คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Zootopia [Nick x Judy]

โดย Onlyeye_Neko

เมื่อจูดี้มีปัญหา มีหรือที่คู่หูดูโอ้อย่างนิคจะไม่สงสัย!?

ยอดวิวรวม

880

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


880

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


43
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 มี.ค. 59 / 15:34 น.
นิยาย Fic Zootopia [Nick x Judy] Fic Zootopia [Nick x Judy] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 มี.ค. 59 / 15:34


Fic Zootopia [Nick x Judy]

เจ้าหน้าที่จูดี้ ฮอปป์ กำลังมีปัญหา

เขาสังเกตได้ เธอเริ่มพะวงอะไรบางอย่างมาได้สองสามอาทิตย์แล้ว ดูเหมือนจะเกี่ยวกับตัวเขาด้วยเขาถึงมักจะได้ยินเธอพูดชื่อเขาเวลาที่เธอคุยกับตัวเองบ่อยๆ

และนั่นทำให้เจ้าหน้าที่ นิโคลัส ไวล์ ต้องทำการสืบสวนเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน





"จูดี้ เราไปเข้าเวรกันเหอะ!" จิ้งจอกหนุ่มเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังเคาะประตูห้องทำงานของ จูดี้ ฮอปป์อย่างรัวๆเหมือนที่เธอชอบทำ พักนี้เธอมักจะมาพักผ่อนที่สำนักงานแทนห้องพักเนื่องจากปัญหาเพื่อนข้างห้อง

"จูดี้ หลับอยู่ป่ะเนี้ย?" เขาส่องเข้าไปดูระหว่างลูกบิดประตูแต่เขาก็ไม่พบอะไรจึงลองบิกลูกบิดเข้าไปดู

จูดี้ ฮอปป์ กำลังหลับอยู่...ดูเหมือนคดีที่ได้รับเมื่อวานจะทำให้เธอเหนื่อยมากๆจนแม้แต่เสียงเคาะประตูก็ไม่ได้ยิน

"ยัยกระต่ายขี้เซา เดี๋ยวเต่าก็แซงหน้าไปหรอก" เขากล่าวด้วยความขบขันก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะของเธอ

จูดี้หลับเป็นตายเลยทีเดียว เธอฟุบนอนกับโต๊ะและหายใจเข้าออกเสียงดังกว่าปกติ อาจจะเพราะฟุบกับโต๊ะจึงหายใจยาก หรือเพราะควบคุมตัวเองตอนหลับไม่ได้ก็ตามที

นิคเท้าคางรอ นี่มันห้านาทีแล้วที่เขานั่งจ้องเธอหลังจากเดินเข้ามาในห้อง ขนาดเอาขนนกบนโต๊ะของเธอก่อกวนเธอยังไม่ตื่นเลย

นิคทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ดูเหมือนงานที่ได้รับมอบหมายจะล่าช้าลงไปแล้วล่ะ เขาลองมองไปรอบๆห้อง และในที่สุดก็มองเห็นเอกสารกองโตที่วางอยู่บนพื้น ดูเหมือนจูดี้จะทำเสร็จและงีบลงไป แต่กลับกลายเป็นหลังจริงจังซะได้

"โหมงานอะไรของเธอขนาดนั้นนะเนี้ย แครอท"

เขายิ้มออกมาก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าห้อง

ทำคนเดียวก็ได้ว้า~

"อือ..." และทันทีที่จับลูกบิด กระต่ายสาวก็ส่งเสียงครางออกมาแล้วค่อยๆลุกขึ้นบิดขี้เกียจ จิ้งจอกหนุ่มหัวเราะให้ตัวเองเบาๆที่ไม่สามารถหนีกระต่ายตัวนี้ได้สักที "นิค?"

"อา ใช่ ฉันเองแหละแครอท" เขาหันมายิ้มให้ก่อนจะแสร้งทำเป็นว่าตัวเองเพิ่งเดินเข้ามาไม่นาน "สารวัตรโบโกให้เราออกไปเข้าเวรตอนห้าโมงได้แล้วน่ะ"

จูดี้วางหัวของเธอไว้บนมือที่เท้ากับโต๊ะ ดูเหมือนเพราะว่ามาหลับในช่วงนี้จะทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยนะเนี้ย นิคคิดพลางเดินไปหยิบขวดน้ำในตู้เย็นมาเปิดให้กระต่ายน้อน

"แล้วตอนนี้...กี่โมง"

นิคปิดฝา

"ห้าโมงสิบแล้ว" เขาวางแก้วน้ำให้เธอบนโต๊ะ จูดี้หยิบแก้วขึ้นก่อนจะเงยหน้ามองนิคด้วยแววตาเบลอๆ

"งั้นก็ผ่านมาสิบนาทีแล้วน่ะสิ?"
"ใช่แล้วล่ะ"

จูดี้ยกน้ำเย็นๆดื่มหลังจากที่นิคตอบรับ และเธอก็วางแก้วลงเมื่อดื่มหมด

"...." นิคก้มมองดูกระต่ายน้อยที่ไม่มีทีท่าใดๆ ปกติเธอต้องระริกระรี้วิ่งไปแล...

"สายสิบนาทีแล้ว!!!!!!!?"

และเป็นนิคที่ตกใจเสียงโวยวายของเธอถอยพรืดไปติดกับตู้เก็บเอกสาร เขามองดูจูดี้ที่เริ่มวิ่งไปมาเพื่อหายูนิฟอร์มของเธอและของสำหรับเข้าเวรจ้าละหวั่นพลางโวยวายว่าสายแล้วๆ

อา...ฉันน่าจะปลุกเธอแต่แรกแฮะ...

นิคอมยิ้มแล้วเดินไปรอที่หน้าประตูเนื่องจากไม่อยากเห็นกระต่ายสาวเปลี่ยนชุดต่อหน้า

ไม่นานนักจูดี้ก็โผล่หัวที่ปกคลุมด้วยขนฟูๆและมีหูยาวๆทรงขนมปังฝรั่งเศสเด้งบนหัวออกมาจากห้อง

"ทำไมนายไม่มาหาฉันตั้งแต่แรกล่ะ!?"

เธอโวยวายก่อนจะลดหูลงและสวมหมวกตำรวจแทน นิคที่เดินตามเลิกคิ้วนิดหน่อยก่อนจะหยิบหมวกของตัวเองมาสวมบ้าง

"ฉันเผลอนั่งร้านกาแฟนานเกินไปน่ะ ขอโทษทีนะแครอท"

นิคโกหกคำโต ความจริงแล้วเขาเพิ่งไปรายงานเกี่ยวกับคดีอื่นๆกับสารวัตรโบโกอยู่ต่างหาก กว่าจะเสร็จก็ปาไปสี่โมงกว่าแล้ว

"โอยยย ใช้ไม่ได้เลย!" จูดี้บ่นงืมงำอย่างหัวเสีย กระต่ายสาวตัวน้อยจ้ำอ้าวไปยังรถประจำตัวของพวกเขาแล้วขึ้นทางที่นั่งคนขับ "เร็วๆสิ! เราสายแล้วนะ!"

"คร้าบๆ ทราบแล้วครับเจ้าหน้าที่จูดี้" นิคกล่าวยานคางก่อนจะกระโดดขึ้นนั่งอีกข้างหนึ่ง และจูดี้ก็เริ่มขับรถในความเร็วที่ใช้ตรวจตรา

พวกเขาขับรถวนรอบๆโซนที่ได้รับมอบหมาย วันนี้ไม่มีเหตุการณ์ใดแปลกๆ ดังนั้นพวกเขาจึงมีท่าทีสบายๆ

ส่วนนิคก็ได้แต่สงสัยว่าเมื่อกี้ที่จูดี้โหวกเหวกโวยวายนั้นหายไปไหนแล้ว

บางทีเธออาจจะตรงเวลา หรือบางทีเธออาจจะแค่อยากมาขับรถก็เท่านั้น ซึ่งน่าเสียดายที่นิคขับรถไม่เป็น

"แครอท สนใจร้านขนมตรงนั้นสักหน่อยมั้ย?" นิคถามขึ้นแล้วชี้ไปยังร้านขนมเค้กที่ห่างจากพวกเขาสามสี่ช่วงตึก จูดี้กระดิกหูนิดหน่อย

"ไม่...ไม่ล่ะ เราต้องตรวจตรานะนิค" สาวน้อยกล่าวและทำท่าจะขับเลย แต่นิคกลับโบกมือไปมา

"เถอะน่าแครอท วันนี้ไม่มีอะไรสักหน่อย ฉันรู้ว่าเธอคิดถึงเค้กแครอทแล้วล่ะน่า" นิคกล่าวแล้วยิ้มออกมา "ฉันรู้ว่าเธอชอบเค้กแครอท"

จูดี้เม้มปากแน่นเลย ดูเหมือนเธอกำลังอดกลั้นสุดๆเลยล่ะ นั่นทำให้นิคเริ่มบิวท์เข้าไปอีก

"โอ้ดูสิ! นั่นเค้กแครอทชิ้นสุดท้ายนี่นา!?"

"เข้าใจแล้วๆนิค! จอดก็ได้!" จูดี้กล่าวก่อนจะเลี้ยวรถจอด เมื่อลองดูดีๆอ่าจจะเห็นน้ำลายที่มุมปากเธอก็ได้ "งั้นฉันจะลงไป..."

"เดี๋ยวฉันลงไปซื้อเอง!" นิคกล่าวขึ้นก่อนจะเปิดประตูลงจากรถและวิ่งออกไป เขาวิ่งหายไปในร้าน สักพักเขาก็กลับออกมาพร้อมกับเค้กทั้งปอนด์

"อะไรน่ะ ทำไมต้องซื้อมาเยอะขนาดนั้นด้วย?" จูดี้หยีตามองอย่างไม่ไว้ใจ จิ้งจอกหนุ่มยิ้มออกมา

"เอาไปแบ่งคนอื่นๆด้วยไงล่ะ หรือเผื่อเวลาเธอไม่มีเวลาอะไรงี้" เขากล่าวหลังจากที่วางกล่องเค้กลงบนเบาะหลัง ไม่พอยังคาดเข็มขัดนิรภัยให้อีกต่างหาก

"ขอบคุณ ว่าแต่ซื้อเค้กให้ฉันเนี้ยมีอะไรแฝงรึเปล่า?"

นิคสะดุ้ง เขาเม้มปากก่อนจะมองล่อกแล่กไปมา และแน่นอนว่ามันไม่รอดพ้นสายตาของเจ้าหน้าที่ฮอปป์ไปได้หรอก

"ไหน~? พ่อจิ้งจอกฉลาด อยากได้อะไรหรอ?"

จู้ดี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ และยิ่งได้ใจขึ้นอีกเมื่อนิคเริ่มลนลาน

"เอ่อ..." เขาเกาหัวแกรกๆก่อนจะมองล่อกแล่กไปมา "คือ..."

"อยากขอแบ่งขนมเค้ก6ส่วน4น่ะ ..."

จู้ดี้มองนิคครึ่งตา

"แล้วทำไมต้องติดอ่างล่ะยะ" แล้วเธอก็ออกรถต่อ

"ก็แหม แครอท ก็เธอชอบเค้กแครอทมากนี่นา แถมเค้กของร้านนี้มันอร่อยสุดๆเลยนะ ถ้าเกิดฉันเผลอกินเยอะไปแล้วเธอโวยทีหลังล่ะ?"

"ช่างมันเถอะน่า แค่เค้กเอง เดี๋ยวค่อยซื้อใหม่ก็ได้"

"แต่ก้อนนี้มันลิมิเต็ดเอดิชั่นด้วยนะ"

"งั้นให้2ส่วน8ละกัน"

"แครอท!?"

และแล้วก็จบลงที่เค้กทั้งก้อนนั้นแบ่งกัน5/5เหมือนเดิม

ภายในรถเกิดสภาวะเงียบอีกครั้ง ทั้งสองไม่พูดอะไรเพียงแค่ฟังเพลงและมองนอกหน้าต่างรถออกไปเรื่อยๆ

รถขับผ่านร้านเค้กเป็นครั้งที่สอง จูดี้เลี้ยวรถในที่ที่ได้รับมอบหมายให้ตรวจตราได้ตรงเป๊ะโดยไม่ออกนอกพื้นที่เนื่องจากเกรงว่าจะไปประสานงากับรถสายตรวจพื้นที่อื่นได้

"น่าเบื่อจัง" นิคพูด

"ใช่ น่าเบื่อ ไม่มีอะไรให้ทำเลย" จูดี้กล่าวยิ้มๆ "แต่ก็ดีแล้วนี่"

"ใช่..."

จิ้งจอกหนุ่มเอ่ยเรียบๆก่อนที่เขาจะเอียงเท้าคางกับที่วางแขน

"จะว่าไป แครอท ช่วงนี้กังวลเรื่องอะไรอยู่หรอ?"

จูดี้หูตั้ง

"ฉันรู้สึกว่าเธอเหมือนจะกังวลอะไรอยู่น่ะ"

กระต่ายน้อยบุ้ยปาก

"ไม่มีหรอก"

นิคขยับยิ้มแล้วเอื้อมไปหยิบเค้กจากเบาะหลังมากัดชิ้นหนึ่ง

"เธอปิดฉันไม่ได้หรอกแครอท บอกมาซะเถอะน่า"

นิคกล่าวพลางเคี้ยวหยุบหยับไปด้วย จูดี้แบมือราวจะบอกว่าขอด้วยสิ และเขาก็หยิบให้เธออีกชิ้น

"คือว่า...ฉัน..." จูดี้เม้มปากของเธอ "ฉันกำลัง...มีความรักน่ะ..."

นิคถลึงตาอย่างตกใจและเผลอหายใจเข้าพร้อมๆกับการกลืนขนมเค้ก ซึ่งนั่นทำให้เขาสำลักขนมฟังฟูนุ่มอย่างรุนแรง

"แค่กๆๆ!!!"
"นิค!? เป็นอะไรรึเปล่า น้ำมั้ย!?" จูดี้ตาลีตาเหลือกคว้าขวดน้ำที่วางไว้ในรถให้จิ้งจอกหนุ่มเขารีบหยิบมาดื่มอั่กๆจนสบายดีเหมือนเดิม

"หา? เธอ? รักใคร? แถวนี้มีกระต่ายที่รู้จักด้วยเรอะ?" นิคกล่าวเสียงห้วนๆหลังจากที่เพิ่งสำลักขนมเค้กก้อนโตลงไป จูดี้ทำปากจู๋ก่อนจะกระดิกนิ้วที่กำลังจับพวกมาลัยรถ

"คือ ฉันไม่ได้ชอบกระต่าย..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "คือฉันชอบคนละพันธุ์กันน่ะ..."

นิคกลืนทุกอย่างลงไปในคอ เขามองขวดน้ำในมือก่อนจะปิดฝาไว้

"แล้ว? ทำไมหรอ? ต่างสายพันธุ์ก็จดทะเบียนได้นี่?" เขากล่าวเสียงเบาลง รู้สึกหน่วงในอกสุดๆจนไม่อยากพูดอีกต่อไป

"เปล่า...คือ..." จูดี้เหยียบเบรกเมื่อขับมาเจอสัญญาณไฟจราจรสีแดง เธอฟุบลงกับพวงมาลัยรถ "ฉัน...อยากมีลูก..."

นิคหลุบตาลง มือของเขาวางไว้ที่ตักและดูเหมือนว่าเขาเองจะเริ่มรู้สึกอยากหนีจากที่นี่ไปซะแล้ว

"เอ่อ...นั่นสินะ..." นิคฝืนยิ้มแห้งๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้คำว่าฝืนยิ้ม แค่จูดี้มีความสุขก็พอกล้วล่ะน่า

"นี่แหละคือความกังวลใจของฉัน..." จูดี้ยิ้มออกมา "ฉันคิดว่า...ถ้าหากว่ามันเป็นปัญหาจริงๆ...ฉันอาจจะลองคิดทบทวนเรื่องกลับไปชอบกระต่ายเหมือนเดิม"

นิคเม้มปาก

"ไม่เอาน่าแครอท เธอก็รู้ว่าเธอรักใคร" จิ้งจอกหนุ่มยิ้มก่อนที่เขาจะหยิบเค้กอีกชิ้นให้เธอ "กว่าจะแต่งงานกันมันอีกยาวไกล แครอท ลองสักตั้ง ดูๆกันไปก่อน...ถ้า..."

นิคกลืนก้อนบางอย่างลงคอไปและกล้ำกลืนพูดออกมา

"ถ้าถึงเวลาที่พวกเธอแต่งงานกัน...ถ้าหากฉันเป็นเธอ ถึงเวลานั้นเราค่อยรับเลี้ยงเด็กที่ถูกทอดทิ้งก็ได้"

เขายิ้ม สวมบทบาทเป็นผู้ที่ให้คำปรึกษาดีเยี่ยมที่สุดในสายตาของเขาเอง เขาเห็นจูดี้จ้องมองเขาด้วยดวงตาใสแจ๋วของกระต่าย มันช่างแสนซื่อและสดใสจนเขาต้องเบือนสายตาหนี

"นิค..."

"โอ้! ฉันลืมไปเลยแครอท! ฉันนัดกับเพื่อนไว้ว่าจะไปปาร์ตี้ด้วยกันหลังเลิกงานนี่นา แหม ตอนนี้หกโมงแล้ว เลิกงานมาตั้งสองชั่วโมงแล้วนี่! ฉันลืมไปเลยล่ะ! ถ้างั้นฉันขอฝากเวรที่เหลือไว้ให้เธอนะแครอท!"

นิคกล่าวด้วยเสียงดังตัดหน้ากระต่ายน้อย ก่อนที่เขาจะปลดสายนิรภัยแล้วเปิดประตูวิ่งข้ามถนนอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้จูดี้ได้ทันคัดค้านเขาเลยแม้สักนิด

"นิค!?"

ปี๊นนนนนนน

เสียงบีบแตรไล่จากด้านหลังดังขึ้น จูดี้สะดุ้งรีบมองสัญญาณไฟที่เป็นสีเขียวแล้วขับตรงไปทันที




นิควิ่งมาหลบที่หลังตึก เขาหอบนิดหน่อยก่อนจะเริ่มเดินต่อไป

จูดี้เป็นคนที่ขุดเขาจากชีวิตแย่ๆ...

เธอพาเขามาจากโคลนตมส่วนที่ลึกที่สุด

เธอทำให้เขามีชีวิตดีขึ้นเหมือนทุกวันนี้

เธอเป็นเหมือนแสงสว่างของเขา...

เท้าสองข้างของจิ้งจอกหนุ่มหยุดขยับ เขาหยุดเดินที่หลังร้านอาหารเจ้าประจำ

เขานึกไม่ถึงเลย...ว่าเขาจะยึดติดกับเธอขนาดนี้

จิ้งจอกหนุ่มนั่งลงเงียบๆ

"แย่จริงๆเลยแฮะ..."

เขาพึมพำก่อนจะยกแขนขึ้นมาบังดวงตาของเขา

ให้ตายเถอะ...ฝนตกจนได้...









วันต่อมานิคก็กลับมาทำงานเช่นเดิม เขาคิดว่าจะเลี่ยงจูดี้สักพักนอกจากเวลาที่ต้องทำงานด้วยกัน เขารู้ฝีก้าวของเธอ แค่ฟังก็รู้แล้วว่าเป็นเธอที่กำลังเดินมา หรือแม้แค่เงาเขาก็พร้อมจะเปิดแนบแล้วล่ะ

นิควางกระเป๋าลงบนโต๊ะก่อนจะเปิดหยิบเอกสารที่ต้องทำออกมาแล้ววางบนโต๊ะเพื่อบอกว่าเสร็จแล้ว และแน่นอนว่าเขาคงจะไปพักอยู่ที่ร้านกาแฟข้างๆแทนที่จะนั่งแหงกรอจูดี้...

แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อจูดี้เปิดประตูเข้ามาพอดี

โอ้...จีซัส...

จูดี้หูตั้ง ก่อนที่เธอจะยิ้มให้เขา

"ไง นิค ปาร์ตี้เมื่อคืนสนุกรึเปล่า?" จูดี้เอ่ยถาม

"อื้ม...หมอนั่นยกเลิกน่ะ" นิคตอบกลับไปก่อนจะเกาหลังคอเบาๆ กระต่ายน้อยเงยหน้ามองเขา

"ว่าแต่จะไปไหนหรอ?"

นิคกลอกตาลอกแล่กไปมา เขาพยายามจะเลี่ยงบางอย่าง

"ร้าน...กาแฟ"

นิกตอบตะกุกตะกัก จูดี้พยักหน้านิดๆ

"งั้นฝากซื้อชามาให้ที เดี๋ยวฉันจะแบ่งเค้กรอนะ"

อา...เขาหลุดจากเธอไปไม่ได้จริงๆแฮะ นิคเกาหัว

"เข้าใจแล้วๆ...โอเคจ้าแครอท"

เขาผงกหัวแล้วเดินเลี่ยงออกมาและเดินลงไปซื้อกาแฟและชาจากร้านมาด้วยท่าทางที่ไม่กระตือรือล้นสักนิด

เขากลับขึ้นมาถึงห้องทำงาน จูดี้กำลังตักเค้กใส่จานอยู่เลย เมื่อเธอเห็นเขาเดินมาก็ดี๊ด๊าวางจานลงบนโต๊ะ

"เชิญเลยๆ" เธอกล่าวดัวยน้ำเสียงดีใจสุดๆ นิคถอนหายใจแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะของกระต่ายขนสีเทาและเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง

เขาไม่พูดอะไรขณะที่ดื่มกาแฟและขนมเค้กแครอท แต่จูดี้กลับจ้อไม่หยุดราวกับว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรบางอย่างขึ้น

นิคทานเค้กไปได้ครึ่งก้อนแล้ว เขารู้สึกเอียนมันเหลือเกิน

"แครอท ฉันว่าฉั...อุ๊บ!?" และแล้วนิคก็รู้สึกถึงของแข็งๆที่กลั้วอยู่ในปากของเขาเคล้ากับขนมเค้ก เขารีบคายมันออกมาด้วยรู้สึกว่ามันเป็นของที่ใหญ่พอที่จะทำให้หลอดลมของเขาถูกปิด นึกในใจว่าร้านเบเกอรี่ที่ทำขนมได้ออกมาอย่างดีจะปล่อยให้มีเศษอัไรแบบนี้ติดมาด้วยหรอ

แต่แล้วเขาก็ชะงักเมื่อเห็นถึงความแวววาวของมัน บางสิ่งที่ไม่ใช่เปลือกไข่ ไม่ใช่เศษหินหรืออะไรก็ตาม แต่มันกลับเป็นแหวนเกลี้ยงๆวงหนึ่งที่สลักชื่อของเขาไว้บนนั้น

"ห๊ะ?" เขาทำหน้าเหรอหรา ยังงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตนี้ และในทันทีนั้นเขาก็ได้รับคำตอบ

เมื่อจูดี้หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินขึ้นมาสองกล่องโดยที่กล่องหนึ่งว่างเปล่า แต่อีกกล่องกลับมีแหวนอีกวงที่เล็กกว่าและสลักชื่อของจูดี้บนนั้น

"แครอท...? นี่มัน...?"
"แต่งงานกันนะนิค!"

นิคอ้าปากค้าง

"ล...แล้วเจ้าหนุ่มที่เธอชอบล่ะแครอท!? เจ้าหนุ่มต่างสายพันธุ์กับเธอน่ะ!?"

นิคอ้าปากพะงาบๆชี้โบ้ชี้เบ้ไปมา จูดี้กระพริบตาปริบๆระลึกความก่อนที่เธอจะเริ่มทำแก้มป่อง

"ก็นายนั่นแหละ เจ้าจิ้งจอกโง่!" เธอโวยวายแล้วพุ่งเข้ามาตบเขาเสียงป้าบๆ "คนที่ฉันอยู่ด้วยตลอดก็นายไม่ใช่รึไงเล่า! ทั้งๆที่น่าจะรู้ว่าฉันไม่มีทางจะไปสนิทกับคนอื่นนอกจากนายได้เลยแท้ๆนะตาบ้า!"

นิคยืนนิ่งด้วยสีหน้าที่ยังเหรอหรา เขาหรอ เป็นเขาจริงๆหรอ

"ทำให้ฉัน...อึก...คิดมากทั้งคืนเลยนะว่านายโกรธอะไรฉันเมื่อวานรึเปล่า...ชดใช้มาเลยนะ..."

กระต่ายตัวน้อยสั่นเทาในอ้อมกอดของเขา แม้แต่หูก็ลู่ลง นิคแทบหยุดหายใจอีกครั้งเมื่อจูดี้ซบอกของเขาและร้องไห้ออกมา

"เอ่อ..." นิคทำท่าจะพูดออกมาแต่เขาก็เงียบไป อุ้งเท้าสองข้างของเขาค่อยๆยกขึ้นอย่างชั่งใจก่อนที่จะกอดร่างเล็กเบาๆ

"ฉันว่าเรา...เริ่มแค่แฟนก่อนดีมั้ย?"

หูกระต่ายของสาวน้อยเด้งขึ้นมา

"ก็เธอขอฉันแต่งงานนี่นา ใครใช้ให้ผู้หญิงขอผู้ชายแต่งงานล่ะ เสียศักดิ์ศรีหมด"

จูดี้เงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอขึ้นมา เขาเห็นประกายเล็กๆในแววตาของเธอ

"หมาย...หมายความว่า...?"

นิคขยับยิ้มขึ้น

"ฉันรักเธอนะ จูดี้"

เขาเห็นดวงตากลมโตของเธอโตขึ้นและเป็นประกายอย่างสวยงาม

"อ...อื้อ!?"

"คำตอบล่ะ?" นิคเอียงคอ กระต่ายน้อยดิ้นๆนิดหน่อย

"ฉ...ฉันก็รักนายเหมือนกัน!"

จูดี้ยิ้มกว้างก่อนที่เธอจะกระโดดกอดจิ้งจอกหนุ่มเต็มรักจนเขาหมุนไปมา นิคเหลือบไปเห็นแหวนที่อยู่ในกล่องก่อนที่เขาจะหยิบมันขึ้นแล้วสวมเข้าที่นิ้วของจูดี้

"ฉันรักเธอนะ..." เขาพูดอีกครั้ง จูดี้ยิ้มกว้างแล้วกระโดดโผกอดอีกรอบ "ขอโทษที่ทำให้เสียใจ...แครอท"

จูดี้ส่ายหน้า

"คุ้มแล้วล่ะ!"


ZPDได้ตำนานรักบทใหม่แล้ว ณ บัดนี้





----------------

จบเถอะ อ่อก(...)

เราเขียนฟิคอันนี้ตอนที่กำลังปวดท้องค่ะ ปวดท้องไปเขียนไป บันเทิงใจมากๆ555555

อันนี้คือพยายามเขียนให้มันจบในแบบที่อยากให้จบ คืออยากให้จบแบบนี้อ่ะ แต่มันเป็นการ์ตูนเด็กอ่ะเนอะ ไม่ใช่การ์ตูนรักหวานแหวว เพราะงั้นก็เลย นั่นแหละะะะะ ขอมโนหน่อยเถอะะะ

ผลงานอื่นๆ ของ Onlyeye_Neko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 rename-re (@rissara-me) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 13:11
    >//////< นี้แหละ ที่อยากเจอออ
    #9
    0
  2. #8 ploy-saui (@ploy-saui) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 17:53
    สู้ๆน่ะค่ะไรท์ตะติดตามค่า
    #8
    0
  3. #7 pla.lookpla (@lookplapla) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 16:26
    โอ้ยจูดี้ลูก เป็นสาวเป็นแซ่ไปขอผช.แต่งานได้ไงคะ นิคเอ๋อเชียว555
    #7
    0
  4. #6 NAMADA-SAN (@NAMADA-SAN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 11:56
    น่าร้ากกกกกก>\\\< ต่อไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่าาาา^^
    #6
    0
  5. วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 00:00
    ตอนเดียวเเต่ก็ฟินได้ค่ะะ ชอบมากๆเลยขอบคุณนะคะที่เเต่งเเบ่งบันความฟินให้ ><
    #5
    0
  6. #4 ๐Friend_Forever๐ (@bleach1616) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 14:11
    ระเบิดบริ้ม
    #4
    0
  7. วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 13:38
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    น่ารัก /////-//////
     #ตามมาจากที่แชร์ในเพจค่ะ
    โอ๊ยยังรอเรื่องต่อไปนะคะ ฮืออออ
    #3
    0
  8. วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 23:10
    อรั้ยยย น่าร้ากกกก ดีมากๆเลยยยย ฟินแรงงง
    #2
    0
  9. #1 ppiyada (@am_piyadaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 16:37
    น่ารักมากเลย อยากให้ในหนังจบแบบนี้บ้างอ่ะ
    #1
    0