Time stop ◀ หยุดเวลา {หัวใจ} ของเธอได้ไหม?

ตอนที่ 7 : STOP {06} ◀ เด็กนิสัยไม่ดี. {50%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 มี.ค. 61








#ไทม์ : มินิทเปลี่ยนไปนะ รู้ตัวมั้ย?

6

.

.

 เด็กนิสัยไม่ดี





 บ้านสุริยะ

 -07.57 .-

 

(จะไม่ให้พี่ไปรับจริงๆหรอคะ? รถเราเสียไม่ใช่หรอ?)

ไม่เป็นไรค่ะพี่ไทม์ เดี๋ยวมินิทไปกับทีก้าดีกว่า พี่ไทม์จะได้ไม่ต้องวนไปวนมาด้วย

(เอางั้นก็ได้ งั้นเจอกันที่คณะนะคะ)

ค่ะพอกดวางสาย ฉันเลยเดินมาหน้าบ้านเพื่อรอใครบางคนมารับทันที

 

ปิ๊งป่อง! พี่เมฆบอกว่าจะมารับฉันเพราะเขายังไม่รู้ว่ารถฉันซ่อมเสร็จแล้ว

ก็แหม~ ขืนถ้าเขารู้ว่ารถซ่อมเสร็จแล้ว เขาคงไม่ยอมมารับฉันแหงแซะ

 

มินิท ทันทีที่ฉันเดินออกมาหน้าบ้านก็เห็นทีก้ายืนพิงรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจรออยู่ก่อนแล้ว

อ่าวทีก้า ว่าไง?”

มาว่างงว่าไงอะไร ขึ้นรถเร็วๆ เดี๋ยวสายไอ้ตี๋เพื่อนรักพูดพลางยื่นหมวกกันน็อคอีกใบมาให้ แต่ฉันดันไม่รับมันไว้แล้วทำหน้างงๆตอบกลับไปแทน

ไปไหน?”

เอ้า ก็รถแกเสียไม่ใช่หรือไง ฉันเลยมารอไปมอด้วยกันเนี่ย

เฮ้ยไม่เป็นไรแก เดี๋ยวพี่เมฆมารับ

มินิท! นี่แกยังไม่เลิกคิดเรื่องพี่เมฆอีกหรอ แล้วพี่ไทม์ล่ะ? เคลียร์หรือยัง?” พอทีก้าเริ่มทำหน้าดุฉันเลยยิ้มแหยๆแล้วส่ายหัวให้มันเบาๆ ระวังเถอะ ถ้าพี่ไทม์รู้ขึ้นมา ตัวใครตัวมันนะบอกก่อน

เออน่า แกก็อย่าบอกพี่ไทม์ดิ ส่วนเรื่องพี่เมฆเดี๋ยวฉันจัดการเอง แต่ตอนนี้แกรีบไปเรียนเถอะ เจอกันที่มอ

ที่งี้ไล่กันเลยนะ ใช่สิ พอมีบีเอ็มมารับเข้าหน่อยก็ไม่อยากนั่งมอไซค์แล้วดิทีก้ามองแรงใส่ฉันก่อนจะหยิบหมวกกันน็อคของตัวเองมาใส่แล้วบึ่งออกไปทันที เพื่อนใครวะเนี่ย งอนเป็นตุ๊ดเลยว้อยยยย

 




  ----------------------------------Time Stop-------------------------------------


 

-Tempo U.-

- 08.33 . -

พอรถพี่เมฆมาจอดเทียบหน้าคณะแพทย์ฯ ฉันเลยเอานมกล่องที่พกมาจากบ้านวางไว้ให้พี่เมฆในที่ใส่แก้วข้างคนขับโดยที่เขาไม่ทันได้รู้ตัวก่อนจะปลดเบลท์เพื่อเตรียมจะลงจากรถ แต่เสียงพี่เมฆดันดังขัดขึ้นซะก่อน

วันนี้ฉันไปส่งที่บ้านไม่ได้นะพอได้ยินแบบนั้นฉันเลยหันกลับไปทำหน้าบูดใส่ วันนี้ฉันเลิกบ่าย

ก็แล้วไง?”

ก็เธอเลิกตั้งแต่เที่ยงแล้วไม่ใช่หรือไง?” คำตอบของพี่เมฆเล่นเอาฉันเลิกขมวดคิ้วแทบไม่ทัน มิหนำซ้ำยังจะทำให้ฉันหุบยิ้มไม่อยู่อีกต่างหาก อย่าบอกนะว่าจะรอ?”

อื้อฉันหันไปยิ้มจนตาหยีก่อนจะหยักคิ้วให้พี่เมฆทีนึงจนอีกฝ่ายถึงกับต้องถอนหายใจเพราะเอือมระอาเต็มที

ตามใจละกันพอพี่เมฆพูดแบบนั้นฉันเลยเปิดประตูลงไปจากรถโดยไม่ลืมจะก้มหน้าลงมาพูดบางอย่างกับเขาพลางชี้นิ้วไปที่กล่องนมที่ฉันวางทิ้งไว้ให้ก่อนไป

อย่าลืมกินนะ พี่เมฆหัวเราะหึๆในลำคอ แล้วพยักหน้าเบาๆพลางส่งยิ้มน้อยๆมาให้ก่อนจะบึ่งรถออกไป ทิ้งให้ฉันยืนอึ้งเพราะการกระทำของเขาอยู่คนเดียว

 

 

นี่มันคือสัญญาณที่ดีใช่มั้ยนะ?

 


ตลอดทั้งคาบเรียนวันนี้ฉันเลยไม่มีสมาธิจะฟังอาจารย์เลยแม้แต่นิด เพราะภาพของพี่เมฆที่ยิ้มให้ฉันเมื่อเช้ายังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่เลิก แล้วไหนจะที่เขาพยักหน้ารับปากว่าจะกินนมที่ฉันให้นั่นอีก

 

 

ฉันตั้งรับพี่เมฆในมุมนี้ไม่ทัน

ไม่ทันจริงๆ

 

 

ดวงตากลมของตัวเองเลยกำลังจดจ่ออยู่บนรูปผู้ชายหน้าตึงยิ้มยากคนหนึ่งที่ปรากฎอยู่ในหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือ เป็นรูปโปรไฟล์ของพี่เมฆในโปรแกรมแชทที่ฉันเปิดค้างไว้เพราะกำลังชั่งใจว่าจะทักเขาไปดีมั้ย

ฉันไม่รู้ว่าถ้าเรียนอยู่พี่เมฆจะตอบแชทมั้ย ไม่รู้ว่าเขาจะตอบว่ายังไง จะรำคาญหรือเปล่าหรือจะตกใจมั้ยที่ฉันมีเฟสเขา

แต่ไม่ว่ายังไง...ก็ยังอยากลองดู



Minute maid : พี่เมฆ


 

ฉันทำใจกล้าแล้วกดส่งไป

และไม่ถึงนาที ปุ่มกลมๆสีเขียวก็ปรากฏขึ้นหลังชื่อพี่เมฆก่อนข้อความที่ฉันส่งไปจะขึ้นว่า อ่านแล้ว ทำเอาฉันสะดุ้งแรงเพราะไม่คิดว่าพี่เมฆจะเข้ามาอ่านเร็วขนาดนี้

 

 

Meka S. : ว่า?

 

 

            ไม่น่าเชื่อว่าแค่คำๆเดียวที่เขาตอบกลับมาจะมีอิทธิพลกับใจฉันมากขนาดนี้..

 

 

Minute maid : พี่เมฆกินนมที่มินิทให้ไปหรือยัง?

Meka S. : กินแล้ว

 

 

            ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้กำลังเรียนอยู่ ฉันอาจจะลุกไปกรี๊ดแล้วก็ได้ TT

 

 

Minute maid : อื้อ

Meka S. : ทักมาแค่นี้?

Minute maid : อื้อ

 

 

ฉันที่เขินจนเกินกว่าจะพิมพ์อะไรที่ยาวกว่านี้ได้ เลยทำให้อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ฉันเองก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไรต่อเพราะอีกใจหนึ่งก็ยังกลัวว่าเขาจะรำคาญ ก็เลยจำใจต้องออกจากโปรแกรมแชทนั่น แม้จะเสียดายมากกกกที่ได้คุยกับพี่เมฆแค่นิดเดียวก็เถอะ




ตึ้ง!



ฉันกดเข้าแชทพี่เมฆหลังจากที่มันเด้งขึ้นมาอีกครั้งด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะเม้มปากแน่นพยายามกลั้นสุดเสียงไม่ให้หลุดกรี๊ดออกมา โดยไม่ลืมที่จะแคปหน้าจอเก็บไว้รัวๆ ถึงแม้ว่ามันจะเหมือนกันทุกรูปก็ตาม

 


Meka S. : ตั้งใจเรียน



 ----------------------------------Time Stop-------------------------------------

 


- 11.49 . –


เพราะวิชานี้ฉันกับทีก้าเรียนกันคนละห้อง พอฉันเลิกเรียนก่อนก็เลยต้องมายืนรอทีก้าที่หน้าห้องอีกห้องนึง จนคนที่เดินผ่านไปผ่านอาจจะคิดว่าฉันเป็นบ้าไปแล้วเพราะเอาแต่ยืนยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์อยู่นั่น

รอสักพัก ทีก้าก็เดินออกมาจากห้องก่อนจะทำหน้ายักษ์ใส่ทันทีที่เห็นหน้าฉัน

เป็นไรอ่ะ?” ฉันเอ่ยปากถามเพื่อนรักทั้งๆที่ตัวเองก็ยังไม่หุบยิ้ม

เป็นบ้าหรือไง? ยิ้มอยู่ได้ทีก้าทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ก่อนจะยื่นถุงในมือมาให้ อ่ะนี่ ศรมันฝากมา

ฝาก? ให้ใคร?”

จะใครล่ะ ก็พี่เมฆของแกไงไอ้เพื่อนตัวดีทำเสียงประชดประชันก่อนจะเดินนำฉันไปลิ่วๆ

นี่มันยังไม่เลิกชอบพี่เมฆอีกหรอฉันบ่นพรึมพรำ แต่ไอ้ก้าก็ยังไม่สนใจเอาแต่ทำหน้าเหมือนไม่พอใจอะไรมาไม่เลิกจนฉันอดที่จะอยากรู้ไม่ได้ เป็นไรวะ?”

ฉันถามจริงๆนะมินิท

อย่าทำเสียงดุแบบนั้นดิ ฉันกลัวนะเว้ย ._.”

แกชอบพี่เมฆจนต้องทำขนาดนี้เลยหรอวะ?”

ฉันทำอะไร?”

แกไปโกหกอะไรพี่ไทม์ไว้ล่ะ?” ชื่อคนในประโยคทำเอาฉันพูดไม่ออกเพราะกับพี่ไทม์ฉันก็โกหกเรื่องเล็กๆน้อยๆไว้หลายเรื่องเลยไม่รู้ว่าฉันไปโกหกอะไรเขาไว้จนเป็นเรื่องหรือเปล่าเมื่อเช้าพี่ไทม์มาหา แต่ไม่เจอแก

“…”

เจอแต่ฉัน ก็เลยมาถามว่าฉันได้ไปรับแกมามอด้วยกันหรือเปล่า

แล้วแกบอกไปว่าไง?”

จะว่าไง ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไร พี่ไทม์ก็หันไปเห็นแกลงมาจากรถพี่เมฆแล้ว

แล้ว...เขาว่าไงบ้าง?” ฉันหน้าเจื่อนลงทันทีเพราะไม่รู้ว่าพี่ไทม์จะเข้าใจว่ายังไง

ไม่ได้ว่าอะไรฉันเลยเป่าปากอย่างโล่งอก แต่ก็เพียงแค่แว้บเดียวเพราะพอทีก้าพูดต่อหน้าฉันก็กลับไปเจื่อนลงอีกรอบ แต่นิ่งไปเลย

แกว่าพี่ไทม์จะโกรธฉันมั้ยวะ?”

ไม่โกรธ เพราะเขายังไม่รู้ว่าแกชอบพี่เมฆ แต่เสียใจที่เห็นแกมากับคนอื่นอ่ะไม่แน่เหมือนจะช่วยนะ แต่ยิ่งฟังยิ่งแย่กว่าเดิมอีก ;-; “ป่านนี้คงคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง ว่าทำไมแกมามอกับคนอื่น แล้วไอ้คนนั้นมันเป็นใคร

“…”

ไอ้หมอก ฉันเข้าใจนะว่าแกชอบพี่เมฆมาก แต่ที่ไม่เข้าใจคือถ้าแกชอบพี่เมฆมากขนาดนั้นแล้วทำไมไม่ปล่อยพี่ไทม์ไป จะเก็บเขาไว้ทำไม?” เรียกชื่อจริงขนาดนี้ จริงจังขนาดไหน TT

...

อย่าลืมนะว่าพี่ไทม์เขาก็มีหัวใจ แล้วเขาก็รักแกมาก ทำแบบนี้ไม่สงสารเขาบ้างหรือไงวะ?”

“…”

ที่พูดนี่ไม่ใช่เพราะโกรธแกนะ ฉันแค่สงสารพี่ไทม์

ฉันก็รู้สึกเหมือนแกนั่นแหละ เพราะสงสารไงและเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร ฉันเลยยังบอกเลิกเขาไม่ได้ พอได้ยินแบบนั้น ทีก้าเลยพยักหน้าน้อยๆก่อนจะยกมือขึ้นโยกหัวฉันไปมาราวกับจะบอกว่าเข้าใจแล้ว "ขอเวลาอีกนิดนะ"

ไอ้หมอกเอ้ย

 


Rrrrrrrrrrrrrr

ค่ะพี่ไทม์ตายยากจริง

(อยู่ไหนคะ? เลิกเรียนหรือยัง?) ถึงเสียงพี่ไทม์จะดูซึมๆจนใครฟังก็รู้ว่าไม่ปกติ แต่ดูจากท่าทางแล้วเหมือนเขาไม่โกรธอะไรฉันสักนิด แถมยังโทรหาฉันเหมือนเดิมอีก แล้วแบบนี้ใครจะกล้าทำร้ายความรู้สึกเขาลงเล่า...

เลิกแล้วค่ะ

(พี่ก็เลิกแล้ว กลับพร้อมกันมั้ย? เดี๋ยวพี่ไปส่งบ้าน)

มะไม่เป็นไรค่ะพี่ไทม์ เดี๋ยวมินิทต้องไปทำธุระต่อ

(ธุระอะไร ให้พี่ไปส่งมั้ย?)

ไม่เป็นไรพี่ไทม์ มินิทไปเองดีกว่า

(จะไปยังไง รถก็ไม่มี พี่ไปส่งนั่นแหละดีแล้ว)

เดี๋ยวให้ทีก้าไปส่งก็ได้ค่ะ

(มันไกลหรือเปล่า ก้าขับมอไซค์ไหวหรอ? พี่ว่าพี่ไปส่งดีกว่านะ)

ไม่ต้องหรอกพี่ไทม์ แค่นี้เอง

(แต่พี่อยากไปส่ง)

ก็บอกว่าไม่ต้องไง!” ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งฝั่งฉันและปลายสายทันที เดดแอร์อยู่สักพักก่อนจะโดนไอ้ก้าดุ ฉันก็เลยพยายามทำใจร่มๆหลังจากหลุดปากขึ้นเสียงจนอีกฝ่ายเงียบไปพะ พี่ไทม์

(...)

มินิทขอโทษ

(มินิท...)

“…”

(เปลี่ยนไปนะ รู้ตัวมั้ย?)

“…”

(เปลี่ยนไปจน...ไม่เหมือนมินิทคนเดิม คนที่เคยบอกว่ารักพี่)

พี่ไทม์คือมิน...

(พี่แค่คิดว่าเราไม่ได้เจอกันพักนึงแล้ว มินิทอาจจะอยากเจอพี่บ้าง แต่ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเราค่อยเจอกันก็ได้)

พี่ไทม์...

(งั้นมินิทไปกับทีก้าเนอะ แล้วถ้าถึงบ้านเมื่อไรบอกพี่ด้วยนะ)

อะ อื้อ

(พี่รักมินิทมากนะ รู้ใช่มั้ย?)

รู้ค่ะ"








 ----------------------------------Time Stop-------------------------------------
 







        
(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น