นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Reborn [1827] Friend in the Secret Night [Yaoi]

โดย Onlyeye_Neko

ยามรัตติกาล...คุณเคยมั้ย...ที่กำแพงน้ำแข็งของคุณที่อุตส่าห์ก่อสร้างมาเป็นเวลานานได้พังทลายลง...เพราะคนๆเดียว...

ยอดวิวรวม

4,778

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


4,778

ความคิดเห็น


34

คนติดตาม


44
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ธ.ค. 54 / 11:19 น.
นิยาย Fic Reborn [1827] Friend in the Secret Night [Yaoi]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

อ่า....จะว่าไงดี...คือแมวไม่ค่อยสันทัดเรื่องรีบอร์นเท่าไหร่(แล้วก็สะเออะมาเขียนฟิค=w=) ผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะคะ

อย่างที่เขียนไว้ในชื่อเรื่อง...เพื่อนยามค่ำคืนลับ

อ๊ะๆ...แมวไม่ได้เขียนให้ส่อน๊า...คิดมากไปป่าว...

คือ...อย่างที่บอก...แมวไม่ได้รู้เรื่องรีบอร์นมันเลย ในหัวโบ๋เบ๋เกี่ยวกับเรื่องรีบอร์น เหอะๆ

เพราะฉะนั้นก็ช่วยติชมด้วยนะคะ...(บอกมาเลยว่าผิดตรงไหน...จะได้แก้=w=)

(แบบว่า เรียนรู้จากฟิค...ว่างั้นเหอะ)

แล้วถ้าถาม...จะมีซีรีส์ภาคยาวมั้ย...

หึหึ...มีแน่นอน(มั้ง?)

ขอเตือนอะไรไว้อย่าง...

มันไม่หื่นนะ เรื่องนี้!!!
เพลง The/Day/After

Vocal Kagamine Rin Append SWEET&POWER

ขอขอบคุณเจ้าของโค้ดเพลงด้วยค่ะ
ว่าด้วยเรื่องพลง นี่เป็นเพลงที่แมวเปลี้ยนอีกรอบ
เป็นเพลงที่แมวไปเจอโดย'บังเอิญ'
เพราะมาก....และโทนของเรื่องนี้คือ...ดำสนิท...
แม่เลยใส่เพลงนี้มาซะเลย เคนะ
.ใครอยากได้เพลง'หลังไมค์'ค่ะ...

Shala.
la

ขอขอบคุณ Theme สวยๆจาก

'Shala ธีม รอคุณอยู่ จิ้มเลย >//<

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ธ.ค. 54 / 11:19


เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเปลือกไม้นั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานของตนเองเงียบๆ หลังจากที่คุซาคาเบะ ลูกน้องของเขาเอาเอกสารมาให้...ซึ่งเขาก็ต้องทำมัน...อย่างไม่มีเงื่อนไขและตอนนี้...ก็ดึกซะแล้วสิ

ปึก!!!

เสียงวางปากกาหลังจากการเซ็นเอกสารทั้งหมดจบลง ร่างสูงเอนหลังวางบนพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆก่อนที่จะถอนหายใจเบาๆ

"คุซาคาเบะ...มารับเอกสาร..."

เรียกเจ้าของชื่อที่เอาเอกสารทั้งหมดมาให้...ชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาในห้องก่อนที่จะถือเอกสารโดยไม่ลืมทักทายและเตือนในแบบฉบับของตนเอง

"ระวังป่วยนะครับ...คุณเคียว..."

ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมเอกสาร

ไม่ชอบเวลาที่มีคนมาเตือนเลยแฮะ...

ร่าสูงหรี่ตาลงก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อในมโนภาพมีภาพของใครบางคนแทรกเข้ามา

ผมแบบนั้น...รึว่า...

ว่าแต่ว่า...ทำไมถึงต้องคิดถึงเจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำแบบนั้นด้วย???

ยิ่งคิดยิ่งฟุ้งซ่าน...

ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตนเองก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยที่มีนกสีเหลืองทองตัวหนึ่งบินตาม

"หือ? มีอะไร ฮิเบิร์ด"

เขาถามเจ้านกน้อยที่จู่ๆก็ทำท่าทางแปลกไป มันเอาแต่หันซ้ายหันขวาแล้วก็ซึมลงไปมาก

ก่อนจะต้องเลิกคิ้วสูงเมื่อฮิเบิร์ดมานั่งแหมะอยู่กลางหัวของเขาพอดิบพอดี

"ฮิบาริ...ฮิบาริ...อย่าเศร้าสิ..."

ไม่รู้ว่าเจ้านกนี่ไปหัดเรียนมาจากไหน ถึงได้พูดคล่องขนาดนี้ จะว่าไป เขาก็ไม่ได้สอนให้มันพูดอะไรนี่

เขาถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินออกจากรั้วโรงเรียนไป

ระหว่างทางกลับบ้าน เขาต้องผ่านตึกก่อสร้างที่สร้าค้างไว้ และไม่สร้างต่อให้เสร็จเสียที เมื่อมองเข้าไปข้างในก็ราวกับบ้านผีสิง แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคเกี่ยวกับเขา ขอเพียงแค่ได้กลับบ้านก็พอใจแล้ว...

แต่ทำไมวันนี้มันถึงดูเชิญชวนให้เขาขึ้นไปกันล่ะ??

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาก้าวเข้าไป แหวกรั้วลวดนามที่เคยมีช่องว่างที่พอดีกับเด็กตัวเล็กๆออกให้พอเข้าไปได้ก่อนจะแหวกพงหญ้าเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีสัตว์ที่มีพิษ และเมื่อแน่ใจดีเขาก็เดินเข้าไปช้าๆ

ดวงตาสีรัตติกาลทอประกายเบื่อหน่ายเมื่อเห็นภาพสีสเปรที่พ่นเป็นลายกราฟฟิคของเด็กวัยรุ่นมือบอนที่แอบเข้ามาสุมหัวกันตอนดึกวาดไว้ติดเต็มกำแพงรวมทั้งกองเศษขยะที่เจ้าพวกนั้นทิ้งเรี่ยราดอีก

รองเท้าหนังเหยียบลงบนพรมฝุ่น ซึ่งการเหยียบครั้งหนึ่งก็ทำให้เศษฝุ่นฟุ้งกระจาย หากแต่เขากลับไม่สนใจและก้าวเดินต่อ

เขาสังเกตว่ามีบันไดขนาดเล็กที่คาดว่าจะใช้สำหรับให้คนงานก่อสร้างปีนขึ้นไปในแต่ละชั้น ดังนั้น เขาจึงปืนขึ้นไป

ชั้นที่สองมีฝุ่นเยอะกว่าชั้นแรกเสียอีก ราวกับว่า ถ้ารวมรวมฝุ่นทั้งหมดนี้มาแล้ว จะเอาไปยัดแทนที่นอนยังได้เลย

ขายาวก้าวผ่านชั้นนี้ไปก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อเห็นรอยเท้าของใครบางคน ซึ่งมันทอดผ่านชั้นนี้ไป และไปทางบันไดเล็กอีกฟาก

ร่างสูงดึงเทปกาวที่ตำรวจเอามากั้นไว้ เนื่องจากเมื่อหลายปีก่อนได้มีนักเรียนคิดสั้นคนหนึ่งได้กระโดดฆ่าตัวตายที่ตึกนี้ และนั่นอาจเป็นสาเหตุให้ตึกนี้ร้างก็ได้

เขาปีนบันไดเล็กขึ้นไป ซึ่งตึกนี้มีเพียงสามชั้น ข้างบนจะมีดาดฟ้าอยู่และเมื่อสุดบันไดก็ถึงดาดฟ้าพอดี เขาปีนขึ้นแล้วยืนพลางปัดฝุ่นที่ติดเสื้อ

ทันใดนั้นดวงตาสีรัตติกาลไม้ก็เห็นเด็กคนหนึ่งเขาเพ่งมองเพียงครู่เดียวก็รู้...

เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำนี่เอง

แทนที่จะเดินเข้าไปหาเพื่อหาเรื่องหรือเดินหนี แต่เขากลับจ้องมองร่างเล็กด้วยความหลงไหล เรือนผมสีน้ำตาลที่ติดฟู ดวงตาสีมรกตที่ตลอดเวลาจะเผยแต่ความร่างเริงบัดนี้อัดแน่นไปด้วความเศร้า ริมฝีปากสีเชอรี่น่าสัมผัสเผยอเล็กน้อย ร่างอ้อนแอ้นราวกับว่าแค่แตะก็จะสลายหายไป รวมทั้งผิวขาวนวลที่ถูกแสงจันทร์เต็มดวงนั่นขับให้ขาวยิ่งกว่าเดิมอีก

เฮ้ย! นี่ตูคิดอะไรวะ????

คิ้วกระตุกทันทีที่มีความคิดอกุศลที่ไม่สามารถออกมาเผยให้กับสาธารณะชนอ่านได้ผุดเข้ามาในหัว

และดูเหมือนกับว่าร่างเล็กจะเริ่มรับรู้ถึงอาคันตุกะที่มาเยือน เขาจึงหันมามองช้าๆ

"คุณฮิบาริ???"

ร่างเล็กเอียงหัวด้วยความงุนงง ตอนนี้ เขาดูไม่เหมือนกับตอนเช้าเลยสักนิด ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความสุข ไร้ซึ่งความเศร้า

ราวกับว่าถูกทำให้ไม่มีความรู้สึกในยามค่ำคืนอย่างไรอย่างนั้น

"มีอะไร??"

ถามไปตามที่คิด ทั้งที่คำพูดนี้น่าจะออกมาจากริมฝีปากบางนั่นต่างหาก

ร่างเล็กยิ้มน้อยๆก่อนจะส่ายหัวเบาๆแล้วหันไปมองท้องฟ้าต่อ

เวลาผ่านไปนาน ไม่มีคำพูดใดหลุดจากริมฝีปากของทั้งสอง เงียบ จนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกคน

ร่างสูงกลอกดวงตาไปมองร่างเล็กเพื่อที่จะรอให้อีกฝ่ายเอ่ยปากพูด

"แล้วนายมานั่งตรงนี้ทำไม"

เขาถาม ร่างเล็กยกคิ้วก่อนจะตอบไปตามมารยาท

"ผม...นอนไม่หลับ พอดีอะไรหลายๆอย่างมันทำให้ผมคิดมากน่ะครับ"

เขาตอบ ก่อนจะหันมามองร่างสูง

"แล้วคุณล่ะครับ คุณฮิบาริ"

ร่างเล็กเอ่ยปาก ร่างสูงหรี่ตาลง

"ทำงานสินะครับ กรรมการคุมกฏเนี้ย ยุ่งยากเหมือนกันนะครับ"

ร่างเล็กตอบแทนก่อนจะตบที่ข้างๆตนเพื่อเป็นนัยๆว่าจะให้เขามานั่งด้วย ร่างสูงมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

ทั้งๆที่ตอนอยู่ที่โรงเรียนออกจะเอาแต่หลบเราอยู่เรื่อย แต่ทำไมวันนี้ถึงเรียกเราให้เข้าไปหา

เขาถอนหายใจก่อนจะหันหลังให้และกำลังจะเดินจากไป

"บ๊ายบายครับ คุณฮิบาริ"

ร่าเล็กเอ่ย ฮิบาริที่กำลังปีนบันไดลงชะงักเล็กน้อยก่อนจะปีนลงไป

...............................................................................................................................

รู้สึกเป็นห่วงจ้าบ้านั่นขึ้นมา ทำไมกันนะ???

กลัวกับคำพูดสุดท้าย

กลัวว่ามันจะฆ่าตัวตาย

กลัวว่าจะไม่มีรอยยิ้มทะเล้นๆนั้นให้เห็นอีก???

ช่างสิ....


.................................................................................................................................

เช้าวันต่อมา เป็นไปตามปกติ เหล่านักเรียน...ไม่สิ พวกสัตว์กินพืชชั้นต่ำทั้งหลายที่มานามิโมริช้าได้ถูกเขาลงโทษไปตามระเบียบ

แต่เมื่อเขาบอกบทลงโทษให้กับเหล่านักเรียนพวกนั้นแล้ว ทำไมคุซาคาเบะกับเจ้าพวกนั้นทำหน้าตกใจแปลกๆ

ไม่เข้าใจ..

"เอ่อ...คุณเคียวครับ"

คุซาคาเบะเรียกอย่างไม่ค่อยเกรงใจ ร่างสูงไม่ได้ตอบ แต่คนเรียกกลับพูดต่อ

"ทำไมวันนี้ดูแปลกๆล่ะครับ??"

นั่นทำให้เขาต้องขมวดคิ้วและหันไปถาม

"มีปัญหาอะไรรึไง"

และคำตอบของรองหัวหน้ากรรมการคุมกฏก็ทำเอาเขาแทบทรุด

"คุณเคียว...แต่ละคน คุณเคียวไม่ให้บทลงโทษแรงๆเลยนี่ครับ ทำไมกันล่ะ"

นั่นสิ...ทำไมกัน

แต่แล้วเสียงของคนน่ารำคาญก็เข้ามาสู่โสตประสาทจนทำให้เขาต้องหันไปมอง

"เฮ้ย!!! ไอ้กรรมการคุมกฏงี่เง่า!!!"

และร่างนั้นห่างจากเขาไม่ถึงสองช่วงแขนด้วยฤทธิ์ของทอนฟาที่ประดับอยู่บนท่อนแขนเรียวหากแต่แข็งแรง

"มีอะไร เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำ?"

เขาถามอย่างไม่สบอารมณ์นักก่อจะโดนเจ้าของเรือนผมสีควันบุหรี่ปัดทอนฟาออกไป

"แกเอาท่านรุ่นที่สิบไปไหน!!! บอกมานะ!!!"

รุ่นที่สิบ=สึนะ...

หายไป?!

ร่างสูงดันทอนฟาไว้ที่ปลายคางของคนตรงหน้าช้าๆแล้วถามอย่างเยือกเย็น

"เกิดอะไรขึ้น??"

และดันทอนฟาให้ชิดลำคอเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะโวยวาย

"บอกมา!!!"

ร่างสูงตะโกนอย่างกราดเกรี้ยวทำเอาโกคุเดระถึงกับขาสั่น

ไม่เคย...กลัวขนาดนี้...

คนๆนี้...เป็นใครกัน...?


ก่อนที่อีกฝ่ายจะบอกไปว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างสูงดึงทอนฟากลับแล้วเก็บไว้

"คุซาคาเบะ ลงโทษเจ้าหมอนี่ด้วย เดี๋ยวฉันจะไปตามหานักเรียนที่ชื่อซาวาดะ สึนะโยชิสักหน่อย"

ร่างสูงพูดแล้วเดินจากไป คุซาคาเบะตะเบ๊ะก่อนจะลากโกคุเดระไปลงโทษ

........................................................................................................................

ร่างสูงเดินไปหาร่างเล็กเสียทั่ว แต่ละที่ก็ไร้วี่แววของร่างเล็กจนเขาเริ่มที่จะลน

หายไปไหน??

ทันใดนั้น เขาก็มองขึ้นไปบนฟ้า ซึ่งมีสิ่งก่อสร้างร้างบังอยู่

ไม่อยู่...

เขาจึงเดินกลับไปที่บ้านของร่างเล็ก หากแต่เมื่อพบกับแม่ของเขาแล้วก็ต้องเกิดอาการลนลานมากกว่าเก่าเมื่อแม่ของร่างเล็กบอกว่า

"ซือคุงน่ะ ออกจากบ้านไปตั้งนานแล้วล่ะจ๊ะ"

เขารีบออกวิ่งกลับไปที่นามิโมริทันที

"โธ่เอ้ย!!"

เขาสบถเบาๆ เสียงกริ่งพักเที่ยงของโรงเรียนดังขึ้น ร่างสูงกลับรีบวิ่งเข้าไปอีก เพราะกลัวจะหาร่างเล็กไม่เจอ

ไม่รู้ทำไม...

วิ่งผ่านห้องหลายห้อง...

ตึกหลายชั้น...

ทุกสถานที่ในโรงเรียน...

แต่ก็ยังไม่เจอ...

"เอ๊ะ!!! จริงสิ..."

ยังมีที่นั่นอยู่นี่นา...

ดาดฟ้า...


เมื่อคิดได้ร่างสูงจึงออกวิ่งทันที

สายตาหลายคู่มองมาที่เขาเป็นตาเดียว

ก็จริง...กรรมการคุมกฏผู้เงียบขรึมกลับวิ่งหาอะไรบางอย่างอย่างกับคนบ้า...

แต่เขาก็ไม่สนใจเรื่องพวกนั้นกลับรีบวิ่งไปที่ดาดฟ้ามากขึ้นไปอีก

ประตูอยู่ข้างหน้าแล้ว ร่างสูงคิดแล้วเปิดประตูออก

ปึง!!!

"อ้าว...คุณอีกแล้วหรอครับ?"

เสียงเล็กที่คุ้นเคยเอ่ยถาม ร่างสูงเลิกคิ้ว

ตูวิ่งตามหาเอ็งทั้งเมือง แต่เอ็งกลับมานั่งสบายใจเฉิบบนดาดฟ้า??

เขานั่งอยู่ตรงของระเบียงอย่างไม่กลัวว่าจะตกลงไป ดวงตาเหมือนกับเมื่อคืนนั่นตอกย้ำเข้ามาในจิตใจ

"แกมาทำอะไรที่นี่"

ฮิบาริเอ่ยขึ้นก่อนที่จะได้รับความเงียบกลับมา

เวลาผ่านไปไม่นาน ร่างเล็กก็เอ่ยปาก

"มันน่าเบื่อนะครับ ที่ต้องทำอะไรซ้ำๆเหมือนทุกๆวัน...ทั้งเรียน ทั้งเพื่อนหน้าเดิมๆ ทั้งการใช้ชีวิตเดิมๆ ทั้งการแสดงออกของเพื่อนๆ..."

สึนะเอนตัวเล็กน้อย

"อยู่ที่นี่แล้วผมสบายใจน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก"

พูดอะไรไม่เข้าใจตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว...

"แกน่ะ ไปเรียนได้แล้ว..."

ก่อนจะเดินจากไป เมื่อกำลังก้าวพ้นธรณีประตู เขาหันมามองร่างเล็กแวบหนึ่ง

"บ๊ายบายครับ คุณฮิบาริ"

ปึง

...........................................................................................................................

เขาปิดประตูดาดฟ้า ไม่รู้ทำไม ถึงอยากที่จะเปิดประตูอีกครั้ง และลากเจ้าปลาทูน่ากลับห้องด้วยตัวเอง...

เป็นอะไรไปนะเรา??...

พอรู้ว่าเจ้านั่นอยู่ในโรงเรียนก็รู้สึก...

แปลกๆ

ทันใดนั้น เจ้าฮิเบิร์ดตัวแสบก็บินมานั่งบนหัวเขาอีกรอบ เขาสังเกตความผิดปกติได้อีกครั้งจึงให้มันมาเกาะนิ้วชี้ของเขาแทน

"มีอะไรฮึ..."

เขาถามเจ้าก้อนกลมสีทอง มันยิ้มแล้วพูดขึ้น

"ฮิบาริ...มีความสุข มีความสุข..."

เขาปาเจ้านกนั่นจนไปติดแบ๊บกับกำแพงแล้วเดินต่อด้วยใบหน้าร้อนผ่าว

ไม่ใช่มีความสุขเฟ้ย!!!

แต่มัน...

โล่งใจ...ต่างหาก...

เฮ้ย!!!!


.................................................................................................................................

และโดยที่เขาไม่รู้ตัวร่างเล็กก็เดินออกมาจากดาดฟ้า เขาหันไปมองฮิเบิร์ดที่น่าสงสารที่กำลังคลานทีละกระดึ๊บเพื่อไปหาฮิบาริ....

"น่าสงสารจังเนอะ..."

สึนะโยชิยิ้มน้อยๆก่อนจะช้อนเจ้าก้อนกลมสีเหลืองทองขึ้นมาและเดินต่อ

เมื่อกลับมาถึงห้อง เขาเอาเจ้านกเก็บไว้ใต้โต๊ะและสั่งให้มันอยู่ที่นั่น

"โกคุเดระคุง...ผมไม่เป็นอะไรหรอกนะ..."

สึนะโยชิหันไปบอกกับเจ้าของเรือนผมสีเงินที่โวยวายอะไรก็ไม่รู้ โดยที่เขาไม่รู้เรื่อง

"เฮ้อ...ดีแล้วล่ะครับ ผมก็นึกว่ารุ่นที่สิบจะเป็นอะไรไปซะอีก พอผมบอกกับเจ้ากรรมการคุมกฏบ้าบอนั่นนะ ว่าท่านรุ่นที่สิบหายไป เจ้านั่นก็รีบวิ่งไปเลยล่ะ นึกว่าจะโดนทำร้ายแล้วซะอีก ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ??"

ร่างเล็กชะงักเมื่อพูดถึง'กรรมการคุมกฏ' ทำเอาใจของเขากระตุกวูบ...

"อือ...ผมไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ได้โดนทำร้ายที่ไหนเลย เห็นไหม?"

สึนะโยชิพูดแล้วหมุนตัวให้ดู

"ดีแล้วล่ะครับ...เฮ้อ...โล่งอก"

โกคุเดระ ฮายาโตะถอนหายใจโดยไม่ได้สังเกตุว่าสีหน้าของสึนะโยชิได้เปลี่ยนไป หากแต่เจ้าของเรือนผมสีดำที่ยุ่งเหยิงดั่งสนามหญ้าเกิดเห็นเข้าและกำลังอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง

"อ่า...เอ่อ...สึนะ..."

สึนะโยชิที่โดนเรียกหันไปมองก่อนจะรู้ตัว เขายิ้มเศร้าๆส่งไปให้แล้วเอานิ้วชี้ขึ้นมาจรดที่ริมฝีปากของตัวเอง

"ชี่..."

เพื่อเป็นนัยว่า ให้เงียบซะ

ยามาโมโตะ ทาเคชิเห็นดังนั้นจึงสะดุ้งเล็กน้อย หากแต่คนผมสีเงินที่ได้ยิน ได้เห็นกริยาท่าทางของทาเคชิจึงเดินเข้าไปหาเรื่อง

"อะไร มีปัญหากับรุ่นที่สิบรึไง"

ทาเคชิยกมือทั้งสองขึ้นกั้นไว้ก่อนที่จะยิ้มทะเล้น

"ไม่มีหรอก...แค่แก้มของสึนะมีอะไรติดก็ไม่รู้"

ไหลได้เนียนมาก...ยามาโมโตะคุง...

ก่อนที่เจ้าของสมยานาม ปลาหมึกจะหันไปเขี่ยให้ แต่ทว่า ไม่ว่าจะมองซอกไหน ก็ไม่เจอ ไอ้ อะไรก็ไม่รู้ ที่ติดแก้มของสึนะอยู่

ทำให้เขาหันไปแยกเขี้ยวใส่ทาเคชิอีกครั้ง

"มันน่าจะหลุดไปแล้วล่ะ..."

เขายิ้มแล้วเดินกลับไปนั่งโต๊ะของตัวเองเมื่ออาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามา...

ใช่...ไม่ได้ถูกทำร้ายทางร่างกายหรอก...

แต่จิตใจน่ะ...มันแหลกละเอียดจนไม่เหลือแม้แต่เศษผงแล้ว...


......................................................................................................................

ร่างสูงกำลังนั่งเอนกายพิงกับพนักเก้าอี้ หนังสือถูกวางบนใบหน้าเพื่อแสดงให้เห็นว่า หลับแล้ว แต่ทว่า จริงๆแล้วใบหน้าภายใต้หน้าหนังสือนั้นกำลังครุ่นคิด

ทั้งๆที่คุยกันไม่กี่คำ...

แต่ทำไม...หัวใจของเรามันถึง...

"ฮิเบิร์ดล่ะ??"

เขารำพึงออกมาก่อนจะนึกได้

เราปามันจนติดกำแพงนี่เนอะ...

ช่างเถอะ เดี๋ยวมันก็กลับมาเองนั่นแหละ...

ก่อนที่เขาจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

เสียงกริ่งของโรงเรียนหลังเลิกเรียนดังขึ้น เรียกให้คนที่กำลังหลับลืมตาตื่น


หนังสือสีแดงเล่มหนาถูกวางไว้บนโต๊ะก่อนที่คนร่างสูงจะลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปทั้งๆอย่างนั้น

"คุซาคาเบะ...วันนี้เป็นยังไงบ้าง..."

แปลกใจที่คนที่ตนเรียกไม่ขานตอบ เมื่อเห็นได้ถนัดก็ไม่เห็นคนที่ตนเรียกอยู่ข้างหน้า...

ไปทำงานสินะ...

เขาถอนหายใจก่อนจะเดินไปเปิดประตูออกจากห้อง

"อืม...เมินผมอย่างนั้น...มันไม่ดีเลยนะครับ คุณฮิบาริ..."

เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นจากข้างๆเขา เมื่อหันไปดูก็พบกับเจ้าของเรือนผมสีเกาลัดนั่งไขว่ห้างบนโซฟามองเขาด้วยดวงตาไร้ความรู้สึก

"ก็แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายล่ะ...เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำ"

ร่างสูงตอบกลับ คนร่างเล็กมีท่าทีเริ่มฉุน

"ผมชื่อสึนะโยชิ..."

ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบจนคนตัวสูงแปลกใจ

"ก็แล้วยังไง...ในเมื่อก็ไม่มีใครชอบเรียกผมว่าฮิบาริอยู่แล้วนี่"
"แต่ผมเรียก..."

คนร่างเล็กพูดดักคอทำให้คนตัวสูงชะงัก

รอบตัวทั้งสองเต็มไปด้วยความเงียบก่อนที่คนตัวเล็กจะลุกจากโซฟาหนังสีดำแล้วจัดเสื้อของตนให้เรียบร้อยก่อนจะเดินมายืนประจันหน้ากับฮิบาริอย่างไม่เกรงกลัว

"ผมแค่จะเอาฮิเบิร์ดมาคืน...มันเดินไม่ได้ บินก็ไม่ได้ รีบๆพามันไปหาสัตวแพทย์เถอะครับ"

ก่อนจะล้วงเอาเจ้าก้อนกลมสีทองในกระเป๋าถือของตนเองให้

คนร่างสูงจ้องมองฮิเบิร์ดครู่หนึ่งก่อนจะรับมันมา ทว่าระหว่างรับมานั้น มือของเขาก็ไปโดนมือนุ่มของคนตัวเล็กเข้าอย่างจังจนทั้งสองหน้าแดง คนตัวสูงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะถาก

"ถ้าเป็นนกของฉัน มันก็ต้องทนได้ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก"

ทำให้คนตัวเล็กเคืองอย่างรุนแรง เขากระทืบเท้าดังปึงแล้วตะคอกใส่ร่างสูง

"มันเป็นนกนะครับ เป็นสิ่งมีชีวิต!!! มันก็บาดเจ็บเป็นเหมือนกัน มันจะขาหรือปีกหักก็ไม่รู้...คนอย่างคุณมันจะมาเข้าใจอะไรเล่า รีบๆเอามันไปให้สัตวแพทย์ แล้วรักษามันซะ!!!! คุณฮิบาริบ้าที่สุด!!!!!"

ก่อนที่ร่างเล็กจะกระทืบเท้าปึงปังออกไป คนตัวสูงยังอยู่ตรงนั้น แปลกใจกับพฤติกรรมแปลกๆของคนตัวเล็ก ที่รุนแรงกว่าพายุ

"ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนายสักหน่อยนี่"

เขาพูดปลอบตัวเองแล้วเดินออกจากห้อง

...................................................................................................................................................

ดวงตาสีรัตติกาลมองไปทางคลีนิคสัตวแพทย์ที่อยู่แถวๆทางกลับบ้านของเขาอย่างไม่ค่อยสนใจ หากแต่...

ภาพที่เขาทะเลาะกับเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลนั้นยังไม่สามารถสลัดอกไปจากหัวได้

เขามองฮิเบิร์ดในสภาพโทรมที่อยู่บนฝ่ามือของเขาก่อนจะถอนหายใจ

"ถ้าฉันพานายไปรักษา...ฉันคงจะลืมภาพพวกนั้นได้สินะ..."

ฮิบาริพูดลอยๆทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว ว่าจะไม่มีคำตอบกลับมา

ก่อนจะเดินเข้าไปในคลีนิคนั้นอย่างไม่สบอารมณ์...

.........................................................................................................................................................

อีกแล้ว...

เขามายืนหยุดที่สถานที่ก่อสร้างร้างนั้นอีกแล้ว...

ทว่า...ครั้งนี้กลับไม่มีเงาของคนตัวเล็กที่เขาเพิ่งทะเลาะด้วย

แต่เขาก็เดินเข้าไป...

ผ่านที่เดิมๆ...จนมาถึงดาดฟ้า...

คนที่เขาไม่อยากพบ...นั่งอยู่ที่เดิม...

ทั้งๆที่...เมื่อกี้ไม่มีใครอยู่แท้ๆ...

"คุณอีกแล้ว...คุณฮิบาริ..."

ร่าเล็กเอ่ยเสียงห้วน เขาไม่ได้หันมามองฮิบาริเลยแม้แต่หางตา

"รู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน..."

ฮิบาริพูดแล้วถอนหายใจ ทั้งๆที่อุตส่าห์จะไม่ยุ่งด้วยแล้วแท้ๆเชียว

"เสียงฝีเท้าของคุณ...จังหวะการหายใจ...แม้กระทั่งเสียงหัวใจของคุณ ไม่ว่ามันจะเบาแค่ไหน...ผมก็ได้ยิน"

คนตรงหน้าหันมามองเขาเป็นครั้งแรก...ดวงตาสีเปลือกไม้แดงอย่างกับคนเพิ่งผ่านสมรภูมิแก๊สน้ำตามายังไงยังงั้น

"นี่หรือว่านาย...ร้องไห้??"

ทำไมเสียงของเราถึงต้องดูเป็นห่วงขนาดนี้ด้วย??

"ตั้งแต่ตอนนั้น...แล้วล่ะ..."

แล้วทำไมในอกของฉันถึงรู้สึกอึดอัดแบบนี้??


"..."

ไม่สามารถพูดอะไรได้เลย...ในหัวมันโล่งไปหมด...

"คุณคงสะใจสินะครับ...ที่ทำให้ผมร้องไห้ได้ขนาดนี้"

อย่านะ...ขอร้องล่ะ...อย่าพูดแบบนั้นเลย...

"ป..เปล่านะ..."

พูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิวราวกับจะให้มันหายไปพร้อมกับสายลมที่พัดผ่าน

"สนุกมากสินะครับ...ที่เยียบย่ำความรู้สึกของผม"

คนตัวเล็กยังพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

"ไม่ใช่..."

ทำไมถึงไม่สามารถพูดด้วยน้ำเสียงแบบปกติได้?

"มีความสุขสินะครับ..."
"ก็บอกว่าไม่ใช่ไง เพราะงั้นหุบปากได้แล้ว ซาวาดะ!!!!"

เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด ทั้งๆที่...

ไม่ได้ตั้งใจให้น้ำเสียงมันออกมาเป็นแบบนั้นแท้ๆ

ทำไมกัน...

บรรยากาศรอบตัวของท้งคู่เต็มไปด้วยความเงียบและอึดอัด...คนตัวเล็กยังจ้องหน้าเขาด้วยความตกใจ คนร่างสูงก็ตกใจเช่นกันที่เผลอให้น้ำเสียงแบบนั้น

"เอ่อ...ฉัน..."

รวบรวมความกล้าออกไปสิ...บอกไป...



ว่าขอโทษ


"ผมสงสัยมานานแล้วล่ะ...อยากถามคุณให้รู้เรื่อง...ตั้งนานแล้ว"

คนตัวเล็กเอ่ยแทรก ใบหน้าของเขาแดงเรื่อ...

สายลมเย็นๆพัดผ่านทำให้ใบไม้ที่ปลิวมาตามลมปลิวมารอบๆพวกเขา สร้างบรรยากาศได้เป็นอย่างดี

"ว่าคุณฮิบาริ..."

คนตัวสูงกลืนน้ำลายที่เริ่มเหนียวให้ลงคอก่อนจะฟังคำถามของคนตรงหน้า

"คิดยังไงกับผมกันแน่..."

.....................................................................................................................................................

ทั้งสองค้างไปชั่วขณะ แต่ละคนต่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินและพูดออกไป

"เอ่อ...คือ...ไม่ต้องตอบก็ได้นะครับ ผมก็ไม่ได้อยากรู้มากมายขนาดนั้น..."
"นายมันน่ารำคาญ...ทั้งบอบบางและน่าหงุดหงิด..."

คำพูดที่ออกจากปากของคนร่างสูงทำเอาร่างเล็กสะอึก...ก่อนจะหรี่ตาลง

"ซึ่งพูดง่ายๆก็คือ..."

คนตัวเล็กเอ่ยแทรกอีกครั้ง คนร่างสูงเบ้ปาก

"...แต่ถึงจะน่าหงุดหงิด...แต่นายก็น่าทนุถนอม..."

คำตอบที่ได้มาอย่างผิดคาดทำให้ร่างเล็กต้องเงยหน้าขึ้นไปมองคนร่างสูงก่อนจะยิ้มบางๆและมีน้ำตาคลอเบ้า

"แล้วนายร้องไห้ทำไม..."

ฮิบาริเอ่ยถาม

ฉันไม่อาจสนใจ...

"คือผม...ดีใจ...มั้งนะ"

ถ้อยคำที่ฉันพูดออกมาต่อไปนี้...

"ดีแล้วล่ะ..."

มันมาจากหัวใจของฉันทั้งสิ้น...


"งั้น ผมกับคุณก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะครับ..."

คนร่างเล็กยิ้มร่าและรีบลุกขึ้นไปดึงฮิบาริให้มานั่งด้วยกัน

"อืม..."

คนร่างสูงยิ้มบางๆให้ คนตัวเล็กรีบปิดซ่อนใบหน้าของเขาทันที

"งั้นช่วยเรียกผมว่า สึนะ หน่อยสิครับ"

เล่นเอาพ่อหนุ่มทอนฟาหน้าแดงทันที

"เอ่อ...เรื่องนั้นช่างเหอะ...ว่าแต่ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ"

ฮิบาริถามก่อนจะพิจารณารูปร่างหน้าตาของคนร่างเล็ก

ตัวก็เล็ก ผมก็ฟูแต่มันกลับนุ่มนิ่มอย่างน่าเหลือเชื่อ ใบหน้าก็หวานราวกับผู้หญิง อันที่จริงผู้หญิงน่าจะก้มกราบให้เลยก็ได้ ทั้งแขนเล็กๆนั่นมันจะเหมือนจะหุ้มกระดูกอยู่แล้ว

ซึ่งประมวลผลได้เลย...ว่าถ้าไปเจอพวกนักเลงเจ้าถิ่นที่หื่นๆน่ะโดนจับกดแน่นอน(หมายถึงตัวเองใช่มะ คุณท่านฮิ)

"เอ...ผมนึกว่าบอกไปแล้วซะอีก...ผมนอนไม่หลับน่ะ..."

คนตัวเล็กอธิบายก่อนจะเอนตัวพิงคนตัวสูงกว่า

"นายไม่กลัวว่าตัวเองจะได้รับอันตรายเลยรึไง?"

ฮิบาริพูดแล้วเอนหัวให้คนตัวเล็กซบตัวเองได้ถนัด

"ก็ถ้าผมเป็นอะไรไป...ฮิบาริก็จะมาช่วยผมไม่ใช่หรอครับ"

สึนะโยชิตอบแบบมั่นใจทำเอาคนที่ถูกพูดถึงหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก

"อืม..."

เพื่อนคนแรก...และคนเดียวของฉัน...

ที่ฉันจะต้องปกป้องให้ได้...

เพื่อนในยามค่ำคืนลับ...

ของฉัน

...............................................................................................................................................

เช้าวันต่อมา...

ฮิบาริยังยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน รอมานานแล้ว ทว่าไม่ว่าจะรอนานเท่าไหร่ คนตัวเล็กก็ไม่ยอมมาหาสักที

"ทั้งๆที่นัดกันไว้แล้วแท้ๆ"

คนตัวสูงพูด เหล่าคนที่ได้ยินสะดุ้งโหยงกันเป็นแถบ

อย่างฮิบาริ เคียวยะ มีคนนัดด้วยอ่ะ??

"คุณเคียวครับ!! คุณเคียว!!"

คุซาคาเบะเรียกฮิบาริอย่างรีบเร่ง ดูเหมือนเขาจะเพิ่งวิ่งมาจากบ้านนะเนี้ย

"มีอะไร..."
"เมื่อกี้ผมเห็นนักเรียนของนามิโมริโดนพวกโรงเรียนอื่นจับตัวไปครับ..."

เอาแล้วไงคุณท่าน...แล้วผมจะเลือกอะไรล่ะครับ ระหว่างสึนะกับงานเนี้ย...

"แล้วนายรู้จักมั้ย ว่าคนๆนั้นเป็นใคร"

ฮิบาริถาม ถ้ามันเป็นคนที่ไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่ก็ให้พวกกรรมการคุมกฏคนอื่นไปก็ได้

"ครับ แต่ผมไม่รู้ชื่อ เขามีผมสีน้ำตาลฟูๆตัวเล็กๆแล้วก็หน้าเหมือนผู้หญิงน่ะครับ"

สิ้นคำพูด ทอนฟางามๆก็ถูกชักออกมาจากกระเป๋าทันที

"ที่ไหน!!?"
"แถวๆซอย6น่ะครับ พวกมันมีมากเกิน ผมคนเดียวไม่ไหวหรอก"

ก่อนที่คนร่างสูงจะรีบวิ่งไปทันที...

ขออย่าให้เป็นอะไรเลยนะ...

ขอล่ะ...

สึนะ...

...........................................................................................................................................................

สภาพของสึนะที่เขาเห็น...คือ สึนะโยชิกำลังโดนลวนลาม เสื้อผ้าถูกถอดไปกองที่ปลายเท้า

ก่อนที่เหล่าผู้กระทำจะรับรู้ถึงอาคันตุกะที่ได้มาเยือนแบบไม่ได้รับเชิญ...

พวกมัน...ก็โดนฮิบาริลงทัณฑ์...

"พวกแกนี่มันสวะชัดๆ รังแกคนตัวเล็กๆที่ไม่มีทางสู้งั้นเรอะ...เหอะ..."

ฮิบาริพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันก่อนจะเดินไปหาสึนะโยชิที่อยู่ในสภาพวาบหวิว

ดวงหน้าที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยหยดเหงื่อ ดวงตาหวานเยิ้มราวกับจะเชิญชวนด้วยหยาดน้ำตา หน้าท้องแบนราบที่เหมือนสตรีเพศและผิวขาวๆนั้นทำเอาคนตัวสูงทำอะไรไม่ถูก

เขารีบพยุงคนตัวเล็กขึ้นแล้วใส่เสื้อแบบลวกๆให้

"ขอโทษนะ...ครับ...แฮก...ที่ผม...ฮึก ไปไม่ทัน"
"เจ้าบ้าเอ๊ย ห่วงตัวเองก่อนเหอะ"

คนตัวสูงอุ้มสึนะอย่างเบามือด้วยท่าเจ้าสาว เสื้อคลุมของเขาตอนนี้ก็คลุมตัวของสึนะเรียบร้อยแล้ว

"คิก...คุณฮิบาริตัวใหญ่จัง...อุ่นด้วย"

สึนะเพ้อออกมา

"พูดอะไรน่ะ ทำไมนายชอบทำให้เป็นห่วงนักนะ..."

ฮิบาริพูดแล้วรีบวิ่งออกมา

"ห่วง...หรอ..."

สึนะทวนคำก่อนจะก้มหน้างุด

"ให้ตายสิ...เกือบแย่แน่ะ ทำไมนายถึงเป็นศูนย์รวมของพวกโรคจิตไปได้นะ..."

ฮิบาริพูดก่อนจะวางสึนะให้นั่งที่ม้านั่งที่ใกล้ๆกับบ่อน้ำลับที่เขารู้จัก

"..."

สึนะไม่ได้ตอบอะไร หากแต่เขาเอาแต่ก้มหน้างุด

"เป็นอะไรรึเปล่า..."

ฮิบาริเอ่ยถามแล้วก้มลงไปดูใกล้ๆ คนตัวเล็กส่ายหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

และนั่นทำให้ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน...

ใบหน้าของฮิบาริตกตะลึงเป็นอย่างมากเขามองคนตัวเล็กที่หลับตาพริ้มและรับสัมผัสนั้นอย่างไม่เข้าใจ
แต่เขาก็กุมท้ายทองของคนตัวเล็กและดันเข้ามาใกล้ๆจะได้จูบถนัดก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของคนตัวเล็ก

เหมือนเวลามันผ่านไปช้ามาก ทั้งสองรับรสซึ่งกันและกัน มันมีทั้งอบอุ่น นุ่มลึก เร่าร้อน และอ่อนโยน

ก่อนที่คนตัวสูงจะผละออก

"สึนะ..."

ชายหนุ่มพูดอะไรไม่ออก หากแต่เสียงของร่างเล็กที่แทรกมานั้นทำเอาเขาอึ้ง

"ผมรักคุณครับ คุณฮิบาริ..."

..............................................................................................................

คำพูดที่ออกมาจากปากของร่างบางทำเอาเขาค้างไปชั่วขณะ...

รอบๆตัวเกิดอะไรขึ้นไม่สามารถอธิบายได้ รู้แต่เพียงว่า คนตรงหน้ากำลังบอกรักเขาเพียงเท่านั้น...

"ขอบคุณที่ฟังนะครับ"

สึนะโยชิลุกขึ้นแล้วก้มหัวให้ก่อนจะเดินจากไป ทว่าแขนแกร่งของชายหนุ่มข้างหลังก็กระชากกลับไปตามเดิม เด็กหนุ่มถูกกระชากกลับไปในอ้อมแขนแกร่งทำเอาหน้าแดงซ่าน

"ฉันยังไม่ได้บอก...ให้นายไป..."

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาถึงทำแบบนี้ เขาก็งงอยู่เหมือนกัน...ทำไมต้องรั้งไว้??

"ต...แต่ผมจะไปแล้วนี่...แล้วทำไมคุณฮิบาริจะต้องมา..."
"เคียวยะ..."

เอ๋???

คนตัวเล็กเบิกตากว้างก่อนจะหันไปมองคนตัวสูงที่โอบตนอยู่

"ท...ทำไม??"
"เรียกฉันว่าเคียวยะ...ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...นายจะเป็นเพียงคนเดียว...ที่ได้เรียกชื่อของฉัน..."

ฮิบาริพูดขัด

"ต...แต่คุณฮิบาริ...อุ๊บ!!"

เสียงเล็กขาดหายเนื่องจากริมฝีปากของร่างสูงก้มลงมาประกบปากของเขาจจากข้างหลังพร้อมกับส่งลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากบาง ลิ้มรสชาติหวานละมุนอย่างกระหาย ก่อนจะถอนออกมาอย่างเสียดายนิดๆ

"ถ้าเรียกฉันว่าฮิบาริอีก..."

ชายหนุ่มเชยคางร่างเล็กขึ้นให้หันมามองหน้าของตน

"ฉันจะลงโทษนายแบบเมื่อกี้ ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน...และทำอะไรอยู่"

คนตัวสูงเผยรอยยิ้ม...

รอยยิ้มที่สึนะโยชิ จะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต

"และอีกอย่าง..."

คนตัวสูงก้มลงไปข้างๆหูของร่างบางก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างไป

คนตัวเล็กเมื่อฟังจบก็เบิกตากว้าง รีบหันมามองคนตัวสูงทั้งน้ำตาและโผกอดร่างสูงไว้






ฉันรักนายนะ...

เจ้าสัตว์กินพืชของฉัน...







.........................................................................................................................................................

เช้าวันต่อมา...ข่าวพาดพิงถึงหัวหน้ากรรมการคุมกฏของนามิโมริและเจ้าห่วยสึนะได้แพร่กระฉ่อนไปทั่วโรงเรียน...ไม่สิ...แทบจะทั้งเมืองเลยมากกว่า

ทั้งสองเดินมาโรงเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน...และทำกิจกรรมต่างๆด้วยกันจนเป็นที่น่าอิจฉาแก่สาวๆในโรงเรียนและละแวกใกล้เคียงอีกมาก

"นี่ๆ จริงหรอ...ที่พวกนั้นคบกันอยู่..."

"ไม่จริง ท่านฮิบาริของฉัน ฮึกๆ"

"นี่ แล้วไปลงเอยกันตอนไหนล่ะนั่น"

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันครับเนีย???"

เสียงนี้ดังระงมมาจากรอบๆตัวของทั้งสอง ทุกๆที่ ที่พวกเขาเดินๆไปด้วยกัน ทุกๆครั้งที่เกิดเหตุการณ์ชวนจิ้นขึ้น และอื่นๆ...(ไปเติมเอาเอง=///=)

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่กระชับมือที่จับคนตัวเล็กกว่าให้แน่นขึ้นเพื่อให้คนตัวเล็กสบายใจ

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ฉันจะปกป้องนายเอง..."

คนตัวสูงเอ่ยคำพูดอมตะออกมาอย่างไม่อายชาวประชาชีราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าพวกเขารักกันแค่ไหน

"ตลอดไป..."

............................................................................................................................................

END...

เอาล่ะ ไหนๆก็ไหนๆก็จบแล้ว ขอกรี๊ดทีเหอะ....

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ขอขอบคุณทุกๆท่านที่ให้การสนับสนุนในการเขียนฟิคนี้ และขอขอบคุณผู้อ่านทุกๆท่านทีอุตส่าห์คลิกเข้ามาอ่านนะคะ...

แมวรับรองค่ะ ว่าผลงานชิ้นต่อไปแมวจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน แล้วก็

แมวลบเปอร์เซนต์ออกแล้วนะคะ

Thank you very much...

ผลงานอื่นๆ ของ Onlyeye_Neko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

34 ความคิดเห็น

  1. #34 SUGA19
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 01:57
    อ่านช่วงแรกๆ เราก็คิดว่า มีใครมันเตี้ยกว่าฮิบาริอีก?(ไม่ได้ว่าท่านเคียวเตี้ยจริงๆนะ^^) นอกจากสึนะ(เท่าที่จำได้และคิดออก555) อืม...สึนะสินะ อ่านไปๆ สึนะจริงๆด้วย55555
    #34
    0
  2. วันที่ 11 มกราคม 2560 / 11:30
    ชอบม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก รักเลยเรื่องเนี่ย^-^
    #33
    0
  3. #32 Taew_RINO
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 17:46
    ไม่ได้ชอบนะฟิคนี้นะ แต่รักเลยยย!!!! #โดนตบ

    ตอนแรกนึกว่าเป็นฟิคดราม่า 55
    #32
    0
  4. #31 Nana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 21:14
    ท่านฮิด้านไปป่ะ//โดนเสย เป็นฟิคที่น่ารักมากค่ะ อยากจะกรี๊ด อร๊ายยยย >///<
    #31
    0
  5. #30 beenoy
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 18:31
    ชอบมากค่ะขอกรี๊ดทีเถอะค่ะ
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด>///////////<
    #30
    0
  6. #29 จากคนที่รัก 1827 มาก
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 21:25
    ตอนแรกก็นึกว่าสึนะจะฆ่าตัวตาซะอีก

    อันที่จริงตอนแรกเขาเกือบร้องไห้ไปแล้ว
    #29
    0
  7. #28 จากคนที่รัก 1827 มาก
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 21:23
    ตอนแรกก็นึกว่าสึนะจะฆ่าตัวตาซะอีก

    อันที่จริงตอนแรกเขาเกือบร้องไห้ไปแล้ว
    #28
    0
  8. วันที่ 10 เมษายน 2556 / 23:44
    ชอบมากๆๆๆๆๆ สนุกมากๆเลยค่ะ
    #27
    0
  9. วันที่ 10 เมษายน 2556 / 23:42
    ชอบมากๆๆๆๆๆ
    สนุกมากๆเลยค่ะ
    #26
    0
  10. วันที่ 10 มกราคม 2556 / 17:42
    อ๊ายยยย !!! เขินง่ะ >////<



    ทำไมท่านฮิกลายเป็นผู้ชายอบอุ่นไปได้ล่ะเนี่ยยย



    อิจฉาซื่อคุงอ่ะ !!!
    #25
    0
  11. #24 Alice
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 04:03
    แอร๊ยยยยยยยย เขินนนนนนน =,.=/////

    ขอบคุณมากค่าา >
    #24
    0
  12. วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 15:19
    สนุกมากค่ะ อยากกรี๊ดดังๆ>////<
    #23
    0
  13. วันที่ 28 กรกฎาคม 2555 / 18:09
    สนุกมากๆเลยคะ
    #22
    0
  14. #21 wan
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:37
    สนุกมากเลยฮะ ถ้ามีต่ออีกภาคคงจะดีไม่น้อย ^^
    #21
    0
  15. วันที่ 19 มกราคม 2555 / 16:17
     ขอกริ๊ดด้วยคนค่ะ !! โดน โดนมาก โดนใจสุดๆ > <
    แอบเสียดายสึนะเวอร์ชั่นมืดมน
    นึว่าจะทำตัวลึกลับเหมือนผี (เฮ้ยตรูคิดเข้าไปได้ไงวะเนี้ย!)
    #20
    0
  16. #19 bloodysun
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 09:13
    สนุกสุดๆ
    #19
    0
  17. วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 20:39
     น่ารักอ่าาา
    #18
    0
  18. #17 JJ_cooL
    วันที่ 12 ธันวาคม 2554 / 18:37
    ชอบมากกกกก
    #17
    0
  19. #16 OmeLet"VP
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 17:55
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!
    เจ๊แมว!

    ....ค้างอะ!!!!!!....
    #16
    0
  20. #15 poo
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2554 / 19:54
    สามคำเลย:น่ารักอ่ะ>////
    #15
    0
  21. วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 23:57

    ชอบๆๆๆ>< ตอนแรกๆเหมือนจะเศร้าพอ ตอนท้ายหวานซะงั้น
    ชอบค่ะน่ารักมากเลย^w^

    #14
    0
  22. #13 ...
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 00:16
    ตาคุณฮิ สีดำมั้งคะ ส่วนตาทูน่า สีน้ำตาล
    #13
    0
  23. วันที่ 12 สิงหาคม 2554 / 16:19
    >< ชอบอ่ะ
    #12
    0
  24. วันที่ 12 สิงหาคม 2554 / 15:01

    เอ ต่อเเล้วกัน

    #11
    0
  25. #10 Namoing
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 19:03
    ค้างเจ้าค่ะ อัพด่วน
    #10
    0