Body Language เสพติดกาย หัวใจสิ้นรัก (ทำมือ ฝากขายโดย สนพ. Queen Book)

ตอนที่ 4 : CHAPTER 03 : เจ้าชายขี่ม้าขาว [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 ก.ค. 63

คำเตือน
1.นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา คำพูด คำหยาบคาย รวมไปถึงการกระทำ ความชอบ และค่านิยมของตัวละคร
ที่ขัดต่อโลกในความเป็นจริง (และในความเป็นจริงก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำและทำให้เกิดขึ้นในสังคม)
เพราะฉะนั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านอย่างถี่ถ้วน
2.ภาพของบุคคลที่นำมาประกอบนิยายในเรื่องนี้ ทางเราไม่ได้มีจุดประสงค์ในการทำร้าย หรือทำลายบุคคลในภาพแต่อย่างใด
บุคคลในภาพจะเป็นเพียงแค่ส่วนเสริมที่ให้นักอ่านจินตนาการได้ว่าตัวละครแต่ละตัวในเรื่องนี้จะมีคาแรคเตอร์ประมาณไหนเท่านั้น
3.นิยายเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เราได้จินตนาการขึ้นมาเองเท่านั้น บางฉากบางตอนที่มีเนื้อหารุนแรงมากเกินไป 
โปรดติดตามทางช่องทางอื่นที่เราได้เตรียมเอาไว้เฉพาะของตอนนั้น ๆ หรือสามารถข้ามผ่านไปได้ค่ะ
4.ย้ำอีกครั้งว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นด้วยจินตนาการ เป็นเพียงนิยายเรื่องหนึ่งเท่านั้น 
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านอย่างถี่ถ้วนค่ะ







CHAPTER 3


เจ้าชายขี่ม้าขาว

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ที่รู้ตอนนี้ทั้งฉันและทุกคนในห้องประชุมแห่งนี้ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าฉันไปทำอะไรที่ห้องพักนั่น ใครๆ ก็อยากจะรู้กันทั้งนั้นว่าคนที่เรียบร้อยอย่างฉันไปทำอะไรมา ถึงทำให้อาจารย์นพนภา (เพิ่งนึกชื่อนางได้) โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ มีน้อยคนนะที่จะทำให้อาจารย์นพณภาเป็นเช่นนี้ แสดงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน


ไอ้ตรงนั้นไม่เท่าไหร่ ที่สำคัญคือ ฉันไปที่นั่นตอนนั้นเมื่อไหร่ เวลาไหน เท่านั้นเอง


ตอบตามตรงนะ ฉันไม่รู้จริงๆ


ประมาณกี่โมงงั้นเหรอ น่าจะตอนหนึ่งทุ่มกว่าๆ เกือบสองทุ่ม โชดดีไปตอนนั้นฉันถึงห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่ใช่ห้องของฉันแต่เป็นห้องตรงกันข้ามกับห้องของฉันนั่นเอง คงไม่จำเป็นต้องบอกใช่ไหมว่าบุคคลนั้นเป็นใคร ชื่ออะไร มาจากไหน (?) ลูกเต้าเหล่าใคร (?) เป็นอะไรกับใคร (?)


หวังว่าทุกคนคงเข้าใจดี


อาจารย์นพณภาเข้าใจผิดหรือเปล่าคะ เวลาขนาดนั้นพริ้งคงกลับห้องนอนแล้วนะคะ


แล้วไอ้คนที่นัวเนียอยู่กับลูกชายฉันมันไม่ใช่เธอเหรอ ลูกชายของอาจารย์นพณภางั้นเหรอ ไปนัวเนียกันด้วย งั้นก็แสดงว่าฉันคนนี้ไปนัวเนียกับอาจารย์นิคลูกชายของอาจารย์นพณภาแบบนั้นใช่ไหม?


กูอยากรู้ว่ากูเป็นคนทำอย่างงั้นเหรอ ไม่เห็นจะระลึกได้ในหัวสมองของฉกูเลยสักนิด


ตอนไหนค่ะ? พริ้งก็บอกแล้วไงค่ะ ว่าตอนนั้นพริ้งกลับห้องไปแล้ว


มีพยานไหมล่ะ ถ้ามีก็หายกันแต่ฉันจะทัณฑ์บนเธอเอาไว้ก่อนเพราะเห็นแก่ความดีที่เธอเคยทำไว้กับมหาลัยของเรา


พยาน? เหรอ... ไม่มีหรอก


ถึงแม้ว่าฉันจะอยู่กับโรมันในตอนนั้น แต่ฉันกับเขาก็ไม่ได้มีความสำคัญกันถึงกับขนาดคอยช่วยเหลือกัน เพราะฉะนั้นพยานที่อาจารย์พูดถึง มันไม่มีหรอก


...ฉันจึงเลือกที่จะเงียบเอาไว้


น่าอายชะมัดโดนประจานเรื่องที่เสื่อมเสียต่อหน้านักศึกษาหลายร้อยคนทั้งที่ฉันยังไม่ได้ทำห่าอะไรเลย แล้วพอเสร็จประชุมในครั้งนี้ ฉันก็ต้องโดนพี่ชายสุดที่รักสอบสวนอีกเป็นแน่แท้


เกิดเป็นพริ้งพราวต้องทำใจยอมรับเรื่องนี้มันไปให้ได้


ว่าไง... ไม่มีใช่ไหมล่ะ อาจารย์นพณภาเหยียดยิ้มเหมือนนางร้ายที่ชอบทำประจำเวลาสอบสวนนักศึกษาที่ทำผิดอย่างมหันต์


เออ ก็คนมันไม่มีพยานนี่หว่า


โอเค ตกลง เขาต้องการให้ฉันรับผิดจริงๆ ใช่ไหม ได้!


เธออยู่กับผมครับ


แต่แล้ว!


 เสียงที่ได้ยินในระยะประชิด จนฉันเองก็ตกใจ มันอยู่ข้างหลังนี่เอง ว่าแต่นี่เสียงใครล่ะ จะว่าคุ้นก็ไม่ จะว่าไม่ใช่มันก็ไม่เชิงนะ


พะ พี่คิง พอบุคคลที่ช่วยเหลือชีวิตของฉันไว้มายืนขนาบข้าง จึงทำให้ฉันสามารถรู้ได้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร และเขาก็คือ พี่คิงเพื่อนของเฮียพระพรมห ปกติพี่คิงจะดูไม่ชอบช่วยเหลือใครสักเท่าไหร่นะ แม้แต่เพื่อนก็เถอะ ตอนนั้นเฮียพรมหโดนพวกไล่ตีเขายังยืนดูอยู่เฉยๆ เลย ด้วยเหตุที่เขาบอกว่า ไม่อยากยุ่ง เดี๋ยวหน้ากูหมดหล่อนี่ขนาดเพื่อนที่คบกันมาตั้งนานนะ ยังพูดแบบนั้น


แต่กับฉันเขากลับช่วยทั้งที่เจอหน้ากันก็แค่มองและยิ้มให้แค่นั้นเอง ฉันควรดีใจใช่ไหม?


เธอแน่ใจนะ อัศวิน อาจารย์นพณภามองอย่างไม่อยากที่จะเชื่อ


เชื่อเถอะ ฉันภาวนาให้อาจารย์เชื่อในสิ่งที่พี่คิงพูดด้วยเถอะ แต่จะว่าไปอาจารย์เขาก็น่าจะเชื่ออยู่หรอก ก็อาจารย์คงยังไม่อยากตกงานเอาตอนนี้


เพราะพี่คิงเป็นลูกของเจ้าของมหาลัยยังไงล่ะ ฮ่าๆ งานนี้มีทางรอดแน่


“หรืออาจารย์นพณภาอยากตกงานครับ” อาจารย์นพรภาหน้าซีดเผือด


“มะ ไม่ค่ะ งั้นดิฉันไปแล้วนะค่ะ นักศึกษาเลือกประชุมค่ะ!!


อาจารย์นพณภาสั่งเลิกประชุเสร็จก็รีบเดินจ้ำๆออกไปทันทีก็แน่ล่ะเนอะ โดนพี่คิงพูดสะขนาดนั้นถึงแม้จะเป็นคำพูดที่ง่ายๆ และเพราะๆ ก็เหอะ


ฉันหันไปหาพี่คิงที่ตอนนี้ก็มองฉันอยู่ ฉันควรขอบคุณเขาสินะ


“ขอบคุณมากๆ นะค่ะพี่คิง ถ้าไม่ได้พี่ล่ะก็พริ้งแย่แน่ๆ เลยค่ะ” ยกมือไหว้อย่างดีใจ ฉันรอดแล้ว แต่... ก็ต้องโดนทัณฑ์บน ฉันจะมาเสียประวัติก็คราวนี้แหละ โอ้พระเจ้า


“ไม่เป็นไรหรอกเรื่องเล็กน้อย”


“แล้วพี่เชื่อเรื่องที่อาจารย์พูดไหมค่ะ”


“ไม่หรอกก็ตอนนั้นเธออยู่กับไอ้โรมันไม่ใช่เหรอ” ฉันเจือนหน้าลงทันทีที่ได้ยินชื่อของโรมัน ถ้าอย่างงั้นก็แสดงว่าพี่คิงไม่เชื่อเรื่องที่อาจารย์นพณภาพูด แต่รู้ว่าฉันไปทำอะไรกับโรมันงั้นเหรอ หมดกัน ชีวิตฉัน


“...”


“เด็กน้อยเอ๋ยยย” พี่คิงใช้มือขยี้หัวฉันอย่างบางเบาและ... อบอุ่น ไม่เคยมีใครทำอ่อนโยนกับฉันแบบนี้เลยในชีวิต ยกเว้นพ่อแม่และเฮียพระพรมห


น่ารักจัง


ปกติฉันไม่เคยเห็นเขาโอนโยนกับใครเลยสักคนเดียว จนฉันคิดไปไกลว่า พี่คิงอาจจะเป็นตุ้ด เกย์ เก้ง กวาง แต่พอฉันได้มาเห็นแบบนี้ก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เพราะอย่างน้อยๆ เฮียพระพรมหของฉันก็ไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย


เข้าใจแจ่มแจ้งนะ


...


ทำไมมองพี่แบบนั้นล่ะ อาจเป็นเพราะว่าฉันมองพี่คิงอย่างอยากรู้อยากเห็นจนแสดงออกไปให้เขาสังเกตุได้ ฉันก็อยากจะถามเขา


พี่คิงไม่ได้เป็ยเกย์ใช่ป่ะ ฉันพูดแล้วมองพี่คิงอย่างระแวง


เธอเชื่อแบบนั้นเหรอ เคียงคอถามกลับมาอย่างกวนๆ ฉบับคิง เฮ้อ~ พี่ชายแท้ แมนทั้งแท่ง


โอ้ โล่งอก เหมือนกับยกอกออกจากภูเขา เอ้ย! ต้องเหมือนกับยกภูเขาออกจากอกสิ นี่แหละถูกต้องแล้ว


ค่ะๆ ยังไงพริ้งขอบคุณมากๆ นะคะที่ช่วยไว้ ถ้าเกิดว่าพี่คิงมีอะไรที่ให้พริ้งอยากช่วยก็บอกได้เลยนะคะไม่ต้องเกรงใจ


แล้วถ้าพี่อยากได้แม่บ้านล่ะ พริ้งจะยอมไหม


!!!


แม่บ้าน! พี่คิงหมายถึงแม่บ้านแบบไหนกันแน่ มันมีอยู่สองแบบนะเท่าที่ฉันรู้มาคร่าวๆ น่ะ หนึ่งคือแม่บ้านแบบคนใช้อะไรอย่างเงี้ย กับสองแม่บ้านที่แบบผู้หญิงแต่งงานไปก็ต้องทำงานเป็นแม่บ้านที่ดีคอยปรนนิบัติสามีอะไรแบบนั้น


ฉันหวังว่ามันคงไม่ใช่ทั้งสองอย่างนะ ฉันไม่ชอบทำอะไรทำนองนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ทำอะไรเลยนะ


พี่คิงงง


ฮ่าๆ ล้อเล่นครับ พี่อยากให้น้องพริ้งไปทำอาหารให้พี่ทานที่ห้องพี่ได้ไหมครับ ช่วงนี้ไม่คอยได้ทานอะไรอร่อยๆ เลย ก็คงจะเป็นเช่นนั้นนะ เห็นเลิกเรียนเสร็จ ตกดึกก็กินเหล้า เข้าผับ แข่งรถ เที่ยวกันตามภาษาผู้ชาย


วันๆ เห็นกินแต่เหล้า


พริ้งอ่ะ


ตกลงค่ะ

เย้ ชูแขนสองข้างเหมือนกับเด็กน้อยๆ ที่เพิ่งได้ของเล่นใหม่ เอ่อ อยากรู้ว่านี่ใช่พี่คิงจริงๆ ใช่ไหม ตอนนู้นๆ กับตอนนี้มันแตกต่างกันคนละคนเลย


พี่คิงคงกินยาแล้วลืมเขย่าขวดแน่ ถ้าให้เดา


ไอ้พริ้งมาเคลียร์ก่อนดิ๊ เฮียพระพรมหสกิดไหล่เรียกฉัน เคลียร์เหรอ เรื่องอะไรล่ะ ดูเหมือนว่าเรื่องของฉันมันจะแลดูเยอะมากเกินไปหน่อยแล้วหรือเปล่า


ชีวิตเนอะไอ้พริ้งพราว


เรื่องอะไรล่ะ


มึงนี่ยังไงวะ มึงได้ทำแบบที่อาจารย์พูดจริงๆ หรือเปล่า ขึ้นมึงขึ้นกูแบบนี้ คงเดือดจริงๆ แล้วล่ะพี่ชายฉัน นี่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ


เฮียพระพรมหได้โปรดกรุณาอย่าทำร้ายน้องสาวผู้บอบบางคนนี้หนักนะ


มึงนี่ใคร?” ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าหมายถึงใคร ก็คนมันอดกวนไม่ได้ ก็เลยจัดสักหน่อย พอดีชอบแกล้งคน ทำแล้วมีความสุขดี


ก็มึงไงไอ้พริ้ง มึงไปทำอะไรมาอีก


แล้วทำอะไรล่ะ


ก็มึงไปทำอะไรมาล่ะ ตกลงเมื่อวานมึงอยู่กับใครกันแน่ เฮียพระพรมหถามว่าตอนนั้นฉันอยู่กับใครอย่างนั้นเหรอ ก็ตอนนั้นฉันอยู่กับโรมัน แล้วฉันจะไปนัวเนียกับอาจารย์ได้ไง


ใช่ไหม?


ก็เขานั่นแหละ ตอบแบบอ้อมๆ แน่นอนว่ายังไงฉันก็ไม่กล้าที่จะบอกออกไปตรงๆ หรอกนะ คนเยอะแยะถึงแม้ว่าตอนนี้จะออกกันไปหมดแล้วแต่ก็ยังเหลือพวกเพื่อนๆ ของเฮียพระพรมหและของฉันอยู่


โอ้ให้ตายเหอะ นี่ถึงกับขนาดปิดห้องประชุมเคลียร์กับฉันเลยเหรอ มันแลดูโหดนะ


ฉันเป็นน้องเฮียนะ! เฮียพระพรมห


เขาอ่ะใคร


กูเองมีไรไหม โรมันที่ยืนอยู่นานแถวๆ นี้เหมือนกับว่าจะทนเห็นไม่ไหวแล้วรู้สึกสงสารฉันก็เลยออกปากว่าตอนนั้นฉันอยู่กับเขาจริงๆ


แต่มันก็จริงนี่ฉันอยู่กับเขา ฉันคงไม่มีเวลาไปนัวเนียกับใครเขาหรอกเนอะ


แล้วมึงทำอะไรกัน พอเฮียพระพรมหถามเขาเท่านั้นแหละ ฉันสังเกตุเห็นว่าโรมันยกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างชั่วร้าย หวังว่าเขาคงไม่พูดอะไรที่ส่อเสียด แล้วทำให้ฉันเสียหายไปมากกว่านี้เลย เพราะแค่นี้ฉันก็ไม่รู้จะไปเจอใครหน้าไหนแล้วทั้งนั้น แล้วถ้าเกิดเรื่องแบบนี้เข้าไปถึงหูป๋ากับม๊าเมื่อไหร่นะ มีหวังฉันคงต้องโดนชุดใหญ่อย่างแน่นอน


ไม่เอาอ่ะไม่ชอบเลย


แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ จนเมื่อโรมันพูดออกมาเพียงเท่านั้นแหละ ทุกอย่างมันก็ไม่สงบอย่างที่เป็นอยู่ เพราะเขาพูดว่า


ก็แค่เย็*กัน ไม่มีอะไรหรอก




TO BE CONTINUED...








มุมคุยกันคึคึ

[25/08/2558]

ไฮ... วันนี้ไรท์เตอร์มาเปิดให้นักอ่านได้มาเม้นให้กำลังใจ และรอให้ไรท์เตอร์มาอัพให้ นิยายเรื่องนี้นี่สุดยอดแห่งการอัพช้า 555+ แล้วอย่าลืมเม้น ดหวตรอล่ะ เดี๋ยวเค้างอนไม่มาอัพให้หรอกน้า... (ไม่ใช่ๆ) จุ๊บ!!!

[09/09/2558]

Hello! วันนี้ไรท์เตอร์มาอัพให้แล้วตั้ง 50 เปอร์แหนะ ห่างหายกันไปไม่กี่วันเองนะเนี่ยไรท์เตอร์ก็มาอัพให้แล้ว (เหรอ) เนี่ยอยากได้กำลังใจด้วยทำไงดีเอ่ยคนดีของไรท์ แล้วอยากจะบอกว่าเรื่องนี้คำหยาบค่อนข้างเยอะนิดหนึ่งมั้งนะ ช่วงนี้ไรท์อาจจะหายๆ ไปบ้าง ส่วนคนที่ติดตามเรื่องรักสุดร้ายพี่ชายสุดเถื่อน ก็รอไรท์ไปก่อนนะคะ คึคึ

[19/09/2558]

เป็นไงบ้างเอ่ยยย หายไปตั้งสิบวัน มาลงครึ่งหลังให้แล้วนะคะ อยากจะบอกว่าพี่คิงน่ารักมากกก แล้วอย่างนี้โรมันก็ต้องมีคู่แข่งแล้วล่ะสิ เอ๊ะ! หรือว่าไม่มี แต่สำหรับไรท์เตอร์แล้วก็ไม่รู้สินะ พี่คิงอยากมีแม่บงแม่บ้านอะไรนั่นด้วยแหละ ถามว่าจะเปลี่ยนพระเอกทันไหม ตอบบบ! 


เครดิตภาพ :  we heart it ,tumblr, Google


ไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

121 ความคิดเห็น

  1. #34 Sarun Yok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 23:06
    บอกเลยว่าถ้าตอนพริ้งเอาคืนจะไม่ว่าพริ้งเล่นตัวเลย ถ้าอิโรมันมันเลวขนาดนี้อย่ากลับไปเอามันเลย #ทีมพี่คิง
    #34
    0
  2. #31 onsiri1856 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 12:23
    สนุกมากๆๆๆ
    #31
    0
  3. #30 bunnysky_jp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 08:04
    พี่คิง โคตรอบอุ่น ส่วนอิโรมัน พูดแม่ง เหมือนไม่มีไร
    #30
    0
  4. #28 malody (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 23:16
    หื้มมมม ค้างสุดๆอ่าาา 5555 ต่อค่ะ เจิมรออออ
    #28
    0
  5. #27 bunnysky_jp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 07:31
    ใครๆๆๆๆๆๆๆ
    #27
    0
  6. #25 Thisisjaja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 07:26
    ไรท์สู้ๆๆๆๆ^^
    #25
    0