เมีย(ไม่)พลอยโจน ซีรีส์เมียที่(ไม่)รัก เล่ม๒

ตอนที่ 23 : ๘ เหตุผลที่แท้จริง ๑/๓ >>หมอใจร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    27 พ.ย. 60




เหตุผลที่แท้จริง

 

            แสงอรุณเช้าวันใหม่ทาทาบขอบฟ้าของเชียงใหม่ตั้งแต่เช้าตรู่ ทำให้คนที่ตื่นเช้าเป็นประจำรู้สึกตัวขึ้นมาโดยไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก จะแปลกก็แค่เช้านี้ไม่ได้ตื่นมาเพียงลำพัง แต่เตียงกว้างตอนนี้มีร่างบางของอดีตภรรยาสาวนอนอยู่ด้วย ตาของเธอหลับพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ร่างกายที่เปลือยเปล่าเพราะเขาเป็นคนถอดเสื้อผ้าของเธอเองกับมือสอดซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเขา มีเพียงช่วงหัวไหล่ขาวละมุนเท่านั้นที่โผล่พ้นขึ้นมาให้เห็นเพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่า ผิวพรรณทั่วเรือนกายของเธอก็เนียนละมุนเช่นเดียวกับส่วนที่เปิดเปลือยต่อสายตาของเขาในตอนนี้  

            ปราณต์ลุกไปจากเตียงเงียบๆ ไม่ได้ปลุกให้ผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆ ตื่นแต่อย่างใด เขารู้ว่าเธอคงจะเพลียไม่เบา เพราะเมื่อคืนกว่าเขาจะยอมให้เธอนอน เวลาก็ล่วงไปเกือบตีสี่แล้ว

            ร่างสูงกำยำก้าวเข้าไปใต้ฝักบัว ก่อนจะเปิดก๊อกให้น้ำอุ่นๆ สาดละอองลงมาอาบชโลมร่างเปลือยเปล่าในยามเช้าอย่างผ่อนคลาย ผ่านไปกว่ายี่สิบนาที เขาจึงกลับออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง โดยสวมเสื้อคลุมสีขาว ผมยังเปียกลู่เพราะเมื่อครู่นี้สระผมมาหมาดๆ มือใหญ่จึงเอื้อมไปเอาผ้าขนหนูผืนเล็กมาซับน้ำออกจากผม แต่ตากลับมองไปยังเตียงกว้างซึ่งตอนนี้นัสรินก็ยังคงนอนหลับลึก อย่างไม่มีทีท่าว่าจะรับรู้ความเคลื่อนไหวใดๆ ในห้องเลยแม้แต่น้อย

            คงจะเพลียจัด

            ปราณต์บอกตัวเองเช่นนั้น พร้อมกับคลี่ริมฝีปากยิ้มบางๆ ถึงสาเหตุที่ทำให้นัสรินเพลียจนหลับเอาเป็นเอาตายแบบนี้

            เขาขยับมานั่งลงที่ขอบเตียง โน้มหน้าไปมองหน้าเนียนใสนั้นใกล้ๆ แล้วกดจมูกโด่งลงบนพวงแก้มหนักๆ หวังจะปลุกให้ตื่น แต่อดีตภรรยาตามกฎหมายที่เขาเพิ่งจะทำให้เธอเป็นเมียทางพฤตินัยอีกครั้งก็ยังหลับสนิทอยู่เช่นเดิม ปราณต์จึงปล่อยให้นอนต่ออย่างเต็มอิ่ม ส่วนตัวเองลุกไปแต่งตัวเพื่อออกไปทำงาน

            ขณะที่เจ้าของบ้านยังคงขลุกอยู่ในห้องตัวเองในยามเช้า ประตูหน้าบ้านก็ถูกเปิดเข้ามาโดยคนที่มีกุญแจ ซึ่งก็คือบัวคำและสาวใช้อีกสองคนนั่นเอง ทั้งหมดมาที่นี่เป็นประจำ สัปดาห์ละสี่วัน เพื่อมาทำความสะอาดบ้านและดูแลความเรียบร้อยของบ้านตามที่แม่เลี้ยงลักษิกาสั่งเอาไว้

            คิ้วของบัวคำย่นเข้าหากัน เมื่อเห็นว่าตอนนี้มีรถคันที่ไม่คุ้นตาจอดอยู่หน้าบ้าน และเมื่อเข้าไปข้างในบ้านความสงสัยก็ค่อยๆ กระจ่าง และพอจะตีความได้ว่ารถคันนั้นคงเป็นรถของผู้หญิง เพราะกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟานั่นมันเป็นกระเป๋าสะพายแบบที่ผู้หญิงใช้กัน

            บัวคำไม่รอช้า รีบโทรศัพท์หาแม่เลี้ยงลักษิกาเพื่อรายงานความเป็นไปของบ้านหลังนี้ ตามที่แม่เลี้ยงสั่งกำชับกับตนเอาไว้ ว่าหากพบอะไรผิดปกติให้รายงานทันที ซึ่งโทรศัพท์ดังอยู่ไม่นานแม่เลี้ยงลักษิกาก็กดรับสายของบัวคำ

            “ว่าไงบัวคำ” แม่เลี้ยงลักษิกาถามคนสนิทของตนที่โทร.หาแต่เช้า ซึ่งนั่นทำให้แม่เลี้ยงพอจะรู้โดยสัญชาตญาณคร่าวๆ ว่าคงมีอะไรไม่ชอบมาพากลที่บ้านของลูกชายคนโตเป็นแน่

แม่เลี้ยงคะ เมื่อคืนคุณหมอปราณต์น่าจะพาผู้หญิงมาค้างที่บ้านค่ะ

นี่ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย ผู้หญิงที่ไหนกันบัวคำแม่เลี้ยงรีบถามกลับมาอย่างทันควัน

บัวคำก็ไม่รู้ค่ะแม่เลี้ยง เห็นแต่รถจอดอยู่หน้าบ้าน และก็มีกระเป๋าผู้หญิงวางอยู่ที่โต๊ะข้างล่างนี่ค่ะ

ไปเปิดกระเป๋าดูซิบัวคำ เผื่อจะมีบัตรหรืออะไรที่บอกได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

มันจะไม่เป็นการละลาบละล้วงเหรอคะแม่เลี้ยงบัวคำออกจะเกรงใจ เพราะที่ผ่านมาไม่เคยละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของเจ้านายหรือของใครมาก่อน และนั่นก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่บัวคำได้รับความไว้วางใจจากแม่เลี้ยงลักษิกาจนกลายเป็นคนสนิท

ฉันสั่งให้ทำก็ทำตามเถอะน่า ฉันอยากรู้ว่าตาปราณต์พาผู้หญิงที่ไหนมาค้างด้วย

“ค่ะๆ แม่เลี้ยง”

บัวคำขยับไปยังกระเป๋าสะพายสีชมพูอ่อนซึ่งวางอยู่ที่โต๊ะ ยกมือไหว้ขอโทษขอโพยเจ้าของก่อน แล้วจึงหยิบมาเปิดดู โดยที่ยังไม่ได้วางสายจากแม่เลี้ยง เมื่อบัวคำเปิดกระเป๋าออกมาก็เห็นว่าในนั้นมีกระเป๋าสตางค์สีเดียวกับกระเป๋าสะพายอยู่ด้วย บัวคำจึงเปิดดูและก็ต้องทำตาเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ แล้วรีบเก็บทุกอย่างให้เข้าที่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างๆ ตัวขึ้นมาอีก

“ได้เรื่องแล้วค่ะแม่เลี้ยง”

ว่าไงบัวคำ

ในกระเป๋ามีบัตรที่เป็นชื่อของ...คุณนัสรินค่ะแม่เลี้ยง

ว่าแล้วเชียว! ตาปราณต์นะตาปราณต์ เธอรอฉันอยู่ที่นั่นนะบัวคำ แล้วก็อย่าเพิ่งขึ้นไปชั้นบน เดี๋ยวพ่อตัวดีรู้ตัวก่อน ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ละ

ค่ะแม่เลี้ยงสั่งกำชับคนของตัวเองเสร็จแม่เลี้ยงลักษิกาก็ให้อินแปงพาบึ่งรถมายังบ้านของลูกชายทันที

            ร่างที่อวบท้วมตามวัยทว่ายังคงสง่างามก้าวเข้าไปในบ้าน พร้อมๆ กับที่ลูกชายคนโตลงจากบันไดชั้นสองมา เขามุ่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามารดามาแต่เช้า เพราะปกติแม่เลี้ยงลักษิกาไม่ค่อยจะย่างกรายมาบ้านของเขาเท่าใดนัก ส่วนใหญ่จะเป็นเขาเสียมากกว่าที่กลับไปบ้าน ความจริงเขาซื้อบ้านหลังนี้ไว้ได้หกเดือนแล้ว เนื่องจากเจ้าของบ้านคนเก่าซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของเขา ตัดสินใจที่จะตั้งรกรากอยู่ต่างประเทศกับภรรยาเป็นการถาวรเลย

            “นี่ผมตาฝาดไปหรือเปล่าครับที่เห็นแม่มาบ้านผมแต่เช้าขนาดนี้” ปราณต์เอ่ยทักทายมารดาแบบเรียบๆ และพอจะรู้ถึงสาเหตุการมาของผู้เป็นแม่ เมื่อเหลือบไปเห็นกระเป๋าของนัสรินวางอยู่ที่โต๊ะหน้าโซฟาชั้นล่าง

“ไม่ได้ตาฝาดหรอก บัวคำบอกแม่ว่าแกพาผู้หญิงมาค้างที่บ้าน”

“ข่าวของแม่นี่เร็วเสมอเลยนะครับ”

“แล้วผู้หญิงที่ปราณต์พามาค้างด้วย เป็นใคร” คนเป็นแม่ถามทั้งที่รู้แก่ใจดี แต่อยากได้ยินจากปากลูกชายมากกว่า

“แม่น่าจะรู้แล้วนะครับ” ปราณต์ตอบอย่างรู้ดีว่าแม่ของตนฉลาดแค่ไหน

แม่เลี้ยงลักษิการะบายลมหายใจออกมาแรงๆ เพื่อผ่อนคลายความหนักอก นางรู้ว่านัสรินกลับมาเชียงใหม่เพื่อมาทำงาน แต่แม่เลี้ยงผู้กว้างขวางอย่างตนกลับไม่เข้าใจลูกชายของตัวเองสักนิด ว่าทำไมถึงได้หวนกลับไปยุ่งกับอดีตภรรยาที่แต่งและหย่ากันภายในสามเดือน ด้วยเหตุผลที่ว่าไปกันไม่ได้และทั้งคู่ไม่ได้รักกัน ครั้งนั้นนางสงสารนัสรินไม่น้อย แต่ก็คิดว่านัสรินคงเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ เพราะยังสาวยังสวย แถมกิริยาวาจาก็ดีพร้อมไปเสียหมด

“มันเกิดอะไรขึ้นหือปราณต์ ไปยุ่งกับน้องทำไมอีก คราวที่แล้วก็จูบน้อง คราวนี้ก็พามาค้างที่บ้านด้วย มันยังไงกันแน่ ในเมื่อหย่ากันแล้วทำไมไม่เลิกแล้วต่อกัน ที่ผ่านมายังทรมานใจกันไม่พอหรือไง หรือว่าเกิดเสียดายน้องขึ้นมา” พูดจบแม่เลี้ยงลักษิกาก็เกิดฉุกใจในคำพูดสุดท้ายของตัวเอง เช่นเดียวกับที่คนถูกถามเองก็ใจกระตุกไปวูบหนึ่งเหมือนกัน

“ใช่ครับ ผมเสียดาย...

ประโยคของปราณต์ทำให้แม่เลี้ยงลักษิกาเกือบดีใจจนเกือบจะยิ้มออกมา เพราะลึกๆ ก็อยากให้ทั้งคู่กลับมาคืนดีกัน ปราณต์อาจจะเห็นค่าของผู้หญิงอย่างนัสรินแล้วก็ได้ แต่คำพูดต่อมาของลูกชายทำให้นางถึงกับอุทานออกมาอย่างตกใจ

“เสียดายที่หย่าเร็วไป นัสรินก็เลยยังเป็นแม่หม้ายที่ช้ำไม่ได้ที่ ผมก็แค่อยากทำให้เธอช้ำมากกว่าเดิมเท่านั้น”

“ตาปราณต์!

คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้แม่เลี้ยงลักษิกาอุทานอย่างตกใจเพียงอย่างเดียว แต่มันยังดังไปกระทบหูใครอีกคนที่กำลังเดินลงมาชั้นล่าง ถ้อยคำอันแสนโหดร้ายนั้นทำใบหน้าที่ซับสีเลือดด้วยความสุขก่อนหน้านี้ซีดเผือดลงไปกับตา แม้จะอับอายที่แม่เลี้ยงลักษิกาและคนในบ้านของปราณต์มาเห็นว่าเธอนอนค้างอ้างแรมกับเขาเหมือนผู้หญิงใจง่าย แต่มันก็ยังน้อยกว่าความเจ็บปวดที่ได้ยินคำพูดของเขาเมื่อครู่นี้ 

หนังสือเปิดจองแล้วนะคะ

ราคา 320 บาท รวมจัดส่งแบบลงทะเบียน

ราคา 350 รวมจัดส่งแบบ ems

ท่านที่สนใจสามารถโอนเงินและส่งชื่อที่อยู่พร้อมสลิปได้ทางกล่องข้อความเพจ

https://www.facebook.com/NanaThiantheera

เฟสบุค

https://www.facebook.com/NanaThiantheera

หรือทางไลน์

0891476678

บัญชีสำหรับโอนมีดังนี้ค่ะ

พร้อมเพย์ 0891476678 นางสาวสุวรรณา อัญฤาชัย

 


ฝากเมนต์ ฝากติดตาม และอีบุคในชุดเดียวกันด้วยนะคะ

ส่วนเรื่องนี้เป็นแนวโรมานซ์หื่นจัดเต็มค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

210 ความคิดเห็น

  1. #111 Ole (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:05
    อยากได้ e-book แล้วค่ะไรท์
    #111
    2
    • #111-1 เทียนธีรา(จากตอนที่ 23)
      27 พฤศจิกายน 2560 / 18:17
      อีบุคมาวันที่ 1 นี้นะคะ
      #111-1
    • #111-2 เทียนธีรา(จากตอนที่ 23)
      27 พฤศจิกายน 2560 / 18:17
      อีบุคมาวันที่ 1 นี้นะคะ
      #111-2
  2. #110 PaPa Puii (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 16:17
    หมอใจร้ายจัง ต่อไปนัสจะร้ายบ้างล่ะนะหมอ
    #110
    0
  3. #109 kaew_1980 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 13:51
    อิพี่ปราณต์ใจร้าย
    #109
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #107 nina (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 12:29
    มาต่ออีกนะ อย่าทำเขาค้างนะค่ะ ไรท์
    #107
    0
  6. #106 ying2521siri (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 12:20
    ทำดีมากคุณปราณต์ทำต่อไปนะ  น้องนัสรินจะได้ไม่เหลือความรู้สึกดีๆที่จะให้รักอีกต่อไป  เธอจะได้ไปหาคนที่ดีๆได้เสียที
    #106
    0
  7. #105 นิจ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 12:18
    อีปรานต์ ร้ายมากกกกก
    #105
    0
  8. #104 Pinkrabbit15 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 12:01
    ใจร้ายระดับ 10
    #104
    0
  9. #103 namfon-1971 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 12:01
    นัสริน เอาคืนให้หนักๆเลย
    #103
    0
  10. #102 อ้อนจัง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 11:27
    คุณหมอปรานต์..งานเข้าาาาา..
    #102
    0
  11. #101 mayada (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 11:23
    ใจร้ายมาก
    #101
    0