Time stop ◀ หยุดเวลา {หัวใจ} ของเธอได้ไหม?

ตอนที่ 5 : STOP {04} ◀ ไม่หึง (ก็ได้). {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ก.ค. 60

(c)              Chess theme












4

.

.

ไม่หึง (ก็ได้)



- mek's part -

  - 07.39 . -

 


            เช้าวันเสาร์

            แต่บ้านโครตเงียบ

 

            หลังจากตื่นนอนแล้วลุกมานั่งเด๋อบนเตียงตั้งแต่เช้าซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตื่นมาทำซากอะไรทั้งๆที่วันนี้เป็นวันหยุด ผมก็เดินไปอาบน้ำเปลี่ยนมาอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดา ก่อนจะเดินงัวเงียลงมาหยุดยืนเคว้งคว้างอยู่กลางบ้านคนเดียว

 

            หายไปไหนกันหมดวะ

 

            ผมเลยเดินเอื่อยๆไปเปิดตู้เย็นเพื่อจะหาอะไรประทังชีวิต แต่มันกลับบ๋อแบ๋ นมจืดของผมไม่เหลือสักกล่อง    -_- และมันก็คงไม่ใช่ฝีมือใครหน้าไหนถ้าไม่ใช่ ไอ้มาร์ค รุ่นน้องชั้นมอปลายที่เป็นหนึ่งในผู้เช่าบ้านของผม

 

อย่าให้รู้นะว่าขโมยไปแล้วไม่ซื้อมาคืน เดี๋ยวจะขึ้นค่าเช่าห้องให้อ่วมเลยคอยดู - -+   

 

พอไม่มีอะไรที่พอจะตกถึงท้องได้ผมเลยชั่งแม่งแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาหน้าทีวี เพราะรออีกเดี๋ยวเด็กๆที่เหลือก็คงตื่นมาทำให้กินเองนั่นแหละ

 

 

เนอะ

 

 

โครกกกกกก~

แต่ดูเหมือนว่าท้องของผมจะไม่เห็นด้วยเท่าไรเลยร้องประท้วงขึ้นมา

 

 

นานจังวะ

ทำไมยังไม่ตื่นกันสักที L

 

 

            พลันหางตาผมก็เหลือบไปเห็นวัตถุสี่เหลี่ยมรูปวัวที่จ่าหน้ากล่องว่า นมจืด ถูกตั้งทิ้งไว้บนโต๊ะกระจกหน้าทีวีอย่างน่าสงสาร และมันทำให้ผมนึกออกได้ทันทีว่ามันเป็นของใคร

 

            ทั้งๆที่ผมจงใจทิ้งมันไว้บนโต๊ะหินอ่อนเมื่อวานแล้วแท้ๆนะ แต่เด็กบ้านั่นก็ยังอุตส่าห์หยิบติดมือกลับมาด้วยเฉยเลย

 

 

แต่อย่าหวังเลยว่าผมจะยอมแตะมันรอบสอง

โครกกกกกก~

 

 

 

ก็บอกแล้วไงว่าจะรอกินพร้อมน้องๆอ่ะ

 

 

 

ไม่ใจอ่อนหรอก

โครกกกกกก~

 

 

 

ทำไรอ่ะพี่เมฆ!!”

 

อึก!

 

เป็นไรอ่ะพี่?”เสียงตะโกนของ กุก ผู้เช่าอีกคนทำผมสำลักนมในมือ จนไอ้เด็กแสบต้องเดินมาก้มดูหน้าผมว่าเป็นอะไร

ตกใจมึงไงถามได้! เรียกปกติไม่ได้รึไง ทำไมต้องแหกปาก?”

โทษครับพี่ กุกพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะก่อนจะนั่งลงข้างๆผม ก็เห็นแกล้งแบบนี้ทีไรพี่ก็ตกใจเวอร์วังตลอดอ่ะ

เดี๋ยวเถอะมึงผมมองแรงใส่มันพลางวางกล่องนมที่ว่านั่นลงที่เดิมก่อนจะดึงทิชชูมาเช็ดปากให้เรียบร้อย

แล้วทำไมต้องตกใจขนาดนั้นอ่ะพี่ กลัวใครรู้อ่อว่าน้องเมฆกำลังนั่งกินนมอยู่ ไม่ว่าเปล่ามันยังทำเสียงแบ๊วล้อเลียนผมอีก

ก็ในครัวมันมีแต่ขนมกับของหวานๆไง แล้วกูกินที่ไหนล่ะ

เออเนี่ยผมสงสัยมานานละ ทำไมพี่ไม่กินของหวานอ่ะ กินบ้างก็ดีนะพี่ เผื่อจะเลิกโหดแล้วหวานแหววแต๋วจ๋ากับน้องมั่ง วันๆเห็นเอาแต่ทำหน้าดุอยู่ลูกเดียว

ก็กูไม่ชอบ ผมเบื่อจะนั่งตอบคำถามไอ้กุก เลยลุกขึ้นไปหยิบกีต้าร์โปร่งคอเว้าสีดำด้านที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางบ้านมาดีดเล่นตัดรำคาญ เพราะถ้าขืนปล่อยให้มันซักไซ้ไปมากกว่านี้ก็กลัวมันจะรู้ความจริงซะก่อนว่าผม แพ้น้ำตาล

 

            ใช่ ได้ยินไม่ผิดหรอก

            เมฆาที่ใครๆก็ว่าเย็นชานักเย็นชาหนา แม่งแพ้น้ำตาล

           

นี่ขนาดมันแค่เห็นผมนั่งกินนมยังล้อผมขนาดนี้เลย แทบไม่อยากคิดเลยว่าถ้ามันรู้ว่าผมเป็นอะไรที่มันมุ้งมิ้งขนาดนี้ มันจะล้อผมขนาดไหน

 

ทำไมเดี๋ยวนี้เล่นแต่เพลงหวานๆวะ?” เสียงไอ้ซีนดังมาจากบันไดบ้าน ทั้งๆที่ตัวมันยังเดินมาไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ รู้ดีนักนะ -_-

หวานบ้าอะไร ผมแหวใส่มันไปหนึ่งที

สงสัยกำลังมีความรักไอ้เด็กกุกพูดเปรยๆแต่สายตากลับยังจับจ้องอยู่ที่มือถือเหมือนเดิม ขนาดไม่ได้ตั้งใจฟัง มันยังหาเรื่องแซวผมได้อ่ะคิดดู

เฮ่ยอย่าพูดไป~”

ทำหน้าแบบนี้มึงไปรู้อะไรมา?” มือเรียวของตัวเองที่กำลังดีดกีต้าร์อยู่หยุดชะงักลงพลางเงยหน้าไปมองคนพูดที่ทำหน้าเหมือนคันปากอยากจะเล่าซะเต็มประดา

มันก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญเท่าไรหร้อก เสียงกวนประสาทเรียกให้กุกละความสนใจจากหน้าจอมือถือแล้วตาลีตาเหลือกลุกไปคะยั้นคะยอให้ไอ้ซีนเปิดปากเล่า

เล่าสิพี่ซีนเล่า

ก็เมื่อวานไอ้เมฆมันพาสาวเข้าบ้าน

ฮะ!!??คนหน้ามึนอย่างพี่เมฆเนี่ยนะจะพาสาวเข้าบ้าน!?”เนี่ยเพราะที่บ้านมันมีพวกตาเหยี่ยวอยู่เยอะแบบนี้ไง เลยไม่อยากพาใครมาบ้าน -_-

มึงหลอกด่ากู พอโดนผมรู้ทัน ไอ้กุกเลยได้แต่ยิ้มแหยๆพลางทำตาลุกวาวแล้วเข้ามาเซ้าซี้ผมต่อ

เคลียร์กันไปนะ กูไปล้างรถละ ^^”

 

เอ้า!

แม่งมาวางระเบิดแล้วจะหนีไปทั้งแบบนี้เนี่ยนะ?

 

ยังไง ยังไง พอไอ้ซีนเดินออกไปหน้าบ้าน กุกก็หรี่ตาลงอย่างคนกำลังจับผิดผม

มันจะยังไง ก็แค่น้องไง พอเห็นผมเริ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด กุกเลยพยักหน้าน้อยๆอย่างจำใจเชื่อทั้งๆที่หน้ามันไม่ได้บ่งบอกว่าเชื่อผมเลยสักนิด

 

มือข้างหนึ่งของผมกำคอกีต้าร์ไว้หลวมๆก่อนจะค่อยๆกดที่สายแล้วเปลี่ยนสลับไปมาตามคอร์ดเพลงที่ผมเปิดดูจากมือถือ ส่วนมืออีกข้างก็ไล่ขยับขึ้นลงตามทำนองเพลงโดยมีกุกนั่งมองผมเล่นไปพลางๆ

ไอ้เมฆ! น้องมึงมาหา!”

 



เคร้ง!

โหพี่ แค่ได้ยินว่าน้องมาหาแค่นี้ถึงกับเล่นเพี้ยนเลยหรอ?” ผมที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปไหนหรือแม้แต่จะตะโกนตอบไอ้ซีนไปเหมือนกับคนโดนสตั้นยังไงยังงั้น ได้ทีไอ้กุกเลยเอาใหญ่ พอจับพิรุธได้ เลยล้อผมต่อก๊อกสอง

แน๊ หรือว่าน้องคนเดียวกับที่พี่พามาบ้านเมื่อวาน

เงียบปากไปเลย

พี่เมฆ!” เสียงแจ๋นแหลนของยัยตัวเปี๊ยกดังทะลุประตูบ้านเข้ามาไกลถึงห้องที่ผมกับกุกนั่งอยู่ ก่อนที่เจ้าของเสียงนั้นจะวิ่งตึงตังๆมายืนยิ้มกว้างให้ผมถึงหน้าโซฟา

มาทำไม?”

เพื่อนฝากขนมมาให้ไม่ว่าเปล่า ร่างเล็กที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกับเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นยื่นถุงขนมในมือให้ผมดู แต่ก็นั่นแหละ ผมไม่แม้แต่จะรับไว้ด้วยซ้ำ

หมอก ผมกับยัยเปี๊ยกหันขวับไปหาอีกคนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เพราะต่างคนต่างกำลังตกใจที่จู่ๆกุกดันเรียกชื่อเก่าที่ไม่น่าจะมีใครรู้ของมินิทขึ้นมาหมอกใช่ป่ะ?”

กุก!” หลังจากที่มินิทเพ่งสายตามองหน้ากุกอยู่สักพัก เจ้าตัวก็ร้องอ๋อแล้วเรียกชื่ออีกคนดังลั่น

หมอกจริงๆด้วย! ไม่เจอกันตั้งนาน สบายดีป่ะ?”ผมที่กำลังนั่งมองคนทั้งคู่กระโดดโหยงเข้าหากัน ทำท่าตื่นเต้นเหมือนคนไม่ได้เจอกันนานหลายศตวรรษเลยทำได้แค่นั่งมองตาปริบๆ

สบายดี แล้วแกอ่ะ?”

ฉันสบายดี ว่าแต่แกเถอะ อย่าบอกนะว่าเรียนอยู่มอเทมป์เหมือนกัน

ใช่ ฉันเรียนทันตะ แกอ่ะกุก?”

วิทย์กี

ไม่เจอกันนานแกก็ยังล้ำหน้าเหมือนเดิมเลยเนอะ

อะไรวะ?”

ฟัน -^-”

ยัยเตี้ย!”

แหะๆ

แล้วนี่มาทำอะไรบ้านฉัน?”

มาหาพี่เมฆมินิทชี้นิ้วมาทางผมที่นั่งทำหน้างงอยู่ท่ามกลางบนสนทนาของสองคนนั้นต่างนานแล้วแต่ทั้งคู่คงลืมไปสนิทว่ามีพี่มันนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยอีกคนนึงอ่าวนี่บ้านแกหรอ? ฉันก็นึกว่าบ้านพี่เมฆ

ฮ่าๆ บ้านพี่เมฆเว้ย แกนี่ซื่อบื้อเหมือนเดิมเลยเนอะ มินิทหยิกแขนกุกไปหนึ่งที แต่คนโดนหยิกกลับไม่สนใจ เอาแต่หัวเราะชอบใจไม่เลิกอยู่คนเดียว ไอ้กุกนี่แม่งมือวางกวนโอ๊ยอันดับหนึ่งเลยป่ะถามจริงพี่เมฆจีบแกอ่อ?”

เปล่า มินิทยิ้มเจื่อนๆก่อนจะตอบกุกด้วยเสียงเนือยๆ ฉันนี่แหละจีบพี่เมฆ

หะ?!” ผมหันขวับหาคนพูดทันที เพราะผมจำได้ว่าก่อนหน้านี้เราตกลงกันไปแล้วว่าจะเป็นแค่พี่น้อง แต่ทำไมจู่ๆยัยตัวเตี้ยนี่ถึงมาพูดแบบนี้อีกเดี๋ยวนี้จีบผู้ชายก่อนเลยหรอวะ?”

แค่เคย แต่ตอนนี้เป็นพี่น้องกัน กุกพยักหน้าหงึกๆแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม เหมือนกับมินิทที่ได้ทีเลยเดินตามมานั่งบนโซฟาที่ยังว่างข้างๆผม กุกบอกว่าทั้งคู่เคยอยู่โรงเรียนมัธยมเดียวกัน เคยเป็นเพื่อนกันอะไรเทือกๆนี้นี่แหละ แถมยังรู้จักกันก่อนที่มินิทจะเปลี่ยนชื่อด้วย กุกก็เลยเรียกชื่อเก่าก็แค่นั้น

            จากนั้นผมก็นั่งดีดกีต้าร์ไปเรื่อยเปื่อย ท่ามกลางสายตาของเด็กทั้งสองคน ผมเหลือบตามองทั้งคู่สลับไปมาเป็นพักๆ มินิทนั่งตะแคงหันหน้ามาทางผมโดยใช้หัวพิงโซฟา ดวงตากลมโตทั้งสองข้างจ้องหน้าผมไม่วางตา พลางอมยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปากเล็กน้อยเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่ในหัวคนเดียว พาลให้ผมทำตัวไม่ถูกจนต้องหยุดดีดกีต้าร์ไปซะอย่างนั้น

เอ้า หยุดเล่นทำไมอ่ะพี่?”

ยิ้มอะไร?” ผมไม่ได้สนใจเสียงท้วงของกุก กลับหันหน้าไปถามอีกคนด้วยสีหน้าเอือมๆแทน แต่คนถูกถามกลับตีหน้ามึนแล้วตอบผมหน้าตาเฉย

พี่เมฆยอมกินนมที่มินิทให้แล้วหรอ?” ผมสะดุ้งตัวจนต้องหันไปมองกล่องนมที่ว่าบนโต๊ะ

 

 

ชิบหายแล้วไอ้เมฆ! มึงลืมเก็บได้ไงวะ!

 

 

ไอ้กุกมันกินพอจวนตัว ผมเลยโบ้ยให้เด็กอีกคนแทน พอได้ยินแบบนั้นไอ้กุกเลยส่ายหัวเป็นพัลวันจนเป็นผลให้ยัยนั่นอมยิ้มรอบสองเพราะคงรู้ไต๋แล้วว่าผมเป็นคนกินจริงๆ แต่แค่ไม่ยอมรับ

            เด็กนั่นไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงมองหน้าผมแล้วอมยิ้มไม่หุบ แต่แค่นั้นก็ทำให้ผมไปไม่เป็นเหมือนกัน ก็เลยต้องหาทางเลี่ยง โยนกีต้าร์ในมือให้กุกเอาไปเล่นต่อก่อนจะพาตัวเองออกไปให้พ้นๆจากตรงนี้

พี่เมฆ~”พอเห็นผมลุกหนี มินิทเลยลุกตามทันที

อ้าวพี่เมฆ จะไปไหนอ่ะ?”

พี่…”ทันทีที่เดินออกมาพ้นประตูบ้าน ก็เจอเนล หรือ สเนลกำลังยืนล้างรถให้ไอ้ซีนอยู่หน้าบ้าน (ไหนมันบอกจะมาล้างเองไงวะ ไหงกลายเป็นไปใช้งานน้องเฉยเลย -*-) ผมเองก็ไม่ได้ตั้งตัวว่าจะออกมาเจอใครเลยไม่รู้จะตอบกลับไปยังไง พอดีกับมินิทที่วิ่งตามหลังออกมาอีกคน ผมเลยยิ่งหนักใจไปใหญ่ ครั้นจะบอกว่าเขินเด็กนี่จนต้องเดินหนีออกมาหน้าบ้านก็กลัวจะเสียฟอร์ม แต่พลันหางตาดันเหลือบไปเห็นรถยนต์ของตัวเองพอดี เลยไม่มีทางเลือกจำต้องใช้ไม้นี้ไป

พี่จะล้างรถ

ล้างรถ?”

อือ

งั้นเดี๋ยวหนูช่วย เนลเดินไปปิดน้ำจากสายยางแล้วเช็ดไม้เช็ดมือก่อนจะเดินหายไปในโรงรถเพื่อจะหยิบอุปกรณ์เพิ่ม แต่พอเดินกลับมาดันโดนมือเล็กดึงแขนไว้แล้วแย่งของในมือไปถือเองซะก่อน

ฉันจะช่วยพี่เมฆเอง คนอื่นไม่ต้องมายุ่ง!”





 ----------------------------------Time Stop-------------------------------------

 



            ผมเดินไปดึงสายยางที่นอนขดอยู่ในสนามหญ้ามาฉีดพรมจนทั่วรถ พอๆกับที่มินิทเดินถือของออกมาสมทบพ่วงด้วยเนลที่เดินตามมาต้อยๆ

            เนลบีบน้ำยาล้างรถใส่กะละมังก่อนจะเอาฟองน้ำในมือจุ่มลงไป แล้วเอาไปถูที่ตัวรถเบาๆอย่างคล่องแคล่ว ผิดกับอีกคนที่ทำท่าเก้ๆกังๆ จะเอาฟองน้ำชุบน้ำยาก็ลีลา จะเอามาเช็ดรถก็ดูเหมือนคนทำไม่เป็น

 


แหงล่ะ คุณหนูที่มีคนทำให้ทุกอย่างตั้งแต่เด็กจนโต อยากได้อะไรก็ใช้เงินฟาดหัวซื้อมาแบบยัยนี่ จะทำอะไรเป็น?

 

มินิทหันซ้ายทีขวาทีแล้วเดินไปหอบเศษใบไม้ที่กองอยู่มาโปรยใส่หน้ารถ แถวๆที่เนลกำลังทำความสะอาดอยู่จนมันสกปรกอีกรอบราวกับจงใจจะแกล้ง อีกฝ่ายเลยทำหน้างงแต่ก็ไม่ได้สนใจจะต่อปากต่อคำอะไรตามนิสัย เจ้าตัวเลยต้องค่อยๆหยิบใบไม้ออกทีละใบก่อนจะเรียกให้ผมไปฉีดน้ำไล่ฝุ่นที่มากับใบไม้ออกให้

ตรงนี้ด้วยพี่เมฆ ผมขยับเข้าไปใกล้เนลจนสัมผัสได้ถึงสายตาไม่เป็นมิตรของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักส่งมา และเหมือนมินิทจะทนไม่ไหวเลยเดินดุ่มๆเข้ามาเช็ดใกล้ๆโดยไม่ลืมจะชักสีหน้าใส่แล้วถูรถแรงๆเพื่อเรียกร้องความสนใจ

 

             และเหมือนว่าตั้งใจ มินิทแกล้งเช็ดรถแรงๆจนฟองสีขาวกระเด็นไปโดนตัวเนลทำให้เสื้อของอีกคนเปียกไปหมด


อุ้ยเปียกหมดเลยอ่ะ ขอโทษนะ แต่คนพูดกลับไม่ได้รู้สึกผิดอย่างที่ปากพูดพลางทำหน้ายิ้มๆเหมือนจะสะใจ จนเนลต้องทำหน้างงปนๆกับไม่พอใจแล้วหันหน้ามาถามผมที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยสายตาว่า อะไรของเด็กนี่วะพี่เมฆ?’

 

            ผมเลยทำหน้าประมาณว่าอย่าไปสนใจเด็กบ้านี่เลย เนลถึงยอมไม่ถือสาอะไรแล้วกลับมาช่วยกันล้างรถต่อ

 

            แต่มีหรือที่ผมจะยอมปล่อยให้คนเกเรลอยนวลไปง่ายๆ

         

            ผมเดินอ้อมมาอีกฝั่งของรถแล้วตวัดสายยางในมือที่ใช้ล้างรถเพื่อให้น้ำกระเดนไปโดนคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม จนมินิทต้องหันขวับมามองตาขวาง ทำหน้าไม่พอใจที่โดนผมเอาคืนให้เนล

อ้าวเปียกหรอ? โทษที ผมว่าพลางหลุดขำในลำคอเบาๆพอเห็นสภาพของมินิทที่เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำชัดๆอีกที

จะเล่นแบบนี้ใช่มั้ยพี่เมฆ? ได้!”คนโดนแกล้งแสดงอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเดินหายไปด้านหลัง โดยที่ผมก็ไม่ได้สนใจเลยกลับมาล้างรถต่อ

 

            และไม่ถึงนาทีน้ำในสายยางที่มันควรจะไหลกลับหยุดกึก พอหันกลับไปดูทางก๊อกน้ำก็พบว่ามันยังเปิดอยู่ ไม่ได้มีใครไปปิดหรือว่าอะไร แต่ทว่าพอกวาดสายตาไล่มองตามสายยางเลยทำให้เจอต้นตอ

            รองเท้าผ้าใบสีขาววางทับอยู่บนสายยางจนทำให้น้ำไหลมาไม่ถึงตรงที่ผมถืออยู่ และรองเท้าที่ว่าก็ไม่ใช่ของใครหน้าไหน

 

ยัยเด็กผี!

 

เล่นบ้าอะไรของเธอ?”

ก็พี่เมฆแกล้งมินิทก่อน คนตัวเล็กพูดพลางทำหน้ามู่ทู่แล้วเหยียบสายยางที่เท้าจนมันแทบจะจมดิน

ปล่อยเดี๋ยวนี้

“…”

ฉันบอกให้ปล่อยไง!” สิ้นเสียงเข้มของผม ยัยตัวแสบที่เอาแต่ทำหน้าล้อเลียนผมถึงได้ยอมยกเท้าออกจากสายยาง เป็นผลให้น้ำที่ถูกกักไว้พรั่งพรูไหลทะลักออกมาพร้อมกันระลอกใหญ่

 

 

ฟู่~

 

 

ฮ่าๆ ยัยเด็กผีนั่นยืนกุมท้องหัวเราะจนแทบจะหงายหลังเมื่อทั้งผมและเนลโดนน้ำจากสายยางอัดใส่หน้าจนเปียกไปหมดทั้งตัว ผมยกมือเสยผมที่เปียกโชกของตัวเองขึ้นก่อนจะจ้องไปที่อีกคนเขม็ง

            แต่ก็เหมือนคนตัวเล็กจะไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดที่ทำให้พวกผมเปียกสักเท่าไร ผมกับเนลเลยทิ้งยัยเด็กผีไว้หน้าบ้านแล้วพากันเดินแยกย้ายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าห้องใครห้องมัน

 

พี่เมฆฆฆฆฆฆ” แต่มีหรือที่เด็กนี่จะยอมห่างผมถึงห้าวิ! 

อะไรอีก!”

ขออาบด้วย

หะ?”

ก็พี่เมฆจะไปอาบน้ำไม่ใช่หรอ? เลยจะอาบด้วยไง มินิทก็เปียกเหมือนกันนะ -^-”

ไปขออาบห้องเนลไปผมออกปากไล่แล้วทำท่าจะเดินหนีเข้าห้องตัวเอง แต่เหมือนอีกคนไวกว่า มินิทรีบแทรกตัวเข้ามาอยู่ให้ห้องผมได้ทันก่อนที่ผมจะปิดประตู

ไม่เอา! เป็นพี่น้องกันจะอายอะไร?” ผมถึงกับยืนอ้าปากหวอพอได้ฟังมินิทพูดหน้าตาเฉย

เฮ้ยเดี๋ยว!”

โห ทำไมห้องพี่เมฆมีแต่อะไรสีดำๆ ไม่เหมือนห้องมินิท ในนั้นมีแต่ก้อนเมฆเต็มไปหมดเลยยยย ผ้าปูลายก้อนเมฆ โมบายก้อนเมฆ โคมไฟรูปก้อนเมฆ แล้วไหนจะรูปพี่เมฆอีก

สรุปจะอาบที่นี่ให้ได้เลยใช่มั้ย

ค่ะมินิทยิ้มยิงฟันจนตาหยีพาลให้คนมองใจอ่อน เห็นแบบนั้นผมเลยโยนผ้าเช็ดตัวให้แล้วเดินไปเคาะประตูห้องเนลเพื่อจะขอยืมเสื้อผ้ามาให้มินิทเปลี่ยน เนลเดินหายไปในห้องพักหนึ่งก่อนจะกลับมาที่ประตูอีกทีพร้อมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นในมือ

 

            ดีที่เนลไม่ใช่คนคิดมากหรือเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรที่โดนมินิทแกล้งไปเมื่อกี้ ผมเลยเบาใจลงเยอะ

 

นี่เสื้อผ้เฮ้ย เอาเสื้อฉันมาใส่ทำไม!” ตาคมของผมจ้องค้างไปที่ตู้เสื้อผ้าสีดำของตัวเอง ที่ตอนนี้มีเด็กบ้ากำลังรื้ออยู่อย่างไม่มีความเกรงใจเลยสักนิด แถมยังถือวิสาสะเอาเสื้อยืดสีดำตัวโปรดของผมไปใส่อีก!

ตัวนี้มันสวยดีอ่ะพี่เมฆ ขอยืมหน่อยน้า~”

 

 

โอ้ยกูจะบ้า -_-

 

 

และแน่นอนว่านั่นไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่เป็นประโยคบอกเล่าซะมากกว่า เพราะถึงผมจะบอกว่าไม่ให้ใส่ ยัยเปี๊ยกนั่นได้โวยวาย หาเรื่องจะใส่ให้ได้อยู่ดีนั่นแหละ ผมเลยทำได้แค่ยื่นกางเกงขาสั้นของเนลให้มินิทไปเปลี่ยนกับเอี๊ยมเปียกๆนั่นแทน

 

ผมเข้าไปอาบน้ำอยู่พักนึงก่อนจะเอาผ้าผืนเล็กมาขยี้หัวพลางเดินออกมาจากห้องน้ำ มินิทยังคงนั่งรอผมอยู่บนเตียงเหมือนเดิมโดยที่ในมือก็กำลังง่วนอยู่กับการเล่นมือถือ

พี่เมฆอาบนานจังเลย

“…” ผมไม่ได้สนใจ ทำเพียงเดินไปยืนเช็ดผมตัวเองอยู่หน้ากระจกนิ่งๆ

พี่เมฆ~”ผมส่งสายตาดุๆไปให้อีกคนผ่านกระจก จนคนถูกจ้องถึงกับสะดุ้งแล้วถึงได้ยอมอยู่เฉยๆสักที แต่ก็ไม่วายจะนั่งทำหน้างอเหมือนกับเด็กที่งอแงเวลาโดนดุยังไงยังงั้น

เฮ้อ

“…”

อยู่เฉยๆผมเดินไปหยุดอยู่ที่ขอบเตียงตรงที่อีกคนนั่งอยู่ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูในมือขึ้นมาเช็ดผมให้อย่างเบามือที่สุด มินิทที่ดูจะงงกับการกระทำของผมเลยเบิกตาโตจ้องหน้าผมค้างอยู่แบบนั้นไม่วางตา อาบเสร็จตั้งนานแล้วทำไมไม่รู้จักเช็ดผม

“…”

เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก

“…”

ยิ้มอะไร

พี่เมฆห่วงมินิทด้วยอ่ะ




               ผมรีบสาวเท้ายาวๆลงมาข้างล่างทันทีที่เด็กนั่นพูดจาพิลึกๆออกมา

             ให้ตายเหอะ! จะป่วนกันไปถึงไหนวะเด็กบ้า!

 

 

            ผมเดินลงมานั่งข้างๆไอ้กุก ที่ตอนนี้มันยังนั่งดีดกีต้าร์ของผมเล่นอยู่เลย แล้วก็ตามสเต็ปเดิม มินิทเดินตามมานั่งข้างๆผมอีกครั้ง

แกอย่าลืมไปเชียร์ฉันประกวดเดือนคณะนะเว้ยหมอก

ไอ้ไปเชียร์อ่ะไปได้อยู่หรอก แต่แกเรียกฉันว่ามินิทได้ป่ะวะ พอดีฉันเปลี่ยนชื่อแล้วอ่ะ

อ๋อได้ดิกุกส่งยิ้มหวานละลายใจสาวให้ยัยตัวเปี๊ยกก่อนที่ทั้งคู่จะคุยกันออกรสจนผมกลายเป็นส่วนเกิน (รอบสอง)

ได้เป็นเดือนคณะด้วยอ่ะแก โครตเท่~” มินิทส่งสายตาวิ้งๆให้ว่าที่เดือนก่อนจะพูดประโยคถัดมาพร้อมแอบเหน็บผมเบาๆ จะว่าไปเดือนคณะนี่ก็ไม่ได้ใจร้ายไปซะทุกคนเนอะ ^^”

“!!!!!”

กินขนมกันพูดจบมินิทก็ทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง แล้วเอื้อมมือไปหยิบถุงขนมที่อ้างว่าเพื่อนฝากมาให้ผมออกมาแกะ ก่อนจะส่งมันให้ทั้งกุกและผม

ทำไมไม่กินอ่ะพี่เมฆ?”

ไม่ชอบ

ไม่ชอบขนมหรือไม่ชอบคนให้อ่ะ?” มินิทอมยิ้มแถมยังทำหน้าเจ้าเล่ห์ที่แกล้งผมได้สำเร็จ

ไม่ชอบขนม

...มินิทนิ่งไปเหมือนตกใจที่ผมเลือกที่จะไม่ชอบขนใแทนที่จะเลือกไม่ชอบคนให้แบบที่ชอบพูด แต่ก็นั่นแหละ ตกใจได้แค่แปปเดียว

คนให้ก็ไม่ชอบ

อ้าว ทำไรกันอ่ะ?” เนลเดินเข้ามาร่วมวงได้จังหวะพอดิบพอดี เลยพาลให้คนที่กำลังนั่งทำหน้าหงิกอยู่ยิ่งหงิกหนักกว่าเดิม

กินขนมมั้ยพี่เนล?” กุกเอ่ยปากชวน มินิทเลยรีบดึงกล่องขนมกลับแทบไม่ทัน

ไม่ให้กิน

มินิท!”พอสิ้นเสียงดุของผม มินิทถึงได้ยอมวางกล่องขนมลงแต่โดยดี ก็บอกแล้วว่าเด็กยังไงก็เป็นแค่เด็กอยู่วันยันค่ำ โดนสปอยล์ตั้งแต่เด็กจนเคยตัว นิสัยหวงของนี่ก็แก้ไม่เคยหาย

งั้นมินิทกลับแล้วนะ

อืม

จะไม่ไปส่งมินิทจริงๆหรอพี่เมฆ?”

ไม่อ่ะ

ก็ได้มินิททำหน้าอารมณ์ไม่ดีเลเวลสิบพลางหันไปบอกลากุก แล้วสะบัดบ๊อบใส่เนลกับผมคนละทีก่อนจะเดินไปหน้าบ้าน

 

 

ให้ทายว่าไอ้เมฆจะใจอ่อนมั้ย?

 


เดี๋ยวมินิทมินิทสะดุ้งแรงก่อนจะหันขวับมาทางผมที่วิ่งตามมาหน้าบ้านทีหลัง

“…”

จะกลับยังไง?”

เพื่อนมารับ

งั้น...

“…”

...เดี๋ยวยืนรอเป็นเพื่อน

ขอบคุณค่ะคนตัวเล็กว่าพลางยืนก้มหน้าราวกับพยายามซ่อนรอยยิ้มของตัวเองที่ต่อให้ยืนอยู่หน้าปากซอยยังเห็นเลยว่ายิ้มอยู่

“…”

“…”

แล้ว...

“…”

พี่คนนั้นเขาเป็นอะไรกับพี่เมฆอ่ะ?” มินิทก้มหน้าหงุดพลางทำเสียงอู้อี้อย่างกับคนงอแงยังไงยังงั้น

เนลอะหรอ?”

อื้อ

จะรู้ไปทำไมอ่ะ?”

พี่เมฆ!” ผมหลุดขำเบาๆกับท่าทางตลกๆของคนข้างๆที่เมื่อกี้พายุเกือบจะสงบอยู่แล้วแต่พอโดนผมกวนเข้าหน่อยก็ได้กลับมาอารมณ์บูด เตรียมจะโวยวายอีกรอบ

หึงหรอ?”

“…”

ไหนบอกเป็นน้องไง

“…”

เป็นน้องไม่มีสิทธิ์หึงนะ

ก็ไม่ได้หึงไง!”ผมแอบได้ยินเด็กนั่นพรึมพรำกับตัวเองเบาๆเหมือนกับพยายามจูนสมองตัวเองอยู่

 

เออไม่ได้นะเว้ย ห้ามหึงนะ!’

 

ไม่หึงก็ได้ L

หึ

แต่ถ้าหวงพี่ชาย ได้ใช่มั้ย?”

 

 

ปิ้นนนนนนนนนนนนนนน!

 

 

มินิท!!” เสียงบีบแตรดังลากยาวจนทั้งผมและมินิทถึงกับสะดุ้งโหยง แต่เหมือนผมไวกว่า ตะโกนเรียกชื่อคนที่ยืนอยู่กลางถนนได้ทันก่อนที่รถยนต์คันหรูที่ขับด้วยความเร็วสูงจะทันถึงตัว

 

 

แต่ก็แค่เรียกทัน

 

 

            เพราะกว่าผมจะวิ่งไปถึง รู้ตัวอีกทีรถคันที่ว่าก็อยู่ในระยะประชิดมากแล้ว

            ผมเลยไม่มีทางเลือก...จำต้องพึ่งพลังบ้าๆนั่น

 

เปาะ!


เสียงดีดนิ้วของผมดังขึ้น ตามด้วยเสียงฟันเฟืองจากแหวนสีดำบนนิ้วชี้ที่พากันหมุนจนเกิดเสียงดังก้องราวกับโดนไขลาน

 


กึกๆ

 


กึกๆๆๆๆ

 


เสียงฟันเฟืองหมุนยังคงดังต่อเนื่องอย่างไม่มีวี่แววว่าจะหยุดพัก ไม่เหมือนภาพตรงหน้าของผมตอนนี้ที่ทุกสิ่งทุกอย่างกำลัง...หยุดเคลื่อนไหว

 

 


ทุกสิ่งรอบตัวเงียบสงัด ไม่มีแม้กระทั่งเสียงลมหายใจหรือเสียงใดๆ ที่จะสามารถเล็ดลอดเข้ามาได้

ตราบใดที่ตอนนี้เวลายังอยู่ในการควบคุมของผม

 


 

เข็มวินาทีบนนาฬิกาข้อมือหยุดกึก

ทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวได้หยุดชะงัก...เว้นก็แต่ผม

 


 

รถคันหรูอยู่ห่างจากคนตัวเล็กเพียงคืบ...

และผมไม่รอช้า...พุ่งเข้าไปดึงตัวอีกคนให้พ้นจากองศาอันตรายให้เร็วที่สุด

 

 


ก่อนจะดีดนิ้วอีกรอบเพื่อให้เวลากลับมาเดินตามปกติอีกครั้ง

 

 


            พอคนในอ้อมแขนผมขยับได้อีกครั้ง ร่างเล็กก็แทบจะร่วงลงกับพื้น แต่ยังดีที่มีผมประคองไว้อยู่ มินิทเลยกระพริบตาปริบๆเหมือนกำลังงงงวยกับชีวิต


มะ เมื่อกี้มันอะไรอ่ะพี่เมฆ?”




 ----------------------------------Time Stop-------------------------------------




#เมฆ : เป็นน้องไม่มีสิทธิ์หึงนะ.





           
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #18 puttarak5773 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 19:38
    ไรต์จะไม่ทิ้งเรื่อง แบดเฟรนด์ใช่ไหมค่ะ
    #18
    1
    • #18-1 KITTYbubble(จากตอนที่ 5)
      25 พฤษภาคม 2560 / 19:40
      ไม่ทิ้งค่าา ไรต์เพิ่งสอบเสร็จ
      เดี๋ยวจะไปอัพน้าาา :)
      #18-1
  2. #17 snowglade (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 18:32
    เป็นน้องไม่มีสิทธิ์หึง.. เจ็บมากกก กรี๊ดด5555555 ติดตามนะคะ <3
    #17
    0