เปลวไฟ ในม่านรัก สนพTouch} ประกาศรายชื่อผู้โชคดีจ้า

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 น้ำแข็ง กองไฟ หัวใจ ความรัก (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    27 พ.ค. 54



ตอนที่
3

น้ำแข็ง กองไฟ หัวใจ ความรัก



                ตลบตะแลง ไว้ใจไม่ได้ อัครบริภาษอย่างเดือดดาล

                คุณทำแบบนี้ทำไม ทาริกาถามเสียงสั่นเริ่มหันซ้ายหันขวาเมื่อมั่นใจว่าเขาต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ

                ผมเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าผมเกลียดคนโกหกตลบตะแลงที่สุด คราวนี้เขาไม่ได้พูดผ่านหูโทรศัพท์ น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมนั้นดังมาจากด้านหลังทำให้ศรัณย์ซึ่งยืนพิงประตูรถรอเธอต้องหันมามองอย่างสงสัยซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ทาริการีบวิ่งออกมาจากหลังต้นเสาเพราะเกรงว่าเขาจะทำร้ายคนที่ไม่รู้อุโหน่อิเหน่อะไรด้วย

                เอ๊ยๆ ใจเย็นๆสิวะ ธรากรต้องรีบวิ่งเข้ามาขวางเมื่ออัครทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนทำหน้างงๆ แต่ถูกญาติผู้น้องเหวี่ยงจนเซไปอีกด้าน

                คุณอัค ใจเย็นๆก่อนสิคะมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ทาริกาทำท่าจะอธิบายแต่เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะรับฟังอะไรทั้งสิ้น เมื่อเห็นท่าไม่ดีหญิงสาวก็รีบวิ่งเข้ามายืนขวางเพื่อไม่ให้เขาเข้าถึงตัวศรัณย์ได้จนอีกฝ่ายยิ่งร้อนหนักเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นเธอทำท่าเหมือนปกป้องชายอื่น

                ว๊าย!!!” แขนเรียวสวยของทาริกาถูกกระชากอย่างรวดเร็วก่อนที่ร่างบางๆจะถูกเหวี่ยงหวือไปอยู่ด้านหลังของเขา กลายเป็นว่าตอนนี้อัครและศรัณย์กำลังเผชิญหน้ากันแบบไม่มีสิ่งกีดขวางอีกต่อไป ฝ่ายรุกกำลังอยู่ในอารมณ์เดือดปุดๆเรียกได้ว่าพร้อมจะพังทุกอย่างที่ขวางหน้าในขณะที่ฝ่ายรับกำลังจับต้นชนปลายว่ามันเกิดอะไรขึ้น

                ไม่ถึงห้าวินาทีหมัดหนักๆ ของอัครก็กระแทกเข้าที่ปลายคางของศรัณย์อย่างแรง ทาริกายกมือเรียวสวยขึ้นปิดเสียงร้องของตัวเองแทบไม่ทัน คนถูกทำร้ายอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อตั้งหลักได้ก็ทำท่าจะกระโจนเข้าสวนคืนอย่างไม่ยอมถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว

                พี่รัณย์อย่าค่ะ ทาริการีบปราดเข้าไปฉุดกระชากแขนของศรัณย์ ส่วนธรากรก็รั้งร่างสูงใหญ่ของอัครเอาไว้อย่างทุลักทุเลเพราะคนที่กำลังเลือดขึ้นหน้าฮึดฮัดจะกระโจนเข่าใส่อีกฝ่ายเอาท่าเดียว

                คุณกรอย่าปล่อยเขานะคะ ทาริกาตะโกนบอกธรากรสุดเสียงเมื่อเห็นทั้งคู่ต่างก็ฮึดฮัดจะวางมวยกันให้ได้ อัครกำลังโกรธจัดเพราะความหึงหวงแต่ชายหนุ่มอีกคนก็กำลังเลือดขึ้นหน้าเพราะถูกทำร้ายทั้งๆที่ตัวเองไม่มีความผิด

                พี่รัณย์กลับเข้าไปในงานก่อนเถอะนะคะไม่ต้องไปส่งน้ำว้าแล้ว นะคะ น้ำว้าขอร้อง หญิงสาววิงวอนเขาด้วยน้ำเสียงและแววตาจนศรัณย์เริ่มมีท่าทีอ่อนลง ทาริกาออกสงสารเขาอยู่ไม่น้อยที่ต้องมาถูกทำร้ายเพราะเธอเป็นต้นเหตุแล้วอีกอย่างอัครก็ทำเกินไป ความจริงเธอเองก็ไม่น่าบ้าจี้มากับน้องสาวตั้งแต่แรกทั้งๆที่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เวลาเขาบ้าขึ้นมาแล้วเขาก็พร้อมจะพังทุกอย่างที่ขวางหน้า

                แล้วน้ำว้าล่ะครับ ศรัณย์ถามอย่างเป็นห่วงเมื่อพอจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นี่ไงล่ะที่แม่น้องสาวตัวดีของเธอเที่ยวบอกใครต่อใครว่าพี่สาวยังไม่มีคนรัก

                ไม่ต้องห่วงนะคะ เขาไม่ทำอะไรน้ำว้าหรอกพี่รัณย์กลับไปถึงบ้านแล้วให้น้องดาทำแผลให้ด้วยนะคะมีเลือดซึมออกมาด้วย เอ่อ...อย่าบอกน้ำหวานนะคะว่าเกิดอะไรขึ้น น้ำว้าไม่อยากให้น้องตกใจ หญิงสาวบอกเสียงอ่อยทั้งๆที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง ศรัณย์พยักหน้าก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในงานอย่างอดห่วงหญิงสาวไม่ได้ แต่ยังไม่ลืมหันกลับมามองหน้าอัครอย่างแค้นเคือง

                ห่วงมันนักก็ตามไปประคบประหงมมันให้ถึงที่เลยสิไป๊!!!” อัครแผดเสียงดังลั่นจนธรากรส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

ก็จะโทษใครได้ล่ะ ในเมื่อเขาก็เป็นของเขาอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร ลูกชายคนเล็กที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ถึงตอนเข้าจับงานเป็นชิ้นเป็นอันก็มีแต่คนก้มหัวให้พอเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกแย่งของรักจึงทำให้เขาแทบคลั่งอย่างนี้

                มีเหตุผลหน่อยได้มั้ยคะ น้ำว้าบอกแล้วว่ามันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ทาริการีบเดินเข้าไปหาเขาอย่างต้องการจะอธิบายให้เขาฟังว่าเธอกำลังจะให้ศรัณย์ขับรถไปส่งที่บ้าน ไม่ใช่ไปทำอะไรไม่ดีอย่างที่เขาคิดแต่เขากลับทำเหมือนไม่ได้ยินที่เธอพูดแถมยังหันกลับไปสั่งธรากรเสียงห้วนหลังจากถูกปล่อยเป็นอิสระ

                นายกลับไปก่อน

                แล้วน้ำว้าล่ะ ธรากรถามอย่างห่วงๆเมื่อเห็นสีหน้าของน้องชาย

                ฉันบอกให้กลับไปก่อน คราวนี้ผู้มีศักดิ์เป็นน้องสั่งเสียงดังจนเกือบเป็นตะคอก

                เออ ให้มันได้อย่างนี้สิวะโทรตามออกมาแล้วก็ถีบหัวส่ง ธรากรบ่นพึมพำอย่างเคืองๆ

                ไอ้กร!!!”

                เออๆๆ  งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน แล้วอย่าให้ฉันรู้นะว่านายทำร้ายน้ำว้าไม่อย่างนั้นนายเตรียมโดนแม่ฉันกับนมจวนสวดยับได้เลย ธรากรยังพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังรถของเขาที่จอดอยู่อีกด้าน

                ดูเหมือนตอนนี้ที่นั่งลำบากกำลังตกเป็นของทาริกาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่แปลก ที่เขากลับนิ่ง ไม่มีคำพูดหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของอัครแม้แต่คำเดียวนอกจากแววตากึ่งตัดพ้อกึ่งเย้ยหยัน

                สนุกมากมั้ย เขาหรี่ตามองหน้าหวานๆของเธอก่อนจะถามเสียงเย็นหลังจากที่ยืนพักขากอดอกพิงเสาต้นใหญ่แล้วใช้สายตาคมกล้ามองกราดไปมาบนใบหน้ารูปไข่เรียวสวยของเธออยู่เป็นนานสองนาน

                ทำไมคุณต้องทำน้ำเสียงแบบนี้ด้วยคะ น้ำว้าออกมาเที่ยวกับน้องแค่นี้มันผิดบาปจนต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยรึไง ตัวคุณเองยังรักอิสระ ยังมีสิทธิ์ที่จะไปไหนก็ได้จะทำอะไรก็ได้ น้ำว้าก็คนเหมือนกับคุณนะคะ ไม่ใช่นักโทษที่จะต้องคอยทำตามที่คุณบัญชาทุกอย่าง แล้ววันนี้น้ำว้าก็ออกมากับน้องคุณเองก็รู้แล้วแม่ก็อนุญาตแล้วด้วย

                จะบอกว่าไอ้หมอนั่นมันเป็นน้องของน้ำว้างั้นเหรอ หึ อัครแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ยิ่งพอมองรถของศรัณย์เขาก็ยิ่งเดือดปุดๆขึ้นมาอีกเพราะดูจากรถที่มันขับไปรับเธอบวกกับการแต่งตัวแล้วไอ้หมอนี่คงไม่ใช่พวกลูกตาสีตาสาแน่นอน

                พี่รัณย์เป็นพี่ชายของน้องดาเพื่อนน้ำหวาน เราไม่ได้คิดอะ...

                เลิกพูดเถอะผมไม่อยากฟัง ไปขึ้นรถได้แล้วผมจะไปส่ง เขาโบกมือให้เธอหยุดพูดอย่างไม่ยอมรับฟังเหตุผลอะไรทั้งสิ้นจนทาริกาอ่อนอกอ่อนใจ หญิงสาวเดินตามหลังเขาไปขึ้นรถคันหรูคุ้นตาที่จอดอยู่ไม่ห่างจากรถของศรัณย์มากนักอย่างพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตัวเอง

                ระหว่างทางอัครทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน ต่างกับตอนแรกที่เขาทำท่าเหมือนอยากจะฆ่าเธอกับศรัณย์ให้ตายคามือ เขาไม่ทำร้ายทาริกาอย่างที่ธรากรห่วง เขาไม่เอะอะโวยวายเหมือนทุกครั้งที่เขาไม่สบอารมณ์ แต่สายตาเย็นชากับริมฝีปากที่เม้มปิดสนิทมันทำให้ทาริกาเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกเขาทำร้ายเสียอีก หรือว่าเขาจะเริ่มคิดได้แล้วว่าไม่ควรจะมาเสียเวลากับผู้หญิงอย่างเธอ ใช่สินะ ตอนนี้เขามองทาริกาเป็นผู้หญิงตลบตะแลงไปแล้วนี่ ในเมื่อเขามีผู้หญิงที่เพียบพร้อมเหมาะสมกับเขามาเข้าคิวรอกันเป็นแถวเขาจะมาเสียเวลาสนใจผู้หญิงไม่มีอะไรเทียบกับเขาได้ซักอย่างเหมือนทาริกาทำไม

                แต่ก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้เป็นอิสระจากคำขู่ของเขาเร็วขึ้น อย่างน้อยให้เขาเขี่ยเธอทิ้งตอนนี้ยังดีซะกว่าให้ทาริการักและผูกพันกับเขาจนถึงขั้นที่เรียกว่าขาดเขาไม่ได้

 แล้วถ้าไปตอนนี้ล่ะ...เธอจะขาดเขาได้เหรอ? อีกใจหนึ่งถามขึ้น ยิ่งเมื่อหันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูเรียบเฉยไร้ความรู้สึกก็ยิ่งให้คำตอบกับตัวเองได้ง่ายขึ้น ว่าต่อให้เขาทิ้งเธอวันนี้หรือพรุ่งนี้ความเจ็บปวดทรมานก็คงไม่ต่างกันสำหรับทาริกา

                คุณคงคิดได้แล้วสินะคะว่าไม่น่ามาเสียเวลากับผู้หญิงตลบตะแลงอย่างน้ำว้า ทาริกาถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่สุดแสนจะอึดอัดเมื่อทนดูเขานิ่งอีกต่อไปไม่ไหว แต่เขายังคงเงียบเหมือนไม่ได้ยินคำถามของเธอ

                ในเมื่อคุณคิดว่าน้ำว้าเป็นคนตลบตะแลงไว้ใจไม่ได้ แล้วอย่างนี้คุณจะมาสนใจน้ำว้าอีกทำไมจริงมั้ยคะ สู้ปล่อยให้...

                เงียบ ชายหนุ่มสั่งเสียงเรียบแต่ภายในใจกำลังเดือดปุด สาบานได้เลยว่าถ้าเขาไม่เผลอใจไปรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้แล้วล่ะก็ เขาจะบอกตัดเยื่อขาดใยโดยที่ไม่รอให้เธอมาท้าเขาอยู่ปาวๆแบบนี้แน่

                ไม่เงียบ คุณมันก็ดีแต่สั่งๆๆ แล้วก็ห้ามโน่นห้ามนี่อย่างเห็นแก่ตัวที่สุด คุณทำร้ายพี่รัณย์โดยที่ไม่ยอมเปิดโอกาสให้น้ำว้าได้อธิบายอะไรเลยซักคำ สิ่งที่คุณเห็นถ้าคุณบอกว่าผิดมันก็ต้องผิด สิ่งที่คุณทำถ้าคุณบอกว่าถูกมันก็ต้องถูกอย่างนั้นใช่มั้ยคะ ใช่มั้ย ตอบมาสิเงียบทำไม ใบหน้าซีดเผือดในช่วงแรกเริ่มมีสีเรื่อขึ้นมาบ้างเมื่อสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย จนทาริกาเริ่มกล้าขึ้นเสียงตอบโต้เขาบ้าง

                “น้ำว้าไม่น่าโง่ไปรักคนเห็นแก่ตัวอย่างคุณเลยจริงๆ” หญิงสาวพึมพำเบาๆเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า แต่คนเห็นแก่ตัวของเธอก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน และนั่นก็เป็นเหตุให้ดวงตาคมกริบที่ดูเย็นชาในตอนแรกเป็นประกายขึ้นมาทันที แต่ก็เป็นเพียงชั่วอึดใจเดียวเท่านั้นทาริกาจึงไม่มีโอกาสได้เห็น

                “ผมพูดมามากพอแล้ว แต่น้ำว้าก็รู้นี่ใช่มั้ยว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร” เขาพูดราวกับว่าเขาเอือมระอากับพฤติกรรมของเธอเต็มทน ฮึ ทาริกาอยากจะแค่นหัวเราะใส่ใบหน้าเรียบเฉยนั้นแต่ก็กลัวเขาจะคลั่งขึ้นมาอีก

                “แล้วในเมื่อพูดกันไม่รู้เรื่อง...ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก” เขายอมรับล่ะว่าใจชื้นขึ้นมาเป็นกองเมื่อคำว่ารักหลุดออกมาจากริมฝีปากบางสวยของคนข้างๆ แต่มันไม่สามารถลบล้างความโกรธเคืองที่อัดแน่นอยู่ในใจของเขาได้

                แล้วภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบหลังจากที่เขาประกาศชัดเจนว่าไม่ต้องการพูดกับเธออีกก จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าถือขนาดกะทัดรัดของเธอดังขึ้น ทาริกามองเบอร์โทรศัพท์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอแล้วหันไปมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่นั่งตีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนไม่สนใจและไม่ได้ยินอะไรได้อย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด

                ว่าแต่ใครนะที่โทรมาดึกๆดื่นๆแบบนี้ เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่คุ้นเอาซะเลย

                “สวัสดีค่ะ  ใช่ค่ะ...น้ำว้ากำลังพูดอยู่ค่ะไม่ทราบว่านี่ใครคะ” ทาริกาชำเลืองไปมองคนเห็นแก่ตัวเป็นระยะๆ แต่เขาก็ยังทำท่าเหมือนจะสนอกสนใจถนนหนทางจนลืมไปว่ามีเธอนั่งมาด้วย

                ศรัณย์โทรมา!!!

 คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยว่าศรัณย์นึกยังไงถึงได้โทรมาหาเธอแล้วอีกอย่างเธอกับเขาก็ไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัว นี่คงจะเป็นฝีมือแม่น้องสาวตัวดีอีกสินะ

                “อ๋อ ค่ะ เอ่อ...น้ำว้าปลอดภัยดีค่ะพี่รัณย์ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง น้ำว้าใกล้จะถึงบ้านแล้วค่ะ” รถคันสวยมีอันต้องกระตุกพรืดจนทาริกาหัวแทบขมำทันทีที่หญิงสาวหลุดปากเรียกชื่อของคนปลายสายออกมาให้อัครได้ยิน

                แต่หญิงสาวก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ให้บ้าง เธอพูดกับศรัณย์อีกสี่-ห้าประโยคก็ขอตัววางโทรศัพท์ในขณะที่อัครกำลังนับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจ

                ถึงขนาดกล้าให้เบอร์ แถมยังแทนตัวเองว่าน้ำว้าแล้วเรียกมันว่าพี่อย่างสนิทสนม  ให้ตายเถอะ!!!

                “มันมีเบอร์น้ำว้าได้ยังไง” เขาถามขึ้นอย่างหมดความอดทนทั้งๆที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่มีทางยอมปริปากพูดกับเธอง่ายๆ แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือความเงียบ ทาริกาเมินหน้ามองออกไปข้างนอกรถอย่างไม่สนใจว่าความเดือดดาลของอีกฝ่ายกำลังพุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆไม่ต่างจากความเร็วของรถที่เขาขับอยู่ในขณะนี้ 

                ทาริกายังปิดปากเงียบสนิท...

                “ผมถามว่ามันมีเบอร์น้ำว้าได้ยังไง!!!” คราวนี้น้ำเสียงห้วนจัดเปลี่ยนเป็นตะคอกอย่างเดือดดาลจนทาริกาสะดุ้งโหยง ก่อนจะใช้มือข้างที่ไม่ได้จับพวงมาลัยรถกระชากแขนเธออย่างรุนแรง

 ไอ้คนบ้าเอ๊ย!!! หญิงสาวนึกบริภาษเขาในใจ ก็เขาเป็นคนบอกเองว่าในเมื่อพูดกันไม่รู้เรื่องก็ไม่จำเป็นต้องพูดอีก นึกว่าจะแน่ คิดมาถึงตรงนี้ใบหน้ารูปไข่ก็เชิ่ดขึ้นอย่างถือดี

ถ้าขืนเขายังขับรถเหมือนใช้คันเร่งเป็นที่ระบายอารมณ์อยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆละก็มีหวังได้ลงไปนอนอ่านหนังสือพิมพ์ข้างทางกันทั้งคู่แน่

“น้ำว้าไม่รู้ ปล่อยนะ ” เธอรู้ล่ะว่านวินตาเป็นคนให้เบอร์กับศรัณย์ แต่ถึงบอกไปเขาคงไม่เชื่ออยู่ดีในเมื่อเขาคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วนี่ เขาคงจะคิดอีกแล้วสินะว่าเธอไปแจกเบอร์โทรศัพท์ให้ผู้ชายไปทั่ว

“ตอบง่ายจังเลยนะ ทีกับผมทำเป็นรังเกียจ ทีไอ้ชู้ทางใจโทรมานี่พูดคะพูดขาหน้าระรื่น ทำไม ผมมันน่ารังเกียจนักรึไง หา”

“อ้อ... รึว่าอยากลองของใหม่ อีกอย่างไอ้หมอนั่นมันก็ท่าทางจะเงินหนาไม่เบาเลยนี่ มิน่า...ถึงได้ระริกระรี้ตีปีกคิดแต่จะบินไปจากผมไม่เว้นแต่ละวัน อย่าลืมสิ ว่านี่น่ะผัวคุณ ผัวคนแรกซะด้วย กล้าคุยโทรศัพท์กับชู้ต่อหน้าผัวตัวเอง ทำได้ยังไง” เขาพ่นคำพูดเผ็ดร้อนใส่เธอพลางหักรถหลบรถคันอื่นที่วิ่งสวนขึ้นมาอย่างน่าหวาดเสียว

ทาริกาอ้าปากค้างอยู่หลายวินาทีเมื่อคำพูดเหล่านี้พรั่งพรูออกมาจากปากของคนที่เธอรัก แล้วก็แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่เมื่อเขาบิดมุมปากอย่างหมิ่นแคลน มือแข็งแรงกำพวงมาลัยแน่นจนข้อเกร็งเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นมาชัดเจน อีกทั้งแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงถี่ๆ ทำให้ทาริกาต้องขยับตัวชิดประตูรถเพราะกลัวว่าเขาจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

เขาพูดออกมาได้ยังไงว่าเธอมีชู้ ทาริกาห่างไกลจากคำๆนี้มากแค่ไหนเขาเองก็รู้ดี

“หยาบคายที่สุด ต่ำ” น้ำตาหยดแรกร่วงเผาะลงไปกลิ้งอยู่บนท่อนแขนเล็กที่มีรอยแดงเนื่องจากแรงบีบของเขาเมื่อครู่ แต่ทาริกาก็พยายามกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตา

                “ใช่ ผมมันต่ำ ผมมันหยาบคายแถมยังเห็นแก่ตัวด้วยไม่มีอะไรดีซักอย่าง น้ำว้าถึงได้คิดแต่จะไปจากผมอยู่ตลอดเวลาไง ” ความเจ็บปวดที่ฉายชัดทางแววตาช่างตรงกันข้ามกับน้ำเสียงแข็งกร้าวโดยสิ้นเชิง

                ใช่ว่าเขาเองจะไม่เจ็บทุกครั้งที่ต้องเห็นน้ำตาของเธอ ทุกครั้งที่ใช้คำพูดรุนแรงทำให้เธอต้องเสียใจอัครเองก็เสียใจไม่แพ้กัน แต่ความหึงหวงและความกลัวที่จะเสียหญิงสาวไปทำให้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้จนเผลอไปทำร้ายหัวใจดวงน้อยๆของเธอหลายต่อหลายครั้ง

                “พรุ่งนี้น้ำว้าจะไปทำงานเอง  แล้วก็วันต่อๆไปด้วย คุณไม่ต้องลำบากมาตามรับตามส่งน้ำว้าอีกแล้วนะคะ” ทาริกาบอกเสียงสั่นๆเมื่อเขาพารถมาจอดสนิทที่หน้าประตูรั้วไม้เตี้ยๆหน้าบ้านของเธอ

                “ผมเคยบอกเหรอว่าลำบาก” เขาย้อน ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาปนกับความโกรธจนเขาเองรู้สึกสับสนไปหมด

                น้อยใจอย่างนั้นเหรอ

คนอย่างเขารู้จักคำๆนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ตั้งแต่จำความได้จนกระทั่งถึงตอนนี้เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน จนถึงวันที่แม่สาวน้อยนามว่า ทาริกา ปรากฏตัวขึ้นในฐานะเลขาคนใหม่ของผู้จัดการฝ่ายการเงิน ชายหนุ่มที่เคยตั้งกฎให้ตัวเองว่า จะไม่มีวันประพฤติตนเป็นสมภารกินไก่วัดเด็ดขาดก็มีอันต้องแหกกฎของตัวเองลงไปตามตอแยแม่สาวน้อยที่บังอาจมารบกวนสมาธิของเขาในระหว่างการประชุมอยู่ตั้งสองวัน เย็นวันที่สองหลังจากถูกเธอยกมือไหว้ทำความเคารพแล้วสะบัดผมเดินตัวปลิวออกจากบริษัทอย่างไม่สนใจแม้แต่จะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว คนไม่เคยโดนใครแสดงกิริยารังเกียจเดียดฉันท์จนไม่อยากแม้แต่จะเสวนากับเขามากไปกว่าการทักทายตามหน้าที่จึงบอกตัวเองว่าเขาจะไม่ทนปล่อยให้แม่กวางน้อยแสนสวยอย่างเธอมาเดินลอยนวลกวนสมาธิของเขาได้นานนักหรอก แล้วเรื่องทั้งหมดก็ดำเนินตามเกมที่เขาวางไว้แต่แรกจนมาถึงวันนี้ วันที่เขารู้ตัวว่าเขาขาดเธอไม่ได้ และมันก็เป็นวันที่เธอกำลังจะหาทางตีปีกบินหนีจากเขาไปเพียงเพราะไอ้คำว่าทะเบียนสมรสเพียงคำเดียว

                “ตอนนี้ไม่เคย แต่อีกหน่อยก็จะเคย” เธอเถียง และอัครเองก็เหนื่อยเกินกว่าที่จะเล่นสงครามน้ำลายเต็มทน ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกทางริมฝีปากด้วยสีหน้าเครียดจัดแล้วเอนหลังพิงเบาะรถก่อนจะปิดเปลือกตาลง อย่างเพลียๆ ทั้งกายและใจ เขาทำงานใช้ความคิดใช้สมองมาทั้งวันแถมยังต้องมาปวดหัวเรื่องทาริกาอีกซึ่งนี่ดูเหมือนจะหนักว่าเรื่องอื่นๆ แต่เธอกลับคิดว่าที่เขาเงียบถือเป็นการยอมรับกลายๆ ในสิงที่เธอพูดซะอย่างนั้น

                “คนใจร้าย น้ำว้าเกลียดคุณ เกลียดๆๆ” ยิ่งเห็นเขานิ่งทาริกาก็ยิ่งเจ็บ ถ้าเขาแก้ตัวหรือปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่จริงเธอคงจะไม่เจ็บขนาดนี้

เสียงหวานๆบริภาษเขาลั่นรถ แต่อัครยังไม่ยอมแม้แต่จะเปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมองใบหน้าหวานที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อลงมาจนถึงลำคอ จนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูรถและเสียงกระแทกปิด ปัง ตามแรงอารมณ์คนปิดเขาจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมองคนที่เดินจำอ้าวไปเปิดประตูรั้วเข้าไปในบ้านอย่างไม่เหลียวหลัง

                นี่ขนาดเธอไปแอบหนีไปเที่ยวแค่นี้เขายังแทบเป็นบ้าเป็นหลัง ยิ่งเมื่อรู้ว่าเธอไปกับใครบ้างเขาก็ยิ่งโกรธแทบคลั่ง แล้วถ้าวันหนึ่งเธอไปจากเขาจริงๆคงไม่ต้องคิดเลยว่าเขาจะเป็นอย่างไร

 

*****

                               

                ทาริกาในชุดทำงานสีเหลืองอ่อนเดินถือกระเป๋าลงมาจากชั้นบนของบ้านในลักษณะที่เตรียมพร้อมจะไปทำงาน คุณแก้วซึ่งกำลังเดินออกมาจากห้องครัวมองดูลูกสาวคนโตด้วยสายตามีคำถาม

                “ทำไมวันนี้ลงมาแต่เช้านักล่ะลูก เพิ่งจะหกโมงสิบห้าเองนะจ๊ะ” ปกติทาริกาจะลงมาทานอาหารก่อนไปทำงานเวลาเจ็ดโมงตรงทุกวัน ส่วนคนน้องนั้นไม่ต้องพูดถึง ถ้าวันไหนไม่มีเรียนเช้าละก็ กว่าแม่เจ้าประคุณจะยอมยุรยาทลงมาจากห้องนอนได้ก็เกือบสิบเอ็ดโมงซึ่งนวินตาก็มักจะมีข้ออ้างกับมารดาว่า อ่านหนังสือบ้างล่ะ ทำงานส่งอาจารย์จนดึกบ้างล่ะ

                “วันนี้น้ำว้าจะไปทำงานเองค่ะแม่ กว่าจะเดินออกไปถึงหน้าปากซอยรอขึ้นรถเมล์ถ้าออกจากบ้านเจ็ดโมงกว่าเหมือนทุกวันต้องถึงที่ทำงานสายแน่ๆ” หญิงสาวตอบยิ้มๆ วางกระเป๋าไว้บนโต๊ะทานข้าวแล้วเดินอ้อมมาสวมกอดมารดาอย่างแสนรัก

                “ทำไมล่ะลูก ปกติแม่ก็เห็นน้ำว้าติดรถไปกับคุณอัคนี่จ๊ะ” เธอเคยปดมารดาว่าซอยเข้าบ้านของเธอเป็นทางผ่านระหว่างบ้านของอัครกับบริษัทของเขา เขาจึงมีน้ำใจชวนติดรถไปทำงานด้วยตามประสาเจ้านายที่ดี

ความจริงทาริกาไม่ได้อยากได้โกหกมารดาแต่ก็เกรงว่าท่านจะรับไม่ได้หากทราบความจริงว่าอะไรเป็นอะไร

                “น้ำว้าไม่อยากรบกวนเขาแล้วค่ะแม่ อีกอย่างหน้าปากซอยบ้านเราก็มีรถเมล์ผ่านตลอดไม่ได้ลำบากอะไร”

                “ก็ดีเหมือนกันจ๊ะ แม่ก็เกรงใจคุณอัคอยู่เหมือนกันแต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงกลัวเจ้านายลูกเขาจะเสียน้ำใจ แล้วอีกอย่างน้ำว้าก็เป็นผู้หญิง มีผู้ชายมาเทียวรับเทียวส่งทุกวันมันก็ไม่งาม ถึงจะเป็นแค่เจ้านายก็เถอะ แล้วทำไมน้ำว้าไม่บอกแม่ตั้งแต่เมื่อวานล่ะลูกแม่จะได้รีบตื่นมาทำกับข้าวให้เร็วกว่านี้ ” 

                “ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ เช้าๆแบบนี้โกโก้อุ่นๆซักแก้วก็พอค่ะ” หญิงสาวพูดพลางเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อชงโกโก้ดื่มอย่างรีบร้อนเพราะกลัวว่าอัครจะมาถึงก่อนที่เธอจะทันได้ออกจากบ้าน

                                                                                *****

                เสียงฝีเท้าลงส้นหนักๆ เดินใกล้เข้ามาทำให้ทาริกาเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่ตั้งใจก่อนจะรีบก้มหน้าหลบใบหน้าคมดุกระด้างของคนที่มีอำนาจที่สุดในบริษัท หญิงสาวแกล้งเฉไฉเปิดแฟ้มเอกสารไปมาในขณะที่เขาพยักหน้ารับไหว้เลขาของธรากร

ทาริกากำลังนึกในใจว่าเช้านี้เธอจะต้องรับมือกับพายุอารมณ์ของเขาอีกกี่ลูกกันนะ แต่เธอคิดผิดถนัดเพราะอัครเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธออย่างไม่ใยดี หญิงสาวเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นเพียงปลายรองเท้าดำขลับก้าวยาวๆผ่านโต๊ะของเธอทางหางตาก่อนจะมีเสียงเปิดประตูและตามด้วยเสียงกระแทกปิด ปังใหญ่

                แน่ล่ะ เขากำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง และบางอย่างที่ว่าก็ต้องเกี่ยวกับเธอโดยไม่ต้องสงสัย ก่อนเขาจะเข้ามาไม่กี่นาทีมารดาของเธอโทรมาบอกว่าเขาไปรับเธอที่บ้าน มิน่าล่ะถึงได้ทำท่ายังกับไปกินรังแตนมาซะอย่างนั้น

               

                “กาแฟค่ะ”

                หลังจากที่รวบรวมความกล้าและคิดหาวิธีรับมือหากเขาอาละวาดใส่เธอได้แล้ว หญิงสาวก็เริ่มทำหน้าที่ของตัวเองโดยการเริ่มที่การเสริฟกาแฟ ร่างสูงสง่าที่นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ยังมีท่าทีนิ่งเฉยราวกับไม่ได้ยินเสียงเธอ

หญิงสาววางถ้วยกาแฟไว้บนโต๊ะทำงานของเขาแล้วหมุนตัวเดินกลับทางเดิมพลางลุ้นอยู่ในใจว่าเขาจะพูดอะไรบ้างรึเปล่า

                แล้วความรู้สึกหวั่นๆว่าเขาจะอาละวาดเอาในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นความน้อยใจเข้ามาแทนที่

เขาไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ

เขาไม่ดุ ไม่ปึงปังใส่เธอเหมือนแต่ก่อน เขานิ่ง แม้แต่หน้าเธอเขายังไม่ยอมชายตามอง เขาคงเบื่อเธอแล้วสินะ ผู้หญิงที่เขาได้มาง่ายๆ ยอมตกเป็นของเขาง่ายๆ บทเขาจะเบื่อเขาถึงได้เบื่อเอาง่ายๆแบบนี้ หรือว่าเขาจะคิดได้ว่าเธอช่างเรียกร้องอะไรจากเขามากเกินไปแถมยังเรียกร้องในสิ่งที่เขาประกาศปาวๆว่าให้ไม่ได้อีกด้วย

                แต่เขาไม่สนใจเธอแบบนี้ก็ดีแล้วนี่นา เธอจะได้ตีตัวออกจากเขาได้ง่ายขึ้น ที่เธอยอมอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะเขาไม่ยอมปล่อยเธอ เป็นเพราะเธอกลัวคำขู่เรื่องคลิปวีดิโอไม่ใช่หรือ แต่อีกใจเถียงว่า ไม่ใช่ ทาริกาไม่มีวันยอมเป็นเบี้ยล่างของใครถ้าคนๆนั้นไม่ได้มีอิทธิพลกับหัวใจของเธอ ถ้าเธอไม่รักเขาหรือรักน้อยลงกว่านี้อีกสักนิดหญิงสาวจะไม่ลังเลที่จะหนีเขาไปอย่างไม่ใส่ใจกับคำขู่บ้าๆบอๆของเขาถึงจะรู้ว่าคนอย่างเขากล้าทำอย่างที่ขู่จริงๆก็เถอะ

                ตลอดทั้งวันที่เธอเดินเข้าเดินออกห้องทำงานอันโอ่อ่าแสนสบายของเขา ทาริกาได้ยินคำพูดหลุดจากปากของชายหนุ่มแทบจะนับคำได้ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆเขาจะแค่พยักหน้าก่อนจะทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน

เอ๊ะ หรือว่าเขาจะไม่สบาย เธอเห็นเขานั่งกุมขมับอยู่หลายครั้งแล้วสีหน้าเขาก็ดูเนือยๆพิกล

ทาริกาไม่มีทางรู้ว่าความจริงแล้วอัครเองก็กำลังทรมานใจไม่ต่างจากเธอซักเท่าไหร่ อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำเพราะเขาต้องใช้ความอดทนอย่างมากที่จะไม่ให้ตัวเองเผลอตะครุบร่างบางสมส่วนเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงให้หนำใจเหมือนที่เคยทำทุกครั้งที่หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา เขาไม่ได้สูดดมเอากลิ่นหอมอ่อนๆจากพวงแก้มสุกใสพอให้กระชุ่มกระชวยหัวใจ แต่นั่นก็เป็นเพราะคำว่าทิฐิ เพียงคำเดียวไม่ใช่หรือ เขาอยากให้เธอรู้ว่าเขาไม่พอใจมากแค่ไหนกับการกระทำของเธอ

“คุณไม่สบายรึเปล่าคะ ปวดหัวรึเปล่าน้ำว้าเอายามาให้ค่ะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงอาทร เห็นสีหน้าของเขาแล้วทาริกาอยากเอาหลังมือไปอังดูที่หน้าผากของเขาใจแทบขาด เขาตัวร้อนรึเปล่านะ หรือว่าเขาจะปวดหัวมากจนต้องนั่งกุมขมับแทบจะตลอดเวลาแบบนี้

“เปล่า” เขาตอบสั้นๆ น้ำเสียงห้วนจัด ไม่สนใจว่าคนที่กำลังยืนถือถาดใส่ยาแก้ปวดหัวกับแก้วน้ำเข้ามาให้ด้วยความเป็นห่วงจะรู้สึกอย่างไร

“เปล่าได้ยังไงกัน น้ำว้าไม่เคยเห็นคุณนั่งกุมขมับนานขนาดนี้ ทานยาหน่อยนะคะเดี๋ยวจะป่วยเอา” ความห่วงใยในตัวเขาทำให้เธอพยายามไม่ใส่ใจกับน้ำเสียงและสีหน้าท่าทางตึงๆนั้น หญิงสาวเดินเข้าไปจนเกือบชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ก่อนจะวางถาดใส่ถ้วยๆเล็กที่บรรจุยาเม็ดและแก้วน้ำไว้บนโต๊ะ

“ผมไม่ได้เป็นอะไร เอาไปเก็บเถอะ” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจกับท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของเธอ จนทาริกาชักใจเสียทั้งๆที่ตั้งใจไว้แล้วว่าเธอจะพยายามเข้มแข็งให้มากที่สุด

 อัครกำลังโมโหตัวเอง เขากำลังจะใจอ่อนเพียงแค่ได้ยินเสียงหวานๆได้เห็นเธอทำราวกับว่าห่วงเขาเสียนักหนา ในเมื่อคิดแต่จะไปจากเขาแล้วทำไมเธอต้องมีทำดีกับเขาให้เขาทรมานใจแบบนี้ด้วยนะ

แม่กวางน้อยนี่กำลังจะทำให้เขาเสียความตั้งใจที่จะทำให้เธอรู้ว่าการขัดคำสั่งเขาและการทำให้เขาไม่พอใจมันจะเป็นยังไง

“ไม่เป็นไรก็กันไว้ก่อนก็ได้นี่คะ น้ำว้าแค่...เอ่อ แค่กลัวคุณจะป่วยจนเสียงาน แม่เคยบอกว่าคนที่ไม่ค่อยเจ็บป่วยง่ายๆ พอถึงคราวป่วยขึ้นมาก็จะเป็นหนักกว่าปกติ ทานยาเถอะนะคะ” เธอคะยั้นคะยอแต่ก็ยังหลีกเลี่ยงที่จะบอกว่าเป็นห่วงเขา

 ถ้าเขาเป็นเด็กเล็กๆ แล้วยาที่เธอถือมามันเป็นยาน้ำละก็ สาบานได้เลยว่าเธอคงได้ง้างปากเขากรอกยาเป็นแน่ ดูหน้าเขาก็รู้แล้วว่าอาการไม่ค่อยจะดีซักเท่าไหร่ยังจะมาทำปากแข็งเสียงแข็ง เขาอยากโกรธอยากเกลียดเธอก็โกรธไปสิ แต่เขาจะมาพาลไม่ยอมห่วงแม้กระทั่งตัวเองแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน

“บอกว่าไม่ไง!!! ออกไปทำงานได้แล้ว เอาไอ้ยานี่ออกไปด้วย”

“ตามใจ ไม่ห่วงตัวเองก็ตามใจ ดีเหมือนกันจะได้รีบป่วยรีบตาย น้ำว้าจะได้เป็นอิสระเร็วขึ้น”

หมดความอดทนเข้าทาริกาก็คว้าถาดยาที่เพิ่งจะวางไว้เมื่อครู่แล้วหมุนตัวก้าวฉับๆไปทางประตูแต่คนที่นั่งทำหน้าซังกะตายมาทั้งวันถึงกับตาลุกวาบทันที

“คนเรานี่ก็นะ แช่งผัวตัวเองก็เป็นด้วย หึ ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงผมก็ยังไม่ยอมตายง่ายๆแน่ แต่ก็ดีแล้วที่อย่างน้อยก็รู้ว่าจะไปจากผมได้ก็ต่อเมื่อผมตายเท่านั้น” เขาสาดวาจาเผ็ดร้อนใส่ก่อนที่เธอจะก้าวถึงประตู    ทาริกาชะงักกึกทันทีแต่ยังไม่ยอมหันกลับไปประจันหน้ากับเขาอีก

“ค่ะ น้ำว้าก็ภาวนาขอให้ถึงวันนั้นเร็วๆ” หญิงสาวโต้กลับเสียบเรียบก่อนจะรีบก้าวพรวดๆออกไปให้พ้นห้องของเขาแต่ก็ยังทันที่จะได้ยินเสียงทุบโต๊ะทำงานปังใหญ่ตามนิสัยเจ้าอารมณ์ของเจ้าของห้อง ปล่อยให้เขาบ้าอยู่คนเดียวนั่นแหละดี เธอไม่น่าไปตอแยเขาเลยด้วยขนาดเขายังไม่รู้จักห่วงตัวเองแล้วมันเรื่องอะไรที่เธอจะต้องไปห่วงเขาด้วย

ขอให้เขาตายๆไปซะ ไอ้คนใจร้าย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

804 ความคิดเห็น

  1. #325 pimpimwall (@pimpimwall) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 11:11

    กำลังลุ้น ลุ้นต่อ

    #325
    0
  2. #171 plalawan (@plalawan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2554 / 20:39
    เฮอทิฐิคำเดียวเท่านั้นที่ทำให้คนรักกันตกอยู่ในสภาพนี้
    #171
    0
  3. #158 the show (@namsubbon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2554 / 12:38

    เครียดจังเนอะตอนเนี้ย...

    #158
    0
  4. #127 ชิมดุงกิ (@mintun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 00:01
     พระอเกก็ขี้้อยใจอ่ะ

    คิดว่านางเอกเบื่อ ขี้หึงมาก

    ถ้าเป็นนางเอกคงทนไม่ได้
    #127
    0
  5. #89 winoo (@renuka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2553 / 10:34
    ไม่เข้าใจกันคิดไปคนละทางปากไม่ตรงกับใจ ทั้งๆที่ความจริงแล้วก็ใจตรงกัน ทรมานหัวใจกันจริงเลย
    #89
    0
  6. #88 โพล่าแบร์ (@ma2m) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2553 / 09:14
    แล้วตอนเย็นจะรอดไม๊เนี้ยะ น้ำว้า
    #88
    0
  7. #87 nutld (@nutld) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 11:27
    ไม่ปล่อยให้รอเก้อก็พอแล้ว ขอให้สอบผ่านทุกวิชานะจ๊ะเพี้ยง
    #87
    0
  8. #86 *Annie* (@annie-nittaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 08:13
    คุณอัครจะสติแตกแล้วมั้ยคะนั่น...สงสารก็แต่น้ำว้า...
    #86
    0
  9. #85 salapoa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 06:19
    waiting for next episode na ka
    #85
    0
  10. #84 โพล่าแบร์ (@ma2m) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 15:28
    แล้วมาอัพอีกนะจ๊ะ
    #84
    0
  11. #83 SN piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 06:44
    He needs to do something before he has to song this song naka

    <object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/Ggdw_QL9DRU?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/Ggdw_QL9DRU?fs=1&amp;hl=en_US&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object>

    #83
    0
  12. #82 cindy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 00:44
    หายไปนานคิดว่าน้องแนนถอดใจซะแล้ว

    ไม่กลับมาอัพอีก แต่ก็กลับมา

    เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้สู้
    #82
    0
  13. #81 แนนนี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 00:33
    มาอัพบ่อยๆนะค่ะ สนุกมากๆๆ
    #81
    0
  14. #79 APcopter (@airopinky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2553 / 23:47

    แงแง สงสารน้ำว้าจังเลย ไมเปนงี้ไปได้

    น้องแนนจ๋า น่ารักที่สุด ขอบใจจ้ะที่มาอัพให้อ่านจะรอออ่านตอนต่อไปนะจ้ะ

    #79
    0
  15. #78 SN piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2553 / 12:28
    nong nan ja I want to read more ja
    #78
    0
  16. #74 โพล่าแบร์ (@ma2m) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 22:11
    ยังคงรอนะจ๊ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #74
    0
  17. #72 see (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 00:01
    หายไปไหนแล้วค่ะ อยากอ่านเร็วๆจัง
    #72
    0
  18. #68 winoo (@renuka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 10:00
    หายไปนานแล้วนะตัวเอง เมื่อไหร่มาเขาคิดถึงน้องน้ำว้าแล้วนะ ติดปีกมาหาหน่อยคร้า
    #68
    0
  19. #67 ผช.บรรณารักษ์ (@anchaleena) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 03:14
    น่าสงสารหนูน้ำว้า จริงๆเลย คุณอัคใจร้ายเกินไปแล้ว รัก หวง ห่วง แต่ไม่ยอมแต่งงาน บ้าหรือเปล่า
    #67
    0
  20. #66 Kamecat (@kamecat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2553 / 16:36

    อัพไวไวนะค่า เป็นกำลังใจให้

    #66
    0
  21. #65 nutld (@nutld) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2553 / 13:15
    คุณอัครเค้าแรงงงจริงๆ  ยังงัยก็สงสารน้ำว้าบ้างนะจ๊ะคนแต่ง ขอมาดหวานๆของคุณอัครบ้างก็ดีนะ  อิอิแอบrequeseด้วย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 ตุลาคม 2553 / 11:47
    #65
    0
  22. #64 B_ai_TE r Y~>w (@054644823) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2553 / 21:47
    มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ สนุกมาเลยค่ะ
    #64
    0
  23. #63 โพล่าแบร์ (@ma2m) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2553 / 19:31

    น้ำว้าสู้ ๆนะ

    #63
    0
  24. #62 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 11:43
    ลองเข้ามาอ่านเพราะเห็นคำโปรย สนุกมาก จะติดตามต่อ มาอัพบ่อยๆนะค๊ะ

    นางเอกเป็นคนขอมากไปหน่อย รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่เขาไม่รักสักหน่อยเขาก็รักและมีเราอยู่คนเดียวแถมรักซะจนหน้ามืดขนาดนี้แล้วยังจะเรียกร้อยอะไรอีก ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดดีกว่าจะว่าพระเอกเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่ก็มีเหตุผล ถ้าเขาเป็นเพล์บอยแล้วมีผู้หญิงเยอะสิน่าจะเรียกร้อง แต่ก็เข้าใจนะผู้หญิงก็อยากที่จะเป็นเจ้าของสมบูรณ์แบบ
    #62
    0
  25. #61 Pewn (@siamwoman) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 05:36
    พระเอกหึงแรงมากมาย ถูกใจจริงๆเลย คนอ่านชอบ แต่น้ำว้างานเข้าแน่นอน อิอิ
    #61
    0