เมีย(ไม่)พลอยโจน ซีรีส์เมียที่(ไม่)รัก เล่ม๒

ตอนที่ 18 : ๖ สิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจ ๓&๔/๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

สิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจ

 

           “อย่ามัวแต่แซวผมเลย แล้วนี่หมอกับหมอเมย์มาเดตกันเหรอ” หมออรรณพสัพยอกกลับอย่างไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจที่หมอในโรงพยาบาลเดียวกันมาเห็น ว่าตนทานข้าวกับผู้หญิงอื่นที่ไม่ใช่ภรรยา

“เปล่าค่ะหมออรรณพ เมย์เป็นคนชวนพี่ปราณต์มาทานข้าวเองค่ะ พอดีได้พี่หมอช่วยเคสเอาไว้ เมย์ก็เลยมาเลี้ยงข้าวตอบแทน” เมธาวีเป็นคนตอบ แม้จะบอกว่าไม่ได้มาออกเดต แต่ท่าทีกลับเต็มไปด้วยความขวยเขินเมื่อถูกหมออรรณพแซวซึ่งๆ หน้าแบบนั้น ทำให้คนมองมองออกทันทีว่าหมอสาวมีใจปฏิพัทธ์ต่อนายแพทย์หนุ่มที่ตัวเองกำลังยืนเคียงข้างอยู่

“โอเคๆ งั้นเชิญตามสบายนะ” หมออรรณพพูดอย่างเปิดทางและเป็นเชิงบอกว่า เขาเองก็ต้องการความเป็นส่วนตัวกับสาวสวยตรงหน้าเช่นกัน

ปราณต์พาเมธาวีไปนั่งที่โต๊ะถัดจากโต๊ะที่นัสรินนั่งอยู่เพียงโต๊ะเดียว เขาหันหลังให้ประตูทางเข้าและหันหน้ามาทางเธอ  ทำให้นัสรินต้องหลุบตามองจานข้าว เพราะไม่ชอบสายตาที่แฝงมาด้วยความเหยาะหยันของเขา

            “หมอจะว่าอะไรมั้ยคะถ้านัสจะขอตัวกลับก่อน พอดีนัสรู้สึกปวดหัวน่ะค่ะ” นัสรินเอ่ยขอตัวเมื่อรู้สึกว่าอึดอัดกับบรรยากาศและภาพที่ปราณต์กำลังเอาอกเอาใจคุณหมอคนสวยของเขา

            “แต่คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะ”

            “ไม่เป็นไรค่ะ นัสเองก็ไม่ค่อยหิว”

            “งั้นเดี๋ยวผมเช็กบิลเลย รอแป๊บหนึ่งนะ”

            “คุณหมอทานเถอะค่ะ อย่าทำให้นัสลำบากใจเลยนะคะ”

            “ไม่ได้ๆ ผมพาคุณมาผมก็ต้องไปส่ง”

            หมออรรณพไม่ยอมให้ตัวเองเสียคะแนนง่ายๆ และทำตัวเป็นสุภาพบุรุษกับสาวสวยตรงหน้าเต็มที่ เขารีบเรียกพนักงานมาเก็บเงิน แล้วพาหญิงสาวเดินออกจากร้าน ก่อนจะขับรถไปส่งที่คลินิกตามความต้องการของเธอ

           

            ร่างบางยังคงนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศแห่งใหม่แม้ว่าจวนจะได้เวลาเลิกงานแล้วก็ตาม ออฟฟิศซึ่งเป็นตึกแถวสามชั้นตกแต่งด้วยกระจกใสแห่งนี้ค่อนข้างจะใหญ่โต เมื่อเทียบกับจำนวนคนทำงาน ซึ่งตอนนี้มีเพียงสามคนคือนัสริน แม่บ้านวัยสี่สิบปลายๆ และพนักงานรักษาความปลอดภัย นั่นจึงเท่ากับว่าคนที่ทำงานจริงๆ มีเพียงเธอคนเดียว ส่วนแม่บ้านและพนักงานรักษาความปลอดภัยมีหน้าที่ช่วยอำนวยความสะดวกเท่านั้น

            “คุณนัสจะกลับบ้านเลยมั้ยคะ ป้าจะได้รอปิดออฟฟิศให้”

            คำถามของแม่บ้านทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างคนที่ยุ่งกับงานจนลืมเวลา

            “ได้เวลาเลิกงานแล้วเหรอคะป้าอุ่นคำ”

            “ค่ะ...คุณนัสทำงานเพลินจนลืมเวลาล่ะสิคะ”

            “ไม่ได้เพลินอะไรหรอกค่ะ พอดีมีงานที่ต้องสะสางค่อนข้างเยอะ แต่เดี๋ยวนัสกลับเลยก็ได้ค่ะ ขอนัสปรินต์เอกสารแป๊บหนึ่ง ป้าอุ่นคำปิดไฟรอเลยนะคะ”

            “ค่ะคุณนัส”

            นัสรินจัดการกดสั่งปรินต์เอกสารซึ่งเป็นสัญญาซื้อขายยาจำนวนสองชุดแล้วนั่งรอ เพื่อจะเอาสัญญาสองฉบับนี้ไปให้หมออรรณพเซ็นตามที่นัดเอาไว้ เอกสารไหลออกมาจากเครื่องปรินต์แบบเลเซอร์โดยไม่ต้องรอนาน มือเล็กกำลังจะเอื้อมไปหยิบเอาเอกสารสองชุดนั้นใส่แฟ้ม แต่ก็ต้องเปลี่ยนไปหยิบโทรศัพท์มือถือก่อนเพราะมีคนโทร.เข้ามา

            เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นเบอร์แปลก คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันด้วยความสงสัยเล็กน้อย แต่ก็กดรับอย่างไม่คิดมาก เพราะด้วยหน้าที่การงานของเธอทำให้มีคนติดต่อหลากหลายอยู่แล้ว

“สวัสดีค่ะ” เสียงหวานกรอกผ่านเครื่องมือสื่อสารอย่างนุ่มนวล เพราะไม่รู้ว่าปลายสายเป็นใคร

“ผมเอง...ปราณต์”

แม้เขาไม่ต้องแนะนำตัว แต่แค่ได้ยินเสียงเธอก็จำได้แม่นว่าเขาคือใคร หากเป็นก่อนหน้าที่เธอจะรู้ว่าเขามีแฟนแล้ว เธอคงตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้ยินเสียงเสียงนี้ผ่านโทรศัพท์ ทว่าตอนนี้ความรู้สึกมันมีแต่ความเฉยเมยเท่านั้น

“ค่ะ มีอะไรคะ” เธอถามกลับไปเสียงเรียบๆ ไม่ได้นุ่มหูเหมือนกับพูดในคราแรก

“คุณอยู่ไหน เดี๋ยวผมจะไปหา”

“นัสไม่ว่างค่ะ กำลังจะออกไปข้างนอก มีนัดกับหมออรรณพแล้ว แค่นี้นะคะ”  พูดจบนัสรินก็กดตัดสายแล้วระบายลมหายใจออกมาเบาๆ เพื่อไม่ได้ตัวเองหวั่นไหว แม้จะมีคำถามว่าเขาจะมาทำไมแต่ก็พยายามปัดมันทิ้ง แล้วบอกตัวเองว่าเธอกับเขาไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องเกี่ยวข้องกันแล้วจริงๆ เยื่อใยที่เธอมีให้เขาเพียงฝ่ายเดียวมันไม่มีทางจะเริ่มต้นสานต่อกันได้ใหม่ในเมื่อตอนนี้เขามีเจ้าของหัวใจไปแล้ว

            หลังจากบอกตัวเองเช่นนั้น โทรศัพท์ที่เพิ่งจะถูกวางสายก็ถูกเก็บในกระเป๋าสะพาย มือเล็กหยิบเอาเอกสารจากเครื่องปรินเตอร์แล้วเก็บใส่แฟ้ม จากนั้นร่างบางก็ลุกจากโต๊ะพร้อมๆ กับที่ไฟในออฟฟิศถูกปิดจนเกือบมืดสนิท

            นัสรินขับรถไปยังร้านอาหารร้านเดิม เพราะตอนที่หมออรรณพขับรถกลับมาส่งเมื่อวาน เขานัดเธอว่าให้ไปเจอที่นั่น เพื่อแก้มือที่เมื่อวานทั้งเธอทั้งเขาแทบจะยังไม่ได้ทานอาหารที่สั่งมาเลย เธอไปถึงก่อนเวลานัดเช่นเดียวกับทุกครั้งที่นัดลูกค้าคนอื่นๆ วันนี้คนในร้านค่อนข้างหนาตา นัสรินจึงไม่มีโอกาสเลือกมุมที่จะนั่ง เธอได้นั่งโต๊ะว่างตรงบริเวณกลางร้าน แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เพราะสิ่งที่คิดตอนนี้คือมาทำงาน จะนั่งตรงไหนมุมไหนจึงไม่ได้สำคัญอะไร

            หญิงสาวจัดการสั่งอาหารและบอกให้พนักงานนำมาเสิร์ฟตอนที่หมออรรณพมาแล้ว รอไม่นานนักหมออรรณพก็มา เขาเอ่ยทักทายและนั่งลงฝั่งตรงข้าม จากนั้นนัสรินก็ส่งเอกสารให้เขาเซ็น หมออรรณพเซ็นอย่างไม่ได้ลีลาท่ามากเหมือนใครบางคน เธอเก็บเอกสารไว้ชุดหนึ่งและให้หมออรรณพเก็บไว้ชุดหนึ่งเป็นคู่สัญญา จากนั้นพนักงานร้านก็นำอาหารมาเสิร์ฟและทั้งคู่ก็ลงมือรับประทานอาหารโดยไม่มีอะไรขัดเหมือนเมื่อวาน

            “คุณหมอคะ เดี๋ยวนัสขอตัวเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากทานอาหารอิ่มแล้ว เธออยากออกไปสูดอากาศข้างนอกสักพักด้วย เพราะวันนี้หมออรรณพเหมือนจะรุกหนักกว่าเมื่อวาน เขาแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าพึงพอใจเธอในเชิงชู้สาว เอาอกเอาใจตักนั่นตักนี่ให้สารพัด ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งนึกถึงคำพูดและสายตาของปราณต์เมื่อวานนี้ที่คล้ายกับประณามว่าเธอกำลังเป็นชู้กับผัวชาวบ้าน นัสรินก็ยิ่งพลอยกินอะไรไม่ลงทั้งๆ ที่รสชาติของอาหารก็ถูกปากมากทีเดียว

            “ห้องน้ำอยู่ทางด้านหลังแน่ะ ให้ผมไปเป็นเพื่อนมั้ย” หมออรรณพเอ่ยอาสาพร้อมกับยื่นมือไปกุมมือเล็กของนัสรินอย่างถือวิสาสะ

            “ไม่เป็นไรค่ะ นัสไปเองได้ คุณหมอทานอาหารต่อเถอะนะคะ”

            “ถ้างั้นก็อย่าไปนานนะ ผมคิดถึง”

            “ค่ะ...” นัสรินได้แต่รับคำหน้าเจื่อนๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมอย่างระวังกิริยา ก่อนจะหยิบกระเป๋าถือแล้วเดินออกไปทางประตูหลังเพื่อไปยังห้องน้ำที่อยู่นอกร้าน

            ร่างบางยืนมองเงาสะท้อนกระจกในห้องน้ำ พร้อมกับถอนหายใจออกมาเพื่อระบายความอึดอัดและรวบรวมกำลังใจที่จะกลับไปนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับหมออรรณพอีกรอบ ความรู้สึกตอนที่ถูกมือหมออรรณพกอบกุมมันมีแต่ความรังเกียจและไม่อยากให้หมอคนนั้นมาถูกเนื้อต้องตัว แม้ว่าหมออรรณพจะจับมือเธออย่างสุภาพก็ตาม ขณะที่หมออีกคนทั้งกอดทั้งลวนลามและปฏิบัติต่อเธออย่างกักขฬะ แต่เธอกลับไม่มีความรังเกียจใดๆ แม้แต่นิด ตรงกันข้ามยามถูกเขากอดเขาจับ ร่างกายเธอกลับมีแต่อาการอ่อนระทวยและสั่นระริกเป็นเจ้าเข้า ทั้งๆ ที่รู้แก่ใจดีว่าที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพื่อกลั่นแกล้ง

            นัสรินรวบรวมกำลังใจเพื่อต่อสู้กับความอึดอัดอีกครั้ง แล้วจึงค่อยก้าวออกจากห้องน้ำ ในจังหวะที่เลี้ยวผ่านมุมห้องน้ำนั่นเอง ร่างบางก็ปะทะกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคน พร้อมกับที่ถูกใครคนนั้นรวบเอวเอาไว้อย่างรวดเร็ว

            “คุณปราณต์!” เสียงหวานอุทานชื่อของเขาออกมาอย่างตกใจและแปลกใจระคนกัน ก่อนจะดิ้นขลุกขลักเมื่อตั้งสติได้ว่าตัวเองกำลังโดนเขากอด

“ปล่อยนัสนะคะ ถือสิทธิ์อะไรมากอดนัสเอาตามใจชอบแบบนี้”

            “ไปบอกหมออรรณพว่าแฟนมารับ แล้วไปกับผม” นอกจากปราณต์จะไม่ปล่อยแล้ว เขายังออกคำสั่งในสิ่งที่นัสรินไม่คิดว่าจะได้ยิน

“นัสไม่มีทางทำอะไรน่าเกลียดแบบนั้นแน่ อีกอย่างนัสกับคุณก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์อะไรมาสั่งนัส”

            “แล้วถ้าผมบอกว่าผมมีหลักฐานให้หมออรรณพดูว่าผมกับคุณเป็นอะไรกันล่ะ”

            “หลักฐานอะไร นัสกับคุณหย่ากันแล้ว เราสองคนก็เป็นแค่อดีตสามีภรรยากันเท่านั้น” นัสรินเชิดหน้าขึ้นและมองหน้าหล่อเหลาของอดีตสามีอย่างเคืองขุ่นปนท้าทาย

            “แต่หลักฐานที่ว่านี้มันเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ถ้าไม่เชื่อจะดูด้วยตาตัวเองก็ได้นะ”

            ว่าแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา เปิดคลิปที่แม่ของเขาเคยให้ดู แล้วส่งให้กับนัสริน หญิงสาวรับไปดูแล้วก็หน้าแดงซ่านออกมา เมื่อเห็นว่าในคลิปคือเหตุการณ์วันที่ปราณต์ตามออกไปที่หน้าร้านอาหารแห่งนี้แล้วจับเธอจูบ แม้จะเป็นการจูบเพื่อลงโทษแต่มันดูดูดดื่มเหลือเกิน ซ้ำร้ายเขาไม่ได้จูบเธอแค่ครั้งเดียว แต่จูบเอาๆ หลายต่อหลายครั้ง

            “คุณปราณต์ไปได้คลิปนี้มาจากไหนคะ” เสียงหวานถามอย่างตกใจ

“เอามาจากไหนไม่สำคัญหรอก แต่คงไม่ต้องให้บอกนะว่าเหตุการณ์ในคลิปเกิดที่ไหน เมื่อไหร่ และคนที่กำลังจูบกันในคลิปนั่นเป็นใคร แค่นี้พอจะเป็นหลักฐานบอกหมออรรณพว่าเราสองคนเป็นแฟนกันได้มั้ย”

“ถ้าคุณไม่กลัวจะมีปัญหากับคุณหมอคนสวยของคุณก็เชิญตามสบายค่ะ” นัสรินไม่อยากถูกเขาต้อนอยู่ฝ่ายเดียวจึงตอบโต้ไปเช่นนั้น หวังว่าปราณต์จะเกิดความเกรงใจแฟนเขาบ้าง

“ผมไม่กลัวอยู่แล้ว และผมจะถือว่านี่คือคำท้าของคุณ”

ว่าแล้วปราณต์ก็ละมือจากเอวเล็กและทำท่าจะก้าวเข้าไปในร้าน ทำให้นัสรินต้องรีบรั้งแขนเขาเอาไว้เป็นพัลวัน

“คุณปราณต์จะทำอะไร อย่าทำอะไรบ้าๆ นะคะ นัสขอร้อง!” แม้ไม่ได้กลัวว่าหมออรรณพจะรู้ แต่เธอก็ไม่อยากให้เรื่องพวกนี้มาเป็นปัญหา โดยเฉพาะปัญหาของปราณต์ เธอเชื่อแน่ว่าถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูหมอเมธาวี เขากับคนรักของเขาจะต้องมีปัญหากันแน่

“ถ้าไม่อยากให้ผมทำคุณก็ทำตามที่ผมบอกซะ ผมจะรออยู่ตรงนี้ และรอไม่เกินห้านาที ถ้าคุณยังไม่มา ผมจะเดินไปตามที่โต๊ะและเปิดคลิปนี้ให้หมออรรณพดู”

“ก็ได้ค่ะ นัสจะไปบอกหมออรรณพ”

“ดี บอกแล้วนะว่าผมมีเวลารอแค่ห้านาที”

นัสรินถลึงตาใส่คนขู่อย่างไม่พอใจ แต่ก็ยอมเดินเข้าไปในร้านเพื่อขอตัวกลับ ใจหนึ่งก็โล่งอกเพราะจะได้ไม่ต้องอยู่กับหมออรรณพนานไปกว่านั้น แต่อีกใจก็ไม่ชอบเลยที่จู่ๆ ต้องกลายมาเป็นลูกไล่ของปราณต์แบบนี้


หนังสือเปิดจองแล้วนะคะ

ราคา 320 บาท รวมจัดส่งแบบลงทะเบียน

ราคา 350 รวมจัดส่งแบบ ems

ท่านที่สนใจสามารถโอนเงินและส่งชื่อที่อยู่พร้อมสลิปได้ทางกล่องข้อความเพจ

https://www.facebook.com/NanaThiantheera

เฟสบุค

https://www.facebook.com/NanaThiantheera

หรือทางไลน์

0891476678

บัญชีสำหรับโอนมีดังนี้ค่ะ

 


ฝากเมนต์ ฝากติดตาม และอีบุคในชุดเดียวกันด้วยนะคะ

ส่วนเรื่องนี้เป็นแนวโรมานซ์หื่นจัดเต็มค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

210 ความคิดเห็น

  1. #83 Pinkrabbit15 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 18:27
    คุณหมอตามนัสมาหรือคะ ไม่ให้คาดสายตาเลย
    #83
    0
  2. #81 รักมีแต่ให้ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 09:20
    อยากได้อีบุ๊ค



    #81
    0
  3. #80 ying2521siri (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 08:59
    น่าสงสารหนูอัน  อาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกมันชั่งอึดอัดชะมัด  เหมือนมีโซ่ตรวนอะไรสักอย่าง  ทั้งงานและความรัก  โอ๊ยกลุ้มใจแทน
    #80
    0
  4. #79 Bigrabbitkasi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 08:19
    ค้างหนักมาก
    #79
    0
  5. #78 แอน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 07:56
    หมอปราณต์ ไม่รัก ไม่ชอบ แต่แอบตามน้องนัสนะเนี่ย ยังไงกัน
    #78
    0