เมีย(ไม่)พลอยโจน ซีรีส์เมียที่(ไม่)รัก เล่ม๒

ตอนที่ 10 : ๔ เรื่องที่ไม่อาจเลี่ยง ๒/๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    16 พ.ย. 60

เรื่องที่ไม่อาจเลี่ยง

 

           “พี่นัสคะ”

 “อ้าวน้องเล็ก/พี่ปรัชญ์ สวัสดีค่ะ” มือเล็กยกขึ้นไหว้ผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ธรินดา ซึ่งเขาคนนี้ก็คืออดีตคู่หมั้นของเธอนั่นเอง

“พี่นัสจริงๆ ด้วย เล็กมองตั้งนานแต่ไม่แน่ใจก็เลยไม่กล้าทัก พี่นัสสวยขึ้นจนแทบจำไม่ได้แน่ะค่ะ”

“สวยยังไงก็ไม่สู้น้องเล็กหรอก จริงมั้ยคะพี่ปรัชญ์” นัสรินหันไปทางอดีตคู่หมั้นและยิ้มบางๆ อย่างอดเขินกับคำชมของธรินดาไม่ได้

“ไม่คิดว่าจะได้เจอนัสที่นี่” ปรัชญ์เอ่ยทักทายอดีตคู่หมั้นและอดีตพี่สะใภ้ด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าแปลกใจเป็นอย่างมาก

“นัสเองก็เซอร์ไพรส์แล้วก็ดีใจมากค่ะที่ได้เจอพี่ปรัชญ์กับน้องเล็ก แล้วนี่น้องอะไรคะ ลูกสาวเหรอคะ หน้าตาน่าชังจังค่ะ” เสียงหวานนุ่มเอ่ยถาม พลางเอื้อมมือไปเขี่ยแก้มใสๆ แดงๆ ของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ธรินดาอุ้มอยู่อย่างเอ็นดู

“ลูกสาวค่ะพี่นัส ชื่อน้องนิลค่ะ ว่าแต่พี่นัสล่ะคะ มาทำอะไรที่เชียงใหม่คะ มาเที่ยวหรือเปล่าคะ แล้วมากับใคร” คนที่ตอบและถามคือธรินดาซึ่งอุ้มลูกสาววัยสี่เดือนหน้าตาน่ารักน่าชังอยู่ในอ้อมแขน

“เปล่าจ้ะไม่ได้มาเที่ยว พี่ถูกบริษัทส่งตัวมาทำงานที่นี่สามเดือน นี่ก็เพิ่งจะมาได้สองวัน อีกนานกว่าจะได้กลับกรุงเทพฯ” นัสรินตอบเรียบๆ แต่สีหน้าเจื่อนลง เพราะไม่อยากให้ข่าวนี้ถึงหูปราณต์ แม้รู้ว่ายังไงเสียวันจันทร์นี้ก็จะได้เจออย่างเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นไปทานข้าวเย็นที่บ้านด้วยกันนะคะพี่นัส เล็กกับคุณปรัชญ์มาซื้อของและกำลังจะกลับพอดี” ธรินดาเอ่ยชวนพร้อมกับมองอย่างคาดหวังว่าอดีตพี่สะใภ้จะยอมไปตามคำเชิญ

“คือพี่...” นัสรินอึกอัก อยากไปแต่ก็กลัวว่าต้องเผชิญหน้ากับใครบางคนทั้งที่เธอยังไม่พร้อม

“ถ้ากลัวว่าจะเจอพี่ปราณต์ไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนนี้พี่ปราณต์ยังไม่ได้กลับไปอยู่บ้านหรอกค่ะ ส่วนใหญ่วันธรรมดาแบบนี้จะไม่กลับค่ะ กลับเฉพาะวันหยุดเสาร์อาทิตย์เท่านั้น อีกอย่างเวลาบ่ายๆ แบบนี้พี่ปราณต์ก็น่าจะกำลังทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะฉะนั้นพี่นัสสบายใจได้ค่ะ” ธรินดารีบบอกเมื่อเห็นท่าทีลังเลของนัสริน และพอจะเดาได้ว่าอะไรทำให้นัสรินเกิดอาการลังเลเช่นนี้

“พอดีพี่ไม่ได้เอารถมา เกรงว่าจะไม่สะดวก” นัสรินหาทางปฏิเสธอย่างละมุนละม่อม แต่ดูเหมือนว่าธรินดาจะไม่ยอมให้เธอปฏิเสธไม่ว่าทางไหน

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวขากลับเล็กให้คุณปรัชญ์ไปส่ง ไปเถอะนะคะพี่นัสไปทานข้าวที่บ้านด้วยกัน แม่ใหญ่เองก็คงจะดีใจมากถ้าได้เจอพี่นัส”

“งั้นก็ได้จ้ะ” เมื่อเจอการคะยั้นคะยอและปิดการปฏิเสธทุกทางเช่นนั้น ทำให้นัสรินจำต้องตกลงในที่สุด

 

คุ้มลักษิกาแทบจะไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเลยสักนิดในความรู้สึกของนัสริน ที่นี่ยังคงใหญ่โต สวยงาม ร่มรื่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแบบล้านนาเช่นเดิม เธอมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่ในคุ้มลักษิกาแห่งนี้แค่เพียงสองอาทิตย์หลังจากแต่งงานกับปราณต์ จากนั้นเขาก็พาเธอย้ายออกไปอยู่บ้านเช่า โดยให้เหตุผลกับครอบครัวว่าเพื่อความสะดวกในการเดินทาง ทว่าแท้จริงแล้วเขาพาเธอไปเพื่อจะได้ทรมานใจเธอได้อย่างสะดวกต่างหาก

แพขนตางอนกะพริบถี่ๆ และรีบสลัดเรื่องของปราณต์ออกไปจากห้วงความคิด เมื่อปรัชญ์จอดรถที่ลานหน้าเรือนไทยทรงล้านนาหลังใหญ่ ขาเรียวก้าวลงจากรถและตามปรัชญ์กับธรินดาเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นนิดๆ

แม่เลี้ยงลักษิกาเงยหน้าขึ้นจากงานเย็บปักถักร้อย พลางขยับแว่นอย่างไม่ค่อยเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อเห็นอดีตลูกสะใภ้เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับลูกชายและลูกสาวของตน แต่เมื่อแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด หญิงวัยกลางคนผู้เป็นประมุขของบ้านก็รำพึงชื่อเจ้าตัวออกมาเบาๆ

“หนูนัส...

“สวัสดีค่ะคุณแม่” นัสรินย่อตัวลงนั่งพับเพียบและกราบลงบนตักของแม่เลี้ยงลักษิกา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นให้นางพิศมองอีกครั้ง

“หนูนัสจริงๆ ด้วย ไปยังไงมายังไงถึงได้มากับตาปรัชญ์กับหนูเล็กได้ล่ะลูก”

“เล็กกับคุณปรัชญ์เจอพี่นัสที่ห้างก็เลยชวนมาทานข้าวที่บ้านเราน่ะค่ะแม่ใหญ่ พี่นัสบอกว่ามาทำงานที่นี่สามเดือนค่ะ”

“จริงเหรอหนูนัส” แม่เลี้ยงลักษิกาเงยหน้าฟังลูกสาวบุญธรรมของตัวเอง ก่อนจะก้มหน้าลงมาถามคนที่นั่งพับเพียบอยู่ตรงหน้าตนอีกครั้ง

“ค่ะคุณแม่”

“มาทานข้าวด้วยกันบ่อยๆ นะแม่คิดถึง คุ้มลักษิกายินดีต้อนรับหนูเสมอ” อดีตแม่สามีบอกอย่างใจดี หลังจากรู้ว่าหญิงสาวต้องมาอยู่ที่เชียงใหม่ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง

“ขอบคุณค่ะคุณแม่ที่เมตตานัส ถ้านัสมีเวลาจะแวะมาหาบ่อยๆ นะคะ”

“มาจริงๆ นะ อย่าหลอกให้คนแก่ดีใจเก้อล่ะ

“ค่ะนัสรับปากค่ะ”

แม่เลี้ยงลักษิกาถอนหายใจออกมาเบาๆ เห็นหญิงสาวที่นั่งเรียบร้อยอยู่ตรงหน้าแล้วก็อดเสียดายไม่ได้ ทว่าเรื่องในอดีตที่ผ่านไปแล้วก็ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ ตนจึงได้แต่ขอให้นัสรินได้มีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิมหลังจากที่หย่าร้างกับปราณต์แล้ว

หลังจากทักทายกันพอสมควร แม่เลี้ยงลักษิกาก็ขอให้นัสรินอยู่คุยกับตน ส่วนธรินดาแยกตัวไปเตรียมอาหาร โดยปรัชญ์เป็นคนอุ้มลูกและมีพี่เลี้ยงมาคอยช่วย อดีตแม่สามีถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของอดีตสะใภ้และเล่าเรื่องราวต่างๆ ในคุ้มให้ฟังแทบจะทุกเรื่อง แต่ไม่ได้พูดถึงลูกชายคนโตของตนแต่อย่างใด เพราะเกรงว่านัสรินจะกระอักกระอ่วนใจ

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง อาหารเย็นที่จัดเตรียมก็เสร็จ ธรินดาเดินมาตามทุกคนหลังจากตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าทุกคนที่กำลังจะเดินไปยังห้องรับประทานอาหารก็เกิดอาการชะงักกันหมด เพราะร่างสูงของคนที่ไม่คิดว่าจะมา ปรากฏตัวขึ้นแบบที่ไม่มีใครคาดคิด โดยเฉพาะนัสรินที่ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ เมื่อเห็นสายตาคมคู่นั้นจ้องมองมายังตนราวกับเป็นวัตถุประหลาด... ไหนธรินดาบอกว่าวันนี้ไม่ใช่วันที่เขากลับบ้าน!

“อ้าวตาปราณต์มาได้ยังไงลูก ไม่ได้ทำงานหรอกเหรอ” แม่เลี้ยงลักษิกาทักลูกชายคนโต เป็นการทำลายบรรยากาศความเงียบที่เกิดขึ้นชั่วขณะ

“วันนี้ผมหยุดครึ่งวันครับ” ปราณต์ตอบมารดาสั้นๆ โดยสายตายังไม่ละไปจากร่างบางในชุดเสื้อยืดเข้ารูปสีขาวกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มแต่อย่างใด เขาไม่แปลกใจสักนิดที่เห็นนัสรินมาที่นี่ เพราะเขาแอบตามมาตั้งแต่เห็นเธอเดินอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าแล้ว แต่ที่ออกจะไม่พอใจก็เพราะเสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ตอนนี้ต่างหาก แม้มันจะเป็นชุดที่แสนจะธรรมดา แต่ทว่าเสื้อมันก็ตัวเล็กจนทำให้เห็นว่าหน้าอกคู่นั้นอวบอิ่มกลมกลึงเพียงใด แถมช่วงล่างก็เหมือนจงใจอวดส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวและสะโพกอีกต่างหาก

“มาก็ดีแล้ว มาทานข้าวด้วยกัน วันนี้หนูนัสมาทานข้าวที่บ้านเรา”

“ไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่”

ตอนที่พูดประโยคนั้นปราณต์ก็ไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่นัสรินรู้ว่าเขาพูดกับเธอ เพราะสายตาของเขาพุ่งตรงมายังเธอตั้งแต่แรก เขาคงไม่พอใจที่เธอมาที่นี่

“เล็กเป็นคนชวนพี่นัสมาเองค่ะพี่ปราณต์ พอดีเล็กเจอพี่นัสในห้างน่ะค่ะ” ธรินดาพูดแทรกขึ้นเสียงละมุนละม่อมเพื่อเป็นการไกล่เกลี่ยสถานการณ์อันอึมครึม และนึกสงสารนัสรินเมื่อเห็นสีหน้าของอดีตพี่สะใภ้เจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“งั้นเหรอ”

นัสรินขยับตัวอย่างอึดอัด รู้ว่าปราณต์จงใจรวน แต่ในสถานการณ์เช่นนี้เธอเองไม่สามารถจะตอบโต้อะไรเขาได้ วิธีที่ดีที่สุดคือไม่ต้องอยู่ให้เขาเห็นหน้าน่าจะดีกว่า  

“คุณแม่คะ พี่ปรัชญ์ น้องเล็ก นัสคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ พอดีนัสต้องกลับไปเคลียร์เอกสารที่ค้างอยู่น่ะค่ะ” นัสรินขอตัวกลับอย่างรู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นที่ระคายเคืองตาของใครบางคน และคิดว่าคนอื่นๆ คงเข้าใจที่เธอจะหนีกลับเอาดื้อๆ แบบนี้

“ไม่อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนเหรอหนูนัส” แม่เลี้ยงลักษิกาพยายามทัดทานและอดที่จะมองค้อนลูกชายคนโตไม่ได้ ด้วยรู้ดีว่าที่อดีตลูกสะใภ้ขอตัวกลับแบบกะทันหันเช่นนั้น ก็เพราะสายตาและวาจาของปราณต์ที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

“เอาไว้โอกาสหน้านัสจะแวะมาเยี่ยมใหม่นะคะคุณแม่”

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง” ปรัชญ์บอกพลางส่งลูกสาวให้ภรรยาอุ้มแทน

“แกดูแลเมียกับลูกแกเถอะ ฉันจะไปส่งนัสรินเอง”  

คำพูดนั้นของปราณต์ทำเอาทุกคนอึ้งและหันไปจ้องหน้าเขาอย่างไม่วางใจ แต่ปราณต์ยังคงทำหน้านิ่งขรึมราวกับไม่รู้สึกรู้สมกับการมองของใครทั้งนั้น

“จะไม่ถามนัสก่อนเหรอ ว่าอยากให้พี่ปราณต์ไม่ส่งหรือเปล่า” ปรัชญ์ถามพลางมองหน้าอดีตคู่หมั้นตัวเองซึ่งยืนหันมาทางเขาเหมือนกับขอความช่วยเหลือ

“ไม่อยากก็ต้องอยาก เขาถนัดทำในเรื่องที่ฝืนใจคนอื่น เพราะฉะนั้นเขาก็น่าจะฝืนใจตัวเองเก่งเหมือนกัน” ปราณต์ตอกย้ำถึงความผิดในครั้งอดีตของคนทั้งสองที่กระทำกับตน ทำให้ปรัชญ์ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างรู้สึกผิดกับพี่ชายและผู้หญิงที่กำลังมองตัวเองด้วยสายตาขอความช่วยเหลืออยู่ตอนนี้

และหลังจากที่พูดเช่นนั้นแล้ว ปราณต์ก็ไม่รอฟังใครอีก เขาขยับมายืนข้างๆ นัสรินและโอบเอวบางพร้อมกับกระตุกเป็นการบังคับให้เธอเดินออกไปพร้อมเขา นัสรินพยายามจะเบี่ยงตัวออกแต่ก็ทำได้ไม่ถนัด เพราะไหนจะแรงมือของปราณต์ ไหนจะสายตาของคนทั้งบ้านที่กำลังจดจ้องอยู่ จนในที่สุดเธอก็ต้องเข้ามานั่งในรถของปราณต์จนได้

            “พักที่ไหน” เขาถามห้วนๆ หลังจากบังคับเธอขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว

            “ลานนาอพาร์ตเมนต์ค่ะ คุณไม่ต้องไปส่งนัสก็ได้นะคะ นัสกลับเองได้” นัสรินไม่ได้ใช้น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากแต่คุยด้วยดีๆ เพราะถึงอย่างไรเสีย วันจันทร์เธอก็ต้องเจอเขาอีกตอนไปเซ็นสัญญา จึงไม่อยากก่อเรื่องให้ตัวเองต้องอึดอัดใจอีก

            “ผมบอกว่าจะไปส่งก็คือไปส่ง ผมไม่ใช่พวกคนพูดกลับกลอกหรือมีเบื้องหน้าเบื้องหลัง ทำไม? กลัวหรือไงที่ต้องนั่งรถกับผมสองต่อสอง”

            “นัสไม่ได้กลัว นัสแค่ไม่อยากให้คุณเสียเวลา และรู้ดีว่าคุณไม่อยากเห็นหน้านัสเท่าไหร่”

            “ไหนบอกว่าจะไม่มาให้เห็นหน้าอีก แล้วนี่มาทำไม”

            นัสรินหันขวับไปจ้องหน้าคนถาม ก็เห็นว่าเขาจ้องอยู่ก่อนแล้ว จากที่คิดว่าจะพยายามควบคุมตัวเองให้ได้ ตอนนี้เธอเริ่มลืมตัวเพราะถูกยั่วจนอารมณ์ขุ่นมัวไปหมด

 


ฝากเมนต์ ฝากติดตาม และอีบุคในชุดเดียวกันด้วยนะคะ

ส่วนเรื่องนี้เป็นแนวโรมานซ์หื่นจัดเต็มค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

210 ความคิดเห็น

  1. #38 pookpook502 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 12:41
    หาคนมาจีบนัสสิค่ะ ให้หมอหึงเลยค่ะ ปากหมอร้ายนักนะ
    #38
    0
  2. #37 nina (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 12:36
    ชอบค่ะ สนุกจัง รออ่านอยู่ค่ะ มาทุกวันนะค่ะ
    #37
    0
  3. #36 เมียมโน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 10:45
    อีหมอนี่เป็นสาย SM เหรอ จะรอสมน้ำหน้า
    #36
    0
  4. #35 PaPa Puii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 09:52
    แล้วใครกันที่แอบตามมาตั้งแต่อยู่ที่ห้างละ
    #35
    0
  5. #34 แอน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 09:16
    ไม่อยากเจอเขา แล้วแอบตามเขามาทำไมล่ะคุณหมอ
    #34
    0
  6. #33 Pinkrabbit15 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 08:24
    ว่าแล้วคุณหมอต้องอยากมาส่งนัสแน่นอน 🤗🤗🤗
    #33
    0
  7. #32 lihoo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 07:10
    โอ๊ยย.หมอดีใจที่เจอก่อบอกมาเหอะ
    #32
    0