เมีย(ไม่)พลอยโจน ซีรีส์เมียที่(ไม่)รัก เล่ม๒

ตอนที่ 3 : ๑ รอย(รัก)สีหม่น ๓/๓ >>หมอเย็นชา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    11 พ.ย. 60

รอย(รัก)สีหม่น

 

           “นัสก็แค่ไม่มีทางเลือก”

“จริงน่ะเหรอนัสรินที่ว่าไม่มีทางเลือก”

ตาคมสีสนิมเหล็กจ้องเหมือนรู้ทัน เหมือนรู้ว่าเธอกับปรัชญ์วางแผนกันมัดมือเขาชก แต่เขาจะรู้ได้ยังไง เธอมั่นใจว่าปรัชญ์ไม่เคยปริปากบอกเรื่องนี้กับปราณต์แน่ๆ เพราะดูเหมือนว่าเขาเองก็โกรธน้องชายไม่น้อยเหมือนกัน ถึงได้พาเธอย้ายออกมาอยู่ที่นี่

“ปล่อยนัสเถอะนะคะคุณปราณต์ เราจะจบกันแล้ว นัสอยากให้เราจบกันด้วยดี”

“แต่ผมอยากให้จบแบบที่คุณต้องจดจำไปจนตลอดชีวิต”

จบคำปราณต์ก็ทำในสิ่งที่นัสรินตั้งตัวไม่ติดอีกครั้ง ด้วยการบดขยี้ปากริมฝีปากจูบไปทั่วใบหน้างดงามอย่างรุนแรงป่าเถื่อน นัสรินพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนที่รัดแน่นราวกับปลอกเหล็ก พร้อมทั้งเบี่ยงหน้าหนี หลบการระดมจูบของปราณต์อย่างแตกตื่นใจเป็นพัลวัน เธอเคยฝันว่าอยากถูกเขาจูบ แต่มันต้องไม่ใช่ด้วยแรงอารมณ์และเป็นสัมผัสที่แสนหยาบคายแบบนี้

“อย่า...อย่าค่ะ...คุณปราณต์เป็นบ้าไปแล้วหรือไง...ไหนบอกว่ารังเกียจนัส ไม่อยากแตะนัส”

นัสรินจำได้ว่าตัวเองร้องห้ามและตัดพ้อออกไปเสียงกระท่อนกระแท่น หลังจากที่ดิ้นจนเหนื่อยก็ยังไม่สามารถหลุดจากอ้อมแขนแข็งแรงกับหลบริมฝีปากของเขาพ้น และคำพูดนั้นก็สามารถที่จะหยุดปราณต์ให้เลิกระดมจูบแบบป่าเถื่อนลงได้ชั่วขณะ

                “คุณบอกเองไม่ใช่เหรอนัสริน ว่าไม่ได้ห้ามผมใช้สิทธิ์ความเป็นสามีกับคุณ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ใช้สิทธิ์สักครั้งจะเป็นไรไป”

                “แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้” เธอบอกออกไปเสียงหอบๆ ใบหน้าตอนนั้นแดงก่ำไปหมด

                “ถ้าไม่ใช่แบบนี้แล้วจะต้องเป็นแบบไหน”

                “คุณปราณต์กำลังเมา”

                “เมาหรือไม่เมา ตอนทำมันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก รับรองว่าคุณได้ครางแน่นอน เพียงแต่เวลาผมเมาผมจะอึดมากเป็นพิเศษเท่านั้นเอง ครั้งแรกของคุณอาจจะช้ำหน่อยนะ หรือว่าไม่ใช่ครั้งแรก”

                “คุณปราณต์!” นัสรินอุทานอย่างอับอายกับคำพูดคำจาที่ค่อนข้างจะดิบอย่างที่เธอไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของปราณต์

                “แต่ตัวสั่นขนาดนี้คงจะเป็นครั้งแรกนั่นละ เพราะฉะนั้นผมก็ควรจะมอบความเป็นแม่หม้ายอย่างสมบูรณ์แบบให้คุณ เผื่อจะใช้ประสบการณ์ที่ได้ครั้งนี้ไปใช้ประโยชน์ในวันข้างหน้าได้”

                ปราณต์ไม่สนอะไรอีก เขาย่อร่างสูงอุ้มเธอไปวางที่โซฟาตัวเดียวกับที่เมื่อครู่นี้เธอนั่งเขาอยู่ ต่างกันตรงที่ปราณต์ไม่ได้อุ้มมานั่ง แต่เขาวางเธอลงในท่านอน โดยที่ร่างสูงใหญ่นั้นทาบตัวลงมานอนคร่อมทับร่างเล็กของเธอเอาไว้แทบจะทันที

นัสรินจำได้ว่าตอนนั้นเธอดันตัวลุกขึ้นเพื่อจะหนี ปราณต์จึงกดน้ำหนักทับเธอแนบแน่นกว่าเดิม ซ้ำยังใช้มือแข็งแรงข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะอีกต่างหาก ทำให้เธอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย

“คุณปราณต์ปล่อยนะคะ” นัสรินร้องบอกออกไป พร้อมกับหอบหายใจอย่างเหนื่อยๆ เพราะต้องออกแรงสู้กับเขาสองยกติดๆ กัน  

แทนที่จะปล่อย แต่ปราณต์กลับกวาดสายตามองเธออย่างช้าๆ ตั้งแต่ริมฝีปากที่กำลังสั่นน้อยๆ กระทั่งไปหยุดมองอยู่ตรงหน้าอกอวบอิ่มที่สะท้อนขึ้นลงๆ จากแรงหายใจของเธอ เขาจ้องอยู่ตรงนั้นนานจนเธออับอายไปหมด

                “ไม่ปล่อย นี่มันแค่เริ่มต้น”

“นัสขอร้องค่ะ นัสไม่ต้องการ”

                “ไม่ต้องการเหรอ” ปราณต์เงยหน้าขึ้นจากการมองหน้าอกอวบอิ่มของเธอ แล้วแนบหน้าลงมาจนปากเกือบชิดกัน จึงกลายเป็นว่าเขากระซิบอยู่ใกล้เรียวปากนุ่มแค่เส้นด้ายกั้น กลิ่นแอลกอฮอล์โชยคลุ้งมากับลมหายใจของเขา ทว่านัสรินกลับไม่นึกรังเกียจเลยแม้นิด ตรงกันข้ามกลิ่นนั้นกลับแล่นเข้าไปกระตุ้นเร้าให้หัวใจของเธอเต้นแรง ราวกับกำลังจะทะลุออกมานอกอก

“ไม่ต้องการค่ะ” เธอปฏิเสธและเบือนหน้าหนีสายตาของเขา แค่ถูกกอดถูกจูบเธอยังสั่นไปหมด แต่ตอนนี้เธอกำลังถูกปราณต์นอนทับ สัดส่วนแทบจะทุกสัดส่วนแนบชิดกัน มีเพียงอาภรณ์ขวางกั้น แถมตอนนี้สายตาของเขาที่มองเธออย่างโกรธกรุ่นในตอนแรก ก็เปลี่ยนเป็นมองอย่างลุ่มลึกทว่าเจือไว้ด้วยไฟปรารถนาบางอย่าง คงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ในเลือดเขานั่นเอง อารมณ์เขาถึงได้เปลี่ยนอย่างรวดเร็วขนาดนี้

“แต่ผมว่าคุณต้องการ”

ปราณต์ใช้มือข้างที่ว่างจับปลายคางมนบังคับให้หันหน้ามาตรงๆ เขาค่อยๆ โน้มหน้าลงมาทำเอาเธอแทบจะลืมหายใจไปชั่วขณะ จนในที่สุดปากหยักได้รูปก็แนบประกบจูบไปบนเรียวปากของเธอ  และฉกลิ้นเข้าไปกระหวัดพันลิ้นนุ่มของเธออย่างดูดดื่ม ทำเอานัสรินตัวสั่นสะท้านไปหมด

“อย่าค่ะ..คุณปราณต์..อย่า..นัสขอร้อง...”

เสียงหวานเอ่ยอย่างสั่นระริก เมื่อปราณต์ละปากไปที่พวงแก้ม รสชาติพิษจุมพิตเมื่อครู่นี้ยังกรุ่นอยู่แท้ๆ เธอจำได้ดีว่ามันทำให้เธอหมดเรี่ยวแรงไปมากแค่ไหน หากเขาทำเช่นนั้นอีกเธอต้องขาดใจตายแน่ๆ

“อย่าห้ามผม ผมมีสิทธิ์”

ปราณต์เงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับประกาศสิทธิ์ของตัวเอง ก่อนจะก้มลงใหม่ ซุกใบหน้าจูบไซ้ไปตามซอกคอขาวละมุน มือข้างหนึ่งยังตรึงข้อมือเธอไว้ ทว่าอีกข้างสองมือกลับขยี้ขยำไปบนทรวงอกอย่างเมามัน เธอพยามขอร้องวิงวอนให้เขาหยุด ทว่าเสียงนั้นกระท่อนกระแท่นและเบาลงๆ พร้อมกับที่สติซึ่งจะครองตัวไม่ให้หลุดเข้าไปในห้วงของความวาบหวามนั้นแทบจะไม่เหลือหรอ

นัสรินจำไม่ได้ว่าชุดนอนหลุดจากร่างไปตอนไหน แต่ที่จำได้ชัดก็คือความรู้สึกอันอุ่นซ่านวาบหวามตอนที่ปากและลิ้นสากหนา แตะต้องขบเม้มลงบนทรวงสาวอวบหยุ่น เธอรู้สึกเหมือนเลือดในกายไหลเวียนและเร่าร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างกายระทดระทวย ไร้ความคิดจะดิ้นรนขัดขืนใดๆ อีกต่อไป

เขาละมือข้างที่ตรึงข้อมือเธอออก แล้วขยับลงไปช่วยกันอีกข้าง เล่นงานร่างกายของเธอ เธอยกมือที่เป็นอิสระขึ้นมาวางบนไหล่หนาของเขา ตั้งใจว่าจะผลักออกห่าง แต่กลับกลายเป็นว่ากอดและกดเขาลงหานวลเนื้อหนุ่มหยุ่นของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

 เสียงที่หลุดจากปากเธอหลังจากนั้น มันไม่ใช่เสียงห้าม แต่กลับเป็นเสียงหอบหายใจกระเส่าที่ราวกับเหน็ดเหนื่อย ทว่านัสรินรู้ดีว่ามันไม่ใช่ มันเกิดจากความร้อนรุ่มวาบหวามจนเธอไม่อาจเปล่งเสียงอย่างอื่นได้ต่างหาก ถ้าจะมีเสียงอย่างอื่นที่ไม่ใช่เสียงหอบหายใจนั้น ก็คือเสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บแน่นอึดอัดในตอนที่ปราณต์ล่วงล้ำเข้ามาในกายเธออย่างหนักหน่วงเป็นครั้งแรก ทว่ามันก็เงียบไปแทบจะทันที เพราะปากถูกปราณต์ประกบจูบ ขณะที่ร่างกายส่วนอื่นๆ ของเขายังคงเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง

และหลังจากนั้นเมื่อปราณต์ปล่อยให้ปากของเธอเป็นอิสระ เสียงที่หลุดออกมาก็กลับกลายเป็นครางอันสุดกระเส่าเร่าร้อน จนนัสรินแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเสียงของตัวเอง

คลื่นแห่งความสุขสมระลอกผ่านไป และปราณต์ก็ไม่ได้หยุดตัวเองอยู่แค่นั้น เขายังเดินหน้าอย่างต่อเนื่องเหมือนกับเขาเหนื่อยไม่เป็น ร่างใหญ่นั้นเคลื่อนไหวอยู่เหนือร่างของเธออย่าง อึดทนอย่างที่เขาว่า มันเป็นการเสียสาวครั้งแรกแต่ไม่ใช่ครั้งเดียว นัสรินจำไม่ได้ว่าตัวเองได้รับรู้รสชาติความสุขสมอันท่วมท้นและหลากหลายนั้นกี่ครั้ง แต่ละครั้งล้วนรู้สึกเหมือนจะขาดใจ แต่ร่างกายกลับรับได้และโลดทะยานตามเขาไปทุกครั้งแม้จะบอบช้ำสุดๆ ก็ตาม

ความรู้สึกเสียดายตัวเองตอนนั้นไม่มีแม้แต่นิด เพราะอย่างน้อยเธอก็ได้มอบสิ่งหวงแหนนี้ให้กับผู้ชายที่ตัวเองรัก แม้เขาจะไม่เคยรักเธอหรือแม้จะมองเธอด้วยความอ่อนโยนเลยก็ตาม

ทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นลงในตอนเกือบรุ่งสาง ปราณต์ลุกขึ้นแต่งตัวเงียบๆ เช่นเดียวกับเธอ จากนั้นต่างคนต่างขึ้นห้องนอนตัวเองไปเงียบๆ

เหตุการณ์การที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้อะไรเปลี่ยนแปลงไป ถ้าจะมีก็มีเพียงร่างกายของเธอเท่านั้นที่ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ เธอก็ไม่ใช่สาวพรหมจารีย์อีกต่อไป เธอกับปราณต์ไปหย่ากันในตอนบ่าย และหลังจากที่เขากับเธอจรดปากกาลงบนกระดาษที่เรียกว่าใบหย่า เธอก็ตกอยู่ในสถานะการเป็นแม่หม้ายอย่างสมบูรณ์ทั้งทางพฤตินัยและนิตินัยทันที

 


ฝากเมนต์ ฝากติดตาม และอีบุคในชุดเดียวกันด้วยนะคะ

ส่วนเรื่องนี้เป็นแนวโรมานซ์หื่นจัดเต็มค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

210 ความคิดเห็น

  1. #11 Pinkrabbit15 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 15:22
    คุณหมอใจร้ายจัง สงสารนางเอก
    #11
    0
  2. #10 Bigrabbitkasi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 08:15
    อย่ามาตามง้อหนูนัสนะอิหมอปรานต์
    #10
    0
  3. #9 0932532373 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 07:34
    อีบุ๊ค จะออกวันไหนคะ
    #9
    1
    • #9-1 เทียนธีรา(จากตอนที่ 3)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 08:21
      เดือนหน้าค๊า
      #9-1
  4. #8 lihoo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 06:05
    สงสารนางเอกกก ทำไมหมอปรานใจร้ายเช่นนี้
    #8
    0
  5. #7 Maemi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 05:34
    ชอe-bookด่วนค่ะ
    #7
    1
    • #7-1 เทียนธีรา(จากตอนที่ 3)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 08:22
      เดือนหน้าเจอกันค๊า
      #7-1