JUST LOVE หยุดหัวใจนายแบดบอย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 381 Views

  • 1 Comments

  • 15 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    85

    Overall
    381

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    17 เม.ย. 62

บทนำ

ประเทศไทย

แสงแดดจ้าและอากาศที่ร้อนทำให้รู้เลยว่าฉันถึงจุดหมายปลายทางเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้นคือประเทศไทย สวัสดีค่ะฉันชื่อน้ำมนต์ฉันพึ่งกลับมาจากอังกฤษเพราะว่าไปเรียนที่นู้นมา1 ปีฉันเป็นนักศึกษาแพทย์ปี3 ฉันสมัครสอบโครงการแลกเปลี่ยนนักศึกษาแพทย์ระหว่างประเทศไว้ไม่คิดว่าจะได้แต่ก็ได้ทำให้ฉันต้องไปเรียนที่อังกฤษ 1 ปี

'12:45 น.'

จะบ่ายโมงแล้วเมื่อไหร่พ่อจะมารับสักทีเนี้ย ฉันนั่งรอพ่อผู้ที่บอกว่าจะมารับตั้งแต่เที่ยงจนตอนนี้ยังไม่เห็นวี่แวว

โทรออก 'พ่อ'

ตืดดด ตืดดด

(ฮัลโหล)

"พ่อถึงไหนแล้วคะ"

(อ้าวน้ำมนต์นี่ลูกยังไม่ได้กลับมาอีกหรอ)

"หมายความว่าไงอะ พ่อไม่ได้มารับน้ำมนต์หรอ"

(พอดีพ่อมีประชุมด่วนนะ)

"อ้าวแล้วน้ำมนต์กลับไงอะ"

(แต่พ่อให้ภูผาไปรับแล้วนะ) 

ภูผางั้นหรอใครกันนะหรือว่าจะเป็นลูกน้องพ่อ

(เดี๋ยวพ่อโทรถามให้ว่าถึงรึยังน้ำมนต์รอก่อนนะ)

"โอเคคะ งั้นแค่นี้นะคะสวัสดีค่ะ"

หลังจากว่าสายจากพ่อไปฉันก็กลับมานั่งรอที่เดิม ครอบครัวฉันมีทั้งหมดสามคนพ่อแม่และฉันพ่อฉันเป็นหมออยู่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งส่วนแม่เป็นคุณครูแสนสวยพ่อเป็นคนทำให้ฉันอยากเป็นหมอเหมือนท่านเพราะการได้ตามพ่อไปโรงพยาบาลตอนเด็กๆทำให้ฉันเห็นพ่อว่าท่านอีกมุมหนึ่งที่น่ารักมากๆ  ครอบครัวฉันไม่ได้จนและก็ไม่ได้รวยมากอยู่กันแบบพอมีพอกิน

'12:55 น.'

10 นาทีผ่านไปฉันก็ยังนั่งรออยู่ที่เดิม

"เธอใช่น้ำมนต์ไหม"

มีผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับฉันเดินเข้ามาทัก

"เอ่อ ใช่"

"พ่อเธอให้ฉันมารับ"

พ่อหรอ? อ่อสงสัยเป็นลูกน้องพ่อแต่ดูจาการแต่งตัวแล้วยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลยดูหนุ่มตัวสูงดูไม่เหมือนลูกน้องพ่อที่เคยเจอ

"นาย ภูผาหรอ?"

"อือ"

"อ่อ งั้นไปสิ"

เขาเดินนำฉันออกมาไม่มีน้ำใจจะช่วยฉันขนของเลยหรอฮะหน้าตาก็หล่อแต่ไม่มีน้ำใจ

'บนรถ'

โอ้ย หิวจังเลยตั้งแต่เที่ยงยังไม่ได้กินอะไรเลย

จอกกกก จอกกกก

ไอ้ท้องบ้ามาร้องไรตอนนี้อายเขาหมด

"แวะหาไรกินก่อนไหม"

"อืม"

เห้อ ขอบใจนะที่ถามอะ

"ตอนบ่ายสองฉันมีเรียนต่อคงไปส่งเธอไม่ทัน"

"อ้าว"

"แวะกินข้าวเสร็จฉันจะไปมหาลัยเลย"

"แล้วฉันอะ"

"เธอก็นั้งรอฉันแถวนั้นไปก่อน"

"งั้นเดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่กลับเองก็ได้"

"บอกให้รอก็รอ"

อะไรของเค้าเนี้ยจู่ๆก็มาสั่ง

หลังจากกินข้าวเสร็จเขาก็พาฉันมามหาลัยด้วยระหว่างกินข้าวเราไม่มีบทสนทนากันเลยมันดูอึดอัดมากแต่ฉันไม่สนแล้วเพราะตอนนั้นหิวมาก ฉันพึ่งรู้ว่าเค้าเรียนวิศวะเพราะตอนไปรับฉันเขาใส่แค่สุดนักศึกษาธรรมดาแต่ตอนนี้มีเสื้อช็อปมาทับทำให้ดูแล้วเท่ระดับหนึ่ง แต่หยิ่งแบบนี้ไปรู้จักพ่อได้ไงก็ไม่รู้

"เธอนั่งรออยู่นี่นะ"

เขาพาฉันมานั่งในที่ๆไม่ค่อยมีคนมากนักลมพัดมาเย็นสบายไม่ร้อนเท่าไหร่

"อีกนานไหม ถ้านานฉัน..."

"บอกให้รอ"

พูดจบเขาก็เดินออกไปทำไมนายนี้ชอบออกคำสั่งนักนะทำตัวเหมือนคนที่ฉันรู้จักเลยชื่อก็ภูผาเหมือนกันนิสัยยังเหมือนกันอีก เอ้ะ! เดี๋ยวก่อนนะ ภูผาหรอ ภูผาๆๆ อย่าบอกนะว่าเป็นนาย!

ฉันพอจะนึกออกแล้วนายภูผา หึ ฉันกับนายนี่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันเล่นด้วยกันมาแต่เด็กๆอายุห่างกันสองปี เขาเป็นพี่ฉันแต่ตั้งแต่ที่เค้าย้ายบ้านไปเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

'15:00 น.'

นั่งรอนานแล้วนะขอไปเข้าห้องน้ำก่อนละกัน

ฉันเดินถามทางคนแถวนั้นเพื่อมายังห้องน้ำ

ตุ้บบบ โอ้ยยยย!

จู่ๆก็มีใครที่ไหนไม่รู้เดินมาชนฉัน

พรึบ! ฉันหันกลับไปดูและพบว่าเป็น 'เจย์อาร์'

ทำไมฉันถึงรู้จักเขานะหรอก็เพราะเขาไงที่ทำให้ฉันตัดสินใจไปเรียนต่างประเทศ คนที่เป็น'แฟนเก่า' เขาดูอึ้งๆที่เจอฉัน

"ขอโทษนะคะคราวหลังเดินระวังหน่อย"

แทนที่เขาจะขอโทษฉันกลายเป็นฉันที่พูดออกไป

"น้ำมนต์"

"ขอตัวก่อนนะคะ"

"เดี๋ยว..."

พรึบ! เขาดึงฉันเข้าไปกอด

"นี่คุณปล่อยฉันนะ"

"น้ำมนต์เธอหายไปไหนมารู้ไหมฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน"

"นี่ปล่อยฉันนะ" ฉันพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมกอดของเขา

"ไม่ตอบฉันก่อนเธอหายไปไหนมา"

"ปล่อยย"

"ไม่! ตอบมาสิ!"

"ไม่! ปล่อยฉันนะ!

เขายังคงไม่ยอมปล่อยฉันไปไหน

"ผู้หญิงบอกให้ปล่อยก็ปล่อยดิวะ" ภูผาเขามาตอนไหน ฉันใช้จังหวะที่เขาเผลอผลักเขาออกไป

"กลับได้แล้ว"

แล้วภูผาก็เดินเข้ามาจับมือฉันและพาออกไป

 

- Pupa talk -

วันนี้ผมมีเรียนตอนบ่ายสองผมจึงไม่รีบที่จะตื่นเช้าเพราะเมื่อวานดื่มหนักไปหน่อย

'11:00 น.'

ตืดดด ตืดดด

สายเข้า 'อาราม'

"ฮัลโหล สวัสดีครับ"

(ภูผาหรอลูก)

"ครับ อารามมีอะไรรึป่าว"

(คืออามีเรื่องไหว้วานหน่อยนะ)

"อะไรหรอครับ"

(วันนี้น้ำมนต์กลับมาแล้วนะภูผา)

น้ำมนต์หรอ หึ คิดจะไปก็ไปคิดจะมาก็มา

"ครับ"

(คืออามีประชุมด่วนเข้ามาจะให้ภูผาช่วยไปรับน้ำมนต์ที่สนามบินให้หน่อยได้ไหม)

"เอ่อ..คือ.."

(นะภูผาอาติดงานจริงๆอานึกถึงใครไม่ออกหรอกนอกจากภูผา)

"งั้นก็ได้ครับ ต้องไปรับกี่โมงหรอครับ"

(12:00 น.)

เที่ยง! นี่มันห้าโมงแล้วผมก็พึ่งจะตื่นยังไม่ได้อาบน้ำเลยแต่ก็ไม่เป็นไรลองให้ยัยนั้นรอสิ

"โอเคครับ"

ผมไม่เจอเธอมาตั้งแต่ที่ผมย้ายบ้านไปจนผมเข้ามหาลัยเธอไม่รู้ว่าผมเรียนที่เดียวกับเธอแต่ผมรู้ว่าเธอเรียนที่นั้นเพราะผมจะเจอเธอทุกวันที่มามหาลัยแต่ผมไม่เข้าไปทักหรอกนะเพราะอะไรผมก็ไม่รู้ผมไม่ชอบทักใครก่อนมั้ง

ผมมาถึงสนามบินเรียบร้อยแล้วเมื่อกี้อารามโทร. มาบอกว่าน้ำมนต์รออยู่ตรงไหน ผมเดินมาได้สักพักก็พบกับร่างที่คุ้นตาที่ไม่ได้มองใกล้ๆแบบนี้นานแล้วเธอดูโตขึ้นสวยขึ้นจนไม่อาจละสายตาได้

ผมเดินเข้าไปหาและดูเหมือนว่าเธอจะจำผมไม่ได้ผมเดินนำเธอมาที่รถและได้ยินเสียงบ่นอุบอิบตามมาข้างหลัง

 

มหาลัย x

ผมพาเธอมารอที่ใต้อาคารคณะวิศวะเพราะผมมีควิซช่วงนี้พอดีสอบเสร็จแล้วผมก็แยกกับเพื่อนเกือบลืมไปว่าพาน้ำมนต์มาด้วยผมเดินกลับไปหาน้ำมนต์ที่โต๊ะแต่ไม่เจอเธอหรือว่าเธอจะหนีกลับก่อน

"ปล่อย!"

ระหว่างที่ผมจะเดินกลับก็ได้ยินเสียงดังมาจากมุมๆหนึ่งเมื่อเดินไปดูก็เจอว่าเป็นน้ำมนต์เธอโดนไอ้ผู้ชายที่ไหนไม่รู้กอดอยู่

"ผู้หญิงบอกให้ปล่อยก็ปล่อยดิวะ"

น้ำมนต์กำลังถูกไอ้ผู้ชายที่ไหนไม่รู้จับแขนอยู่มันหันมามองตามเสียงของผมน้ำมนต์จึงผลักมันออกไปและผมก็เดินไปจับมือเธอและรีบพาเธอกลับ

"กลับได้แล้ว"

รถค่อยๆแล่นออกมาผมหันไปมองกระจกหลังและยังเห็นมันยืนมองรถ

น้ำมนต์ที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา

ไอ้ผู้ชายคนนั้นทำไมผมจะไม่รู้ละว่ามันเป็นใคร

ไอ้เจย์อาร์! แฟนเก่ายัยน้ำมนต์

ผมพายัยน้ำมนต์มาส่งที่บ้านเห็นอารามกลับมาแล้วและยืนรออยู่หน้าบ้าน

"อารามสวัสดีครับ"

"หวัดดีลูกขอบใจมากนะภูผาที่ไปรับน้ำมนต์ให้"

"พ่ออออ คิดถึงจังเลย"

ยัยน้ำมนต์วิ่งเข้าไปกอดอารามเฉยเห็นรึป่าวว่าเค้าคุยกันอยู่

"เหนื่อยไหมลูก"

"ไม่คะ"

"นี่น้ำมนต์จำภูผาได้ไหม"

"ภูผา ตอนแรกก็จำไม่ได้หรอกคะแต่พอเจอการ

กระทำที่ชอบออกคำสั่งละนึกออกทันทีเลยคะ"

"น้ำมนต์พูดให้มันดีๆภูผาเป็นพี่เรานะ"

ใช่ผมแก่กว่ายัยนี่สองปี แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่ยัยนี่จะมองผมเป็นพี่เลยและผมก็ไม่เคยมองเธอเป็นน้องเหมือนกัน..

"ก็...คะ"

ยัยน้ำมนต์ทำท่าเหมือนจะเถียงแต่ถูกอารามเพ่งด้วยสายตาเลยเถียงไม่ออก

"จำได้สักทียัยซื่อบื้อ..."

-Pupa end-

 

-Nammon talk-

นายภูผา! นายนี่เป็นลูกพี่ลูกน้องฉันเองเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆแต่พอเขาย้ายบ้านไปก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยจนถึงตอนนี้

"จำได้สักทียัยซื่อบื้อ..."

"นี่นายใครจะไปคิดละว่าเด็กอ้วนสมัยก่อนที่ชื่อภูผาพอโตมาแล้วจะ..."

"หล่อใช่ไหมละ"

"หลงตัวเองแบร่.."

"น้ำมนต์ทำไม่เรียกภูผาแบบนั้น"

"ก็..."

"ทำไมไม่เรียกพี่"

โดนพ่อดุอีกแล้วเพราะนายเลยภูผา

นายภูผาตอนเด็กๆเขาเป็นเด็กที่อ้วนเอามาๆเลยมักจะโดนเพื่อนล้อๆประจำบางทีฉันก็ต้องปลอบเขาเวลาที่เขาโดนล้อแต่พอโตมาไม่คิดว่าจะเปลี่ยนไปขนาดนี้

"พ่อคะน้ำมนต์ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะเหนียวตัวจะแย่แล้ว"

"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

"ขอบใจมานะภูผากลับดีๆละ"

"ครับสวัสดีครับ"

"น้ำมนต์ขอบคุณภูผาเขารึยัง"

"คะ? เอ่อขอบคุณ"

"น้ำมนต์"

"ขอบคุณที่ไปรับนะคะ"

พูดจบนายภูผาก็เดินออกจากบ้านไปไม่คิดจะพูดว่า'ไม่เป็นไร'อะไรแบบนี้หน่อยหรอ

"ไปอาบน้ำเถอะน้ำมนต์จะได้ลงมาทานข้าว"

"แล้วแม่ละคะ"

"พึ่งเลิกงานนะเดี๋ยวก็กลับละ"

"อ่องั้นน้ำมนต์ไปอาบน้ำก่อนนะคะ"

"จ้ะ"

ฉันขึ้นเอาของมาเก็บและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็จัดของให้เป็นระเบียบนิดหน่อยก่อนนะล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยนอนอยู่เฉยๆจู่ๆหัวมันก็คิดถึงเรื่องที่เจอเมื่อตอนบ่าย เจย์อาร์ผู้ชายที่ไม่ได้เจอหน้ากันเกือบจะสองปีผู้ชายที่ฉันรักและผู้ชายที่ทำให้ฉันเสียใจเขาทำให้ฉันเสียใจทำไมนะหรอ

ฉันกับเจย์อาร์เราเจอกันที่มหาลัยนี่แหละตอนนั้นเราพึ่งเข้ามาเรียนปี 1 กันทั้งคู่ฉันเรียนแพทย์และเจย์อาร์เรียนวิศวะคงคิดไม่ถึงละสิว่านักศึกษาแพทย์ที่เรียนหนักจะไปมีเวลามีแฟนได้ยังไงฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีแฟนได้ยังไงวันนั้นเป็นวันรับน้องแต่ฉันดันตื่นสายเลยไปช้าทำให้โดนทำโทษต้องวิ่งรอบสนามระหว่างที่วิ่งอยู่ก็มีผู้ชายคนนึงมาวิ่งด้วยข้างๆสงสัยจะโดนทำโทษเหมือนกันและหลังจากนั้นเราก็เจอกันบ่อยขึ้นสุดท้ายเขาก็เข้ามาทักและเราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนเป็นแฟนกันและฉันไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้ฉันกับเขาต้องเลิกกัน

-เมื่อ 2 ปีก่อน-

วันนี้ฉันว่าจะไปเซอร์ไพร์วันเกิดคนๆนึงสักหน่อยก็เลยจะเตรียมออกไปซื้อเค้ก

"น้ำมนต์วันนี้ไม่มีเรียนนิจะออกไปไหนลูก"

"ไปซื้อเค้กคะวันนี้วันเกิดเจย์อาร์ว่าจะไปเซอร์ไพร์เขาสักหน่อย"

"อ่อ ขับรถดีๆนะลูก"

"ค่ะแม่ไปก่อนนะคะ"

ฉันกันเจย์อาร์คบกันได้จะหนึ่งปีแล้วและแม่กับพ่อก็รับรู้มาตลอดก็อย่างว่าแหละมีแฟนก็ต้องอยู่ในสายตาผู้ใหญ่วันนี้วันเกิดเขาฉันเลยว่าจะไปหาซื้อเค้กกับของขวัญและไปเซอร์ไพร์เขาที่คอนโดสักหน่อยเพราะวันนี้เขาก็ไม่มีเรียนเหมือนกัน

เค้กกับของขวัญถูกเตรียมมาอย่างเรียบร้อยฉันถึงหน้าห้องเจย์อาร์แล้ว

ก็อกๆ ก็อกๆ ฉันเคาะประตูก่อนที่จะหยิบเค้กขึ้นมาเพื่อเตรียมจะร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้

แอ้ดๆๆ เสียงประตูเปิดออก

ฉันยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปดูหรอก

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์..."

"มาหาใครคะ"

เสียงผู้หญิงดังขึ้น ฟึบ ฉันเงยหน้าขึ้นไปดูก็พบว่าเป็นผู้หญิงจริงๆ

"เอ่อ...."

"ใครมานะ"

มีเสียงผู้ชายดังมาจากข้างในและสักครู่ก็ปรากฏร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวท่อนบนเปลือยเปล่าเดินออกมาจากห้องนอน

ความรู้สึกสึกฉันตอนนี้จากที่มันกำลังตื่นเต้นเพราะการมาเซอร์ไพร์ใคนคนนึงกลับกลายเป็นอาการช็อกเหมือนกับโดนเซอร์ไพร์กลับอย่างไงอย่างงั้น

"เขามาหาคุณรึป่าว"

ผู้หญิงคนนี้หันไปถามคนที่อยู่ข้างใน

"ฉันขอตัวก่อนนะคะพอดีว่าเคาะผิดห้อง"

พูดจบฉันก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที

-ปัจจุบัน-

เพราะเหตุการณ์วันนั้นทำให้ฉันเสียใจมากฉันตัดการติดต่อกับเจย์อาร์ทันทีตั้งแต่ที่เจอเรื่องวันนั้นพ่อกับแม่รู้แค่ว่าฉันเลิกกับเขาแต่ไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไรและโชคดีหรืออะไรก็ไม่รู้ก่อนหน้านั้นฉันสอบชิงทุนนักเรียนแลกเปลี่ยนไว้ได้ทำให้ฉันต้องไปเรียนอังกฤษพอจะลืมเรื่องบ้าๆนี้ได้เหมือนกัน

-end intro-



---------------(แจ้งข่าวประชาสัมพันธ์)--------------

ไรท์จะอัพนิยายทุกวันเสาร์-อาทิตย์วันละ 1 ตอน

กดไลค์ กดแชร์ กดติดตาม คอมเม้นและเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ้า

ฝากด้วยนะจ้า......:) <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Suvimol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:16

    สนุกดีคะ

    #1
    1
    • #1-1 nampatthara (@nampatthara) (จากตอนที่ 2)
      20 เมษายน 2562 / 17:19
      ขอบคุณจ้า&#128522;&#128591;
      #1-1