เมีย(ไม่)พลอยโจน ซีรีส์เมียที่(ไม่)รัก เล่ม๒

ตอนที่ 32 : ๑๑ ปล่อยฉันไปได้ไหม ๑/๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    5 ธ.ค. 60




๑๑

ปล่อยฉันไปได้ไหม

 

               เสียงไซเรนรถฉุกเฉินดังระทึก แสงไฟสีแดงกะพริบวิบๆ จนชวนเวียนหัวและอึดอัดจนหายใจไม่ออก เลือดหนืดๆ ไหลออกมาจากจมูก เสียงเรียกชื่อเล่นของเธอโดยใครบางคน ขณะที่ใครคนนั้นมาอุ้มร่างซึ่งกำลังจะหมดสติออกไปจากที่แคบๆ ก่อนที่จะหายใจโล่ง เป็นภาพที่เกิดขึ้นสลับกันไปมาอยู่ในห้วงความทรงจำของคนที่กำลังหลับอยู่ ทำให้เปลือกตาบางกระตุก ใบหน้าส่ายไปมา ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงความฝันอันยาวนานนั้น

            “ตื่นแล้วเหรอยัยนัส”

            เสียงอบอุ่นคุ้นหูและเต็มไปด้วยความห่วงใยนั้นดังขึ้น ภาพที่กระจ่างชัดอยู่ตรงหน้าคือภาพที่พ่อและแม่ของเธอกำลังคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

            “คุณแม่คุณพ่อ...” นัสรินเอ่ยเรียกบิดามารดา พลางมองห้องสี่เหลี่ยมขาวๆ อย่างไม่คุ้นตา เมื่อขยับตัวก็พบว่าตอนนี้ที่แขนของตัวเองมีเข็มที่โยงกับสายน้ำเกลือเสียบอยู่

            “ยังเจ็บอยู่มั้ยลูก”

            “นัสอยู่ที่ไหนคะ...” เสียงหวานที่ค่อนข้างจะแหบแห้งเพราะขาดน้ำไปหลายชั่วโมงเปล่งถามพ่อกับแม่

            “อยู่โรงพยาบาล เมื่อคืนนี้นัสประสบอุบัติเหตุ พ่อกับแม่ตกใจและเป็นห่วงแทบแย่เลยบินมาที่เชียงใหม่แต่เช้า คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองเหลือเกินที่หนูไม่เป็นอะไร” เสียงของคุณนิภาสั่นๆ ขณะพูด ทำให้นัสรินหลับตาลงพร้อมกับเรียกความทรงจำก่อนจะหมดสติของตัวเองกลับมา รถของเธอถูกชนเข้าที่ตอนท้าย รถหมุนติ้วๆ ก่อนจะกระแทกกับเกาะกลางถนน ถุงลมนิรภัยทำงานทำให้หน้าอกของเธอไม่กระแทกกับพวงมาลัย แต่มันก็ทำให้เธอหายใจไม่ออก และมีเลือดไหลออกมาจากจมูก วินาทีนั้นเธอคิดว่าตัวเองจะตาย...จึงมีแต่ความระลึกถึงพระคุณของบิดามารดา คงเป็นเพราะพระคุณของท่านทั้งสองกระมังเธอจึงรอดมาได้

            “นัสขอโทษค่ะคุณพ่อคุณแม่” หญิงสาวเอ่ยขอโทษพลางน้ำตาเอ่อคลอ เพราะรู้สึกผิดที่ทำให้บิดามารดาต้องเป็นห่วงและลำบากเดินทางมาหาไกลถึงเชียงใหม่

            “ไม่เป็นไรหรอกลูก หนูไม่เป็นอะไรพ่อกับแม่ก็ดีใจมากแล้ว”

            “เมื่อคืนนัสรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกและมีเลือดไหลออกจากจมูกค่ะ” เธอเล่าเหตุการณ์ถูกอัดอยู่ในรถให้พ่อกับแม่ฟัง ไม่เชิงว่าเล่าแต่เป็นการรำพึงเสียมากกว่า

            “หมอบอกว่ามันเป็นผลจากการถูกกระแทก แต่เอกซเรย์ดูอย่างละเอียดแล้ว อวัยวะภายในไม่มีส่วนใดได้รับบาดเจ็บนะลูก” ประโยคนั้นพลตรีชยุตเป็นคนเอ่ยกับลูกสาว

            “แล้วใครโทร.บอกพ่อกับแม่คะ”

            “แม่เลี้ยงลักษิกาน่ะลูก โทร.หลังจากที่หมอบอกว่านัสปลอดภัยแล้ว แต่พ่อกับแม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เลยมาดูด้วยตัวเอง”

            “แม่เลี้ยงลักษิกาเหรอคะ ท่านทราบได้อย่างไรว่านัสประสบอุบัติเหตุ”

            คำถามของนัสรินยังไม่ทันจะได้รับคำตอบ ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา ซึ่งคนที่เข้ามาใหม่สามคนก็คือ แม่เลี้ยงลักษิกา ปรัชญ์ และธรินดานั่นเอง ทุกคนต่างยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเธอฟื้นแล้ว ธรินดาเข้ามาจับมือของเธอเบาๆ ส่วนแม่เลี้ยงลักษิกากับปรัชญ์ยืนอยู่ที่ปลายเตียง พร้อมกับมองมาอย่างห่วงใยแกมโล่งอก

            “ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่มาเยี่ยมนัส และนัสก็ขอขอบคุณคุณแม่ด้วยที่ส่งข่าวให้พ่อกับแม่ของนัสทราบ”

            “เมื่อคืนตอนตาปราณต์โทร.ไปบอก แม่ตกใจแทบแย่ แต่พอได้ยินว่าปลอดภัยแล้วแม่ก็ค่อยโล่งใจหน่อย” แม่เลี้ยงลักษิการำพึงออกมา สายตายังไม่ละจากหน้าอันไร้สีสันของอดีตลูกสะใภ้เลย เมื่อคืนใบหน้านี้คงงดงามยิ่งนัก แต่สุดท้ายก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นจนได้ โชคดีเหลือเกินที่เด็กน่ารักคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรมาก นางยังจำน้ำเสียงของลูกชายตอนที่โทร.บอกตัวเองได้ แม้น้ำเสียงนั้นจะเคร่งขรึม หากทว่าคนเป็นแม่อย่างนางกลับสัมผัสได้ถึงความห่วงใยอย่างมากล้นที่ลูกชายมีต่อนัสริน

            “เขารู้ด้วยเหรอคะว่านัสรถชน”

            “รู้สิหนูนัส ก็ตาปราณต์เป็นคนช่วยหนูออกมาจากรถและพามาส่งโรงพยาบาลด้วยตัวเอง”

            ก้อนแข็งๆ แล่นขึ้นมาจุกที่คอเมื่อได้ยินเช่นนั้น ปราณต์เป็นคนช่วยชีวิตเธอเอาไว้หรอกหรือ เสียงเสียงนั้นแท้จริงแล้วก็คือเสียงของเขา เธอคงขัดขวางความสุขของเขาอีกแล้วสินะ ภาพที่เธอเห็นก่อนจะขับรถออกมานั่นคือ เขากับหมอเมธาวีก้าวขึ้นรถไปด้วยกัน หลังจากที่เขาเพิ่งจะระบายความโกรธกับเธออย่างป่าเถื่อน

            ตาคู่สวยหลับลงเพราะไม่อยากรับรู้เรื่องของเขาอีกแล้ว หากแต่คนมาเยี่ยมกลับเข้าใจว่าเธอต้องการพักผ่อน จึงบอกให้เธอหลับและออกไปจากห้อง

            คล้อยหลังทุกคนน้ำตาหยดใสๆ ก็ไหลรินออกมาจากหางตา เพื่อระบายความเจ็บปวดลึกๆ ในหัวใจที่ตัวเองพยายามจะเก็บซ่อนเอาไว้ก่อนหน้านี้ แต่น้ำตาที่เพิ่งไหลออกมาได้ไม่นานนั้นก็ถูกเช็ดด้วยมือบางข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือเสียบอย่างรวดเร็ว เมื่อมีเสียงกุกกักดังขึ้นที่หน้าประตู คล้ายกับมีคนกำลังจะเข้ามา เธอไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเองจึงรีบเช็ดน้ำตาให้แห้ง

            ร่างสูงของคนที่ก้าวเข้ามายืนข้างเตียง ทำให้นัสรินต้องเมินหน้าหนี พร้อมกับพูดขึ้นอย่างอดประชดประชันไม่ได้

            “มาดูเหรอคะว่าสมบัติส่วนตัวมีส่วนไหนบุบสลายหรือเปล่า ถ้ามาดูแค่นั้นก็สบายใจได้ค่ะ นัสยังอยู่ครบสามสิบสองประการ สามารถใช้งานได้อีกนาน”

            “ผมสบายใจตั้งแต่แรกแล้วละ เพราะผมเป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณ”

            ปราณต์ยิ้มเยือนอย่างที่เธอไม่อยากเห็น นั่นคงเป็นเพราะตอนนี้นอกจากที่เธอติดหนี้แค้นในเรื่องมัดมือชกเขาให้แต่งงานด้วยแล้ว เธอยังติดหนี้บุญคุณที่เขาช่วยชีวิตของเธอเอาไว้อีก

            “ฮึ” นัสรินทำเสียงในลำคออย่างเจ็บใจตัวเอง

            “ขับรถยังไงหือ ทำไมถึงเกิดอุบัติเหตุได้ รู้หรือเปล่าว่าถ้าคุณเป็นอะไรไปจะมีกี่คนที่ต้องเสียใจ” เขาตำหนิเธอแต่ทำไมประโยคหลังของเขาถึงได้อ่อนโยนแบบนั้น

            “ไม่รู้ค่ะ แต่ที่รู้แน่ๆ คือคุณหมอคงไม่เสียใจ แค่อาจจะแค่เสียดายที่ยังแก้แค้นได้ไม่สมใจ” นัสรินไม่รีรอที่จะพูดในสิ่งที่ตัวเองรู้สึก ถ้าปราณต์จะห่วงใยเธอจริงๆ ก็คงเป็นเพราะกลัวว่าสมบัติส่วนตัวจะบุบสลายก่อนเวลามากกว่า

            “ปากแบบนี้มันน่านัก ถ้าไม่ติดว่าเจ็บอยู่นะ...” ทั้งเสียงและสายตานั้นเต็มไปด้วยการคาดโทษคนช่างประชดประชันเช่นเธอ

            “จะทำไมคะ นัสไม่ได้เป็นอะไรมาก จะรังแกนัสตอนนี้เลยก็ได้นะ”

            “ผมรังแกคุณอีกแน่ๆ แต่ขอให้คุณหายดีก่อนเถอะ หรือว่าอยากลองร่วมรักบนเตียงของโรงพยาบาลดูล่ะ คืนนี้จะได้มาหา”



 อีบุคพร้อมโหลดแล้วน๊า


เมีย(ไม่)พลอยโจน
เทียนธีรา
www.mebmarket.com
ใครๆ ต่างก็คิดว่าผู้หญิงที่ถูกเจ้าบ่าวปฏิเสธในวันแต่งงานช่างเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารสุดๆ แต่ไม่ใช่สำหรับปราณต์แน่ๆ เขารู้ดีว่านัสรินไม่ได้ตกกะไดพลอยโจนมาแต่งงานกับเขา แต่เธอกับน้องชายของเขาร่วมมือกันจงใจมัดมือเขาชกต่างหาก เพราะฉะนั้นก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขกับการแต่งงานจอมปลอมนี่เลย ในเมื่อหน้าซื่อแต่มากเล่ห์นัก ผู้ชายที่แสนดีอย่างเขาก็พร้อมจะกลายร่างเป็นซาตานเช่นกันร่างเล็กก้าวได้ไม่ถึงก้าว มือแข็งแรงของปราณต์ของยื่นไปตะปบที่ต้นแขน กระชากร่างให้เธอหมุนตัวกลับมาหา “คุณปราณต์!” นัสรินอุทานออกมาอย่างตกใจต่อการกระทำของเขา“เรายังคุยกันไม่จบ ผมไม่ชอบให้ใครเดินหนี”“คุณปราณต์ยังต้องการอะไรจากนัสอีกคะ เราสองคนยังต้องมีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีกนอกจากเรื่องหย่า”“มีสิ ก็เรื่องตำแหน่งแม่หม้ายป้ายแดงของคุณไง”“คุณปราณต์จะต้องเดือดร้อนอะไรคะ นัสรับได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก”“ผมไม่ได้ห่วง ผมแค่อยากทำให้คุณเป็นแม่หม้ายอย่างสมบูรณ์แบบ”“หมายความว่ายังไงคะ”“ง่ายๆ ผมก็จะทำให้คุณเป็นแม่หม้ายอย่างสมบูรณ์แบบน่ะสินัสริน หย่ากับผัวทั้งที่ยังซิงอยู่ แล้วมันจะเป็นแม่หม้ายตัวจริงได้ยังไง”


หนังสือเปิดจองแล้วนะคะ

ราคา 320 บาท รวมจัดส่งแบบลงทะเบียน

ราคา 350 รวมจัดส่งแบบ ems

ท่านที่สนใจสามารถโอนเงินและส่งชื่อที่อยู่พร้อมสลิปได้ทางกล่องข้อความเพจ

https://www.facebook.com/NanaThiantheera

เฟสบุค

https://www.facebook.com/NanaThiantheera

หรือทางไลน์

0891476678

บัญชีสำหรับโอนมีดังนี้ค่ะ

พร้อมเพย์ 0891476678 นางสาวสุวรรณา อัญฤาชัย

 


ฝากเมนต์ ฝากติดตาม และอีบุคในชุดเดียวกันด้วยนะคะ

ส่วนเรื่องนี้เป็นแนวโรมานซ์หื่นจัดเต็มค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

210 ความคิดเห็น

  1. #160 Pang_happy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 16:17
    อิหมอ- ความรู้สึกตอนนี้คือทั้งรัก ทั้งเกลียดเพราะอิมเมจหมอคือหยางหยางสามีเบอร์1
    #160
    0
  2. #159 Pinkrabbit15 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 13:47
    นี่จะร้ายโดยไม่มีการปรานีเลยหรือไง อิตาหมอปราณต์ ขนาดป่วยยังไม่เว้น 
    #159
    0
  3. #158 kaew_1980 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 10:09
    อิหมอ- ขอให้นัสไปจากหมอให้พ้นๆทีเถอะ
    #158
    0
  4. #157 BunnyPK (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 09:23
    รำคาญทั้งพระเอก นางเอกเลย นางเอกจะยอมอะไรขนาดนั้น ส่วนพระเอก อะไรจะแค้นจนพูดจาร้ายๆขนาดนั้น เฮ้อออ 
    #157
    0