end. | THE PHILOPHOBIA 💔 GYUMYUNG { infinite }

ตอนที่ 14 : 💔 PHILOPHOBIA {12} เกมโอเวอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 มี.ค. 61





12

.

.

เกมโอเวอร์


 

-สองอาทิตย์ผ่านไป-

    - 16.11 น.-

 

มึงเอาจริงหรอวะเรื่องพี่ซองกยูอ่ะ?”ซองยอลหันมาถามเพื่อนสนิทที่กำลังหันไปยิ้มหน้าบานให้รุ่นพี่ที่มายืนรออยู่หน้าประตูห้องเรียนตั้งแต่ออดเลิกเรียนยังไม่ดัง

อือ ทำไมอ่ะ?”

มึงอย่าลืมนะว่าพี่เขาขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้อ่ะ กูว่ามึงอย่าไปยุ่งพี่เขาเลย กลับไปชอบพี่มินโฮเหมือนเดิมดีกว่ามั้ยมยองซู? เพราะอย่างน้อยๆพี่มินโฮเขาก็เป็นคนดี

ใช่ พี่มินโฮเป็นคนดี แต่เป็นคนดีที่มีแฟนแล้วไงซองยอล แล้วกูก็เหนื่อยแล้วอ่ะ เหนื่อยที่จะต้องโดนแกล้งเพราะไปยุ่งกับคนที่มีเจ้าของแล้ว

แต่ชอบพี่ซองกยูก็ใช่ว่าจะไม่มีคนแกล้งนะเว้ย

แต่พี่เขาปกป้องกูได้ไงซองยอลมองหน้ามยองซูด้วยสีหน้าลำบากใจจนมยองซูต้องถอนหายใจหนักๆหนึ่งทีเพราะในใจก็รู้ดีว่าที่ซองยอลมาพูดแบบนี้ก็เพราะเป็นห่วงกูรู้นะเว้ยว่ามึงห่วงกู แต่มึงจะให้กูไปตามร้องขอความรักจากคนที่เขาไม่เคยมีให้กูเลยทำไมในเมื่อยังมีอีกคนที่เขาพร้อมจะให้กู

“…”

กูไม่รู้หรอกนะว่าคนอื่นจะมองเขายังไง จะหาว่าเขาเจ้าชู้ รักใครไม่เป็นหรือจะยังไงก็แล้วแต่ แต่สิ่งที่กูเห็นคือพี่ซองกยูไม่ได้เป็นแบบนั้น เขาดีกับกูมาก

“…”

และที่สำคัญ กูว่ากูรักพี่ซองกยู ดวงตาใสๆของมยองซูมองหน้าเพื่อนรักพลางระบายยิ้มหวานๆไปให้ เพื่อหวังให้ซองยอลเชื่อในความรักของตัวเองครั้งนี้ แต่ซองยอลกลับไม่เห็นอย่างนั้น เลยได้แต่ถอนหายใจแล้วตบบ่าอีกคนเบาๆเท่านั้น

ถ้างั้นมึงก็อย่าเพิ่งให้พี่เขาไปเต็มร้อยก็แล้วกันมยองซูอมยิ้มก่อนจะพยักหน้าหงึกๆแล้วโบกมือลาเพื่อที่จะเดินไปหาคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องก่อนจะพรึมพรำอะไรอยู่คนเดียวทันทีที่เห็นหน้าซองกยู

กูว่ามันไม่ทันแล้วว่ะซองยอล…”

 

และเหมือนซองยอลจะรู้ทันความคิดเลยทำได้เพียงนั่งมองเพื่อนตัวเองด้วยสายตาที่ดูจากนอกโลกก็ยังรู้เลยว่าเป็นห่วงขนาดไหน

มึงมันไม่มีวันรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้ชายคนนี้หรอกมยองซู ไม่มีทาง

 

 

            ซองกยูมารับมาส่งมยองซูได้เกือบสองอาทิตย์แล้ว ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะซองกยูขยันจีบหรือมยองซูใจง่ายเองที่เหมือนจะรักอีกคนง่ายดายแบบนี้

            กับมินโฮก็ไม่เจออีกเลยตั้งแต่วันนั้น ซองกยูบอกว่าตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นมินโฮก็โดนแฟนหวงหนักขึ้นเพราะมินโฮทำตัวให้หมดความไว้ใจจนถึงขั้นโดนแฟนห้ามไม่ให้มาเจอมยองซูอีกเลย ซึ่งมันก็เหมือนจะดีกับมยองซูด้วย เพราะพอไม่เจอกันเลย มยองซูก็ตัดใจได้เร็วขึ้น

 

จนกระทั่ง...ซองกยูสามารถทำแต้มขึ้นนำจนชนะมินโฮขาดรอย

 

พี่ซองกยู

หืม?” ซองกยูเงยหน้าจากหนังสือเล่มหนาที่เขากำลังตั้งอกตั้งใจอ่านเพราะมีควิซวันนี้ ขึ้นสบตากับดวงตาใสแป๋วของคนที่นั่งเท้าคางอยู่ฝั่งตรงข้าม

ทำไมพี่ดีกับผมจัง?” ซองกยูยิ้มน้อยๆแล้วยกมือขึ้นเอื้อมไปขยี้หัวคนตัวเล็กกว่าก่อนจะกลับไปอ่านหนังสือเหมือนเดิม

ก็พี่ชอบเรา

แค่ชอบหรอ?” ซองกยูเงยหน้ามองคนถามอีกครั้งเพราะตกใจที่จู่ๆอีกคนก็มาถามอะไรแบบนี้

หืม?”

พี่กยูแค่ชอบผมเฉยๆหรอ?”

แล้วมันมีชอบแบบอื่นที่ไม่ใช่ชอบเฉยๆด้วยหรอ?”

มีสิ

“…”

เหมือนที่ผมรู้สึกกับพี่ตอนนี้ไง

“…”

ผมว่าผมรักพี่แล้วอ่ะพี่ซองกยู ซองกยูนิ่งไปสักพักก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปากออกมาเบาๆทันทีที่ตั้งสติได้อีกครั้ง

“…”

แล้วพี่ล่ะ ชอบของพี่มันคือแค่ชอบเฉยๆหรือมากกว่านั้น?” คนขี้อายอย่างมยองซูไม่เคยใจกล้าทำอะไรให้ใครขนาดนี้ ซองกยูเลยเป็นคนแรกที่มยองซูกล้าพูดคำว่ารักก่อนแบบนี้

มยองซูเสียงทุ้มของซองกยูเกือบทำมยองซูหยุดหายใจเพราะมัวแต่ลุ้นคำตอบที่กำลังจะออกมาจากหน้าหล่อๆนั่น

ครับ?”

คบกับพี่นะมยองซูเบิกตาโตก่อนจะต้องหลับตาลงกะทันหันเพราะซองกยู ที่จู่ๆก็ลุกขึ้นโน้มตัวลงมาฝากรอยจูบไว้บนผมหน้าม้าของตัวเองเบาๆ

พี่...

พี่ก็รักมยองซูเหมือนกัน

“…”

เพราะงั้น...คบกับพี่นะครับ

คะ ครับ ผมจะคบกับพี่

 


เดี๋ยวพี่มานะซองกยูมองลอดไปข้างหลังมยองซูก่อนจะยกยิ้มมุมปากเพราะมีคนบางคนเดินผ่านมาได้จังหวะพอดิบพอดี มยองซูเลยทำเพียงหยักหน้าแล้วนั่งก้มหน้าหงุดเพราะเขินที่ซองกยูทำเมื่อกี้ จนไม่ทันสังเกตุว่าซองกยูกำลังจะลุกไปหาใคร

 

            ซองกยูสาวเท้ายาวๆเดินไปตัดหน้าเพื่อนรักจนมินโฮต้องหยุดกึก ซองกยูเหยียดยิ้มที่มุมปากแล้วมองหน้าคนขี้แพ้ด้วยใบหน้าสมเพช

คราวนี้จะมาหาเรื่องอะไรกูอีก?” มินโฮเริ่มชักสีหน้าเพราะยังเคืองซองกยูไม่หายเรื่องที่ทำให้เขามีปัญหากับแฟนคราวก่อน

เปล่า กูไม่ได้จะมาหาเรื่อง

“…”

แค่จะมาทวงกติกา

กติกาอะไร?”

มึงเคยตกลงอะไรกับกูไว้ล่ะ?”

กูไปตกลงอะไรกับมึงตอนไหน?”

ก็ตกลงว่าจะยอมยกน้องชายสุดรักสุดหวงของมึงให้กูไง

ไอ้กยู!”

มึงรับปากกูเองนะมินโฮ! เพราะฉะนั้นมึงไม่มีสิทธิ์คืนคำ แล้วกูก็ไม่ได้มาเพื่อจะขออนุญาตมึง แต่แค่จะมาบอกให้รู้ไว้เฉยๆ ว่าน้องมึงรักกูและตกลงคบกับกูแล้ว

“…”

มึงแพ้แล้วมินโฮ

“…”

กูชนะว่ะ

ไอ้กยู มึง!”

และหวังว่ามึงจะทำตามกติกา ต่อไปนี้ห้ามมึงมายุ่งกับน้องอีก และถ้ามึงจะเอาเรื่องนี้ไปบอกน้อง กูก็หวังว่ามึงจะบอกให้หมด บอกว่ามึงเองก็ตกลงแข่งกับกูด้วย เวลาน้องรู้น้องจะได้เกลียดทั้งกูกับมึงเท่าๆกัน

 



 ---------------------------The philophobia----------------------------------



-หนึ่งปีต่อมา-

            มยองซูแวะเวียนมานั่งเล่นที่บ้านซองกยูบ่อยครั้งจนแทบจะกลายเป็นบ้านของตัวเองไปแล้ว แต่กลับกันมยองซูกลับไม่ค่อยชอบให้ซองกยูเข้าบ้านตัวเองสักเท่าไรเพราะในใจลึกๆก็ยังกลัวอีกคนอยู่ไม่น้อย เพราะยังไงแล้ว...ซองกยูก็ยังได้ชื่อว่าเป็นเสืออยู่ดี

            ทั้งคู่ยังคบกันต่อมาเรื่อยๆ ทุกอย่างกำลังไปด้วยดี ดีจนมยองซูเกือบจะลืมใครบางคนไปแล้ว จนกระทั่งวันนึง ...ใครบางคนที่ว่ากำลังยืนอยู่หน้าบ้านมยองซูตอนนี้

พี่มินโฮมินโฮรวบรวมความกล้าเพื่อมาหามยองซูครั้งสุดท้ายก่อนที่ตัวเองจะไปเรียนต่อ มยองซูเลยเปิดประตูให้อีกคนเข้ามาในบ้านเพราะด้วยเวลาที่มันผ่านมาเป็นปีแล้ว มยองซูเลยไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องเก่าๆระหว่างตัวเองกับมินโฮแล้ว

เป็นไงบ้าง? ซองกยูมันดูแลดีมั้ย?”

อะ อื้อ ดีครับ

“…”

แล้วพี่ล่ะ? กับแฟนเป็นไงบ้าง?”

ก็ดีครับ

เดี๋ยวพี่รอผมแปปนะ จู่ๆก็เหมือนมยองซูจะนึกอะไรออก เลยลุกพรวดวิ่งขึ้นไปบนห้องสักพักหนึ่งแล้วกลับลงมาพร้อมกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้ากล่องหนึ่ง

ให้พี่หรอ?”

อื้อ ผมว่าจะให้ตั้งนานแล้วแต่ไม่กล้าสักที แต่ไหนๆวันนี้เราก็เจอกันแล้ว ก็เลยให้เลยดีกว่าเพราะยังไงซะผมว่ามันควรจะอยู่กับคนที่ผมอยากให้อยู่ด้วยตั้งแต่แรกดีกว่า

“…” มินโฮค่อยๆเปิดกล่องนั้นดู ในนั้นมีปากกาที่มีตัวหนังสือน่ารักๆเขียนไว้ว่ามยองซูรักพี่หมอมินโฮ และมันทำให้เขาอึ้งไป

ผมรู้ว่าพี่อยากเป็นหมอแล้วพี่ก็อยากให้เราเป็นพี่น้องกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ

“…”

แล้ววันนี้พี่ก็ได้ไปแล้วอย่างนึง ผมคิดกับพี่แค่พี่ชายได้แล้วนะ ส่วนพี่ก็...ทำอีกอย่างให้สำเร็จนะครับ เป็นหมอให้ได้นะพี่มินโฮ

มยองซู

“…”

คะ คือพี่มีเรื่องต้องบอก

เรื่องอะไรหรอครับ?”

เรื่องสำคัญ คือ..

ครับ?”

มะ มยองซูรักซองกยูจริงๆใช่มั้ย? รักมากหรือเปล่า?” มยองซูตกใจนิดๆแต่ก็หัวเราะออกมาได้ทันทีที่เห็นมินโฮทำหน้าตกใจแล้วมันตลก

รักจริงสิครับ ทำไมพี่มินโฮถามแปลกๆ

แล้วถ้าเมื่อก่อนซองกยูมันเคยทำเรื่องที่ผิดต่อมยองซูมากๆ มยองซูจะโกรธมันมั้ย? จะเสียใจหรือเปล่า?”

พี่ถามแปลกๆจริงๆด้วยอ่า

ตอบพี่มาสิมยองซู

เรื่องเจ้าชู้ใช่มั้ยครับ? ผมไม่โกรธหรอกครับถ้าเป็นเรื่องในอดีต ถึงเมื่อก่อนพี่เขาจะเคยทำอะไรมา เคยไม่ดียังไง ผมก็ไม่สนหรอก เพราะผมรู้แค่ว่าในเมื่อวันนี้พี่ซองกยูรักผม ดีกับผม เขาทำทุกวันนี้ให้ผมเห็นแล้วว่าพี่เขาหยุดที่ผมได้แล้ว พี่เขาไม่มีใครอีก แค่นั้นก็พอแล้วครับ

งั้นหรอ..” มินโฮหลุบตาลงต่ำเหมือนกับพยายามคิดทบทวนกับตัวเองอีกครั้งเพราะในเมื่อวันนี้มยองซูกับซองกยูรักกันดี ซองกยูไม่ได้ทำร้ายจิตใจมยองซูอีก ก็คงไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องบอกความจริงให้มยองซูรู้

พี่มินโฮมีอะไรหรือเปล่าครับ?”

อ๋อเปล่าๆ ไม่มีอะไรแล้ว

อ้าว

งั้นพี่กลับก่อนนะ

อ๋อครับ

 

            และเป็นเขาเองดีกว่าที่จะเป็นฝ่ายออกจากชีวิตมยองซูไป ทั้งๆที่เป็นคนบอกมยองซูเองแท้ๆว่าจะเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดให้มยองซูให้ได้ แต่สุดท้ายแล้วกลับเป็นเขาเองนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุและปล่อยให้คนใจร้ายอย่างซองกยูเข้ามาทำร้ายคนที่ตัวเองเรียกว่าน้องได้ แล้วไหนจะที่มยองซูต้องมาโดนคนอื่นแกล้งเพราะมายุ่งกับเขาอีก

            แต่ในเมื่อวันนี้มยองซูกำลังมีความสุขดีกับซองกยูแล้ว มินโฮเลยไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องไปทำลายความรักของน้องอีก สู้ไปเรียนต่อที่อังกฤษกับจินกิแล้วปล่อยให้น้องมีความสุขโดยไม่ต้องไปรื้อฟื้นสิ่งเลวร้ายที่เพื่อนเขาทำไว้คงจะดีกว่า

 

            จากวันนั้นมินโฮเลยบินไปเรียนต่อที่อังกฤษพร้อมจินกิโดยไม่ได้บอกใครและไม่ได้กลับมาหามยองซูอีกเลยเกือบหกปี

 


---------------------------The philophobia----------------------------------



-สองปีต่อมา-

            มยองซูแน่ใจแล้วว่าตัวเองให้ซองกยูไปเต็มร้อยแล้วแน่ๆและไม่ว่ายังไงมันจะไม่มีวันน้อยลง แต่กลับกัน ฝ่ายซองกยูกลับมีอาการต่อต้านเหมือนกลัวอะไรสักอย่างทุกครั้งเวลาที่รู้สึกดีกับมยองซูมากๆ

            มยองซูเคยขอให้ซองกยูเลิกบุหรี่ แต่ก็เป็นซองกยูที่อิดออดไม่ยอมทำให้ จนมยองซูต้องงัดข้อแลกเปลี่ยนที่ว่าถ้าเลิกได้จะยอมให้ซองกยูเข้าบ้านออกมาใช้ เพราะคิดแค่ว่าคนที่คบกันมาตั้งสี่ปี ถ้าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็คงไม่เป็นไรแล้ว

 

            จนสุดท้ายซองกยูก็ทำได้อย่างที่รับปากไว้

มยองซูก็เลยยอมใจอ่อน ให้ซองกยูเข้าบ้านตัวเองแต่โดยดี

 

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด

เสืออย่างซองกยูไม่มีทางที่จะปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปง่ายๆแน่



 ---------------------------The philophobia----------------------------------



-หนึ่งเดือนต่อมา-

เด็กนั่นน่ะหรอ? ฉันก็คบไปงั้นแหละ ได้มาเพราะแข่งกันจีบกับเพื่อน ตอนแรกก็ชอบเพื่อนฉันอยู่ดีๆ แต่พอฉันเข้าไปจีบได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ก็ดันมารักฉันเฉยเลย ง่ายมั้ยล่ะ?” ผู้ชายร่างสูงโปร่งว่าพลางขยับแขนที่โอบไหล่ผู้หญิงในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

แต่ก็คบนานเลยนี่ฝ่ายผู้หญิงหน้าตาสวยระดับตัวท็อปพูดขึ้นพลางยกยิ้มได้ใจแล้วเอนหัวลงไปซบไหล่ของคนตัวสูงกว่า

เด็กมันก็น่ารักดี แต่ก็แค่คั่นเวลาไงรู้จักมั้ย? ฉันพูดอะไรก็เชื่อไปซะหมด ซื่อบื้อซองกยูยกยิ้มมุมปากพลางหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาคาบแล้วจุดไฟก่อนจะทอดสายตาไปที่วิวนอกระเบียงตรงหน้า

แล้วเมื่อไรจะเบื่อสักที?”

อีกไม่นานหรอก นานๆจะเจอเหยื่อโง่ๆแถมยังใจง่ายแบบนี้อีก ขอใช้ให้คุ้มก่อนแล้วกัน

 

            ทั้งสองคนคงไม่เห็นว่ามีคนที่พวกเขากำลังพูดถึงยืนอยู่ข้างหลัง

            เพราะคงไม่ทันคิดว่าจะมีใครมาตอนนี้...ก็เลยลืมปิดประตูกระจกที่ระเบียง

 

            คนมาใหม่เลยได้ยินทุกประโยคจากปากของทั้งคู่

 

พี่ซองกยูเสียงที่ติดจะอู้อี้ดังขึ้นเรียกความตกใจจากเจ้าของชื่อได้ดี ทั้งคู่ผละกันออกทันทีที่เห็นหน้ามยองซู

มยองซู!”

มะมันหมายความว่าไงอ่ะพี่กยู พี่เบื่อเค้าแล้วหรอ?”

“…”

ในสายตาพี่ เค้าดูโง่มากเลยใช่มั้ย?”

“…”

ที่เค้ายอมให้พี่ มันทำให้เค้ากลายเป็นคนใจง่ายในสายตาพี่ไปเลยหรอ?”

มันไม่ใช่แบบนั้นนะมยองซู

แล้วที่พี่บอกว่าแข่งกันจีบเค้ากับเพื่อน...พี่มินโฮใช่มั้ย? พี่เป็นคนทำให้พี่มินโฮรู้สึกผิดจนต้องหนีไปใช่มั้ย?”

“…”

แล้วที่พี่มาจีบเค้าพี่ต้องการอะไร? แค่อยากเอาชนะเพื่อนหรอ? นี่ไงพี่ชนะแล้ว เค้ารักพี่แล้ว เค้าให้พี่ทุกอย่างแล้ว ใจก็ให้แล้ว ตัวก็ให้ไปแล้ว พี่ดีใจมั้ย? ดีใจมากมั้ยพี่ซองกยู!”

อดีตมันก็คืออดีต ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้ไงมยองซู ไหนบอกว่ารับได้ไงไม่ว่าอดีตพี่จะเป็นยังไง จะไปทำอะไรมา

แต่ตอนนี้พี่กำลังกอดคนอื่นอยู่นะ ฮึก ตลอดสี่ปีที่คบกันมาพี่หลอกเค้าว่าพี่หยุดได้แล้ว ไม่ว่าจะเรื่องเจ้าชู้หรือว่าบุหรี่ พี่หลอกเค้ามาตั้งนานได้ยังไง! พี่ทำอะไรลับหลังเค้าบ้างก็ไม่รู้ ฮึก

“…”

เค้าไม่รู้แล้วอ่ะว่าอันไหนพี่พูดจริง อันไหนพี่หลอกเค้าอีก ฮึก เค้าไม่รู้เลยอ่ะพี่กยู ไม่รู้อะไรเลยคนตัวเล็กแข้งขาอ่อนทรุดตัวลงร้องไห้โฮจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง ซองกยูเห็นแบบนั้นเลยเดินไปคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วประคองตัวอีกคนไว้เค้ามันโง่ใช่มั้ยที่เชื่อพี่ทุกอย่าง เค้าโง่มากใช่มั้ยพี่ซองกยู?”

ฟังพี่ก่อนได้มั้ย?”

พี่จะโกหกเค้าอีกแล้วใช่มั้ย?”

“…”

ถ้างั้นเค้าขอไม่ฟังได้มั้ย?”

“…”

เค้าไม่อยากฟังพี่โกหกอะไรเค้าอีกแล้วอ่ะพี่กยู

 


 

---------------------------The philophobia----------------------------------


 

-วันต่อมา-

 -20.22 น.-


(กี่ครั้งแล้วมยองซู? มึงยอมเขาแบบนี้กี่ครั้งแล้ว? แล้วครั้งนี้พี่เขาโกหกมึงกี่เรื่อง? พอได้แล้วมั้ย? จะทนให้เขาเห็นมึงเป็นของตายไปถึงไหน?) ปลายสายบ่นกลับมาไม่ขาดช่วงเพราะยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นของเพื่อนรัก ซองยอลยิ่งไม่สบอารมณ์

ก็ทุกครั้งพี่กยูรับปากกับกูว่าจะไม่ทำแล้วอ่ะ

(แต่สุดท้ายก็ทำ)

ซองยอลลลลล

(กูเคยเตือนมึงแล้วนะมยองซู ว่าผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป มึงก็ไม่เชื่อกู แล้วพอเขาเลวแบบที่กูบอกจริงๆ มึงก็ไม่ยอมเลิกอีก)

ก็กูคิดว่าพี่เขารักกู...

(แล้วโดนเขาทำขนาดนี้ยังจะคิดว่าเขารักมึงอยู่มั้ย?)

เขาอาจจะแค่เลิกไม่ได้ตามประสาผู้ชายก็ได้นะ..

(ตามประสาผู้ชายเหี้ยๆล่ะสิมยองซู! ไม่รู้ล่ะ ถ้าครั้งนี้มึงไม่ยอมเลิกนะ กูจะเลิกคบมึง!)

อย่าทำแบบนี้ดิซองยอล กูไม่อยากเลิกคบมึงนะ แล้วก็ยังไม่อยากเลิกกับพี่กยูด้วย...

(โอ้ยมยองซู! กูก็ไม่ได้รู้สึกดีนะเว้ยเวลาที่เห็นมึงโทรมาร้องไห้จะเป็นจะตายเพราะพี่เขาไม่รู้ตั้งกี่รอบแล้วเนี่ย!)

กูไม่น่าปล่อยให้ตัวเองรักเขาขนาดนี้เลยอ่ะซองยอล ไม่น่าให้เขาไปเต็มร้อยเลยอ่ะ กูน่าจะเชื่อมึง

(สายไปแล้วป่ะ นี่ขนาดเขาโกหกมึงว่าเลิกบุหรี่แล้วเพราะอยากได้ตัวมึง มึงยังไม่คิดจะเลิกกับเขาเลยอ่ะ)

ซองยอล

(กูด่าแฟนมึงจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าแล้วนะมยองซู คนเหี้ยอะไรวะ ด่าเหี้ยยังสงสารเหี้ยเลยเหอะ!)

อ่ะมึง..พี่กยูส่งข้อความมาอ่ะ แปปนะ

(อะไรของพี่มันอีกวะ!)

 

 

 

[ซองกยู] พี่ว่าเราห่างกันสักพักเถอะนะ

 


 

ซองยอล ฮึก

(ทำไม? เกิดอะไรขึ้นมยองซู? พี่เขาทำอะไรมึงอีก?!)

พะ พี่กยู ขอห่างกับกู ฮึก กูไม่ยอมนะ ห่างก็เหมือนเลิกอ่ะ ใครจะยอมวะ งั้นแค่นี้ก่อนนะซองยอล กูขอโทรหาพี่กยูก่อน

(เฮ้ยมยองซู เดี๋ยว!)

ติ๊ด~

 

 

            ทันทีที่กดวางสายจากซองยอล มือบางก็กดโทรหาอีกเบอร์ต่อทันที แต่ไม่ว่าจะต่อสายหาเท่าไร ปลายสายกลับไม่มีวี่แววจะตอบกลับเลยแม้แต่น้อย

 

            จนสุดท้าย...อีกฝ่ายเลยเลือกที่จะตัดรำคาญโดยการปิดเครื่องหนี

 

‘เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ โปรดติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ

‘เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ โปรดติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ

‘เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ โปรดติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ

‘เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ โปรดติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ


ไม่เอาแบบนี้สิพี่ซองกยู ไม่เอาเสียงอู้อี้ดังอยู่ในห้องเงียบๆกับเสียงปลายสายเสียงเดิมดังซ้ำๆอยู่ไม่รู้จบ


            และเหมือนสงสาร เพราะสุดท้ายปลายสายก็ยอมเปิดเครื่องแล้วกดรับโทรศัพท์เพื่อจะจบเรื่องนี้สักที

 

พะพี่ซองกยู!”

(อืม)

พี่กยู ที่พี่ส่งข้อความมามันหมายความว่าไง? พี่จะขอห่างกับเค้าทำไม?”

(ก็หมายความตามนั้น)

ห่างกันก็เหมือนเลิกอ่ะ พี่อยากเลิกกับเค้าหรอ? เค้าทำอะไรผิดอ่ะ เค้ารู้นะว่าบางอย่างสำหรับพี่มันอาจจะเลิกยาก แต่ไม่เป็นไร เค้ารอได้

(...)

พี่ไม่ต้องรีบเลิกก็ได้ ฮึก เค้าเข้าใจ ขอแค่พี่ยังอยู่กับเค้าก็พอ ฮึก

(...)

พี่กยู...

(พอเถอะมยองซู)

“…ฮึก

(ไม่เหนื่อยบ้างหรอ)

พี่หมายความว่าไง?”

(คบกับคนเลวๆแบบพี่ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง พี่ทำเราเจ็บตั้งกี่ครั้งแล้ว เมื่อไรจะจำสักที)

พี่…”

(ถ้ามีครั้งหน้าอีก ถ้าพี่นอนกับคนอื่นอีก โกหกมยองซูอีก เราจะทนได้หรอ แน่ใจหรอว่าจะรับมันไหว?)

ถ้าแลกกับการที่พี่ไม่ทิ้งเค้าไปไหน ยังไงเค้าก็ทนได้

(พอเถอะ)

“…ฮึก

(พอเถอะนะ พอได้แล้ว...)

พี่กยู...

(จริงอย่างที่ไอ้มินโฮว่า...มยองซูขาวสะอาดเกินกว่าจะมาคบกับคนเหี้ยๆแบบพี่ เพราะงั้นพอสักที พี่ทำร้ายความรู้สึกเรามามากพอแล้ว)

ไม่เอา...

(ขอโทษในทุกๆเรื่องนะมยองซู)

ไม่เอาแบบนี้พี่ซองกยู

(มยองซู)

...

(ฟังพี่นะ)

พี่ไปนอนก่อนมั้ย ไปนอนเถอะนะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน พรุ่งนี้เราค่อยมาคุยกันใหม่นะพี่กยู ฝันดีนะครับ

(อย่าทำแบบนี้สิ)

ไปนอนก่อนนะครับ นะพี่

(มยองซู)

เผื่อว่าพรุ่งนี้ตื่นมาอะไรๆมันอาจจะดีขึ้น วันนี้พี่อาจจะอารมณ์ไม่ดีก็ได้ ตื่นมาพี่อาจจะเปลี่ยนใจ หรือว่าพี่อยากจะมาหาผมที่บ้านมั้ย? พี่ไม่ได้มานานแล้วนี่ในหัวคิดอะไรไม่ออก รู้เพียงแต่ว่าต้องทำยังไงก็ได้ที่จะยื้อไม่ให้อีกคนไป แม้แต่จะเอาตัวเข้าแลก...ก็ยอม 

(พอได้แล้วมยองซู!)

“…ฮึก

(พี่บอกให้พอได้แล้วไง)

เค้ารักพี่ รักมากนะรู้ใช่มั้ย?”

(หยุดต่อเวลา เลิกดันทุรังสักที! ถึงเราจะยื้ออะไรพี่ต่อไป ยังไงพี่ก็คงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว เข้าใจบ้างได้มั้ย?)

...

(ฟังพี่ดีๆนะมยองซู)

อย่าพูดมันออกมานะ!”

(เราเลิกกันเถอะ)

ไม่เอา... เสียงปลายสายเริ่มขาดช่วงเพราะน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย สิ่งที่เขาไม่อยากได้ยินและพยายามทำเหมือนไม่ได้ยินมากที่สุดกลับดังออกจากปากของคนที่รักที่สุด

(...)

เค้าไม่อยากเลิกกับพี่ อย่าไปเลยนะ ขอร้อง

(พี่ว่าพี่พูดชัดแล้วนะ อย่าบังคับให้พี่ต้องพูดมันซ้ำรอบสองเลยมยองซู)

แล้วที่ผ่านมา...พี่เคยรักเค้าบ้างหรือเปล่า ทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกันพี่มีความสุขจริงๆใช่มั้ย? หรือพี่แค่หลอกเค้าว่าพี่มีความสุข

(อย่าลืมนะ ว่าฉันแค่เล่นๆกับเพื่อน) สรรพนามที่เปลี่ยนไปกะทันหันกลับทำให้มยองซูยิ่งปล่อยโฮหนักขึ้น (แล้วนายคิดว่าคนที่แค่เล่นกับเพื่อนเพราะนึกสนุกมาตั้งแต่ต้น มันจะมาจริงจังกับเด็กกะโปโลอย่างนายจริงๆหรอ?)

ไม่เชื่อ เค้าไม่เชื่อหรอกว่าพี่ไม่ได้รักเค้า ไหนพี่บอกว่ารักเค้าไง พี่พูดทุกวันเลยนะว่ารักเค้า ลืมแล้วหรอ? ไหนบอกว่าจะอยู่สอนเค้าขับมอไซค์จนกว่าเค้าจะขับเป็นไง นี่เค้ายังขับไม่ได้เลยนะ จะทิ้งกันแล้วหรอ จะไปแล้วจริงๆหรอ?”

(อย่าลืมนะว่าฉันเพิ่งโกหกนายไป แล้วคิดว่าเรื่องแค่นี้ฉันจะโกหกไม่ได้หรือไง?)

มะไม่จริง ฮึก

(คิดว่าคนอย่างฉันจะหยุดที่นายได้หรอ? คิดจริงๆหรอว่าฉันจะรักเด็กอย่างนายมากขนาดนั้น?)

“…”

(ฝันไปเถอะ!)

แล้วคืนนั้นล่ะพี่!? คืนนั้นไม่มีความหมายอะไรสำหรับพี่เลยหรอ?”

(ระหว่างเราคืนนั้นน่ะหรอ)

“…”

(นายมันง่ายเอง)

“…”

(เพราะถ้าคืนนั้นนายไม่ง่าย วันนี้นายก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอกมยองซู)

 



          ผมไม่เคยเชื่อที่พี่ซองกยูพูดเลยว่าเขาไม่ได้รักผม เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมรู้ว่าพี่เขาไม่เคยฝืน ผมรู้ว่านั่นคือตัวตนของพี่เขาจริงๆ ผมไม่รู้หรอกว่าพี่กยูมีเหตุผลอะไรถึงต้องทำแบบนี้ แต่สิ่งเดียวที่ผมเชื่อคือ...พี่เขารักผม

            จนกระทั่ง...หลังจากเลิกกันได้ไม่ถึงอาทิตย์ พี่ซองกยูก็ย้ายไปอยู่มหาลัยพอดี ข่าวดังไปทั่วมหาลัยลามมาจนถึงโรงเรียนที่ผมยังเรียนอยู่ ว่าพี่ซองกยูเพลย์บอยศิษย์เก่าของโรงเรียนเปิดตัวแฟนใหม่หลังจากคบกันได้ไม่ถึงสองเดือน

          ผมเลยรู้ได้ทันทีว่าเขามีเหตุผลอะไรที่อยากจะเลิกกับผมนักหนา...เพราะเขาคบอยู่กับอีกคน คบซ้อนกับผม

            ตอนนั้นสติถึงได้กลับมา ได้เวลาลุกขึ้นเปลี่ยนตัวเอง เลิกจมอยู่กับน้ำตาเพราะคนเลวๆพรรค์นั้นสักที

เขาหลอกให้รักมาได้ตั้งสี่ปีแล้วไปเริ่มต้นใหม่กับคนที่เพิ่งคบกันได้แค่สองเดือน

เขาแค่นึกสนุกอยากเอาชนะเพื่อนตัวเองเพราะอยากบริหารเสน่ห์และเกิดหมันไส้ที่เพื่อนสนิทออกอาการหวงน้องชายคนนี้จนเกินหน้าเกินตา เรื่องมันถึงได้บานปลายขนาดนี้

แต่ตอนนี้เขาชนะแล้ว...ชนะขาดลอย

กลายเป็นผมเองที่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ยับเยิน

 

ตลอดเวลาที่คบกันเขาก็ยังไม่หยุด ยังเสเพล ควงผู้หญิงลับหลังผมไปทั่ว

ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ ไม่ใช่ไม่เห็น แต่ผมแค่ยอม

 

มิหนำซ้ำยังมาหลอกว่าเลิกบุหรี่ได้แล้วเพียงเพราะ...อยากได้ร่างกายผมอีก

 

ผมให้อภัยได้ทุกอย่าง ยอมปล่อยให้เขามั่วไม่เลิกหรือจะโกหกผมอีกกี่ครั้งก็ได้ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะไป เขายังเลือกที่จะพูดจาทำร้ายจิตใจกันจนวินาทีสุดท้ายก่อนที่จะไป

และในเมื่อเขาเลือกแล้ว มันคงไม่เหตุผลอะไรที่ผมจะต้องทำร้ายตัวเองเพราะคนที่ไม่เห็นค่าอีก เลยได้แต่บอกตัวเองให้พอสักที ในเมื่อรักมันทำร้ายเราได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้ ก็อย่าได้ปล่อยใจให้มันรักใครง่ายๆแบบนี้อีก

ได้เวลาเข้มแข็ง ดูเอาไว้เป็นบทเรียนแล้วสร้างกำแพงเพื่อปกป้องความรู้สึกของตัวเอง ปิดใจให้สนิทอย่าไปพลาดแบบครั้งนี้อีก


ลุกขึ้นมาเป็นคิมมยองซูคนใหม่ คนที่จะไม่รักใครอีก

ทำให้เขาเห็น...ว่าคิมมยองซูคนที่อ่อนแอคนเดิม...มันตายไปแล้ว



---------------------------The philophobia----------------------------------


แฮ่~

เค้ามากลับแว้วววว หลังจากที่ติดภารกิจที่ (โคตร) นาน5555555
ยังรอกันอยู่มั้ยน้าา TT ต้องขอโทษจีจี เราจะไม่หายไปนานแบบนี้อีกแล้ว ซอรี่มากๆนะ -0-


**ในส่วนของการขายของน้านนนนน

สำหรับใครที่ติดตามฟิคแบดเฟรนด์อยู่ เค้าเปิดพรีแล้วเด้อออ

ใครยังไม่ได้จับจอง อย่าลืมไปตำ

อ่านรายละเอียดจิ้มโล้ด


**สำหรับกยูมยอง ขอฝาก #กูคิมซองกยู ในจอยด้วยเด้อ


และสำหรับฟีโลโฟเบีย

ยังสามารถไปติดแท็กเม้าท์มอยกันได้อยู่เหมือนเดิมเน้อ

 

 #ฟิคฟีโลโฟเบีย

.

.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

92 ความคิดเห็น

  1. #69 Meen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 03:19
    รออยู่ค่าๆๆ ติดตามไรท์อยู่ค่าา 😘 สู้ๆน้า

    ฮื่อออ พี่กยู โคตรใยร้ายเลย แงงง😢😢😢 ทำร้ายน้องได้ยังไง ทำไมทำแบบนี้ ฮื่ออ
    #69
    0
  2. #68 Meen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 03:18
    รออยู่ค่าๆๆ ติดตามไรท์อยู่ค่าา 😘 สู้ๆน้า

    ฮื่อออ พี่กยู โคตรใยร้ายเลย แงงง😢😢😢 ทำร้ายน้องได้ยังไง ทำไมทำแบบนี้ ฮื่ออ
    #68
    0
  3. #63 Fufu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 00:15
    ในที่สุดเราก็ได้อ่านต่อแล้ววว เย้ๆๆๆดีใจมากๆเลยที่ไรท์มาเขียนต่อนึกว่าจะทิ้งไว้กลางทางซะแล้ว สู้ๆนะรออ่านอยู่เด้อ

    ก็ไม่แบบหรอที่น้องมันจะเกลียดพี่มันดูมันทำร้ายน้องสิไม่มีชิ้นดีเลยอ่ะ ยังไงก็รอตอนต่อไปนะ
    #63
    0
  4. #62 Mintt_CLT (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 23:23
    รออยู่นะคะ สู้ๆค่ะ ^^
    #62
    0
  5. #61 MyungLspace (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 00:41
    ทำไมช่วงนี้เจอแต่ฟิคน้องมิงโดนทำร้ายจากพี่กยูอะแงงงง สงสารน้องมากกกกก พอรู้อดีตแล้วอยากให้เป็นโฮมยองเลย เบื่อพี่กยูอะ ไม่อยากให้น้องใจอ่อนละ ทำไมทำกับน้องแบบนี้ ตอนนี้บีบใจมากกกก จะรห
    #61
    0