     ดราามม่่าา  นีี่่เเค่่ตอนเเรกนะเออ

    #1
    0