Be My Boy รักวุ่นวายผู้ชายของฉัน [KiHae Ft.SJ : Yaoi]

ตอนที่ 43 : BMB : 41 : ความเสียใจของทั้งสองคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 878
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 ก.ค. 55

ตอนที่ 41 ความเสียใจของทั้งสองคน

 

 

คิบอมกลับมาที่ห้องของทงเฮอย่างหมดแรง หลังจากตระเวนตามหาคนรักมาตลอดหัวค่ำ ก็ไม่มีวี่แววว่าจะรู้ว่าร่างบางหายไปไหน ส่วนคนที่คิดว่าจะรู้อย่างเฮเคียวก็ติดต่อไม่ได้ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วจะไปตามหาได้จากที่ไหนวะ มือทั้งสองข้างเกาะกุมศีรษะของตนเองเอาไว้  ปวดหัวโว้ย!!!

 

เด็กวิศวะทิ้งตัวลงนอนกลางที่นอน หมอนสองใบยังคงว่างคู่กันอยู่ หมอนที่เคยมีคนร่างบางหนุนนอนอยู่ข้างกาย แต่วันนี้กลับไร้ซึ่งเจ้าของ มือหนาลูบเบาๆลงบนหมอน สัมผัสถึงความเย็นของผืนผ้า กลิ่นหอมของร่างบางที่ฝังติดกับหมอนชวนให้คิดถึงร่างบางมากยิ่งขึ้น

 

อยากเจอ อยากกอด อยากสัมผัสถึงกันและกัน  ขนาดตนเองยังรู้สึก แล้วทงเฮที่ต้องนอนคนเดียวมาตลอดช่วงหลังจะเป็นยังไงบ้าง จะรู้สึกเหมือนเขาไหม จะอ้างว้างแค่ไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดและเสียใจขึ้นมาเป็นทวีคูณ

 

ทงเฮอยู่ที่ไหน กลับมาเถอะนะ คิบอมขอโทษ เสียงอ้อนวอนขอโทษของคิบอมที่ดังก้องอยู่ในใจ แต่คนที่อยู่ไกลอีกฟากฟ้าไม่อาจรับรู้ได้ มือหนาจับหมอนอีกใบของทงเฮมากอดแนบเอาไว้ในอ้อมกอดของตนเอง เหมือนเป็นตัวแทนของร่างบาง ใบหน้าคมซุกลงไปที่หมอน

 

หลังจากนอนคิดหาวิธีตามหาทงเฮอยู่ทั้งคืน ร่างกายที่อ่อนล้าจากการได้พักผ่อนน้อยตั้งแต่ก่อนสอบบวกกับการเที่ยวตามหาคนรักทำให้เหนื่อยจนเผลอหลับไป มารู้สึกตัวตื่นอีกทีในช่วงสาย คิบอมรีบอาบน้ำและออกมารื้อหาเสื้อผ้าของตนเองจากกระเป๋าใบโตที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า พอหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ได้แล้วก็รีบออกจากห้องมุ่งตรงไปที่บ้านของทงเฮอีกครั้ง 

 

 

 

มินโฮนอนดูหนังอยู่ที่โซฟากลางห้องก็ชะเง้อคอขึ้นมองที่ประตู เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เด็กวิศวะก้าวผ่านประตูเดินเข้ามา

 

พี่ทงเฮยังไม่กลับมานะ เด็กหนุ่มร้องบอกทันทีพลางยกขาลงจากที่วางแขนโซฟาลงไปที่พื้น และหยิบรีโมทมาปรับลดเสียงหนังที่ตนเปิดดูอยู่ 

 

แล้วทงเฮมีโทรมาบ้างไหม คิบอมเดินไปนั่งยังโซฟาตัวที่ว่างอีกด้าน

 

วันนี้ยังไม่โทรมานะ ทำไมเหรอพี่คิบอม

 

เปล่า ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

 

เดี๋ยวพี่จะขึ้นไปที่ห้อง ถ้าทงเฮโทรมา อย่าเพิ่งรับสายนะ เรียกพี่ด้วย พี่มีอะไรจะพูดกับทงเฮหน่อย แต่ติดต่อทงเฮไม่ได้  

 

ทะเลาะกันเหรอ

 

เปล่า แต่เหมือนทงเฮจะเข้าใจอะไรพี่ผิดนะ แต่ไม่มีอะไรมากหรอก ถ้าทงเฮโทรมาก็อย่าลืมเรียกพี่ด้วยนะ

 

คิบอมสาวเท้าก้าวเดินขึ้บันไดไปยังห้องของทงเฮ พอเข้ามาถึงในห้องก็เดินดูรอบๆห้องอีกครั้ง เมื่อวานตอนที่เข้ามาในห้องทงเฮ หัวยังตื้อๆกับเรื่องที่เกิดเลยไม่ได้เดินดูให้ละเอียด วันนี้เลยย้อนกลับมาดูอีกครั้ง เพื่อเจออะไรที่อาจจะทำให้ตามหาทงเฮเจอบ้าง  ร่างสูงเดินไปรอบๆห้องอย่างช้าๆ และมาหยุดอยู่ที่โต๊ะหนังสือ กระดาษโน๊ตเล่มเล็กวางอยู่กลางโต๊ะพร้อมกับปากกา คิบอมหยิบขึ้นมาดู แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยการขีดเขียนอะไรจึงวางลงที่เดิม ไม่มีอะไรที่พอจะบอกได้เลยว่าทงเฮไปที่ไหน  คิบอมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเฮเคียวอีกครั้ง แต่ก็ได้ยินประโยครับฝากข้อความแบบเมื่อวานตอบกลับมา เด็กวิศวะโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอนอย่างหงุดหงิด

 

 

 

ทงเฮตื่นมาแต่เช้า หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็ลงมารอเฮเคียวอยู่ที่ล็อบบี้ตามเวลาที่ได้นัดกันเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้เฮเคียวจะพาเที่ยวไปที่ต่างๆ เพราะทงเฮเองก็ยังไม่รู้จะไปที่ไหนดี  

 

เฮเคียวอยู่ในชุดเสื้อยืดสีฟ้าอ่อน กางเกงยีนส์เข้ารูป เดินออกจากลิฟต์แล้วตรงมาหาทงเฮ ทั้งสองเดินตรงไปยังห้องอาหารเพื่อเติมเสบียงใส่ท้อง หลังจากกินอาหารเช้ากันแล้ว เฮเคียวให้ทงเฮนั่งรอที่ล็อบบี้ก่อนจะหายตัวไปพักหนึ่ง แล้วเดินกลับมาพร้อมกับกุญแจรถ

 

หญิงสาวขับรถพาทงเฮไปไหว้พระที่วัดทงโดซา พอจอดรถเรียบร้อยทั้งคู่ก็เดินไปไหว้พระและพากันเดินถ่ายรูป

 

พักยกครึ่งทางก่อนได้ไหม เฮเคียวร้องถามทงเฮด้วยน้ำเสียงปนหอบ หลังจากเดินมาได้ครึ่งทาง เฮเคียวทิ้งตัวลงนั่งที่ขั้นบันไดตึก ใบหน้ามีเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมขึ้นมา

 

อ่ะน้ำ ทงเฮยื่นขวดน้ำเปล่าที่ซื้อมาจากระหว่างทางให้เฮเคียวที่นั่งพักอยู่ ก่อนจะนั่งลงด้านข้างเป็นเพื่อน

 

หลังจากถ่ายรูปเสร็จแล้วเราจะไปไหนกันต่อ

 

แล้วทงเฮมีที่อยากไปหรือเปล่าเฮเคียวถามเพื่อนร่วมทางเพราะตนเองก็ยังไม่ได้คิดว่าจะพาทงเฮไปเที่ยวไหนบ้าง แต่ถ้าทงเฮมีที่อยากไปจะได้พาไปก่อน

 

ไม่อ่ะ เราไม่ค่อยรู้ว่าที่พูซานมีอะไรให้เที่ยวบ้าง เฮเคียวพาเราไปเที่ยวแล้วกัน ทงเฮตอบตามตรงๆ แล้วโยนภาระในการคิดโปรแกรมเที่ยวคืนกลับให้เฮเคียว

 

หลังจากนั่งพักกันหายเหนื่อยแล้ว ก็พากันเดินถ่ายรูปไปเรื่อยจนถึงจุดชมวิว

 

ทั้งคู่เดินกลับมาที่หน้าวัด เฮเคียวก็ขับรถพาทงเฮเที่ยวรอบๆตัวเมือง ทงเฮมองออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความสนใจ พอเจอร้านไหนที่ตกแต่งสวยๆ ก็ร้องบอกให้สารถีสาวจอดรถ และชักชวนกันลงไปซื้อของที่อยากได้ ร้านค้าบางร้านตกแต่งแบบพื้นเมือง โดยการดึงเอาศิลปะท้องถิ่นมาเป็นจุดขาย บางร้านที่ขายของพื้นเมืองและตกแต่งสวยงามก็จะแน่นขนัดไปด้วยนักท่องเที่ยว ชาวต่างชาติที่แวะมาซื้อของฝากกลับไป 

 

เอาไว้ใกล้กลับค่อยแวะมาใหม่แล้วกัน เฮเคียวร้องบอกเมื่อเห็นทงเฮยืนมองอยู่ที่หน้าร้าน แต่ไม่ยอมเข้าไปข้างใน  

 

กลับเหอะ เริ่มเหนียวตัวอยากอาบน้ำแล้ว

 

เฮเคียวขับรถกลับมาถึงโรงแรมก็มืดแล้ว อากาศตอนมืดเริ่มเย็นแต่ก็ไม่ถึงกับเย็นมากนัก ทงเฮถือถุงเดินกลับเข้าห้องทันทีหลังจากที่นัดเวลาที่จะเจอกันในวันรุ่งขึ้น ส่วนเฮเคียววันนี้มีนัดทานข้าวกับที่บ้านเลยรีบไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่  

 

 

 

ทงเฮออกมาดินเล่นที่สวนของโรงแรมที่จัดเอาไว้ ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่นี่ช่างแตกต่างกับที่ที่เคยจากมา จากตรงที่นั่งอยู่ทงเฮสามารถมองขึ้นไปและเห็นดวงดาวที่กระจัดกระจายอยู่เกลื่อนเต็มท้องฟ้า

 

ไว้คราวหน้าเราไปดูดาวที่อื่นกันอีกนะ’ 

 

ทงเฮอยากไปที่ไหนก็บอกมา เดี๋ยวคิบอมจะพาทงเฮไปเอง

 

ที่ไหนก็ได้ ขอแค่ได้ดูด้วยกันก็พอ’ 

 

แล้วคิบอมจะพาไปนะ

 

เพียงแค่นึกถึงเรื่องราวคำพูดในอดีต หยดน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ไม่สามารถลืมได้สินะ ไม่เข้าใจตัวเองว่ายิ่งพยายามลืมเท่าไหร่ กลับยิ่งนึกถึง แขนเรียวโอบกอดตัวเองเอาไว้ราวกับปลอบตนเองอยู่อย่างนั้น ท่ามกลางความมืดและดวงดาว 

 

 

 

หลังจากแยกกับครอบครัวแล้ว เฮเคียวที่กำลังเดินกลับห้องก็เห็นทงเฮเดินผ่านไปยังทางออกของสวนหย่อมที่จัดเอาไว้จึงเดินตามออกไป ตอนแรกตั้งใจจะเข้าไปคุยด้วย แต่ในอีกขณะหนึ่งก็คิดว่าทงเฮต้องการอยู่เงียบๆคนเดียว จึงตัดสินใจที่จะไม่เข้าไปหา แต่เลือกที่จะยืนรออยู่ที่ประตูทางเชื่อมเป็นเพื่อนแทน ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังคนตรงหน้า ซึ่งคนที่นั่งอยู่ในสวนไม่รู้สึกตัวว่าถูกจับตามองอยู่ เฮเคียวเห็นทงเฮเดินไปนั่งที่เก้าอี้และแหงนหน้ามองดูท้องฟ้า เฮเคียวจึงแหงนมองตาม พอหันกลับมาอีกครั้งก็เห็นทงเฮยกมือขึ้นเช็ดหน้าตัวเอง

 

ทงเฮร้องไห้...

 

เฮเคียวยืนมองคนตรงหน้าอย่างเจ็บปวดที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย ยิ่งได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น ยิ่งสงสารและเป็นห่วง อยากแบ่งรับเอาความเสียใจมาไว้ที่ตนเองแต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้แต่ยืนมองคนตรงหน้าอยู่อย่างนี้ ในเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องของคนสองคน ซึ่งตนเองเป็นเพียงคนนอก หญิงสาวเห็นทงเฮเดินตรงมาที่ประตู ก็รีบเดินหลบไปยืนซ่อนตัวอยู่ด้านหลังกำแพง จนเห็นว่าทงเฮเดินกลับห้องไปแล้วจึงเดินออกมา ใบหน้าสวยครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตนกำลังจะทำ

 

จะปล่อยเอาไว้อย่างนี้ไม่ได้ ไม่อยากเห็นทงเฮต้องเสียใจอีกต่อไปแล้ว

 

 

 

 

........................................................................................

ใจนึงก็สงสารบอมนะแต่สงสารทงเฮมากกว่า

บอมเพิ่งจะรู้สึกแต่เฮร้องไห้และเสียใจตั้งนานไม่เสมอภาคกันเลย

 

ช่วงนี้ไม่สบายติดไข้หวัดมาจากแม่ 

เปิดคอมแต่ละวัน เคลียงานจบปิดคอมไปนอนแล้วก็ตื่นมาทำใหม่

เป็นอย่างนี้มาเกือบอาทิตย์แล้ว ปิดๆเปิดๆคอมทั้งวัน มาเป็นพักๆและหายแว้บ

แถมพอจะหายยังไปโดนฝนอีก ตอนนี้ปวดหัวมาก แต่ถ้าไม่ได้อัพวันนี้คงอีกหลายวันเลย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,602 ความคิดเห็น

  1. #1327 sai231 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 กันยายน 2555 / 20:05
    สงสารทั้งสองคนเลยยยยย
    #1327
    0
  2. #1264 pa-ma (@pa-ma) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 17:01
    งื้อออ สงสารทั้งคู่เลยอ่าาาา :'(
    #1264
    0
  3. #1211 Rabbit_Blue (@katailovesj) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 00:35
    ถึงจะเริ่มสงสารบอม
    แต่ที่ผ่านมาแกทำตัวเอง เองนะ
    #1211
    0
  4. #1168 ดรีม >3< (@dream25342) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 00:08
    เฮ้ออ!!สงสารอะอยากให้เคลียร์กันเร็วๆ
    #1168
    0
  5. #1124 เซ็ตโตะ ยูริ (@gaeyouth4) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 12:44
    สงสารอ่ะ แต่ทำยังไงได้

    #1124
    0
  6. วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 10:45

     กว่าจะกลับมาได้ รู้แล้วใช่มั๊ยความรู้สึกที่ทงเฮต้องอยู่คนเดียวมันทรมาน  อยากสงสารคิบอมเหมือนกันนะ แต่คิดถึงสิ่งที่ทำกับทงเฮแล้วอยากจะสมน้ำหน้า

    #1123
    0
  7. #1120 Pada lee (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2555 / 20:58
    แหม..เพิ่งจะรู้สึกตัวเหรอบอม เฮร้องไห้เสียใจไปตั้งเท่าไรแล้ว เพิ่งจะรู้สึกนะ ความรู้สึกช้าจริงนะแกไอตี๋
    #1120
    0
  8. #1119 กะแหล่ง (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2555 / 20:55
    สงสารน่ะมันสงสารแต่เหตผลล่ะบอมทำอย่างนี้เพราะอะไร

    ด๊องเจ็บปวดมานาน หาเหตผลมาด้วยนะบอม เฮเคยวจะไป

    ตามบอมมาหรอ ไรเตอร์พักผ่อนมากๆนะคะหายใวใว
    #1119
    0
  9. #1117 นักเดินทาง (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2555 / 13:18
    ก็สงสารอ่ะนะทั้งคุ่เลย แต่สงสารเฮมากกว่าอ่ะ อยู่อย่างเหงา.. เหงาตั้งนาน
    #1117
    0
  10. วันที่ 24 กรกฎาคม 2555 / 21:46
    น่าสงสารมากทั้งคู่เลย เศร้าอะ
    #1116
    0
  11. #1115 bom28 (@pentsy) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2555 / 00:58
    อยากให้บอมกับด๊องเจอกันอ่ะ
    บอมจะได้อธิบายให้ด๊องฟัีงซะที
    ไม่อยากให้ด๊องร้องไห้แล้วอ่ะ
    #1115
    0
  12. #1114 Mind-myy (@mindmyyy) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2555 / 22:49
    แกเพิ่งจะรู้สึกหรอบอม  ฉันไม่สงสารแกหรอกสงสารหมวยมากกว่า~~~~~~~

    หายไวๆนร้า ไรเตอร์
    #1114
    0
  13. #1113 Summer-day (@chomfan) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2555 / 22:07
    ปล่อยให้บอมมันงมหาเฮต่อไป คนที่รู้ตัวช้าต้องทำให้เข็ดซะบ้าง
    เฮ้อออ หนีจากบอมมาไกลแค่ไหนแต่เฮก็ยังรักบอมอยู่ดี แล้วที่สำคัญ ไม่ว่าจะกี่ตอนหมวยก็ยังมีน้ำตา
    แอบเคืองบอม พูดมาได้ว่า เหมือนทงแฮจะเข้าใจอะไรพี่ผิด แต่ไม่มีอะไรมาก โอ้ๆๆๆ นี่แค่ไม่มากหราาา
    ไม่มากเลยเนอะ เฮหนีไป ทิ้งจดหมายไว้ ปิดเครื่อง ไม่มากสักนิดดดดดด จากตอนแรกว่าจะเห็นใจแหละ
    ยูเทริ๋นกลับแทบไม่ทัน หาต่อไปเหอะบอม 
    แอบสงสัย ที่บอมหายไปนี่แค่ติดสอบติดรายงานจริงๆหรอ????

    เฮเคียวเพื่อนที่แสนดี คิดจะทำอะไรคะ สงสารเฮได้นะ แต่อย่าไปเข้าข้างอิบอมมัน
    กว่าอิบอมมันจะรู้ตัวนี่ เฮเราร้องไห้จนแทบจะใช้แทนน้ำประปาแล้วมั้งงงง <<< อินี่มาเซี่ยมโดยเฉพาะ อิอิ
    อารมณ์บอมมันยังไม่ใช่อ่ะ มันยังไม่ใช่ความเสียใจเลย อันนี้ความเห็นส่วนตัวเน้ออออ อย่าเพิ่งโกรธเราน้าาา
    คือรู้สึกว่าบอมมันแค่เหมือนใจหายที่ของหายเท่านั้นอ่ะ  เหมือนคนที่วางของทิ้งไว้ แล้วนึกได้ก็เดินกลับมาดู แต่แค่มันไม่อยู่ที่เดิมล่ะ ไม่อยากจะว่าว่าบอมเห็นแก่ตัวนะ แต่ความรู้สึกเรามันบอกว่าอย่างนั้นล่ะ ตอนที่ไม่เจอก่อนหน้านั้นไม่รู้สึกโหยหาบ้างเลยหรอ
    แต่มาตอนนี้ อยากจะเจออยากเห็นหน้า อยากกอดอยากสัมผัส ก่อนหน้านั้นไ่ม่มีความรู้สึกเลยหรอ เฮ้ออออ
    ยิ่งเม้นยิ่งทรมานใจตัวเอง ยิ่งเม้นยิ่งนึกถึงตอนหมวยเศร้า แงๆๆๆๆ


    #1113
    0
  14. #1112 meijing (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2555 / 21:51
    อ่าาาาา

    ตอนนี้น่าสงสารทั้งคู่เลย

    ใจก็ยังไม่อยากให้คืนดีนะแต่แบบว่าถ้านานไปเดี๋ยวเฮเสียใจแย่

    อยากให้เข้าใจกันเร็วๆจัง
    #1112
    0