มิวายรัก

ตอนที่ 2 : ๑ แค่อยากเป็นคนที่ถูกรัก [๒]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    11 ม.ค. 62


แค่อยากเป็นคนที่ถูกรัก


“งั้นป้าแย้มพาป่านขึ้นห้องเถอะค่ะ ถ้าอาเก้ากลับมาป่านค่อยมารายงานตัว”

“ค่ะคุณป่าน”

ป้าแย้มพาปานระพีขึ้นไปยังห้องนอนเดิมของเธอ โดยมีสาวใช้หิ้วกระเป๋าตามขึ้นมาอีกสองคน ปานระพีเอ่ยขอบคุณคนทั้งหมด หลังจากนั้นเธอจึงถูกปล่อยให้อยู่ตามลำพังในห้องตัวเอง

ร่างบางระหงเจ้าของส่วนสูง 168 เซนติเมตรขยับไปยังหน้าต่าง ผลักมันออกเพื่อดูวิวทิวทัศน์ด้านนอกซึ่งเต็มไปด้วยความเขียวชอุ่มของสนามหญ้าสลับต้นปาล์มที่ปลูกเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ มีความสดชื่นของทะเลสาบ รายล้อมด้วยเทือกเขาเกือบจะทุกทิศทาง สมกับที่ถูกร่ำลือว่าเป็นสนามกอล์ฟที่สวยและท้าทายมากแห่งหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต จนแทบไม่น่าเชื่อว่าครั้งหนึ่งที่นี่จะเป็นเพียงแค่สวนปาล์มเก่าๆ ซึ่งคนที่พลิกทุกอย่างให้ดูยิ่งใหญ่สวยงามราวกับภาพในฝันอย่างที่เห็นตอนนี้ก็คือพ่อกับอาเก้าของเธอนั่นเอง

ผิดแล้วปานระพีเขาเป็นอาเก้าของปอไหมกับปลายฝนเท่านั้นต่างหาก ไม่ใช่อาเก้าของเธอ อย่าทึกทักเอาเองแบบนี้อีก

หญิงสาวบอกตัวเองด้วยหัวใจที่หมองหม่น ก่อนจะขยับเข้ามาในห้อง เมื่อความสวยงามของวิวทิวทัศน์ตรงหน้าไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่เก็บกดอยู่ภายในใจลดน้อยถอยลงแต่อย่างใด

เย็นนั้นปานระพีนั่งทานอาหารเย็นคนเดียวอย่างหงอยๆ อาหารมากมายหลายเมนูซึ่งล้วนแต่เป็นของโปรด แทบจะไม่มีจานไหนพร่อง เพราะเจ้าตัวกินได้น้อยเท่าแมวดมก็รวบช้อน หญิงสาวพาตัวเองออกไปเดินเล่นที่สนามหญ้าข้างบ้านเพื่อรอเจ้าของบ้านที่ตอนนี้ยังไม่กลับมา

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่าก็ยังไร้วี่แววว่าเก้าจะกลับมา ปานระพีรอจนท้อ สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าจะกลับขึ้นห้อง แต่เหมือนคนที่เป็นต้นเหตุของการรอจะรู้เวลาแบบพอดีเป๊ะ เพราะทันทีที่ร่างเพรียวระหงก้าวออกจากสวน เสียงและแสงไฟรถก็สาดเข้ามายังหน้าคฤหาสน์สองชั้นหลังงามนั้นทันที

ปานระพีรอให้เขาดับเครื่องและลงจากรถจึงค่อยเดินเข้าไปหา เธอยังจำเขาได้แม่นแม้ว่าจะไม่ได้เจอกันนานหกปี เจ้าของร่างสูงเกือบสองเมตรนั้นไม่ใช่ใคร แต่เป็นคนที่มีอำนาจสูงสุดในอาณาจักรย่อมๆ แห่งนี้ แสงไฟที่สาดสะท้อนมาจากโคมไฟที่ประดับประดาอยู่รอบคฤหาสน์ ทำให้เธอเห็นได้ชัดว่าวันเวลาไม่สามารถทำอะไรผู้ชายที่ชื่อเก้าได้เลย เขายังคงหล่อเข้ม ดวงหน้าประดับด้วยเครื่องหน้าที่บ่งบอกว่าเขาเป็นชายชาตรีแท้ทุกอย่าง คิ้วเข้มดกดำ จมูกโด่ง รับด้วยริมฝีปากหยักลึก และดวงตาสีน้ำตาลของเขายังนิ่งขรึมยากจะคาดเดาใจดังเดิม

ปานระพียอมรับว่าตัวเองตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแรงโครมครามไปหมด ทั้งๆ ที่ตลอดวันที่ผ่านมาเธอน้อยใจเขาแทบแย่ แต่พอได้เจอกันจริงๆ ความน้อยใจเหล่านั้นกลับไม่สามารถกลบเกลื่อนอาการมือไม้เย็นเฉียบและหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ได้เลย แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังมีสติพอที่จะยกมือขึ้นไหว้เขา หลังจากมองเขาอยู่เงียบๆ ครู่หนึ่ง

“สวัสดีค่ะ ป่านมารอรายงานตัว นึกว่าคืนนี้จะรอเก้อซะแล้ว”

การประชดประชันในประโยคหลังหลุดออกจากปากอย่างเป็นอัตโนมัติ ทั้งๆ ที่อยากทำตัวน่ารักกับเขาเหมือนน้องสาวอีกสองคน แต่ทว่าปานระพีก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นเคย เหมือนกับทุกครั้งยามที่ต้องเผชิญหน้ากับเก้า

“มาถึงเมื่อไหร่” เสียงเข้มดุถามกลับมาขรึมๆ เช่นเดียวกับท่าทีอันเย็นชา ไม่ได้ไยดีกับการประชดประชันของเธอ คล้ายกับไม่อยากใส่ใจหรือไม่อยากเก็บมาเป็นอารมณ์ หรือไม่ คำพูดและการกระทำของเธอมันก็ไม่ได้มีความหมายกับเขาแม้แต่นิด นั่นยิ่งทำให้ปานระพีน้อยใจเข้าไปใหญ่ ตอนนี้ความตื่นเต้นของเธอคลายลงแล้ว เหลือแต่ความรู้สึกอย่างอื่น ในเมื่อเขาเย็นชาได้ต่อไปนี้เธอเองก็จะเย็นชาใส่เขาบ้าง

“เมื่อเช้าค่ะ” เสียงหวานเอ่ยเรียบๆ พยายามเต็มที่ที่จะไม่ให้มีอารมณ์น้อยใจปะปนไปกับน้ำเสียง

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม”

“เรียบร้อยดีค่ะ”

“อืม...

เก้าตอบรับในลำคอสั้นๆ แล้วก้าวยาวๆ เข้าบ้าน ซึ่งภาพนั้นทำให้ความอดทนและการควบคุมตัวเองของปานระพีขาดผึงอีกครั้ง ร่างเพรียวระหงรีบเดินแกมวิ่งไปขวางหน้าเขาทันที ทำให้เก้าต้องชะงักและหยุดมองเธอ

“เดี๋ยวก่อนค่ะอาเก้า”


อาเก้าพูดน้อย แต่หื่นหนัก

เป็นเมียอาเก้าต้องหื่นกว่า อิอิ


รักสุดหัวใจ

เทียนธีรา

มกราคม 2562

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #8 0949478960 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:51
    รอค่าาาาา
    #8
    0
  2. #6 sorninee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 12:45
    รออาเก้าหื่น555
    #6
    0
  3. #5 Bigrabbitkasi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 11:58
    ส่งอีบุคมาเลยดีกว่าไรท์
    #5
    0