เมีย(ไม่)พลอยโจน ซีรีส์เมียที่(ไม่)รัก เล่ม๒

ตอนที่ 26 : ๙ คุณเป็นสิทธิ์ของผม ๑/๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    30 พ.ย. 60




คุณเป็นสิทธิ์ของผม



แท็กซี่จากสนามบินแล่นมาจอดยังลานหน้าบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ย่านชานเมืองกรุงเทพฯ ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นที่กว้างขวางกว่าสามร้อยตารางวา มีรั้วรอบขอบชิดแน่นหนา พื้นที่รอบบ้านเต็มไปด้วยสีเขียวขจีของสนามหญ้าซึ่งปลูกแซมด้วยต้นปาล์ม ให้ความรู้สึกโอ่อ่ากว้างขวาง โล่งโปร่ง ชวนสบาย บ่งบอกถึงฐานะผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี

สำอางกับลุงเล็กสองสามีภรรยาที่ทำหน้าที่เฝ้าบ้านรวมทั้งสายหยุดลูกสาวของทั้งคู่ต่างเดินมาดู เมื่อเห็นว่าคนที่ลงมาจากรถคือปราณต์ซึ่งมาพร้อมกับนัสรินที่เป็นอดีตภรรยาเก่าก็ต้องแปลกใจเป็นอย่างมาก

“สวัสดีค่ะคุณปราณต์ คุณนัส” สำอางยกมือขึ้นไหว้ทั้งสองคน ซึ่งปราณต์และนัสรินก็ยกมือขึ้นรับไหว้ เพราะถึงแม้ว่าสำอางจะเป็นลูกจ้างแต่ก็เป็นผู้ใหญ่กว่า

“สบายดีนะป้าสำอาง ลุงเล็ก สายหยุด”

“สบายดีทุกคนค่ะ อิฉันไม่ทราบว่าคุณปราณต์จะมา ไม่อย่างนั้นคงให้ตาเล็กไปรับที่สนามบินแล้วละค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ผมนั่งแท็กซี่มาเองก็ไม่ได้ลำบากอะไร ทุกคนมีอะไรก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวผมดูแลตัวเองได้ อ้อ...แล้วไม่ต้องโทร.บอกแม่ล่ะว่าผมมาที่นี่” ปราณต์สั่งกำชับในประโยคท้าย ทำให้ทุกคนต่างพยักหน้ารับรู้ แม้จะสงสัยและอยากบอกแม่เลี้ยงลักษิกาผู้เป็นเจ้านายสูงสุด แต่เมื่อปราณต์สั่งเช่นนั้นก็ไม่มีใครคิดจะกล้าขัดคำสั่ง

“แล้วคุณปราณต์กับคุณนัสทานอะไรกันมาหรือยังคะ ถ้ายังไม่ทานอะไรเดี๋ยวอิฉันกับสายหยุดจะไปเตรียมอาหารให้ค่ะ”

“ไม่ต้องหรอกป้าสำอาง เดี๋ยวผมจะให้นัสรินจัดการเอง” เขาตอบคนของเขาโดยไม่ได้ถามหญิงสาวที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ สักนิด

“ถ้าอย่างนั้นอิฉันกับสายหยุดและตาเล็กอยู่หลังบ้านนะคะ คุณปราณต์มีอะไรก็ไปเรียกได้เลยค่ะ”

หลังจากพูดจบป้าสำอาง ลุงเล็ก และสายหยุดต่างก็เดินตามกันไปยังที่พักซึ่งอยู่ด้านหลังของคฤหาสน์ เพราะรู้เป็นนัยๆ ว่าเจ้านายต้องการความเป็นส่วนตัว

“ไปทำอะไรให้กินหน่อยสิ” เขาหันมาพูดกับนัสรินเป็นครั้งแรกพร้อมกับขยับมาโอบเอวและพาเดินเข้าบ้านไปด้วยกัน

“นัสทำอาหารไม่ได้เรื่อง น่าจะไม่ถูกปากคุณ” นัสรินปฏิเสธอย่างตั้งป้อม เมื่อคิดถึงเรื่องราวในครั้งอดีตที่เขาแทบจะไม่ไยดีกับอาหารที่เธอทำเลย

“ก็กินมาได้ตั้งสามเดือนนี่นะ กินอีกสักมื้อจะเป็นไรไป”

“งั้นก็ปล่อยนัสค่ะ นัสจะได้เข้าครัว” เธอบอกพลางพยายามแกะมือที่โอบอยู่บนเอวของตัวเองออก

“ปล่อยก็ได้ แต่อย่าโอ้เอ้อยู่ในครัวนานนักล่ะ เพราะไม่อย่างนั้นผมจะตามเข้าไปกินคุณในครัวแทนอาหาร” ปราณต์สั่งแกมขู่สำทับก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากเอวเล็ก เพื่อให้นัสรินเข้าไปทำอาหารในห้องครัว ส่วนตัวเองเดินไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่น

            ร่างบางในชุดลำลองพาตัวเองเข้าไปในห้องครัวอย่างพอจะจำได้แม้จะเคยมาที่นี่แค่ครั้งเดียว เธอถูกมีดบาดในตอนที่เข้ามาช่วยธรินดาเตรียมอาหาร ตอนนั้นตัวเองยังไม่เป็นโล้เป็นพายอะไรเกี่ยวกับเรื่องในครัว แต่ช่วงที่อยู่กับปราณต์เธอก็ได้เรียนรู้และค่อยๆ ทำทุกอย่างเป็นแม้จะไม่ดีเท่าใดนัก

            มือเล็กเปิดตู้เย็น มองหาวัตถุดิบที่จะพอประกอบอาหารง่ายๆ ได้ แล้วหยิบออกมาวางเรียงรายกันที่โต๊ะ เธอเริ่มจากหุงข้าว ล้างผัก หั่นไส้กรอกเป็นแฉกๆ เตรียมไข่ออกมาสองฟอง เพื่อทำข้าวผัดอเมริกัน นัสรินออกจะงงตัวเองเหมือนกันที่จู่ๆ ก็ต้องมาอยู่ในห้องครัวของบ้านหลังนี้ ทั้งๆ ที่ตอนนี้เธอควรจะได้อยู่กับพ่อแม่ตามที่ตั้งใจ แต่เพราะคำขู่ของคนเลือดเย็นอย่างปราณต์ ทำให้เธอต้องยอมทำตามความต้องการของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง แต่อาหารก็ยังไม่เรียบร้อย เพราะคนทำหยิบจับอะไรไม่คล่องนัก ตั้งแต่หย่ากับปราณต์เธอก็แทบจะไม่ได้เข้าครัวเลย เนื่องจากที่บ้านมีแม่บ้านคอยดูแลเรื่องอาหารให้อยู่แล้ว อีกทั้งเธอพยายามจะหลีกเลี่ยง ด้วยกลัวว่าตัวเองจะคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ในตอนที่อยู่กับปราณต์

หอมหัวใหญ่คือสิ่งที่นัสรินหยิบมาหั่นเป็นลำดับสุดท้าย หลังจากเตรียมเบคอน ไส้กรอก และผักอย่างอื่นไว้หมดแล้ว มือข้างขวาจับมีดที่คมกริบผ่าหอมหัวใหญ่ออกเป็นสองซีก จากนั้นก็ลงมือหั่นเป็นชิ้นลูกเต๋าเล็กๆ ขณะที่กำลังหั่นอยู่นั่นเอง เสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งก็ดังใกล้เข้ามา นัสรินรู้แน่ว่าเป็นปราณต์ เขาขู่เอาไว้ว่าหากเธอทำนาน เขาจะมากินเธอแทนอาหาร ทำให้หญิงสาวต้องเร่งมืออย่างลนลาน อารามเร่งรีบบวกกับละอองจากหัวหอมที่พวยพุ่งขึ้นใส่ตา ทำให้มีดคมกริบในมือแฉลบไปโดนนิ้วชี้ข้างซ้ายที่ช่วยจับหอมหัวใหญ่ชิ้นนั้นอยู่

“อุ๊ย!

            เสียงร้องอุทานดังขึ้นพร้อมกับที่มีดในมือถูกวางอย่างเป็นอัตโนมัติ และเสียงนั้นก็ทำให้คนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในครัวรีบปรี่เข้าไปดูทันที

            “เป็นอะไร”

            “นัสโดนมีดบาดน่ะค่ะ” เสียงหวานทั้งตอบทั้งซี้ดปากสลับกัน

            “ใจลอยไปถึงใครล่ะถึงได้ซุ่มซ่ามจนตัวเองเจ็บแบบนี้ ไหนผมขอดูหน่อย” ปราณต์บ่นพลางจับมือด้านซ้ายมาดูแผลให้ และก็ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นรอยจางๆ รอบนิ้วนางของเธอ ซึ่งมันคือรอยของการสวมแหวนหมั้นและแหวนแต่งงานนั่นเอง แหวนหมั้นปรัชญ์เป็นคนสวมมัน ส่วนแหวนแต่งงานเขาเป็นคนสวม แต่ไม่รู้ว่าตอนถอดผู้ชายคนไหนเป็นคนถอดให้

            “นัสไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ” เธอฝืนใจบอกเขาไปแบบนั้นซึ่งส่วนทางกับสีหน้ายิ่งนัก

            “แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ผมทำแผลให้”

            “แผลแค่นี้เองค่ะ นัสซุ่มซ่ามไปหน่อยเลยพลอยทำให้คุณเสียเวลารอนาน คุณปราณต์ออกไปก่อนเถอะค่ะ นัสจวนจะเสร็จแล้ว” นัสรินพูดตามประสาซื่อโดยไม่รู้ตัว ว่าคำพูดที่ว่า จวนจะเสร็จจะสะดุดหัวคนฟังยิ่งกว่าอะไร

“ผมจับมือยังไม่ได้เอาอะไรใส่ คุณก็จะเสร็จแล้วเหรอ”

“หมอบ้านี่ พูดจากแต่เรื่องหื่นๆ ห่ามๆ หยาบคาย” นัสรินกระชากมือตัวเองออกราวกับโดนของร้อน พร้อมกับตวัดตามองหมอโรคจิตอย่างเคืองขุ่น

“ผมพูดความจริงต่างหาก หรือคุณจะปฏิเสธว่าเวลาคุณจะถึงคุณไม่ครางแบบนี้”

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่หยุดนัสจะ...จะ...” จู่ๆ นัสรินก็คิดไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ ว่าจะขู่อะไรดี ปราณต์ถึงจะกลัว

“จะอะไร”  คิ้วเข้มเลิกขึ้นและยิ้มยวนอย่างท้าทาย นั่นยิ่งทำให้คนที่เป็นฝ่ายถูกต้อนเจ็บใจมากกว่าเดิม จึงคว้ามีดที่อยู่ใกล้ๆ แล้วยกขึ้น

“นัสจะแทงคุณด้วยมีดนี่” นัสรินหวังว่าความแหลมคมของมีดจะทำให้ปราณต์กลัวและเลิกตอแยกับเธอ แต่เปล่าเลยเขายังคงยืนนิ่งและท้าทายให้เธอลงมือจริงๆ

“ก็เอาสินัสริน อยากแทงตรงไหนบนตัวผมก็แทงเลย จะแทงที่คอ ที่หัวใจ หรือจะที่ท้องก็ได้นะ ผมขออย่างเดียวอย่าแทงข้างหลังผมอีก”

“คุณอย่านึกว่านัสไม่กล้านะ” ปากขู่ฟ่อ แต่มือสั่นเทา ขอบตาก็เริ่มร้อนผ่าวเมื่อปราณต์ยืนรอราวกับไม่อนาทรต่อความเจ็บปวดที่เธอจะมอบให้แม้แต่นิด

“ก็ไม่คิดว่าจะไม่กล้า ผมแค่บอกให้คุณแทงตามสบาย แทงได้ทุกที่ ยกเว้นแทงข้างหลังผม”

คำพูดอันตอกย้ำว่าเขาไม่อยากถูกแทงข้างหลังอีก บวกกับท่าทีที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงของร่างสูงซึ่งอยู่ตรงหน้า ทำให้นัสรินเป็นฝ่ายยอมแพ้เสียเอง เธอวางมีดในมือลงที่เดิม พร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาจนตัวโยน

“ร้องไห้ทำไม ทำไมไม่แทงผมล่ะ ไม่อยากให้ผมตายหรือไง” เขาถามเสียงอ่อนโยนพร้อมกับเอื้อมมากระชับหัวไหล่และเชยคางขึ้นเพื่อให้ตาที่เปื้อนไปด้วยหยดน้ำตานั้นสบประสานกับเขา โดยไม่รู้หรอกว่าคำพูดและกิริยานั้นยิ่งกรีดหัวใจคนฟังมากแค่ไหน

“นัสไม่ใช่คนใจร้ายที่จะทำร้ายใครได้ลงคอ แม้ว่าคนคนนั้นจะร้ายกาจกับนัสและเป็นคนที่นัสเกลียดมากแค่ไหนก็ตาม”

“เกลียดผมขนาดนั้นเลยเหรอ”

“เกลียดค่ะเกลียดมากด้วย...คุณใจร้ายกับนัสแค่ไหนไม่รู้ตัวหรือไง” เสียงนั้นผาดแผ่วไม่ได้หนักแน่นพอจะย้ำให้คำพูดของตัวเองน่าเชื่อถือสักนิด

“ผมก็เกลียดตัวเองเหมือนกัน ที่เวลาอยู่ใกล้ๆ คุณแล้วอดรังแกไม่ได้”

วาจานั้นแม้จะเคร่งขรึมแต่ก็นุ่มนวล จนนัสรินต้องมองเขาอย่างค้นคว้า แต่ปราณต์กลับโน้มหน้าลงมาหา แตะจมูกและปากลงพวงแก้มที่เปื้อนด้วยหยาดน้ำตา จูบซับรอยเปื้อนนั้นออกให้อย่างอ่อนโยนทั้งซ้ายและขวา อ่อนโยนเสียจนเธอพูดอะไรไม่ออก พลางเผลอหลับตาและอยากคิดว่านี่มันเป็นเพียงแค่ความฝัน

แต่ไม่นานนัสรินก็รู้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในห้วงของความฝัน แต่อยู่ในโลกของความเป็นจริง เมื่อริมฝีปากหยักเคลื่อนมาทาบลงเรียวปากของเธอ บดเบียดคลึงเคล้นอย่างเร่าร้อนหลอกล่อให้เธอเผยอปากเปิดทางให้เขาแทรกลิ้นหนาผ่านไรฟันเข้ามา เกาะเกี่ยวโลมไล้ลิ้นอ่อนนุ่มของเธอ พร้อมกับความหวานละมุนก่อนหน้านี้ที่ถูกโยนทิ้งไป แปรเปลี่ยนเป็นวาบหวามซ่านสยิวไหลท่วมท้นเข้ามาในกาย รสจุมพิตของปราณต์ในยามนี้บ่งบอกชัดว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน เขาจูบราวกับไม่เคยจูบ เขาจูบราวกับคนหิวโหยทั้งๆ ที่เขาเพิ่งจะล่อลวงรสจุมพิตและความปรารถนาของเธอไปครอบครองได้สำเร็จเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เอง

               หากกระนั้นนัสรินก็ยังรู้สึกว่าตัวเองช่างอ่อนปวกเปียกและต้องการเขามากมายเหลือเกิน เพียงแค่ถูกจูบเธอเองก็เร่าร้อนเป็นไฟไม่แพ้กัน ลิ้นนุ่มยื่นไปให้เขาจูบไล้อย่างเต็มอารมณ์ เสียงครางหลุดออกมาแผ่วๆ ฟังดูสุขสมจนน่าละอาย กระทั่งส่วนลึกในใจต้องตะโกนร้องเตือนตัวเองว่า จะใจง่ายไปถึงไหน แค่ถูกเขาบังคับให้มาเป็นเครื่องระบายความแค้นของเขามันก็น่าสมเพชมากพอแล้ว อย่าทำตัวให้น่าสมเพชมากกว่าเดิม โดยการตกเป็นทาสอารมณ์ปรารถนาของตัวเองที่มีต่อผู้ชายคนนี้อีกเลย



 

หนังสือเปิดจองแล้วนะคะ

ราคา 320 บาท รวมจัดส่งแบบลงทะเบียน

ราคา 350 รวมจัดส่งแบบ ems

ท่านที่สนใจสามารถโอนเงินและส่งชื่อที่อยู่พร้อมสลิปได้ทางกล่องข้อความเพจ

https://www.facebook.com/NanaThiantheera

เฟสบุค

https://www.facebook.com/NanaThiantheera

หรือทางไลน์

0891476678

บัญชีสำหรับโอนมีดังนี้ค่ะ

พร้อมเพย์ 0891476678 นางสาวสุวรรณา อัญฤาชัย

 


ฝากเมนต์ ฝากติดตาม และอีบุคในชุดเดียวกันด้วยนะคะ

ส่วนเรื่องนี้เป็นแนวโรมานซ์หื่นจัดเต็มค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

210 ความคิดเห็น

  1. #208 25142551 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:12

    เราก็สมเพชเธอเหมือนกันนัส เจ็บยังไงก็ไม่จำ

    #208
    0
  2. #131 PaPa Puii (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 01:36
    หมอคิดจะทำอะไรกันแน่
    #131
    0
  3. #130 Ae-Kaa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 15:50
    มี e-book ไหมค่ะ
    #130
    1
    • #130-1 เทียนธีรา(จากตอนที่ 26)
      29 พฤศจิกายน 2560 / 15:56
      มีค่ะ อีบุควางวันศุกร์นี้ค่ะ
      #130-1