end. | THE PHILOPHOBIA 💔 GYUMYUNG { infinite }

ตอนที่ 17 : 💔 PHILOPHOBIA {15} รักของเธอมีจริงมั้ย?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 มิ.ย. 61










15

.

.

รักของเธอมีจริงมั้ย?

 

          ทันทีที่พี่โฮวอนจอดรถหน้าโรงพยาบาล ผมก็แทบจะกระโดดลงจากรถทันที ผมและเขาเลยต่างคนต่างวิ่งกันป่าราบเพื่อจะตรงไปยังห้องฉุกเฉินให้เร็วที่สุด ก่อนจะเจอพี่ดงอูยืนทำหน้าเครียดไม่แพ้กันอยู่หน้าห้อง

มันเป็นไงบ้างวะดงอู?”  

ยังไม่รู้เลยมึง พยาบาลเพิ่งเข็นเตียงมันเข้าไปเมื่อกี้ พี่โฮวอนยกมือขึ้นตบบ่าดงอูเบาๆก่อนจะพากันนั่งลงที่เก้าอี้ เว้นก็แต่ผมที่ยังเอาแต่ยืนมองป้ายไฟสีเขียวหน้าห้องฉุกเฉินจนกระทั่งมันถูกสับเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับเป็นสัญญาณว่ากำลังช่วยหนึ่งชีวิตอยู่

            ผมค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประตูช้าๆ เพียงแค่คิดว่าถ้าคนข้างในเป็นอะไรไปขึ้นมาแล้วผมจะทำยังไง น้ำตามันก็ร่วงเผาะลงมาทันที เห็นแบบนั้นพี่โฮวอนเลยเดินมาจับมือผมไว้

พี่โฮวอน ผมกลัวผมหันหน้าไปพูดกับคนข้างๆด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนที่เขาจะส่งสายตาเจ็บปวดนั่นกลับมาเหมือนกัน

ไม่ต้องกลัวนะ ซองกยูมันต้องไม่เป็นอะไร

ผมกลัวว่าตัวเองจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา กลัวพี่เขาจะทิ้งผมไปอีก ฮึก

มยองซู

พี่ซองกยูจะไม่ทิ้งผมไปใช่มั้ยพี่โฮวอน?” พอเห็นผมสะอึกสะอื้น ที่โฮวอนเลยคว้าตัวผมมากอดไว้แน่น ซึ่งผมเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้เขากอดโดยที่ตัวเองก็ปล่อยโฮอยู่บนอกกว้างของเขาเหมือนกัน เขาจะปลอดภัยใช่มั้ย? ฮึก

อืม มันไม่ทิ้งเราไปง่ายๆหรอกเชื่อพี่ ซองกยูมันรักมยองซูจะตาย

 

 

พี่ยัง รักมยองซู อยู่นะ

 

 

ผมก็รัก ฮึก พี่กยู

ไม่เอาไม่ร้องนะครับ

ฮึก

 

 

          พี่โฮวอนพาผมมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆพี่ดงอูก่อนจะจัดการเช็ดน้ำตาที่ข้างแก้มให้เสร็จสรรพ ผมเลยนั่งก้มหน้านิ่ง เม้มปากแน่นพร้อมกับน้ำใสๆที่มันยังคลอเบ้าไม่เลิก

อย่าเป็นอะไรไปนะ...พี่ซองกยู


           

 ---------------------------The philophobia-------------------------------

 


-00.25 น.-

            พี่ดงอูกับพี่โฮวอนเผลอหลับไปตอนไหนผมไม่แน่ใจ แต่รู้ตัวอีกทีทั้งคู่ก็นั่งหัวชนกันไปแล้ว ไม่เหมือนผมที่แค่จะข่มตาให้หลับยังทำไม่ได้ ดวงตาคมทั้งสองข้างยังคงจดจ่ออยู่ที่ประตูบานนั้นเงียบๆสลับกับจิวรูปตัวเอสที่เพิ่งหยิบออกมาจากกระเป๋าตังค์ในมือ แต่ข้างในมันกลับอยู่ไม่เป็นสุขเหมือนที่แสดงออกมา มืออีกข้างลูบวนบนใบหูของตัวเองตรงที่มีจิวรูปฟันเฟืองใส่อยู่ก่อนจะถอดมันออก แล้วเก็บจิวทั้งคู่ลงในกระเป๋าไปด้วยกัน จนกระทั่งนายแพทย์ในชุดผ่าตัดสีเขียวเดินออกมา ผมเลยลุกพรวดไปหาหมอทันทีจนพี่ๆทั้งสองคนสะดุ้งตื่นตามๆกัน

เป็นไงบ้างครับหมอ!?”

คนไข้เสียเลือดมากบวกกับบริเวณศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรง แต่การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีเลยไม่มีอันตรายอะไร

หมายความว่า?” พี่ดงอูถาม

ครับ คนไข้ปลอดภัยแล้วสิ้นประโยคนั้นสองคนข้างหลังผมถึงกับเฮใส่กันจนลั่นโรงบาล ไม่ต่างจากผมที่เหมือนยกภูเขาออกจากอก โล่งใจทันทีหลังจากที่นั่งเครียดมาเกือบทั้งคืน

แล้วมันฟื้นหรือยังครับหมอ?” คราวนี้พี่โฮวอนเป็นฝ่ายถาม

คิดว่าน่าจะอีกวันหรือสองวัน คนไข้ถึงจะได้สติครับ

ขอบคุณนะครับหมอผมพูดพลางส่งยิ้มบางๆให้ทั้งหมอทั้งพวกพี่ๆเขา

ยินดีครับ แต่เดี๋ยวหมอต้องย้ายคนไข้ไปห้องพักฟื้น ใครเป็นญาติคนไข้รบกวนตามพยาบาลไปเซ็นเอกสารหน่อยนะครับ

 


 ---------------------------The philophobia-------------------------------


 

-01.35 น.-

            พี่ซองกยูถูกย้ายมาห้องพิเศษแล้ว พี่โฮวอนกับพี่ดงอูขอตัวกลับก่อนเพราะพรุ่งนี้มีควิซแต่เช้า ผมเลยอาสาอยู่เฝ้าเขาเอง ซึ่งตอนแรกพวกพี่ๆเขาก็อิดออดจะไม่ยอมให้ผมอยู่เฝ้าคนเดียวหรอก แต่เพราะ ควิซพรุ่งนี้ขาดไม่ได้เลยไม่มีทางเลือกอื่น บวกกับผมบอกว่าเดี๋ยวจะโทรบอกให้ซองยอลมาอยู่เป็นเพื่อน พวกเขาถึงยอม

อยู่ได้แน่นะ?”

ได้ครับ สบายมาก

งั้นพวกพี่ไปก่อนนะ พรุ่งนี้ควิซเสร็จจะรีบมาเปลี่ยนพี่ดงอูว่าพลางโบกมือลาหยอยๆ

ไม่ต้องรีบกันนะพี่ ตั้งใจสอบ

มยองซูก็เหมือนกัน มีอะไรรีบโทรมาเลยนะพี่โฮวอนหันมากำชับกับผมอีกรอบก่อนจะพยักหน้าส่งมา

ค้าบ พี่ไปได้แล้ว

อืม ไปแล้วนะผมพยักหน้าหงึกๆโบกมือลาสองหน่อจนเขาหายลับออกจากห้องไป ผมเลยได้แต่ถอนหายใจหนักๆแล้วกดโทรหาเพื่อนรักทันที

(ฮัลโหล เป็นไงบ้างวะมึง พี่ซองกยูปลอดภัยแล้วใช่มั้ย!?)

อืม พี่เขาปลอดภัยแล้วน้ำเสียงเนือยๆของผมตอบปลายสายพลางยืนมองหน้าคนที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ก่อนที่จะมาโรงพยาบาลผมโทรไปบอกซองยอลแล้วว่าวันนี้ไม่กลับหอเพราะพี่ซองกยูเกิดอุบัติเหตุ ซองยอลเลยกำลังเป็นห่วงคนไข้ไม่ต่างกัน พอได้ยินว่าเขาปลอดภัยเจ้าตัวเลยพ่นลมออกมาอย่างโล่งอกจนได้ยินมาถึงนี่

(ดีแล้ว แล้วมึงเป็นไงบ้าง? โอเคมั้ย?)

กูโอเค แต่ตอนนี้มึงว่างมั้ย?”

(ว่างนะ ทำไมวะ? มีอะไรหรือเปล่า?)

อือ จะวานให้เอาเสื้อผ้ามาให้กูเปลี่ยนหน่อยอ่ะ เสื้อเลอะเลือดพี่เขาเต็มเลย

(อ่อได้ดิ แค่นี้เอง จะให้กูไปนอนที่นู่นเป็นเพื่อนเลยมั้ย?)

ไม่เป็นไร กูอยู่ได้

(เอางั้นก็ได้ งั้นเดี๋ยวกูไปหา มึงจะเอาอะไรอีกมั้ย?)

ไม่เอาแล้ว เอามาแค่เสื้อผ้าก็พอ

(โอเค)

ติ๊ด~

 


            ผมวางมือถือไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆเตียง จับมือข้างหนึ่งขึ้นมาแนบแก้มตัวเองไว้ราวกับอยากจะเก็บเกี่ยวความรู้สึกโล่งอกที่เขาปลอดภัยดีแบบตอนนี้เอาไว้

ขอบคุณที่ไม่ทิ้งผมไปไหน ขอบคุณนะพี่กยู



  ---------------------------The philophobia-------------------------------



-02.19 น.-

อ่ะ เสื้อผ้าซองยอลยื่นถุงกระดาษที่ข้างในบรรจุเสื้อผ้าของผมเอาไว้มาให้ ผมเลยรับไว้ก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำแล้วออกมานั่งที่โซฟาข้างๆมัน

พี่เขายังไม่ฟื้นใช่มั้ย?”

อือ

แล้วหมอได้บอกมั้ยว่าจะฟื้นเมื่อไร?”

น่าจะอีกสองสามวัน แต่หมอบอกว่าปลอดภัยแล้ว

แล้ว...เพื่อนเขาไปไหนหมด? ทำไมทิ้งให้มึงเฝ้าอยู่คนเดียว

พรุ่งนี้พวกพี่เขามีควิซแต่เช้า กูเลยอาสาเฝ้าให้

เฮ้อซองยอลถอนหายใจหนักๆก่อนจะมองหน้าผมอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ รู้ตัวมั้ยเนี่ยว่ากำลังทำอะไรอยู่?”

รู้ดิ

แล้วพี่โฮวอนล่ะ เห็นมึงห่วงพี่กยูออกนอกหน้าขนาดนี้แล้วเขาไม่พูดอะไรเลยหรอ?”

คงคิดแต่ไม่พูด กูก็ไม่ทันคิดด้วยอ่ะ มัวแต่ห่วง..

มยองซู

“…”

กูขอโทษนะ

มึงขอโทษกูทำไม?” ผมหันไปมองหน้าเพื่อนรักที่มันเอาแต่ทำหน้ารู้สึกผิดไม่เลิกอยู่ข้างๆ

ขอโทษที่กูบังคับให้มึงไปคบกับพี่โฮวอน ทั้งๆที่ก็รู้อยู่ว่ามึงไม่ได้รักพี่เขา

ช่างมันเถอะมึง กูเองก็ผิด ที่คิดแต่จะประชดอะไรไม่เข้าท่า

“…”

กูน่าจะเป็นคนที่เข้าใจเขาที่สุดด้วยซ้ำว่าการถูกหลอกมันเป็นยังไง มันเจ็บแค่ไหน เพราะกูก็โดนพี่กยูหลอกมา แต่ก็ยังจะไปหลอกพี่โฮวอนเขาอีก

มยองซู

แล้วสุดท้ายเป็นไง? กูก็ไปไหนไม่พ้นอยู่ดี สุดท้ายก็ต้องกลับมาเจ็บเพราะเขาอีกอยู่ดี

ความรักของมึงที่ให้พี่ซองกยู มันไม่น้อยลงบ้างเลยหรอวะ?”

ไม่เลยผมก้มหน้าลงต่ำ กำมือตัวเองที่ผสานกันอยู่ระหว่างขาแน่นโดยมีซองยอลยื่นมือตัวเองมากุมมือผมไว้อีกทีราวกับตั้งใจจะปลอบ ไม่เคยเลย

แล้วมึงจะเอาไงต่อ?”

ก็คงผมเม้มปากแน่นก่อนจะพูดสิ่งที่ผมควรจะทำมาตั้งนานแล้วออกไป ต้องเลิกกับพี่โฮวอนจริงๆสักที

“…”

กูไม่อยากทำร้ายเขาไปมากกว่านี้แล้วอ่ะซองยอล

ดีแล้ว กูว่ารอบนี้มึงตัดสินใจถูกแล้วซองยอลพยักหน้าหงึกๆเห็นด้วย

ขอให้เป็นงั้น

แล้วกับพี่ซองกยูล่ะ มึงจะเอาไงต่อ?” ผมชะงักไปก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับซองยอลอีกครั้ง

มึงรู้อะไรมั้ย?” ผมเบนสายตากลับไปหาคนที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียงด้วยแววตาบอกไม่ถูก ว่าก่อนที่พี่กยูจะหมดสติเขาบอกกูว่าอะไร

ว่า?”

เขาบอกว่าเขายังรักกูอยู่

แล้วมึงก็เชื่อ?”

กูไม่รู้ว่ะซองยอล แต่นั่นวินาทีเป็นวินาทีตายนะเว้ย เขาจะมาล้อเล่นทำไมตอนนั้นอ่ะ

ก็จริง แล้วถ้างั้นมึงจะคิดมากทำไม?”

มึงจำไม่ได้หรอว่าตอนกูกับเขาเลิกกัน เขาบอกกูว่าอะไร เขาบอกว่าเขาไม่เคยรักกู ที่เขาพูดกับกูอยู่ทุกวันว่ารัก เขาก็แค่หลอกกู แล้วทำไมวันนี้เขาถึงบอกกูว่า เขายังรักกูอยู่

“…”

กูไม่เข้าใจอ่ะซองยอล สรุปว่าตอนที่คบกันมันเป็นแค่คำโกหกหรือเขารักกูจริงๆกันแน่วะ

“…”

แล้วถ้าเขารักกูจริงๆ วันนั้นเขาจะเลิกกับกูทำไม? เขาจะพูดแรงๆใส่กูขนาดนั้นทำไม?”

“…”

กูไม่เข้าใจ

กูคงให้คำตอบมึงไม่ได้หรอกมยองซู เพราะคนที่รู้จักเขาดีกว่ากูคือมึง กูจำเขาได้แต่ในมุมแย่ๆว่ะ สำหรับกูเขาก็แค่ผู้ชายเลวๆที่ทำมึงเจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีกจนไม่น่าให้อภัย แต่สำหรับมึงกูไม่รู้ เพราะมึงเคยเป็นแฟนเขา มึงเคยเห็นมุมดีๆของเขา มึงถึงรักเขาไง เพราะงั้นกูว่ามึงเองนั่นแหละมยองซูที่น่าจะรู้ดีที่สุดว่าคำไหนของเขามันคือเรื่องจริง

สำหรับกู มันจริงทั้งหมด

“…”

กูรักเขาคือเรื่องจริง เขารักกูก็ยังเป็นเรื่องจริงสำหรับกูอยู่ ทุกอย่างที่เขาทำให้ กูยังคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงอยู่เลย แต่เขากลับเป็นคนทำลายความเชื่อใจของกูจนพังไม่เหลือชิ้นดี กูเลยไม่รู้ว่ากูจะเชื่ออะไรคนอย่างเขาได้อีก กูไม่รู้ว่าความรักของเขาที่ให้กู มันเคยจริงบ้างมั้ย เรื่องระหว่างเรามันมีอะไรจริงบ้างหรือเปล่า?”

“…”

ตอนที่คบกันมันดีมากอ่ะ เขาดีกับกูมาก ดีกับกูทุกอย่าง ทุกครั้งที่พูดว่ารัก ทุกอย่างที่เขาทำให้มันมากจนบางทีกูยังแอบคิดว่าเขาก็รักกูมากเหมือนกัน

“…”

แต่ตอนเขาร้าย...เขาก็ร้ายจน...ไม่น่าให้อภัย

ถ้างั้นมึงคงต้องรอถามจากปากเขาเองเสียงหายใจรวยรินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอของคนบนเตียงทำใจผมสั่น ผมไม่รู้ว่าควรจะถามเขาอย่างที่ซองยอลบอกดีมั้ย แล้วถ้าถามแล้วคำตอบมันไม่ใช่อย่างที่ผมคิด ผมจะทำยังไง จะกลับไปเจ็บเพราะเขาอีกหรือเปล่า

“…”

แต่มึงอย่าลืม เขามีแฟนแล้ว

“…”

การที่มึงไปทวงคำว่ารักจากแฟนเก่าที่โดยเฉพาะตอนนี้เขามีแฟนใหม่แล้วมันถูกต้องหรือเปล่า? กูเห็นด้วยนะ ถ้ามึงไม่ได้รักพี่โฮวอน แล้วมึงจะเลิกกับเขา เพราะมันผิดที่กูบังคับมึงเองแล้วคราวนี้มึงก็ตัดสินใจถูกแล้ว แล้วกูก็จะไม่เซ้าซี้เรื่องมึงกับพี่โฮวอนอีก

“…”

แต่เรื่องพี่ซองกยู

“…”

กูอยากให้มึงลองคิดดูดีๆ ว่าสิ่งที่มึงควรทำมากที่สุดตอนนี้คืออะไร คือปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับอดีต รอฟังเขาพูดว่ารักหรือไม่รักมึง ทั้งๆที่เขาอาจจะโกหกมึงอีกก็ได้ หรือมึงควรโทรตามอูฮยอน ให้แฟนเขามาเฝ้าไข้แล้วมึงก็เดินออกมาจากชีวิตเขาอย่างที่มันควรจะเป็นกันแน่

 


  ---------------------------The philophobia-------------------------------

 


-10.35 น.-

          ประโยคเมื่อคืนของซองยอลยังดังก้องอยู่ในหัวไม่หายไปไหนจนผมข่มตาหลับไม่ลง ในหัวมันสับสนไปหมด ไม่รู้ควรจะทำยังไงต่อไปดีกับความรู้สึกที่มันกำลังตีรวนอยู่ข้างในตอนนี้

เดี๋ยวเช็ดตัวคนไข้ก่อนนะคะพยาบาลสาวถือวิสาสะเดินเข้าไปหยิบกะละมังกับผ้าขนหนูผืนเล็กในห้องน้ำมาถือไว้ก่อนจะเตรียมเดินไปหาคนที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง

ดะ เดี๋ยวผมทำเองก็ได้ครับพอโดนผมสกัดไว้ พยาบาลคนนั้นเลยพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

            ผมวางกะละมังไว้บนเคาน์เตอร์ข้างเตียง ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นที่ผสมสบู่เล็กน้อยให้พอมีกลิ่นหอมอ่อนๆ บิดจนหมาดแล้วค่อยๆเช็ดตัวคนป่วยโดยเริ่มจากแขนของเขาก่อน

            มือเล็กค่อยๆลากวนอยู่บนแขนทั้งสองข้าง ไล่ขึ้นไปจนถึงต้นคอขาวโดยไม่ลืมที่จะปลดเสื้อคนไข้ออกเพื่อที่ผมจะได้เช็ดตัวเขาได้สะดวกขึ้นจนเผยให้เห็นอกแกร่งที่เล่นเอาคนมองหน้าขึ้นสี

            พอเช็ดเสร็จผมก็รีบผูกเชือกที่ชุดผู้ป่วยของพี่ซองกยูให้มิดชิดไม่งั้นคนที่ต้องเข้าไอซียูรายต่อไปคงเป็นผมเอง -_- ผมใช้ผ้าอีกผืนชุบน้ำแล้วค่อยๆซับหน้าเขาเบาๆโดยระวังไม่ให้ไปโดนแผลบนหัวเขาที่ตอนนี้มีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่รอบหัว

พี่ซองกยู พอได้มายืนมองแผลเขาชัดๆแบบนี้แล้วก็ทำเอาผมรู้สึกผิดขึ้นมา เพราะถ้าผมไม่กลับไปยุ่งกับพี่ซองกยู ไม่ไปคบกับพี่โฮวอน เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด เขาก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ ตื่นได้แล้ว

         

พี่ยัง รักมยองซู อยู่นะ

“…”

ไม่เคย หยุดรักเลย

 

ผมมีเรื่องจะถามพี่

 

 

ก๊อกๆๆ

น้องมยองซู~ พี่มาเปลี่ยนเวรแล้วววเสียงพี่ดงอูตะโกนทักทายตั้งแต่ยังเปิดประตูไม่เสร็จดีตามมาด้วยพี่โฮวอนที่พากันหอบข้าวของมาเต็มไม้เต็มมือ เป็นไงบ้าง? ไอ้ซองกยูมันเลี้ยงยากมั้ย?”

เลี้ยงยากอะไรล่ะพี่ พี่เขายังไม่ฟื้นเลย

เออเนอะพี่ดงอูหัวเราะเบาๆก่อนจะเอาของที่ถือไว้มาวางบนโต๊ะ พวกพี่ซื้อขนมมาฝาก นี่ไอ้โฮวอนมันเลือกแต่ของชอบของมยองซูมาให้เลยนะ มากินอะไรก่อนเร็ว เดี๋ยวเป็นอะไรไปอีกคน

กินข้าวบ้างหรือยังเราอ่ะ?” พี่โฮวอนที่สภาพไม่ต่างจากผมเท่าไรเดินมาลูบหัวผมเบาๆ ส่วนผมเองก็ยังละสายตาจากคนบนเตียงไม่ได้เลย

ผมกินไม่ลงหรอก

หมอบอกว่ามันไม่เป็นอะไรแล้ว สบายใจได้แล้วถึงพี่โฮวอนจะพูดแบบนั้น แต่ตราบใดที่คนตรงหน้าผมยังไม่ฟื้น ผมก็วางใจอะไรไม่ได้เลย

อือ

มยองซู

“…”

พี่รู้นะว่ามยองซูเป็นห่วงมัน แต่มัวมานั่งเครียดไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอกนะผมเงยหน้ามองคนพูดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่เขาบอกจริงๆ ไปกินอะไรก่อนเถอะนะ เดี๋ยวระหว่างนี้พวกพี่เฝ้ามันให้

แต่...

รู้นะว่ารักมันมาก แต่รักตัวเองบ้าง ถือว่าพี่ขอคนพูดเก็บเสียงสั่นๆของตัวเองไม่มิดจนผมแอบใจเสียเหมือนกัน

ก็ได้ครับ แต่เดี๋ยวผมขอไปบอกพยาบาลก่อนนะว่าน้ำเกลือพี่ซองกยูใกล้หมดแล้ว

เอางั้นก็ได้ แต่กลับมาแล้วต้องมากินข้าวนะ

อื้อ



  ---------------------------The philophobia-------------------------------

 

 

            ผมเดินกลับมาพร้อมพยาบาลคนหนึ่ง ซึ่งจังหวะที่เธอเปิดประตูห้องพี่ซองกยูเพื่อจะเข้าไปมันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผมเห็นใครบางคนเข้าพอดี

พี่ซองกยูเป็นอะไรอ่ะพี่โฮวอน!? ทำไมเป็นหนักขนาดนี้!”

ใจเย็นๆก่อนนะอูฮยอนพี่โฮวอนกับพี่ดงอูช่วยกันปลอบคนตัวเล็กที่กำลังยืนน้ำตารื้นอยู่ข้างเตียงคนไข้ พอได้ยินชื่อคุ้นหูผมเลยเลือกที่จะหลบอยู่หลังประตู ไม่ได้เดินตามพยาบาลคนเมื่อกี้เข้าไป

มันรถล้มอ่ะ แต่หมอบอกว่าปลอดภัยแล้ว

ปลอดภัยแล้วแน่นะ?” อูฮยอนทำหน้างอ ก่อนจะยืนมองพี่ซองกยูนิ่ง ดูแล้วก็คงห่วงคนตรงหน้าไม่ต่างจากผมเท่าไร ผมไม่โทษอูฮยอนนะ ไม่โทษอะไรเขาทั้งนั้นเพราะอูฮยอนก็แค่รักพี่กยูมาก ก็แค่นั้นเอง แต่ถ้าจะมีคนผิด ผมโยนให้ตัวต้นเหตุคนเดียวเลย เพราะถ้าเขาไม่หลอกผม ไม่นอกใจอูฮยอน เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด

อืม ปลอดภัยแล้ว

แล้วทำไมพี่กยูยังไม่ฟื้นสักที

หมอบอกว่าอีกสองสามวันน่ะ

พะ พี่กยู!” อูฮยอนที่เพิ่งเอื้อมมือไปกุมมือพี่ซองกยูไว้ จู่ๆก็สะดุ้งแรง ทำเหมือนตกใจอะไรสักอย่าง ซึ่งผมก็รู้คำตอบในลำดับถัดมา เมื่อคนที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง จู่ๆก็ลืมตาขึ้น

ไอ้กยูฟื้นแล้วโฮวอน!” พี่ดงอูแหกปากเรียกเพื่อนรักอีกคนที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆกัน เล่นเอาผมเองก็เกือบจะผลักประตูเข้าไปดูเจ้าชายนิทราที่กำลังจะตื่นจากภวังค์แล้วเหมือนกัน ถ้าไม่ติดที่ผมได้ยินเจ้าชายของผมเรียกชื่อเจ้าหญิงของเขาซะก่อน

อู อูฮยอน

พี่กยู พี่ฟื้นแล้ว!” พูดจบอูฮยอนก็โผลเข้ากอดคนบนเตียงแน่น วินาทีนั้นผมเลยรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่ผมควรทำและควรจะทำมาตั้งนานแล้วคืออะไร

 

 

“…หรือมึงควรโทรตามอูฮยอน ให้แฟนเขามาเฝ้าไข้แล้วมึงก็เดินออกมาจากชีวิตเขาอย่างที่มันควรจะเป็นกันแน่

 

เสียงของซองยอลเมื่อคืนดังอยู่ในหัวผมซ้ำๆจนผมต้องยกมือตัวเองขึ้นมาปาดน้ำตาบ้าๆนี่ออกลวกๆแล้วหันหลังให้เขาทั้งคู่ ก่อนจะเดินหนีออกมา

 

 

ผมควรจะไปจากชีวิตเขาตั้งนานแล้ว

ไปสักที



 ---------------------------The philophobia------------------------------- 


ช้าตัลหลอดดดดด55555555ซอรี่มากๆนะ

แต่เราปิดเทอมแว้ว กลับมาต่อแล้วค่า ฮิ้วววว

 

 #ฟิคฟีโลโฟเบีย


     




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

92 ความคิดเห็น

  1. #85 Rain (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 22:38

    เราดีใจๆๆมากๆเลยที่ไรท์กลับมา และดีใจมากๆอีกอย่างหนึ่งคือไรท์ปิดเทอมแล้ววว จะได้มาอัพบ่อยๆ สู้ๆนะ เรายังรออยู่นะ

    #85
    0
  2. #84 pattycpe13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 01:46
    กรี้สกลับมาต่อแล้ววว ดีจัยยยยยที่สุดด//ว่าแต่พี่กยธช่วยชัดเจนกับมยองหน่อยเส้ มยองก็กลับมาอย่าพึ่งไปมาคุยกันก๊อนนน !! อินนค่าาาา😂
    #84
    0
  3. #83 LForever (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 00:34
    เย้ๆๆ ดีใจที่สุดเลย กลับมาแล้ว รออยู่ทุกวันเลย ขอบคุณนะคะ
    #83
    0
  4. #82 M_ppcy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:51
    รออยู่น้าาา มารอทุกวันเยยย อยากรู้แล้วสงสารทุกคนนนเลยยย สู้ๆน้าาา
    #82
    0