Be My Boy รักวุ่นวายผู้ชายของฉัน [KiHae Ft.SJ : Yaoi]

ตอนที่ 49 : BMB : 46 : น่ารักจริงๆ เมียเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 เม.ย. 56

ตอนที่ 46 น่ารักจริงๆ เมียเรา

 

 

คิบอมตื่นนอนนานแล้ว แต่ที่ยังนอนอยู่กับที่ไม่ลุกไปไหน สายตาคู่คมจ้องมองคนรักที่ยังนอนหลับในอ้อมแขนของตนเองอยู่ นิ้วเรียวเกลี่ยผมที่ลงมาบดบังใบหน้าหวานให้ไปอยู่ด้านข้าง คิบอมก้มหน้าลงสูดความหอมที่แก้มนวล

 

อื้อ

 

เสียงครางจากคนตัวเล็กดังลอดออกมาเมื่อถูกกวนใจจากการนอน มือเล็กป่ายปัดไปที่แก้มจนชนกับใบหน้าของร่างสูง

 

ผลัวะ!!!

 

เสียงกระทบกันของผิว ปลุกคนที่นอนอยู่ให้ตื่นลุกขึ้นมานั่งด้วยความตกใจอย่างลืมตัวว่าเมื่อคืนร่างกายส่วนล่างเจ็บแค่ไหน ส่วนคนเจ็บที่ได้รับโชคอย่างไม่ตั้งใจ นอนเอามือกุมหน้าตนเองด้วยความมึนงง

 

เจ็บไหม ทงเฮถามออกมาเสียงอ่อย ก็คนนอนอยู่อยากมากวนทำไมเล่า มือมันก็ไปเองนะสิ

 

เด็กวิศวะยังคงนิ่งไม่พูดอะไร จนคนตัวเล็กเริ่มใจไม่ดีหน้าเสียขึ้นมาทันที  มือเล็กเขย่าที่แขนของคิบอม 

 

เจ็บมากเหรอคิบอม แต่อีกฝ่ายกลับนอนนิ่งเงียบ แล้วหันหลังหนี นิ้วเล็กจิ้มลงไปต้นแขนเบาๆ

 

คิบอมอ่า...เค้าไม่ได้ตั้งใจนะ อย่างอนสิ เสียงหวานงอนง้ออย่างที่เคยทำ หวังว่าจะได้ผลให้คนตัวโตยอมหันหน้ากลับมาหาตน แต่คราวนี้คงใช้ไม่ได้ผลเพราะแทนที่คิบอมจะหันกลับมาแต่กลายเป็นว่าร่างสูงลุกจากเตียงเดินหนีไปนั่งที่โซฟามุมห้องแทน

 

งานเข้า!!!

 

ชิส์ งอนเป็นเด็กไปได้ ทีเมื่อคืนยังยอมให้เลย เจ็บก็เจ็บยังไม่เคยว่า ทีตัวเองโดนแค่นี้ทำงอน ร่างบางนั่งหน้ามุ่ยและทิ้งตัวลงนอนไม่สนใจคนที่เมินตนเอง ง้อแล้วไม่ยอมหายงอน งั้นก็งอนต่อไปเหอะ

 

หลังจากคนตัวโตเดินมาหนีมานั่งงอนอยู่สักพัก คนตัวเล็กก็ยังไม่มาง้อเลยแอบชำเลืองสายตาไปยังทางที่นอน ก็เห็นทงเฮนอนหันหลังให้ตนเองเลยหันกลับมามองเแบบเต็มๆ

 

อะไรเนี่ย ง้อแค่นี้เองเหรอ กะว่าจะเล่นตัวอีกสักหน่อย รอให้ทงเฮมาง้อ ดันไม่ยอมง้อต่อ

 

คิบอมลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเซ็งๆ ที่เรื่องไม่เป็นอย่างที่ตนเองคิดเอาไว้ ร่างสูงเดินดุ่มๆมายังเตียงนอนแล้วแกล้งทิ้งตัวลงนั่งอย่างแรงจนคนที่นอนอยู่หันมามองอย่างสนใจ

 

ง้อซะหน่อยก็แล้วกัน นานๆง้อที แค่นี้คงไม่เป็นไรหรอก

 

ทงเฮลุกคลานมาที่ด้านหลัง สองแขนเล็กโอบกอดร่างหนาจากด้านหลัง ใบหน้าหวานซุกลงที่ไหล่กว้าง

 

จะให้ทงเฮทำยังไงถึงจะหายอ่ะ เค้ายอมทุกอย่างตัวโตทุกอย่างเลยน๊า เสียงหวานงุ้งงิ้งดังอยู่ข้างหู โดยไม่ได้ให้เห็นสีหน้าดีใจของคิบอมที่เผยออกมาอย่างปิดไม่มิด

 

เยส!!

 

เสร็จโจรงานนี้ ทำอะไรก็ได้ใช่ไหม คำนี้แหละที่ต้องการ รอมานานแล้ว ร่างสูงลิงโลดอยู่ในใจ แต่ยังแกล้งนั่งนิ่งๆอยู่ รอดูคนน่ารักที่พยายามหาวิธีมางอนง้อตน

 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังไม่มีท่าจะหายงอนตนเอง ร่างบางจึงเปลี่ยนวิธีลุกพาตนเองมาปีนป่ายนั่งลงที่ตักของร่างสูง สองแขนเรียวโอบรอบคอเด็กวิศวะ ส่งสายตาออดอ้อนที่ใครเห็นก็ต้องยอมใจอ่อนให้ทุกครั้งไปยังร่างสูง

 

คิบอมอ่า ดีกันนะ

 

คนตัวเล็กจุ๊บลงไปที่ปากหนา จนคิบอมไม่คิดว่าทงเฮจะง้อตนเองด้วยวิธีนี้  น่ารักจริงๆ เมียเรา ที่จริงตนเองก็ไม่ได้เจ็บอะไรเลย แต่อยากเห็นคนรักง้อตนเองบ้าง ก็เลยแกล้งงอนใส่ซะ

 

ยอมทุกอย่างเลยใช่ไหม เสียงทุ้มถามย้ำให้แน่ใจ ร่างบางพยักหน้าหงึกๆตอบรับทันที

 

ขอได้ทุกอย่างใช่ไหม ร่างบางพยักหน้าหงึกๆ

 

แล้วขอได้ไม่จำกัดใช่ไหม ร่างบางพยักหน้าหงึกๆ

 

เอ้ยย...ไม่ใช่ๆๆ ทงเฮรีบปฏิเสธทันที ขืนให้ขอได้ไม่มีลิมิต งานนี้อาจจะโดนขออะไรแปลกๆก็ได้ ร่างบางเอียงคอทำท่าน่ารัก นั่งคิดหนัก คิ้วเรียวย่นเข้าหากัน ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

 

สามครั้งใช่ไหม

 

อื้อ

 

งั้นข้อแรก ต่อไปมีอะไรห้ามคิดไปเองนะ มีอะไรเราต้องคุยกันให้เข้าใจ อย่าปล่อยค้างเอาไว้เกินหนึ่งวันตกลงไหม

 

ตกลง ต่อไปมีอะไรเค้าจะถามตัวโตทันทีทงเฮตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

เรื่องที่คิบอมไม่มีเวลาให้ทงเฮ กับเรื่องที่ทงเฮเข้าใจผิดนี่ถือว่าหายกันนะ ยกผลประโยชน์ให้ แต่เรื่องที่หนีมาอย่างนี้ผิดนะครับ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาหรือว่ามีคนมาฉกทงเฮไปคิบอมจะทำยังไง คนทำผิดต้องโดนลงโทษ ร่างสูงยิ้มที่มุมปาก แววตาแพรวพราวอย่างเจ้าเล่ห์ สองแขนที่กอดเกี่ยวเอวบางอุ้มคนตัวเล็กไปวางไว้ที่กลางเตียงก่อนจะโถมตัวลงทาบทับ

 

คิบอม....

 

 

 

 

 

คิบอมเดินโอบทงเฮออกจากลิฟต์เมื่อบ่ายคล้อยไปแล้ว ทั้งสองเดินผ่านล็อบบี้เพื่อตรงไปห้องอาหาร ตอนแรกคิบอมตั้งใจจะสั่งผ่านรูมเซอร์วิส เพราะไม่อยากออกไปไหน แต่ทงเฮไม่ไม่ยอมดึงดันจะลงมากินข้างล่างให้ได้ คนที่ไม่เคยขัดใจคนรักได้เลยต้องยอมตามใจพากันลงมากินที่ห้องอาหารด้านล่างแทน

องการ รอมานานแล้ว ร่างสูงลิงโล่

 

ขืนขลุกอยู่ในห้องต่อคงไม่ได้ออกไปไหน หรือไม่ถ้าได้ออกก็คงไม่มีเรี่ยวแรงเดินไปไหนแล้ว ใครจะยอมอยู่ในห้องให้โดน.... >////<

 

ไอ้คิบอม

 

เด็กวิศวะหันไปตามเสียงที่เรียก ก็พบกับพวกฮีชอลและเฮเคียวนั่งรออยู่กันพร้อมหน้า คิบอมเดินโอบเอวบางไปนั่งที่โซฟาเดี่ยวที่เหลือว่างเพียงทีเดียว แล้วรั้งคนตัวเล็กให้นั่งลงบนตัก

 

พวกกูคิดว่ามึงจะไม่ลงมาแล้วนะเนี่ย กะว่าจะหาแชลงไปงัดห้องดูว่ายังอยู่หรือหมดแรงตายคาอกไอ้ทงเฮไปแล้ว อีทึกกัดทันที

 

ไม่ถึงขนาดนั้น

 

เล่นเอาไอ้ทงเฮซีดลงมา ยังบอกไม่ถึงขนาดนั้น มึงนี่มัน...โคตรหื่นเลยว่ะ อีทึกพูดตามที่เห็น ฮีชอลที่นั่งอยู่ก็พยักอย่างเห็นด้วยเพราะอาการของเพื่อนรักดูอ่อนเพลียไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเกิน

 

พูดกันอยู่นั่นแหละ กูหิวแล้ว พวกมึงกินอะไรกันหรือยัง ถ้ายังไปกินพร้อมกันเลย

 

ขืนรอมึงสงสัยกระเพาะพวกกูคงเป็นรูกันหมดแล้ว เชิญมึงไปบำรุงกันสองคนเหอะ บำรุงกันเยอะๆนะ เดี๋ยวคืนนี้จะไม่มีแรงกันอีก อีทึกพูดเสร็จทุกคนพากันหัวเราะด้วยความขำของคนปากมาก

 

งั้นพวกกูไปก่อนนะ วันนี้เที่ยวใครเที่ยวมันแล้วกัน คิบอมดันร่างบางให้ลุกขึ้นแล้วโดนโอบแสดงความเป็นเจ้าของคนตัวเล็กไปยังห้องอาหารโดยไม่สนสายตาหลายคู่ที่มองมา

 

ก็คนรักกัน ทำไมต้องแคร์สายตาคนอื่น

 

มองกันอยู่ได้อิจฉาหรือยังไง แฟนผมน่ารักเนอะ

 

 

 

 

 

 

หลังจากกินข้าวกับคิบอมเสร็จ ก็ถูกลากกลับขึ้นห้องทันที แต่เหมือนเด็กบริหารจะรู้ชะตากรรมของตนเองเลยหาวิธีเลี่ยงแบบเนียนๆ

 

ตัวโตขึ้นไปก่อนน๊า เดี๋ยวตัวเล็กคุยกับฮีชอลแป๊บนึงแล้วจะรีบขึ้นไปนะ มือเล็กเกาะที่แขนแกร่ง ส่งเสียงหวานออดอ้อนพร้อมกับท่าทางน่ารักๆใส่เข้าไปอีกชุดครบฟลูออฟชั่น งานนี้ไม่ยอมให้มันรู้ไป

 

อ๊ากกก...น่ารักสุดๆเมียเรา อย่าน่ารักไปกว่านี้เลย แค่นี้ก็ทั้งรักทั้งหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว เห็นแล้วอยากอุ้มขึ้นห้องซะเดี๋ยวนี้เลย คิบอมมองคนรักไม่วางตาด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม มารู้สึกตัวอีกทีตอนที่มือเล็กมากระตุกแขนอีกครั้ง

 

ตกลงน๊าา

 

ทงเฮส่งสายตาวิ้งๆให้อีกรอบจนเด็กวิศวะพยักหน้ายอมตกลงแต่ไม่วายกำชับอีกรอบ

 

อย่าไปนานนะ

 

อื้อ...ไปไม่นานหรอก ไม่นานเลยจริ๊งจริง สาบานได้ ถ้าไปนานให้ฮีชอลมีลูกเป็นลิงจริงๆนะเออ พูดจบลูกชายเจ้าของร้านอาหารก็รีบเดินไปหาฮีชอลที่ยังคงนั่งคุยอยู่กับเฮเคียวท่ามกลางคุณแฟนทั้งสองที่นั่งขนาบข้าง ทงเฮเดินมานั่งลงตรงโซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งเมื่อสักครู่

 

ฮีชอลว่างเปล่า มีเรื่องอยากคุยด้วย ทงเฮถามขึ้นมาทันที ไม่รอให้เสียเวลามากไปกว่านี้

 

ว่างจะคุยไรอ่ะ

 

งั้นขอยืมตัวฮีชอลสัก 2 ชั่วโมงนะ เดี๋ยวเอามาส่ง ทงเฮลุกขึ้นมาจูงมือฮีชอลทันทีที่พูดจบโดยไม่รอคำตอบจากบรรดาคุณแฟนทั้งสอง เล่นเอาทั้งสามคนที่นั่งอยู่ งงไปตามๆกัน

 

ทงเฮพาฮีชอลเดินไปอีกด้านผ่านสวนหย่อมที่โรงแรมจัดเอาไว้ให้แขกได้นั่งเล่น ร่างบางทั้งสองเดินตัดผ่านเลยไปจนถึงสระว่ายน้ำที่มีคนมาว่ายอยู่บ้าง ทั้งคู่เดินไปหยุดลงนั่งที่เก้าอี้นอนที่ตั้งวางเรียงรายอยู่รอบสระด้านที่แดดส่องไม่ถึง

 

มีอะไรเปล่าทงเฮ

 

ไม่อ่ะ แต่ไม่รู้จะหลบคิบอมไปไหน จะลากเฮเคียวออกไปเที่ยวข้างนอกก็เกรงใจ แถมขืนออกไปข้างนอกแล้วกลับมาเดี๋ยวเจอชุดใหญ่อีก ร่างบางนอนลงที่เตียงอย่างผ่อนคลาย

 

กลัวชุดใหญ่ จะหนีก็หนีไม่ได้ เลยลากกูมานั่งเป็นเพื่อนว่างั้นเถอะ ฮีชอลทิ้งตัวลงนอนตามเมื่อเห็นว่าเรื่องที่เพื่อนรักบอกมาไม่ใช่ปัญหาหนักอกอย่างที่ตนเองคิดเอาไว้ในตอนแรก

 

เออ ปวดตัวไปหมด แทบไม่ได้นอน ง่วงโคตรเลย ว่าแต่เรื่องไอ้อีทึกนี่เคลียร์แล้วเหรอวะ

 

เรียบร้อยไปแล้ว ว่าแต่มึงเหอะมีอะไรไม่ยอมบอกเลยนะ กูยังเป็นเพื่อนสนิทของมึงอยู่หรือเปล่า?”

 

ก็ช่วงนั้นเห็นมึงเครียดๆเรื่องไอ้อีทึกอยู่ กูเลยไม่อยากเอาปัญหาของกูไปแถมให้มึงเครียดเพิ่มขึ้นอีก

 

มึงก็เลยหนีไอ้คิบอมมาเลยว่างั้นเหอะ

 

ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ

 

แล้วมึงมาได้ยังไงว่ะ

 

ก็ตั้งแต่มึงหายไป ไอ้คิบอมก็ไปตามหามึงที่พวกกู พอพวกกูบอกไม่รู้ มันวิ่งตามหามึงไปทั่ว พอรู้ว่ามึงอยู่ที่ไหนก็โทรมาบอกพวกกู ตอนแรกว่าจะมากับมันด้วย แต่มันหนีมาตามมึงก่อน พวกกูเลยตามมาเมื่อเช้า

 

ทงเฮพยักหน้างึกๆรับรู้ถึงสิ่งที่เพื่อนรักเล่าให้ฟัง คนตัวเล็กแอบดีใจอยู่ลึกๆที่คิบอมห่วงตนเองมากแค่ไหน

 

หลังจากพูดคุยถามเรื่องต่างๆจนพอใจแล้ว ทั้งคู่ก็นอนเล่นอยู่บนเตียง สายลมที่พัดผ่านทำให้คนที่หมดเรื่องกังวลในจิตใจบวกกับร่างกายที่อ่อนเพลียจากการ อดนอนและเสียพลังงานจากการออกกำลังสำหรับกิจกรรมเข้าจังหวะก็ผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้ตัว 

 

 

 

 

 

ในขณะที่ทงเฮกับฮีชอลเผลอหลับไปนั้น คิบอมที่นั่งรอคนรักอยูที่ห้องก็เริ่มวิตกที่เห็นทงเฮหายไปนานเกิน ลองโทรหาคนรักก็พบว่าสัญญาณโอนเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียง คนตัวโตกลัวว่าทงเฮจะหายไปไหนอีก ร่างสูงเดินพล่านอยู่ในห้องอยู่นานจนอดทนรอไม่ไหว จึงตัดสินใจออกตามหา ที่แรกที่เด็กวิศวะเลือกจะไปตามคือห้องของฮีชอล ชายหนุ่มเดินไปหยุดอยู่ที่ห้องพักริมสุดทางเดินของชั้นเดียวกัน มือเรียวเคาะเรียกคนในห้องอยู่สามสี่ครั้งประตูก็ถูกเปิดออกโดยอีทึก

 

ทงเฮอยู่ที่นี่หรือเปล่า

 

ไม่อยู่หายไปกับฮีชอล นี่ก็รออยู่เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะกลับมา

 

แล้วมึงโทรหาฮีชอลยัง

 

โทรได้ซะที่ไหน มือถือฮีชอลอยู่กับพวกกู แล้วมึงโทรหาไอ้ทงเฮหรือยัง

 

โทรแล้ว มือถือทงเฮปิดเครื่อง

 

เอาไงดีวะเนี่ย กูว่าไปหาเฮเคียวดีกว่า เผื่อเฮเคียวจะรู้ว่าไอ้ทงเฮพาเมียกูไปที่ไหน 

 

อีทึกเดินหายเข้าไปในห้อง คิบอมเดินก้าวตามมาพอเห็นที่นอนก็แปลกใจ ปกติพวกมันนอนเตียงเดียวกันนี่หว่า ทำไมคราวนี้มี 2 เตียง แล้วใครนอนเตียงเล็กนั่นว่ะ

 

ใครนอนเตียงเล็กว่ะ

 

กูเอง อีทึกร้องบอกในขณที่เดินไปหยิบเสื้อมาสวมใส่หลังจากคุยกับฮันเกิง

 

อ้าว แล้วทำไมมึงไปนอนเตียงเล็กได้

 

ฮีชอลทำโทษมันวะ มันต้องนอนคนเดียวไปอีกหลายวัน สมน้ำหน้ามัน ฮันเกิงชิงตอบคำถามแทนเพื่อนรักด้วยสีหน้าระรื่นอย่างเปิดเผย

 

โดนเรื่องอะไรอีกละมึง ไม่รู้จักเข็ดจริงๆ

 

แล้วมึงจะมาเสือกอะไรเนี่ย กูจะรีบไปตามหาเมีย อีทึกพูดตัดบทแล้วก้าวเดินนำออกจากห้องไปเป็นคนแรก จนแขกที่เชิญตัวเองเข้ามาในห้องต้องรีบเดินตามเจ้าของห้องออกมา

 

 

 

 

 

ทั้งสามหนุ่มเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเฮเคียว ก่อนจะส่งเสียงเรียก เพียงไม่นานเฮเคียวก็เเปิดประตูออกมา ใบหน้าสวยดูงุนงงที่เพื่อนทั้งสามพร้อมใจกันมาหาตน

 

มีอะไรเหรอ มากันพร้อมหน้าเชียว

 

เห็นทงเฮไหม/เห็นฮีชอลไหม สามเสียงถามขึ้นมาพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

 

เฮเคียวส่ายหน้ากับคำถามของสามหนุ่ม เพราะตนเองก็รู้แค่ว่าทงเฮมาชวน      ฮีชอลออกไปตอนที่นั่งคุยกันอยู่ พอฮีชอลลุกไปกับทงเฮแล้ว หญิงสาวก็ขอตัวกลับขึ้นมาบนห้อง เฮเคียวหยุดคิดนิดหนึ่ง สถานที่ของโรงแรมที่ไม่ใช่ล็อบบี้ แล้วพอจะไปนั่งคุยตอนนี้ได้มีที่ไหนบ้าง

 

ลองเดินไปดูที่สวนหย่อมหรือสระว่ายน้ำหรือยัง

 

แล้วมันอยู่ทางไหน

 

งั้นเดี๋ยวเราพาไปแล้วกัน รอก่อนนะเดี๋ยวขอไปหยิบของในห้องก่อน เฮเคียวพูดจบก็เดินกลับเข้าห้องไป ก่อนจะออกมาพร้อมกระเป๋าถือสีหวานใบเล็กๆติดมือออกมาด้วย

 

สาวสวยประจำกลุ่มเดินนำสามหนุ่มไปยังสวนหย่อมของโรงแรม สวนของโรงแรมขนาดไม่กว้างมากนัก ทั้งสามหนุ่มแยกย้ายกันเดินหา ใช้เวลาเดินไม่นานก็ครบ ทั้งสามเดินกลับมาที่เฮเคียวยืนรอ

 

ไม่เจอเหรอ งั้นลองเดินเลยไปที่สระว่ายน้ำแล้วกัน เผื่อจะอยู่ที่นั่น แต่ถ้าที่สระว่ายน้ำไม่มีก็ไม่รู้แล้วนะ เฮเคียวบอกอย่างจนใจแล้วเดินลัดเลาะสวนหย่อมไปจนเจอสระว่ายน้ำ

 

สายตาของสามหนุ่มสอดส่องไปรอบๆ ก็เห็นคนที่ตามหานอนอยู่ที่เตียง ทั้งหมดรีบเดินไปยังจุดหมายทันที แต่ไปถึงเด็กวิศวะก็หน้าเครียดขึ้นมาทันทีที่เห็นคนรัก

 

ใส่กางเกงขาสั้นแล้วยังนอนไม่ระวังอีก มันน่านัก!!!

 

คิบอมหันมองไปรอบๆก็เห็นฝั่งตรงข้ามมีวัยรุ่นชายสองคนที่นั่งมองมายังร่างบางที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่องอะไร ร่างสูงกัดฟันกรอดออกมาด้วยความโมโห คิบอมหย่อนกายนั่งลงที่ว่างของเตียง ชายหนุ่มปลุกคนรักด้วยเสียงเยียบเย็นดังกว่าปกติ

 

ทงเฮตื่น

 

 

 

 

 

……………………………………………………………………..

บอมหื่นจนเฮกลัวต้องแอบหนีไปพัก ก็นะเก็บกดเมียหายไปนานพอได้กลับมาเจอก็ต้องกินปลาให้เต็มที่กันหน่อย แต่สงสัยบอมจะกินปลามากไป ปลาน้อยเลยกลัว555555

 

ถ้าคิดว่าเรื่องนี้ยังน่ารักอยู่บ้าง ก็เมนท์ให้แนนสักนิด พอได้ชื่นใจบ้างนะคะ

 

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านคะ^^   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,602 ความคิดเห็น

  1. #1598 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 22:41
    โอ๊ยยย ขำค่ะ หมวยถึงขนาดต้องหนีบอมมานอนพักเอาแรงในที่นั่งพักตรงสระว่ายน้ำ 555
    #1598
    0
  2. #1428 55555555 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 09:54


    บอมหื่นจริงๆนั่นแหละ
    #1428
    0
  3. #1415 Summer-day (@chomfan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 15:50
    ตัวเล็กตัวโต อ๊ายยย น่ารักอ่าาาา เขินแทนด๊อง ถ้าบอมจะทำให้เขินได้ขนาดนี้ละก็นะอยู่กันในห้องไปเลยมะ อิอิ
    แต่แค่นี้ด๊องก็ไม่ไหวแล้วอ่ะเนอะ ดูดิ ต้องหาที่มาหลบบอมอ่าาา หื่นไปไม๊ห๊ะ
    โอ๊ยยย เกือบลืม เด็กวิศวะงอน ป๊าดดดดดดดดด หาเรื่องงอนให้ด๊องอ้อนละเส่ๆๆ โถ่ๆๆ คนเจ้าเล่ห์เอ๊ยยยย
    สองคนคุยกันตกลงกันแล้ว แม่ยกดีใจอ่า ต่อไปนี้อย่าปล่อยให้คิดมากคิดเองแล้วเนอะ ไม่งั้นได้เห็นคนขาดใจตายแน่ๆ
    ยิ่งอ่านตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่าความน่ารักของเฮฝุดๆเลยอ่าาา อิจฉาบอมเหอะ ด๊องน่ารักๆๆๆๆๆ <<< อินอ่ะ อิอิ
    แต่เห้ยยยยยยยยย บอมหึง บอมหวง โอ๊ยยย อินู๋ไปนอนแบบนั้นได้ยังไง ถ้าจะนอนก็ไปนอนกับบอมเซ่ << เค้าหื่นติดบอมมานะ ฮ่าๆๆๆๆ
    แล้วบอมอ่าาา จะทำเสียงเข้มไม๊เนี้ยยย ถ้าด๊องตกใจนะจะตามไปตบ โอเค๊ ฮ่าๆๆๆๆ
    #1415
    0
  4. #1409 ปอข้าว (@2598) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 01:25
    น่ารัก
    #1409
    0
  5. #1408 ปอข้าว (@2598) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 01:25
    น่ารัก
    #1408
    0
  6. #1404 KihAE*many* (@eywavy) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 21:27
    ทงเฮถึงขนาดต้องหลบมาสักพัก คงจะกลัวมากๆ
    บอมก็หวงทงเฮซะจริงๆ
    #1404
    0
  7. #1393 Mind-myy (@mindmyyy) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 02:56
    ไรเตอร์กลับมาแล้ว   กร๊๊ดดดดดดดดด  มาๆๆจุ๊บเหม่งที

    คิบอมอ่า เธอลงโทษจนปลาน้อยกลัวเลยนะ
    #1393
    0
  8. #1392 กะแหล่ง (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 00:53
    เย้ เย้ เย้แนนกลับมาแล้วพร้อมความประทับใจเต็มอิ่มเลย มาพระอมความหื่น หวงจนเมียตะองหนี55555บอมจ๋าจะแซะก้างปลาหรอ

    เมื่อคืนก็กินจนเนื้อไม่เหลือแล้ว เฮงานเข้าไม่รู้ตัวพ่วงด้วยฮีชอล สงวาสทึกกี้โดนเมียทำโทษงานนี้กำไลเกิง
    #1392
    0
  9. #1390 SARANGHAY (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 22:21
    ดีใจจังเลยที่ไรเตอร์กลับมาแล้วรอคอยเสมอนะคะ
    #1390
    0
  10. #1386 Pada lee (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 18:17
    บอมลดความหื่นลงหน่อยนะ ดูสิเฮต้องหนีไปพักเลยอ่ะ
    #1386
    0
  11. #1385 RaiNY_GeNius (@senaria) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 17:35
    ทงเฮโดนจัดหนักอีกแน่ๆเลย 555+ แอบมานอนแล้วแต่ยังไม่วายมีเรื่องให้บอมต้องหึง
    #1385
    0