ท่านแม่ทัพ...ฮูหยินของท่านคือข้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,371 Views

  • 2 Comments

  • 97 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    136

    Overall
    2,371

ตอนที่ 4 : เป็นข้าได้หรือไม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

เป็นข้าได้หรือไม่

 

หลังกลับจากวัดซานอินในวันนั้นวันเวลาก็ล่วงเลยมาได้หนึ่งเดือนแล้ว ข่าวการปราบโจรทางใต้ของแคว้นฉินของแม่ทัพไรพ้ายดังไปทั่วเมืองหลวง เมื่อได้รับชัชนะและจะกลับมาถึงเมืองหลวงในอีกสองวัน

 

ซูชวี่ถานฮวานั่งอยู่ในศาลาทางทิศเหนือของจวน ซึ่งอยู่ติดกันกับจากเรือนของนาง เพราะศาลาแห่งนี้ท่านพ่อสร้างให้แก่นางเป็นของขวัญในวันคล้ายวันเกิดนางเมื่อสามปีที่แล้ว หลังจากพี่สาวของนางแต่งออกจากจวนได้หนึ่งปี นางตั้งชื่อศาลาแห่งนี้ว่า ศาลาหลิงเหลียน รอบๆศาลาหลิงเหลียนเป็นสระน้ำที่เต็มไปด้วยดอกเหลียนฮวา*(ดอกบัว) นาๆชนิด ซึ่งเป็นดอกไม้ที่นางชื่นชอบ

 

อีกสองวันพี่ใหญ่ก็จะมาถึงแล้ว ข้าคิดถึงพี่ใหญ่เสี่ยวอิง

โถ่ คุณหนูครานี้คุณชายใหญ่ไปรบเพียงหกเดือนเท่านั้นใยคุณหนูถึงเศร้านักเล่าเจ้าคะ

ข้าอยากให้พี่ใหญ่พาเที่ยวนะ อยากให้พี่ใหญ่สอนวิชาให้ข้าด้วย

คุณชายใหญ่เป็นกุนซือของกองทัพ หากเป็นวิชาที่คุณชายใหญ่ถนัดบ่าวคิดว่ามิน่าจะสอนคุณหนูกระมังเจ้าคะ

สอนสิ พี่ใหญ่ย่อมสอนข้า นอกจากข้าแล้วมิมีผู้ใดเหมาะสมไปมากกว่าข้าแล้วเสี่ยวอิง

 

 ซูเหวินสือหรือคุณชายใหญ่สกุลซู เป็นกุนซือของกองทัพของแคว้นฉินเป็นสหายสนิทของรัชทยาท แน่นอนว่าอำนาจรองจากฮ่องเต้ย่อมถูกผูกขาดที่รัชทายาทแคว้นฉินทั้งกองกำลังและสมองของแคว้น แต่การเมืองคือการเมือง เมื่อมีผู้มีอำนาจย่อมมีผู้กระหายในอำนาจยิ่งกว่า แต่เรื่องการเมืองมิใช่เรื่องที่ข้าควรรู้เพราะเป็นข้อห้ามของสตรี แต่ถ้าข้ากลายเป็นศิษย์ของพี่ใหญ่ข้าอาจจะรู้มากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ แต่ยังมิถึงเวลาหรอกและข้ามิใคร่สนใจเท่าใดนัก

 

งามหรือไม่นางยื่นถุงผ้าขนาดเล็กที่เพิ่งปักเสร็จให้เสี่ยวอิงดู ถุงผ้าสีฟ้าอ่อนถูกปักด้วยข้อความมงคลคำว่า *(ฤกษ์งามยามดี อ่านว่า เฉียง) สีแดงและดอกบัวสีขาวหนึ่งดอกข้างๆกับคำนั้น อืม ช่างดูเป็นมงคลจริงๆ

งามมากเจ้าค่ะคุณหนู ปักให้ผู้ใดหรือเจ้าคะ?

ข้าทำใหญ่พี่ใหญ่ ปักอักษรมงคลเป็นถุงหอมกลิ่นใหม่เอาไว้รับขวัญตอนกลับมาในครานี้

ถุงหอม มิใช่เอาไว้ให้คนรักหรอกหรือเจ้าคะ เสี่ยวอิงถามผู้เป็นนาย เพราะตามธรรมเนียมปฏิบัติอันยาวนานของแคว้นฉินนั้นหากหญิงสาวให้ถุงหอมแก่บุรุษ หมายถึงว่าหญิงสาวผู้นั้นมีใจปฏิพัทธ์ต่อบุรุษนั้น

หืม ข้าก็ทำให้พี่ใหญ่ประจำ แน่นอนนางเป็นคนทำถุงหอมให้พี่ใหญ่ตั้งแต่นางเริ่มเรียนเย็บปักถักร้อยกับอาจารย์ ไม่ใช่แค่พี่ใหญ่ พี่ชายทั้งสามเลยต่างหาก และทำมาเรื่อยๆน่าจะเข้าปีที่ 5 ได้แล้วกระมังที่นางเป็นคนทำถุงหอมให้พี่ชายทุกคน

 

แต่ลูกสาวแม่กำลังจะปักปิ่น เมื่อเจ้าปักปิ่นแล้ว มิสามารถทำถุงหอมให้พี่ชายเจ้าได้อีกแล้ว รู้หรือไม่หืม เหวินเมี่ยวอิงเอ่ยขึ้นหลังเดินเข้ามาในศาลาหลิงเหลียนแล้วได้ยินบทสนทนาบุตรีคนรองของท่านราชครูกับสาวใช้คนสนิท

นางมัวแต่คุยกับเสี่ยวอิงจนไม่รู้สึกตัวว่ามีคนเดินมาเชียวหรือ

แต่ท่านแม่ใหญ่กับท่านแม่มาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือไม่ ปรกติจะเรียกให้ข้าไปหาที่เรือน หรือไม่ก็เรือนใหญ่ หากมิมีเหตุอันใดหนักหนามิมาหาข้าถึงเรือนเป็นแน่

คารวะท่านแม่ใหญ่ ท่านแม่เจ้าค่ะ ที่ท่านแม่ใหญ่กล่าวเมื่อสักครู่มิใขช่นางมิรู้เรื่องธรรมเนียมปฏิบัติที่มีมาแต่ยาวนาน เพียงแต่นางมิเข้าใจว่าเหตุใดถึงให้บุรุษที่เป็นพี่ชายของตนมิได้ต่างหาก

 ลูกทราบเจ้าค่ะ แต่พี่ชายทั้งสามก็เป็นคนที่ลูกเคารพรัก เป็นคนในครอบครัว หากยังทำให้เช่นเดิมก็มิน่ามีอันใดผิดธรรมเนียมปฏิบัติกระมังเจ้าคะ

เสี่ยวถาน การทำถุงหอม เจ้าเป็นสตรีมิแปลกที่เจ้าสามารถทำได้งดงามและมอบให้แก่พี่ชายทั้งหลายของเจ้า แต่เมื่อเจ้าเข้าวัยปักปิ่นแล้วมันมิควร ต่อให้บุรุษผู้นั้นเป็นคนในครอบครัวของเจ้า ครานี้เป็นท่านแม่ของนางเป็นผู้เอ่ยขึ้น เอ่ยย้ำมากว่าว่ามิควร!

ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ธรรมเนียมปฏิบัติอันใดกัน พี่ชายข้าก็มอบให้มิได้ ยุ่งยากเสียจริง!

ธรรมเนียมปฏิบัติของสตรีเข้าใจยากกว่าวิชาภูมิศาสตร์ วิชากลศึกของกองทัพเชียวหรือเสี่ยวถาน

โถ่ ท่านแม่ทั้งสองลูกเพียงชื่นชอบแตกต่างจากสตรีทั่วไปเล็กน้อยท่านั่นเจ้าค่ะ นางรีบอ้อนมารดาทั้งสองทันทีที่ถูกจับได้ คล้ายเด็กมีความผิด แล้วมีหรือที่มารดาทั้งสองจะดูมิรู้ หากแต่ชื่นชอบที่นางออดอ้อนเช่นนี้เท่านั้น


จะให้นางชื่นชอบสิ่งใดได้อีกกันเล่า ท่านพ่อเป็นราชครูใหญ่สอนเหล่าศิษย์ที่เป็นราชนิกุลอยู่ในรั่ววัง พี่ใหญ่เป็นกุนซือใหญ่ของกองทัพ พี่รองหรือพี่หญิงเป็นแบบอย่างสตรีในห้องหอก็ว่าได้ถึงได้แต่งเข้าจวนชินอ๋อง พี่สามเดินตามรอยท่านพ่อ ส่วนพี่สี่ชื่นชอบการค้าขายเป็นนิจ  แต่ตัวข้านั้นเพียงแต่แบ่งความสามารถจากผู้อื่นคนละนิดคนละน้อยมารวมในตนเองเท่านั้น


ให้นางเรียนวิชาสตรีนางก็เรียนมิได้ปริบ่น?  ให้นางอยู่แต่ภายในจวนนางก็อยู่แล้วอย่างไรเล่า เพียงแค่ทำสิ่งที่ตนเองชื่นชอบเพิ่มเติมเข้าไปเท่านั้น อืมนางแค่แอบเรียนกลศึกจากพี่ใหญ่เพิ่มเท่านั้นเอง...

แน่นอนเมื่อทุกคนในจวนทราบ เรื่องที่นางแอบเรียนก็คัดค้านนางทุกคน อ้อ ยกเว้นอาจารย์นางซึ่งก็คือพี่ใหญ่นั่นแหละ!ส่วนอีกคนที่มิหามข้าคงเป็นสหายผู้สูงศักดิ์ของพี่ใหญ่องค์รัชทายาทแห่งแคว้นฉินอย่างไรเล่า หากถามว่านางเริ่มสนใจด้านนี้ตั้งแต่เมื่อใดนั้น ก็เมื่อสี่ปีที่แล้วอย่างไรหล่ะ หลังจากนางได้พบบุรุษผู้นั้นและมีใจปฏิพัทธ์ต่อเขา


หากมีผู้ล่วงรู้ความลับนี้ก็คงจะคิดว่านางเป็นตัวโง่งมใช่หรือไม่ นางย่อมมิเถียงมีผู้ใดบ้างมิเคยโง่งมในครามีความรัก ใช่ ความรักทำให้คนโง่งม นางย่อมเป็นหนึ่งในผู้ที่หลงไปกับมันและเจ็บเจียนขาดใจเมื่อมิได้ถูกรักตอบ

เพราะคนผู้นั้นเขามิคนรักแล้วสตรีนางนั่นมิใช่นาง ไม่ใกล้เคียงแม้แต่น้อย

หากสวรรค์มอบคู่ครองให้ข้าดั่งที่ผู้เฒ่าทั้งสองกล่าวเมื่อครานางไปวัดซานอิน เป็นเขาได้หรือไม่

 

เสี่ยวถาน เสี่ยวถาน แม่เรียกหลายครั้งแล้วใยมิตอบ แล้วนั้นเป็นอะไรทำไมตาถึงบวมเช่นนั้นเล่า ผิงจางซือเอ่ยถามบุตรสาวที่กอดอยู่กับอกตน

มิเป็นอันใดเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกคงใช้สายตามากไปเพราะเร่งปักให้ทันพี่ใหญ่กลับมา เลยทำให้ไม่สบายสายตาเท่านั้นเจ้าค่ะ นางรีบเอามือเช็ดน้ำตามที่รื่นขอบตาออกมาเล็กน้อยก่อนตอบมารดาของตนไป

คิดถึงบุรุษผู้นั้นคราใดนางมีน้ำตาทุกครั้งสินะ ใยข้าจึงอ่อนแอเช่นนี้

ดูสิเจ้าค่ะท่านพี่หญิงเด็กคนนี้ ทำอะไรให้เราเป็นห่วงตลอด ห่วงแต่จะทำเพื่อคนอื่นหากมิเคยทำเพื่อตนเอง ใช้ได้เสียที่ไหน

เจ้าก็อย่าดุลูกนักเลย นางยักเด็กนัก

เสี่ยวถานที่แม่ใหญ่และแม่มาในวันนี้จะมาแจ้งว่าพี่หญิงของเจ้าส่งเทียบเชิญให้เจ้าเข้าไปเยี่ยมนางกับหลานๆที่วัง

เมื่อใดกันเจ้าค่ะท่านแม่ใหญ่

สิบวันข้างหน้า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

0 ความคิดเห็น