end. | THE PHILOPHOBIA 💔 GYUMYUNG { infinite }

ตอนที่ 19 : 💔 PHILOPHOBIA {17} จุดจบของเสือ คือคิดถึงเหยื่อคนเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 ก.ย. 61






17

.

.

จุดจบของเสือ คือคิดถึงเหยื่อคนเก่า



โรงพยาบาล

- 08.08 น.-

 

ไปไหนกันมาวะ หายหัวไปทั้งคืน ร่างสูงหันไปถามเพื่อนรักทันทีที่เห็นว่าสองหน่อเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นตัวเอง

ไม่ใช่เรื่องของมึง
โฮวอนดงอูทำเสียงเข้มดุอีกคน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือหน้าไม่สบอารมณ์อย่างแรงของโฮวอนแทน พวกกูไปหามยองซูมา

มยองซู? ไปหาทำไมวะ มีอะไรหรือเปล่า?”

เออนิดหน่อย

มันเลิกกับมยองซูแล้ว

ดงอู!”

เออน่า ไม่ช้าก็เร็วยังไงมันก็ต้องรู้อยู่ดีปะ?” โฮวอนทำท่าฮึดฮัดแล้วกลับไปนั่งกอดอกที่โซฟาเหมือนเดิม

เลิก?”

เออ ที่ออกไปนี่ก็ออกไปคุยกับน้อง

เลิกกันทำไมวะโฮวอน?” ซองกยูหันไปขอคำตอบจากเพื่อนอีกคนที่ยังนั่งทำหน้าไม่พอใจอยู่

ไม่ใช่เพราะมึงแน่นอน อย่าสำคัญตัว โฮวอนสวนกลับทันควัน ที่กูเลิกกัน มันเป็นเพราะความรู้สึกของกูสองคน ไม่เกี่ยวกับคนนอก

“…”

แต่ถ้าหลังจากนี้มยองซูจะไปเริ่มต้นใหม่กับใครที่ดีกว่าหรือแม้แต่กับมึง กูก็จะไม่เข้าไปก้าวก่าย เพราะถือว่าเรื่องของกูกับน้องจบไปแล้ว กูยอมรับการตัดสินใจของมยองซู

โฮวอน

แต่ถ้ามึงทำมยองซูเสียใจอีก กูไม่ยุ่งไม่ได้นะซองกยู

แล้ว..มึงโอเคแล้วหรอวะ?”

เอาจริงๆก็ยัง ใครแม่งจะโอเควะ แฟนทั้งคน แต่ก็อย่างที่กูบอก น้องตัดสินใจไปแล้วและคนที่น้องเลือกไม่ใช่กู

และคงไม่ใช่กูด้วย ซองกยูทำหน้าหงอย ก้มหน้าลงต่ำแล้วยิ้มหยันให้ตัวเองเบาๆ กูเป็นขนาดนี้เขายังไม่มาเยี่ยมกูเลย ไม่แยแสกูด้วยซ้ำ

สมน้ำหน้า โฮวอนว่างั้น ดงอูเลยหันไปมองแรงดุคนพูดอีกรอบแล้วกลับมาปลอบคนป่วยที่ตอนนี้ทำหน้าทำตาห่อเหี่ยวเหลือเกิน

ก็มึงมีคนดูแลดีแล้ว เขาก็คงไม่อยากมาแล้วมั้ง ซองกยูหันหน้าไปมองคนตัวเล็กที่กำลังยืนรอป้อนข้าวให้อยู่อีกฝั่งของเตียงตามสายตาที่ดงอูมองมา

ผมหรอ?” อูฮยอนชี้หน้าตัวเองพลางทำหน้าเหลอหลาใส่สามหนุ่ม

เฮ้ยไม่ใช่นะเว้ย กูเลิกกันแล้ว เลิกนานแล้ว

 


   ---------------------------The philophobia------------------------------- 


 

-myungsoo’s part-

       -11.20 น.-

 

กูเลิกกับพี่โฮวอนแล้วนะรูมเมทคนดีคนเดิมพยักหน้าหงึกๆให้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจากกองหนังสือตรงหน้าแล้วหันมาคุยกับผมเขาบอกว่าเขารู้แล้วว่ากูไม่ได้รู้สึกกับเขาแบบนั้น เขารู้แล้วว่ากูยังลืมพี่ซองกยูไม่ได้

“…”

กูก็สงสารเขานะแต่กูรักเขาไม่ได้จริงๆ กูจะรักพี่โฮวอนได้ยังไง ในเมื่อกูมีแต่พี่ซองกยูอยู่เต็มหัวใจแบบนี้

“…”

กู...ทำถูกแล้วใช่มั้ยวะ?”

ถูกแล้วมยองซู ถูกต้องที่สุดแล้ว ซองยอลเอื้อมมือมาตบบ่าผมเบาๆผมเลยถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ถ้างั้นก็แสดงว่ามึงเลือกพี่กยู?”
เปล่า แต่ตราบใดที่กูยังรักเขาอยู่ ยังไงกูก็คงหายจากโรคนี้ไม่ได้ เพราะงั้นกูจะไม่ดึงใครให้เข้ามาเจ็บเพราะกูอีก ให้กูปิดใจตัวเองไว้แบบนี้แหละดีแล้ว

จะดีหรอวะ?”

ดีดิ แบบนี้ดีกับทุกคนที่สุดแล้ว

 

 

ก๊อกๆๆๆ

 

 

ใครมาวะ?”

เดี๋ยวกูไปดูเอง ผมยันกายลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตูห้อง พอมองลอดตาแมวที่บานประตูถึงได้เห็นว่าแขกที่มาหาก็ไม่ใช่ใครอื่น

พี่ดงอู

น้องมยองซู คือพี่มีเรื่องจะขอร้อง

ครับ?”

ไปดูไอ้กยูให้พี่หน่อยได้มั้ย?”

ขะ เขาเป็นอะไรหรอครับ?” พอได้ยินชื่อคนที่เรากำลังนินทากันอยู่เมื่อกี้ ซองยอลเลยลุกมาฟังด้วยกัน

มันไม่ยอมกินอะไรเลย  ยาก็ไม่ยอมกิน แผลบนตัวมันยังไม่ยอมให้พยาบาลมาล้างให้เลย

แล้ว...มันเกี่ยวอะไรกับผมอ่ะผมตอบเสียงนิ่งเมื่อได้ฟังว่าคนนิสัยไม่ดีคนนั้นกำลังแผลงฤทธิ์อะไรบ้าง

เพราะพี่รู้ว่าถ้าคนที่บังคับมันเป็นมยองซู ยังไงมันก็ต้องยอม

...

“…”

“…” ผมเงียบไปนานจนพี่ดงอูพูดขึ้นอีกครั้ง

มันอยากเจอเรานะ

แต่เขาก็มีคนดูแลอยู่แล้วนี่ครับ ผมคงไม่จำเป็นต้องไปหรอก

ถ้าหมายถึงอูฮยอน มันเลิกกันแล้วนะ

ว่าไงนะ?” ทั้งผมและซองยอลต่างก็ทำหน้างงไม่แพ้กันเมื่อพี่ดงอูบอกแบบนั้น ก็เมื่อวานอูฮยอนยังมาเฝ้าพี่กยูอยู่เลย แถมทันทีที่ฟื้นก็ยังอ้อนให้อูฮยอนไปซื้อขนมให้กินอีก ไม่เห็นเหมือนคนเลิกกันเลย

อื้อ เลิกแล้ว เลิกจริงๆ มันบอกว่าทันทีที่กลับมาจากทริปมันก็เลิกกันเลย

ทำไมจู่ๆ...

เพราะเรานั่นแหละ จำวันที่อูฮยอนแกล้งขังมยองซูไว้ในห้องน้ำได้มั้ย?”

นี่แกล้งกันขนาดนี้เลยหรอ?”  ซองยอลทำหน้าตกอกตกใจเพราะผมไม่ได้เล่าให้มันฟังว่าอูฮยอนแกล้งผมยังไง มันเลยเพิ่งรู้

อือผมเลยพยักหน้าเบาๆ

นั่นแหละ มันบอกว่าหลังจากจบทริปนั้นทำให้มันรู้ว่ามันไม่ได้รู้สึกกับอูฮยอนอย่างที่รู้สึกกับมยองซูแล้ว มันเลยต้องบอกเลิกอูฮยอน เพราะไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของอูฮยอนไปมากกว่านี้ แล้วก็รับไม่ได้ที่อูฮยอนแกล้งมยองซูแรงขนาดนั้นด้วย

“…”

วันนั้นมันห่วงมยองซูมากนะ มันกลัวเราเป็นอะไรไป อาการมันออกชัดจนพวกพี่รู้กันหมดแล้ว

มิน่าวันนั้นเขาถึงพูดแบบนั้น...ผมพรึมพรำเบาๆแต่เชื่อเถอะว่าได้ยินกันหมด

 

 

แล้วถ้าฉันเลิกกับอูฮยอน

“…”

นายจะกลับมาหาฉันมั้ย?”

 

 

พี่ก็แค่มาส่งข่าวเฉยๆ มันไม่ยอมกินอะไรเลยจริงๆ พวกพี่กลัวมันจะตายซะก่อน แต่ถ้ามยองซูไม่สะดวกใจก็ไม่เป็นไรนะ พี่เข้าใจ

งั้นผมขอคิดดูก่อนแล้วกันครับ ขอบคุณที่มาบอกนะพี่ดงอู

ไม่เป็นไร งั้นพี่ไปก่อนนะพี่ดงอูที่มาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้ผมคิดจนหัวจะระเบิด โบกมือลาหยอยๆก่อนจะเดินไปที่ลิฟท์

 


   ---------------------------The philophobia------------------------------- 


 

โรงพยาบาล

- 14.15 น.-


            ถึงปากจะบอกว่าขอคิดดูก่อน แต่รู้ตัวอีกทีผมก็มายืนอยู่หน้าห้องพักฟื้นของคนบางคนแล้ว และก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจหันหลังกลับ ประตูห้องก็เปิดออกซะก่อน

กว่าจะมาได้นะอูฮยอนคลี่ยิ้มบางๆให้ เข้าไปสิฉันจะกลับแล้ว พี่กยูรออยู่

“…” ผมที่ยังยืนงงกับท่าทางแปลกๆของคนตรงหน้าที่ไม่รู้ว่าคราวนี้เขาจะมาไม้ไหนอีกเลยโดนอีกคนเขย่าตัวเรียกสติเบาๆ

นี่ ฟังอยู่มั้ยเนี่ย?”

อะอื้อ

ฉันขอโทษนะที่เคยทำไม่ดีกับนาย จากนี้ฉันฝากพี่ซองกยูด้วย ดูแลเขาดีๆนะ ไม่งั้นฉันมาแย่งคืนแน่อูฮยอนพูดทีเล่นทีจริงแต่ก็ไม่ลืมจะส่งยิ้มให้ผมทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่า? ฉันพูดจริงๆ

เขาพูดอะไรกับนาย ทำไมจู่ๆถึงมาพูดกับฉันแบบนี้? เขาทำเลวๆใส่นายเหมือนที่ทำกับฉันอีกแล้วใช่มั้ย?” ผมที่อดสงสัยกับท่าทีแปลกๆของคนตรงหน้าไม่ได้เลยถามเขาตรงๆ ก็ก่อนหน้านี้เขายังดูรักพี่กยูนักรักพี่กยูหนาอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาพูดเหมือนจะยกเขาให้ผมแล้วอย่างนั้นอ่ะ

เปล่า เขาก็แค่พูดกับฉันตรงๆอูฮยอนแค่นยิ้มจางๆ ว่าเขายังลืมแฟนเก่าไม่ได้และไม่ได้รักฉันแล้ว

“…”

ก็เท่านั้นเองว่าจบเขาก็เดินสวนผมออกไปทันที ทิ้งไว้ก็แต่ความรู้สึกโหวงๆในใจผมเท่านั้น

ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้?”

“…”

“…”

ในสายตานาย ฉันมันเลวมากเลยใช่มั้ย?” ผมหันควับไปทางประตูห้องพักฟื้นอีกครั้ง ร่างสูงในชุดคนไข้ ที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่เต็มตัวเดินลากเสาน้ำเกลือมายืนพิงประตูหน้าห้องก่อนที่เขาจะมองผมด้วยแววตาตัดพ้อและน้อยใจกับสิ่งที่ผมพูดไปเมื่อกี้แล้วเดินกลับเข้าห้องไปดื้อๆ

            ผมเลยเดินเข้าห้องมาเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร เอาแต่นั่งมองหน้าคนป่วยบนเตียงที่กำลังหัวเสียกดเปลี่ยนช่องรัวๆจนรีโมทแทบหัก ผมเลยละความสนใจ เดินไปสำรวจถาดอาหารที่ถ้าจะให้เดา พยาบาลคงเอามาให้ตั้งนานแล้วแต่เจ้าตัวไม่ยอมกินสักทีจนมันเย็นชืดแบบนี้

            ผมเลยจัดการลากมันมาไว้ข้างๆเตียงโดยมีคนบางคนมองผมตาขวาง แทบจะไม่ละสายตาเลยด้วยซ้ำ และยิ่งขวางหนักเข้าไปอีกเมื่อได้ยินประโยคถัดมาจากปากผม

รีบกิน ผมจะได้รีบกลับ

อยากกลับนักก็กลับไปเลยเขากระแทกเสียงราวกับไม่สบอารมณ์อย่างแรง แต่มีหรอที่ผมจะสนใจ

ผมกลับแน่ แต่หลังจากพี่กินข้าวกินยาเสร็จแล้วนะผมมองเขานิ่ง ตักข้าวเพื่อจะป้อนเขา เขาถึงได้ยอมสงบลงแล้วยอมกินข้าวแต่โดยดี

 

เอาสิ อยากดื้อนักก็ลองดู

ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าคนดื้อเจอคนดื้อกว่าแล้วจะหยุดดื้อมั้ย

 

เป็นห่วงกันด้วยหรอ?”

อย่าสำคัญตัว ที่มาเพราะพี่ดงอูขอร้อง เห็นบอกว่าถ้าผมไม่มาจะมีคนอดตาย

เกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยหรือไง?” มือที่กำลังป้อนข้าวคนบนเตียงอยู่ชะงักลงเพราะไม่คิดว่าเขาจะถามอะไรตรงขนาดนี้ และผมก็แฟร์พอเลยตอบเขาไปตรงๆเหมือนกัน

อือ เกลียด

“…”

พี่มันก็ดีแต่ทำให้คนอื่นรู้สึกแย่ ไม่ยอมดูแลตัวเองจนเพื่อนๆเป็นห่วง

“…”

บอกเลิกคนนั้นทีคนนี้ที พูดแย่ๆกับเขาจนมีแต่คนเสียใจเพราะพี่เต็มไปหมด

รวมถึงนายด้วยใช่มั้ย?”

รู้ตัวก็ดีผมลากโต๊ะวางถาดอาหารไปเก็บให้เข้าที่ก่อนจะหยิบยากับน้ำไปให้เขากินต่อโดยแทบจะไม่มองหน้าเขาเลยสักนิด

เพราะฉันเลวแบบนี้ไง ถึงไม่เหมาะจะดูแลใคร ไม่ว่าจะเป็นอูฮยอนหรือนาย

“…”

ขอโทษนะพูดจบเขาก็ล้มตัวลงนอนแล้วหันหลังใส่ผม ผมเองพอเห็นเขาทำท่าแบบนั้นถึงได้รู้ตัวว่าพูดกับเขาแรงไป เลยทำอะไรไม่ถูกนอกจากจะนั่งมองแผ่นหลังเขาที่โซฟานิ่งๆ

พี่ซองกยู

“…”

ที่อูฮยอนบอกว่าพี่ขอเลิกกับเขาเพราะยังลืมแฟนเก่าไม่ได้

“…”

พี่พูดจริงหรือเปล่า?” ได้ยินแบบนั้น คนบนเตียงเลยค่อยๆหันกลับมาฝั่งผมช้าๆ

อืม

แล้วถ้าแฟนเก่าของพี่คนนั้นเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่แล้วล่ะ? พี่จะทำยังไง? พี่จะกลับไปคบกับอูฮยอนอีกมั้ยถ้าแฟนเก่าพี่เขาจะไม่กลับไปหาพี่แล้ว?”

เพราะพี่รู้ไง ว่าเขายังรักพี่อยู่เหมือนที่พี่ยังรักเขาอยู่เหมือนกัน

“…”

ไม่งั้นตอนที่พี่รถล้ม มยองซูคงไม่ห่วงพี่ขนาดนั้น คงไม่อยู่เฝ้าทั้งคืน วันนั้นคงไม่หึงพี่กับอูฮยอนจนหนีกลับก่อน แล้วก็คงไม่มาป้อนข้าวป้อนยาพี่แบบวันนี้หรอก

“…”

ใช่มั้ย?”

ก็บอกแล้วไงว่าพี่ดงอูขอร้องมาผมเถียงเขาหน้าดำหน้าแดงจนอีกคนถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ

วางใจเถอะ ยังไงพี่ก็ไม่กลับไปคบกับอูฮยอนแล้ว พี่ไม่อยากทำใครเสียใจเพราะพี่อีก เว้นแต่มยองซูจะให้โอกาสพี่

ไม่มีทางผมพูดติดตลก แต่เชื่อเถอะว่าทั้งเขาและผม เราต่างก็รู้ดีว่าผมพูดจริงๆ ยังไงผมก็ไม่มีทางกลับไปเจ็บเพราะเขาอีก ไม่มีวัน

ก็พอจะรู้อยู่พี่ซองกยูพูดยิ้มๆแต่นัยน์ตากลับกำลังผิดหวังสุดๆ ไม่ต่างจากผมเองที่ก็รู้สึกแย่ไม่แพ้กันพอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ขอโทษนะที่ทำความรักของเราพัง

“…”

ขอโทษที่ทำเราเสียใจ

“…”

ถ้าวันนั้นพี่ไม่ทำแบบนั้น วันนี้เราอาจจะยังรักกันอยู่

“…”

แต่พี่รู้สึกอย่างที่เคยพูดจริงๆนะ พี่ยังรักมยองซูอยู่

“…”

ไม่เคยหยุดรักเลย

 

 

 

ผมก็ยังรักพี่อยู่...เหมือนกัน



  ---------------------------The philophobia------------------------------- 

                                                 ตอนหน้าจบแล้วน้าาาา                                                                                           ยาวนานมากจริงๆ555555                                              ขอบคุณที่ยังรอเรื่องนี้อยู่นะคะ ;-;


 

 #ฟิคฟีโลโฟเบีย


     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

92 ความคิดเห็น

  1. #90 pattycpe13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 00:54

    ขอบคุนไรต์ที่ยังไม่ทิ้งกันไป /// โอ้ยยยย ตอนนี้แบบว่าบรรยากาศเหมือนจะดี แล้วก้เหมือนจะหน่วง อึดอัดแทนนน ฮื่อออ รักกันไม่ใช่ไง กลับมารักกันเด๋วนี้ ปากแข็งจิงมยองซู
    #90
    0