คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Osomatsu-san [Dirty]

โดย Onlyeye_Neko

ตอนต่อจาก Innocent ค่ะ [Karamatsu x Ichimatsu]

ยอดวิวรวม

1,330

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,330

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


50
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ม.ค. 59 / 00:05 น.
นิยาย Fic Osomatsu-san [Dirty]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Fic Osomatsu-san [Dirty]

Story : Dirty
Paring : (Osomatsu x) Karamatsu x Ichimatsu
Writer : Adrien Heart
Twitter : @oni_neko
Page : Oni Neko
Rate : R-15

**Notice Me**
*ตอนนี้เป็นภาคต่อของ Innocent จะเน้นไปทางคาราอิจิมากกว่า อ่านตอนเก่าได้ที่นี่ : http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1429083

--------------------------------

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ม.ค. 59 / 00:05




อธิการโบสถ์ผู้แปดเปื้อนได้ฝันร้าย

ได้ฝันร้ายถึงปีศาจที่อัปลักษณ์และน่าหวาดกลัว

แต่ไม่นานนักกลับมีปีศาจตนใหม่ปรากฏกายต่อหน้า

และล่อลวง เพื่อจะทำพันธสัญญาเพื่อ'แก้แค้น' อีกครั้ง




"คารามัตสึ" เสียงทุ้มติดหวานเรียกชายหนุ่มผู้หลับไหลภายใต้ความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัว ใบหน้ายามหลับของเขาดูบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเคืองและเกลียดชัง ทันทีที่ปลุกนั้นเขาก็สะดุ้งตัวก่อนจะมองไปยังคนตรงหน้าที่ให้เขานอนหนุนตักด้วยสายตาคลาแคลง

"...อิจิมัตสึ?"

เขาเอ่ยเรียก เมื่อคนตัวเล็กกว่าพยักหน้าเขาก็ผ่อนคลายลง

"ฝันอีกแล้วหรอ?" แม่ชีซึ่งมีเรือนผมสีดำเลื่อมม่วงและใบหน้าที่เหมือนกับบาทหลวงผู้แปดเปื้อนไม่มีผิดเอ่ยถามขึ้น ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นจากการพักสายตาก่อนจะเอนตัวพิงกับต้นไม้ด้วยแววตาซึ่งไร้ความโชติช่วงเหมือนกับก่อนหน้านี้

"..." อธิการโบสถ์ไม่ตอบ เขาทอดสายตามองไปยังทุ่งหญ้ากว้างไกลซึ่งถูกล้อมกรอบไว้ด้วยป่าสนอย่างอิดโรย

"หันมานี่สิ" ปีศาจในคราบแม่ชีกล่าวขึ้น มือเรียวค่อยๆประคองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าให้หันมามองที่เขา เขาจ้องไปยังดวงตาของบาทหลวง และพบว่ามันช่างหมดหวังต่อทุกสิ่งในโลก

น่าอร่อย...

บาทหลวงหนุ่มเห็นมันและสะบัดหน้าหนี

"นายทำหน้าเหมือนกับเจ้านั่น..." เขาเอ่ยก่อนจะหลบตา แม่ชีปีศาจซึ่งกำลังยิ้มอยู่นั้นหัวเราะออกมาเบาๆ

"ก็ปีศาจนี่นา..." เขาเอ่ยพลางดึงคอเสื้อแคสซอกเข้ามาใกล้ๆ "ถึงเวลาป้อนยาแล้วนะ อธิการคารามัตสึ~"

บาทหลวงผู้แปดเปื้อนหลับตาลงอย่างอ่อนแรงเป็นสัญญาณให้แม่ชีปีศาจได้ทำตามใจชอบ ใบหน้าซึ่งเหมือนกันนั้นขยับยิ้มอย่างพอใจ ฝ่ามือเรียวยาวค่อยๆประคองแก้มของเขาและเริ่มสัมผัสจนกระชับมือ ไม่นานนักก็ก้มลงเพื่อมอบจุมพิตบางเบาบนริมฝีปากของอธิการโบสถ์อย่างไม่ขัดเขิน เส้นเชื่อมวิญญาณค่อยๆผสานต่อกันร้อยเรียงเป็นเชือกส่งเข้าไปในโพรงปากของบาทหลวงผู้แปดเปื้อน คอยยึดจิตวิญญาณให้อยู่กับที่ เพื่อที่มันจะไม่ต้องออกตามหาอีกครึ่งหนึ่งที่มันหายไป

ดวงตาสีน้ำเงินปรือขึ้นเล็กน้อยเมื่อไม่รับรู้สึกถึงเส้นเชือกนั่นแล้ว เขาทำสัญญากับอิจิมัตสึ ให้เจ้าปีศาจตนนี้คอยยื้อวิญญาณของเขาไม่ให้ออกไปตามหาปีศาจโอโซมัตสึ แลกด้วยกับการที่เขาจะมอบวิญญาณที่อร่อยที่สุดให้แก่เจ้าปีศาจ

"อิจิมัตสึ...เสร็จแล้วไม่ใช่หรอ" เขาเอ่ยถามขึ้นพร้อมทั้งขืนตัวหนีขณะที่ปีศาจหนุ่มในชุดแม่ชีกำลังโลมเลียริมฝีปากของเขา อิจิมัตสึยิ้มนิดๆก่อนที่เขาจะกางปีกขึ้น

"ฉันอยากกินอาหาร"

บาทหลวงผู้แสนสกปรกจ้องไปยังปีกของเจ้าปีศาจสีม่วง ก่อนจะค่อยๆเลิกชายกระโปรงของอีกฝ่ายขึ้นเหมือนทุกๆครั้ง

อิจิมัตสึคืออินคิวบัส พวกเขาพบกันหลังจากเกิดเรื่องกับคารามัตสึได้ไม่กี่อาทิตย์

ในวันนั้นคารามัตสึกำลังทรมานกับอาการเจ็บปวดที่อก แม้ว่าจะมีแพทย์มาดูแลหรือให้ยาเท่าไหร่ อาการเจ็บปวดนั้นก็ไม่หายไป เทพแห่งสายน้ำมาพบเขาอีกครั้ง และพูดว่าเป็นเพราะวิญญาณของเขาได้หายไปครึ่งหนึ่ง และมันกำลังร่ำร้องตามหากัน

คารามัตสึสติขาด เขาวิ่งออกจากโบสถ์ในคืนนั้น

และได้พบกับปีศาจที่มีหน้าตาเหมือนกับเขาอีกครั้ง

เหมือนกับโอโซมัตสึ

เขานึกถึงเรื่องในวันนั้น และสลบไป

เมื่อตื่นมาอีกครั้งเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักโดยมีปีศาจสีม่วงลอยจ้องเขาอยู่ในระยะประชิด ใบหน้าของเขานิ่งสนิทแทบจะไม่มีสีหน้าใดๆ และเขาก็พูดออกมา

"ฉันสามารถทำให้นายหายทรมานได้นะ"

"มาทำสัญญากับฉันสิ"

และในวันนั้น บาทหลวงคารามัตสึก็ได้คว่ำไม้กางเขนของตัวเองลง และก้าวข้ามสู่เงามืดเต็มตัว

"ดูสิ นั่นบาทหลวงผู้แปดเปื้อนนี่นา"

"มนุษย์คนนั้นยังสวมเครื่องแบบอยู่อีกหรอ ทั้งๆที่เข้ามาเป็นพวกเราแล้วแท้ๆนะ"

"เห็นว่าวิญญาณหายไปครึ่งหนึ่งด้วยใช่มั้ยล่ะ"

"น่าขยะแขยงจริงๆเลย"

และเขาก็ได้เห็นปีศาจที่แฝงตัวในเงาของมนุษย์ คอยใช้ชีวิตท่ามกลางกิเลสและตัณหา

แต่อิจิมัตสึแปลกออกไป

"อ๊ะ~ คารามัตสึ...ตรงนั้นแหละ~"

ไม่ว่าเขาจะเอ่ยคำพูดเลวร้ายหรือปฏิเสธยังไง เจ้าปีศาจในคราบแม่ชีก็ยังคงอยู่ข้างๆเขาเสมอ

อืม...ก็ทำพันธะสัญญากันแล้วนี่นะ

ลูบไล้ฝ่ามือไปตามโคนปีก กระทั่นกระแทกกายเข้าไปราวกับโกรธแค้นมาเนิ่นนาน สัมผัสเรือนร่างอันสวยงามด้วยมายาอย่างไร้ความหักห้ามใจ

ตกลงไปสู่โลกอันมืดดำ จมปลักในตมโคลนราวกับจะตายในเร็ววัน

"นี่ ทำไมนายถึงจะมอบวิญญาณให้ฉันล่ะ?"

เจ้าปีศาจเอ่ยถามขึ้นหลังจากเสร็จกิจ สะโพกเพรียวล่อตาขยับดุกดิกหลังจากการเปลี่ยนจากท่านอนบนพื้นดินที่แสนสกปรกแต่ก็นุ่มนิ่มมาเป็นการนั่งพิงกับต้นไม้แทน

บาทหลวงคารามัตสึจดกระดุมให้ครบสิบสามเม็ด เขาหันมามองเจ้าปีศาจแสนซุกซนที่เท้าคางจ้องเขาราวกับหวังคำตอบ

เขาปัดคราบดินที่เปื้อนชายผ้า

"เพราะฉันไม่ต้องการมอบวิญญาณให้กับ'เจ้านั่น'อีก" คารามัตสึกล่าวออกมาตามความจริง สีหน้าของอิจิมัตสึเปลี่ยนไปนิดๆ ซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าเป็นทางบวกหรือลบ เขาไม่อยากจะสนใจสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว "แล้วนายล่ะ ทำไมถึงอยากได้วิญญาณของฉันเป็นอาหาร?"

เจ้าปีศาจสีม่วงค่อยๆลุกตาม ปัดคราบดินออกจากชายกระโปรงที่แหวกข้างก่อนจะเดินมาหยุดข้างๆบาทหลวงผู้แปดเปื้อน

"เพราะอะไรกันนะ~?"

ริมฝีปากฉีกยิ้มโชว์เขี้ยวคมๆ ก่อนจะเดินนำไปยังโบสถ์ พ่ออธิการมองทอดตรงไปยังแผ่นหลังแบบบางซึ่งอยู่ภายใต้ชุดของแม่ชีซึ่งกำลังถูกลมพัดจนสะบัดปลิวไหว

อธิการโบสถ์ค่อยๆก้าวตามช้าๆจนทัน มือซึ่งใหญ่กว่าคว้าฝ่ามือเรียวซึ่งกำลังสะบัดไปมาตามการเดินทำให้เจ้าของของมันต้องหมุนตัวหันมาอย่างสงสัย

ริมฝีปากอุ่นๆประทับลงที่หลังมือของเจ้าปีศาจอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว อิจิมัตสึซึ่งกำลังงงงวยกับการกระทำซึ่งไร้คำพูดเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรกับตนเองถึงกับผงะไป

ดวงตาสีม่วงของเจ้าปีศาจมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาซึ่งยังคลอเคลียอยู่ที่มือของเขาด้วยความรู้สึกซึ่งผสมปนเป ไม่นานนักอธิการโบสถ์ก็เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะกุมมือบอบบางนั่นไว้และดึงเข้ามาคล้ายกับว่าจะสวดภาวนา

"ขอบคุณนะ...อิจิมัตสึ"





พวกเขากลับมายังโบสถ์ที่เคยอยู่ ณ บัดนี้จากโบสถ์ที่เคยสะอาดสะอ้านชวนเลื่อมใสกลับกลายเป็นโบสถ์ที่รกร้าง เก้าอี้ไม้พังหักแตกกระจาย เศษดินและหินกลิ้งเต็มพื้น แม้กระทั่งกระจกสเตนกลาสก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

"อิจิมัตสึ" เขาเรียกเจ้าปีศาจซึ่งเดินตามหลังมา เจ้าของเรือนร่างเพรียวบางกอดอกก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

"มีอะไรหรอคารามัตสึ อย่าบอกนะว่าไม่พอใจที่นี่น่ะ?"

ร่างบางกล่าวออกมาเรียบๆ แต่อธิการโบสถ์กลับส่ายหน้าและกล่าวออกมาอย่างเรียบง่าย

"ฉันอยากฆ่าหมอนั่น"

อินคิวบัสหนุ่มเลิกคิ้วก่อนจะมองไปยังแผ่นหลังแข็งแกร่งซึ่งกำลังสั่นไหว ที่ห้องโถงนี้ซึ่งเขาถูกย่ำยี ที่ห้องโถงนี้ที่เขาได้พบเจอกับปีศาจสีแดง และเป็นที่ที่เขาหมดศรัทธาในโลกใบนี้ ไม่ว่าจะกลับมากี่ครั้ง อธิการโบสถ์ผู้แปดเปื้อนก็จะตัวสั่นและร้องไห้เสมอ

"สภาพน่าสังเวชจริงๆ" ปีศาจผู้ทำพันธสัญญาด้วยกล่าวออกมา มือเย็นเฉียบของเขาเอื้อมไปสัมผัสฝ่ามือที่เริ่มร้อนและสั่นระริกก่อนจะกุมไว้จนแน่น "ฉันจะฆ่าหมอนั่นเอง ไม่ต้องห่วง"

ไม่แน่ใจนักว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงและเมื่อไหร่ แต่อิจิมัตสึซึ่งเป็นปีศาจแห่งกามกิจ ได้หลงรักกับอธิการโบสถ์ผู้แปดเปื้อนไปเสียแล้ว

ความหึงหวงที่ได้เพิ่มทุกขนัดทำให้เจ้าปีศาจสีม่วงเจ็บปวดเพิ่มขึ้นทวีคูณ เขาต้องการปลดปล่อยคารามัตสึ และต้องการจะครอบครองเขาแค่ผู้เดียวเท่านั้น

เขาก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ว่าทำไมคารามัตสึถึงยังอาศัยอยู่ที่นี่ทั้งๆที่เป็นสถานที่ที่ทำให้เจ็บปวด แต่อิจิมัตสึก็ไม่ต้องการจะบังคับคารามัตสึเท่าไหร่ อีกทั้งคารามัตสึเองก็ดูจะหงุดหงิดเวลาเขาพูดเรื่องย้ายที่อยู่

"ฉันคิดว่าหมอนั่นจะต้องกลับมา..." คารามัตสึจับมือนุ่มนิ่มนั่นไว้ ดวงตาสีน้ำเงินที่เคยมอดไฟนั้นลุกโชติช่วงขึ้นมาอีกครั้ง "แน่นอนว่าฉันอยากเห็นสีหน้าของหมอนั่นตอนที่รู้ว่าวิญญาณของฉันไม่ใช่ของมันอีกต่อไปแล้ว"

อิจิมัตสึจับมือของคารามัตสึแน่น

ไม่อยากให้คารามัตสึนึกถึงใคร ไม่อยากให้พูดถึงใคร หรือแม้แต่มองไปที่ใคร

จะทำยังไงดี...

อิจิมัตสึกำมือแน่น

"คารามัตสึ" และเขากระตุกชายเสื้อแคสซอกของบาทหลวงหนุ่ม

เจ้าของชื่อหันมามองด้วยแววตาที่มอดลง มันทำให้หัวใจของปีศาจบีบรัดอย่างอึดอัดแปลกๆ

อึดอัดที่ไม่ได้เป็นที่สนใจ

อึดอัดที่ถูกทำให้เหมือนเป็นแค่ตุ๊กตาเท่านั้น

"ฉันหิว"





เป็นเพียงแค่วัฏจักรวนเวียน

ไม่ว่าจะวันไหนๆวัฏจักรก็จะเริ่มต้นจากความโกรธ ความเกลียด ชิงชัง และจบด้วยราคะเสมอ

อิจิมัตสึนั่งอยู่บนเตียง ชุดแม่ชีจอมปลอมถูกถอดออกไปกองกับพื้นเผยให้เห็นเรือนร่างอันงดงามที่แม้หญิงใดหรือแม้แต่ชายใดจ้องมองก็ต้องการ แสงจันทร์คืนเต็มดวงสาดส่องเข้ามาจากกระจกสเตนกลาสสะท้อนบนผิวขาวๆชวนให้หลงใหลมากขึ้นไปอีก

ร่วมรักในห้องโถง...เหมือนกับหมอนั่นสินะ...

"รักขนาดไหนเชียวนะ คารามัตสึ"

เขาเอ่ยแผ่วเบาๆก่อนจะเกลี่ยปอยผมของบาทหลวงซึ่งนอนขดอยู่ข้างๆ ดวงตาสีม่วงกลับจ้องมองราวกับจะมองลึกลงไป

"ทั้งๆที่หมอนั่นทำให้เจ็บปวดขนาดนั้นแท้ๆ"

อยู่ๆภาพตรงหน้าก็พร่ามัวลง เปลือกตาค่อยๆหลับพริ้มเพื่อไล่หยดน้ำให้ออกจากดวงตาช้าๆ

เมื่อไหร่จะเป็นฉัน...

ทำไมถึงไม่เป็นฉัน...?


ใครว่าวัฏจักรนี้จบด้วยเซ็กส์ล่ะ...

จบด้วยน้ำตาต่างหาก...




คืนนั้นอธิการโบสถ์ผู้แปดเปื้อนได้ฝันร้าย

ฝันร้ายถึงปีศาจที่น่าเกลียดน่ากลัว ปีศาจที่ช่วงชิงความบริสุทธิ์ไปจากเขา

เขาซึ่งกรีดร้องอยู่กลางโบสถ์ ร้องจนเสียงแหบ แต่เจ้าปีศาจก็ยังไม่ปราณีต่อการกระทำครั้งนี้

ความโกรธแค้นคุกกรุ่นขึ้นทุกวินาทีที่ถูกกระทำ ดวงตาที่แสนน่าสงสารเหมือนลูกกวางนั้นกลับกลายเป็นแววตาที่โกรธแค้นและพร้อมจะหันกลับไปฆ่าได้ทุกเวลา

ฉับพลันทุกสิ่งกลับหยุดลง บาทหลวงหนุ่มถูกปลดปล่อยจากพันธนาการที่รัดแน่น เขาหันกลับไปและพบว่าปีศาจตนนั้นได้หายไปเสียแล้ว

"....คารามัตสึ"

เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกจากตรงหน้า บาทหลวงผู้แปดเปื้อนหันกลับมาและพบกับแม่ชีจอมปลอมซึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ด้วยรอยยิ้มผ่อนคลาย

"อิจิ...?" เขาพึมพำ ไม่อยากให้มาเห็นในสภาพนี้เลย แต่ก่อนจะได้กล่าวอะไร เจ้าปีศาจแห่งราคะก็ได้ชิงกล่าวขึ้นมาก่อน

"ฉันฆ่ามันได้แล้ว"

ก่อนจะยกฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นมา ฉับพลันบนตัวของปีศาจหนุ่มก็กลับกลายเป็นเรือนร่างซึ่งถูกอาวุธนับพันกระหน่ำฟันลงมาจนเลือดเจิ่งนองเต็มไปหมด

"คารามัตสึ...นายไม่ต้องเจ็บปวดอีกแล้วนะ"




ดวงตาสีฟ้าเบิกโพลงขึ้นในความมืด เขายังนอนอยู่ในโถงที่เดิม การฝันร้ายและตื่นขึ้นมาก่อนเวลามันไม่ใช่วิสัยของเขาเท่าไหร่นัก อีกทั้งคราวนี้ปีศาจที่มักจะนอนเฝ้าเขาก็ไม่ได้ปลุกเวลาที่เขาติดอยู่ในฝันร้ายอีกด้วย

เขามองไปยังที่ข้างๆซึ่งน่าจะมีอิจิมัตสึอยู่ และพบกับเรือนร่างขาวสะอาดซึ่งนอนขดอยู่ตามที่คาด

ปกติแล้วปีศาจจะไม่นอน...แต่อะไรทำให้เขาหลับลึกขนาดนี้กัน

เขาคิดก่อนจะเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของปีศาจหนุ่มซึ่งเหมือนกับเขาทุกประการ ใบหน้ายามหลับนั้นดูน่าดูยิ่งกว่ายามตื่นที่มักจะใช้สีหน้าของเขาแสดงความเป็นปีศาจออกมาเหมือนกับเจ้าปีศาจที่เลวร้ายตนนั้น

"อิจิมัตสึ...ขอโทษนะ" เขาพึมพำก่อนจะยิ้มออกมา

อธิการโบสถ์ผู้ที่ไม่เคยยึดติด

อิจิมัตสึเหมือนกับแสงสว่างสำหรับเขา

อธิการโบสถ์ผู้ที่ตกลงสู่ความมืดมิดนั้นไม่ต้องการแสงสว่างอีกแล้ว

แต่กระนั้นเขากลับปล่อยแสงสว่างนี้ไม่ได้...

"แต่ก็...ขอบคุณ"








ราวกับมีโซ่พันธนาการปีศาจสีแดงและอธิการโบสถ์ผู้ร่วงหล่นไว้อย่างแน่นหนา

จะหนีก็ไม่ได้ แม้แต่จะหลับตาก็ยังคงมองเห็นอยู่อย่างนั้น

"อยากถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ" ปีศาจสีม่วงได้ยินคำขอนี้จากก้นบึ้งของจิตใจ

แต่กระนั้น เจ้าปีศาจสีม่วงเองกลับถูกโซ่ที่มองไม่เห็นพันธนาการเอาไว้อีกเช่นกัน

อา...

วัฏจักรอันเลวทรามนี่จะจบลงเมื่อไหร่นะ?

เมื่อใดที่ใครจะหยุดฟันเฟืองที่กำลังหมุนนี้อยู่สักที?







เจ้าปีศาจสีแดงซึ่งนั่งบนบัลลังก์ประจำตัวนั้นทอดกายมองไปยังที่ใดสักที่ ข้างกายของเขามีขวดโหลจองจำวิญญาณสีดำครึ่งหนึ่งของใครสักคนที่ถูกโซ่พันธนาการเอาไว้วางอยู่

ริมฝีปากของเจ้าปีศาจสีแดงขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"Until we die."






จนกว่าจะหมดลมหายใจไปพร้อมๆกัน





-----------------

END

-----------------

ไหนว่าจะไม่ต่อกัน

ไหนว่าจะจบแค่นั้น

แต่ก็ยังมาเขียนอีกตอน(...........)

โอ๊ย คือเข้าใจฟิลลิ่งที่บั่บฮอร์โมนมันพรุ่งพร่านมั้ยอ่ะ บั่บ อยู่ๆก็คิดขึ้นได้ว่า เฮ้ยฉันน่าจะเขียนต่อนะแกร ถ้าเขียนต่อมันคงแซ่บสะบัดเลยอ่ะแกร๊

เลยแอบซุ่มเขียนมาห้าวันค่ะ...หึหึ

คราวนี้จบจริงๆแล้ว ถ้าให้สรุปวงจรชีวิตของเรื่องนี้คงเป็นแบบ

โอโซไม่ได้รักคารา
คารารักโอโซ
อิจิรักคารา

ประมาณนี้แหละค่ะ

ต้องขออภัยด้วยหากคาแรคเตอร์ออกมาไม่เป็นแบบที่ควรเป็น เพราะเรามโนนิสัยมันออกมาแบบนี้ คือคิดว่านิสัยแต่ละคนมันคงไม่เหมือนเดิมหรอก แต่ว่าแบบ โอ๊ยอธิบายยาก 555555

เอาใหม่ๆ

คิดว่าAUนี้นิสัยตัวละครแต่ละตัวคงไม่เหมือนเดิมหรอกค่ะ ก็คงมีเค้าโครง แต่อิตาคารานี่มโนให้แบบบริสุทธิ์ใสแจ๋วจริงๆ พอขุ่นขึ้นมาเลยกลายเป็นอิจิมัตสึไปแทนซะงั้น บ้าเอ๊ย 555555(เพราะไม่คิดว่าจะต่อตอนที่สองไง บ้าจริมๆเลย;w;)

เย้ อธิบายได้แล้ว 55555(.....)

เอาเป็นว่าเขียนจบแล้ว ตอนนี้ไม่คิดจะเขียนต่อแล้วค่ะ

จริงๆนะ

จริงๆ

เชื่อสิ

เชื่อ!!!!!(.....)

ผลงานอื่นๆ ของ Onlyeye_Neko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. #12 olaommarlo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 23:06
    โอ้ยยย ตัดจบจบได้น่าอ่านต่อมาก เพราะงั้นแต่งต่อนะคะ--แค่กๆ

    โอโซเนี่ย ขนาดไม่รักก็ยังจะเก็บอีกครึ่งวิญญาณไว้ทรมาณคาราเล่นอีก จนมโนต่อไปว่า โอโซอาจจะเผลอรักคาราแล้วก็ได้ แค่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรเท่านั้นเอง

    ชื่นชมจริงๆ ค่ะ ที่สามารถแต่งให้รู้สึกอินไปกับเนื้อเรื่องได้ขนาดนี้????
    #12
    0
  2. #11 lambochan
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 21:49
    /ตามมาสครีมติด ๆ กัน โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
    มันดีมากเลยค่ะ! โฮ ชอบมาก ๆ บ้าจริง โอโซมัตสึข่นบ้ะ ร้ายกาจที่สุดดดดด เจ้าคนแย่ยยยยยยยยยยยย
    คาราดูน่าสงสารมาก เหมือนแปดเปื้อนแล้วก็บอบช้ำมากจริง ๆ โอ๊ยยยยยย ใจสั่นอยากรังแก ฮือ----
    อิจิมัตสึก็คงความอิจิมากๆ โฮ นายมันอิจิมัตสื่อออออออออออ /ก็อิจิมัตสึไง โอ๊ยข่นบ้ะ รู้เขาหลอกแต่เต็มใจให้หลอกสินะโฮรว
    ชอบจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูกเลยค่ะโฮ โอยยยยยยยย ฟิคแนวนี้นี่มันนน ชอบมากกกกกกกก
    #พอเถอะ
    #11
    0
  3. #10 witadaouarang556 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:42
    สนุกค่ะ!!ลุ้นมาก!! คาราหันไปรักอิจิเถอะ เราขอQwQ //โดนตบ #ทีมคาราอิจิ
    #10
    0
  4. #9 best45
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:59
    เชียนต่อเถอะ สนุกมาก ภาษาสวย สรุปเขียนดีอ่ะ // แม่ยกคู่นี้คร้าาาา
    #9
    0
  5. #8 mai7474
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:18
    คือ...อ่านเเบบเขินๆ....เเอร๊ยย ก๊าวใจอ่ะะ เเง้ ทั้งๆที่ไม่ใช้เเม่ยกคาราอิจิ----- //เพราะเป็นเเม่ยกอิจิคารา---//อ้าว

    เพลินมากเลย ภาษาสวยมาก ไม่ได้ดูเลยว่าเเถบเลื่อนเมาส์ถึงไหน อ่านเพลินจริงๆ ///-/// ขอบคุณค่าา
    #8
    0
  6. #7 fumi_yu
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:37
    อื้อหือ อร่อยค่ะ !!
    #7
    0
  7. #6 loveyougaara (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 20:38
    บอกรีดว่าไม่ต่อ ทำเอาใจหายใจคว่ำ ตอนนี้นีทโผล่มาแล้ว 3 ตัว เหลืออีก 3 ตัว ตอนต่อไปเอามาเลยน้าาา (แต่งต่อเถอะๆๆๆๆ)รักไรต์~~~~~~~(*^?^*)????
    #6
    0
  8. วันที่ 27 มกราคม 2559 / 21:09
    ต่อเถอะค่ะคารายังโดนทำร้ายไม่พอ---เอาแบบอิจิร่วมมือกับโอโซกระทำชำเราคารา--- #เมนคาราจริงๆนะ
    #5
    1
    • 29 มกราคม 2559 / 20:40
      ความคิดดี๊ดีย์ ให้โจโร เท็นชิ ทตตี้ มาร่วมวงด้วยก็ดีน้-----
      #5-1
  9. วันที่ 27 มกราคม 2559 / 00:43
    โอ้ยย คาราอิจิคือดีมากค่ะ ///-/// ต่อนะคะ <3
    #4
    0
  10. #3 428078
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 14:46
    โอ้แม่ยอดขมองอิ่มเจ๊แหมวที่รัก จำวันนั้นได้มั้ย วันที่เราไปดินเนอร์ที่แพรีสท์ด้วยกัน จำวันที่เรานั่งมองดวงดาวบนฟากฟ้าท่ามกลางแสงตะวันได้หรือไม่

    ต่อนะที่รัก

    ซักตอนก็ยังดี

    ชะวิ้ง 
    #3
    0
  11. #2 naho-sang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 01:23
    อยากอ่านอีกอ่ะ ชอบๆ งืออ
    #2
    0
  12. #1 thananya-sign139 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 00:47
    เขียนต่อเห้อะ! อยากอ่าน
    #1
    0