end. | THE PHILOPHOBIA 💔 GYUMYUNG { infinite }

ตอนที่ 12 : 💔 PHILOPHOBIA {10} แฟนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 ส.ค. 61

 
 
 
 
 
 
 
 

10

.

.

แฟนใหม่

 

 

 - howon's part-       

     - 23.44 .-

 

            ผมออกมานั่งเล่นหน้าเต็นท์คนเดียวเพราะนอนไม่หลับ ในขณะที่คนอื่นๆคงจะเฝ้าพระอินทร์กันหมดแล้ว

ผมนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดาวบนท้องฟ้าพร้อมๆกับน้ำตาคลอเบ้าพอเสียงหนึ่งในหัวดังขึ้น

 

ไม่สนิทบ้าอะไร คนนึงก็แฟนใหม่ คนนึงก็แฟนเก่า โหย ได้ไปเที่ยวพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งแฟนใหม่แฟนเก่า มึงนี่ทำบุญด้วยอะไรวะ โครตน่าอิจฉา

พูดงี้อยากปากแตกมั้ย?”

เออไหนมึงบอกว่าจะถอยจากพี่โฮวอน แล้วจะไปเที่ยวกับเขาอีกทำไม?”

กูสงสารเขาว่ะ

 

 

 

สงสาร?

แค่สงสารเนี่ยนะมยองซู

 

 

 

ทำไมมือถือมยองซูถึงมาอยู่ที่อูฮยอนได้ล่ะ?”

เอ่อคือ

มันเกิดอะไรขึ้นอูฮยอน!”

คือผม..”

มยองซูอยู่ไหน!”

 

 

ขวดน้ำมันกูอยู่ไหนวะ!”

อย่าบอกนะว่าไม่ได้เอามาอ่ะ

เวรเอ้ย!”

งั้นมึงไปกับกู

 

 

ครืน~

ซ่า

 

 

ชิบ

สงสัยโดนฝนเลยสตาร์ทไม่ติด มาบอบบางอะไรตอนนี้วะ

ฝนตกแบบนี้มยองซูจะเป็นไงมั่งวะ

มึงไปกับซองกยูไป เดี๋ยวกูลองสตาร์ทเรื่อยๆ ถ้าติดเมื่อไรจะไปช่วยหา

เออได้

มันไปไหนแล้ววะ

 

          ทำไมไอ้คนที่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลยอย่างซองกยู ถึงต้องแสดงอาการเป็นห่วงจนออกนอกหน้าแล้วกระโดดขึ้นรถขับหายไปในพริบตา ในขณะที่คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนอย่างผม กลับทำได้แค่ยืนรออยู่ตรงนี้เฉยๆ

พี่โฮวอน จากที่หงุดหงิดอยู่แล้วกลับหงุดหงิดหนักกว่าเดิมเมื่อผมหันไปเห็นหน้าของคนตัวเล็กที่เป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดนี่

มือถือของมยองซูฮะ อูฮยอนยื่นของในมือมาให้ผมอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะรีบกลับหลังหันแล้วเผ่นออกไปจากตรงนี้อย่างไว

 

          ผมพลิกมือถือของมยองซูดูสองสามทีก็ไม่พบอะไรที่มันผิดปกติก็เลยถือวิสาสะกดเปิดดูหน้าจอโทรศัพท์

          หน้าจอสี่เหลี่ยมสว่างวาบขึ้นมาทันทีที่ผมสัมผัสโดนปุ่ม ก่อนที่ภาพบนหน้าจอนั่นจะ เล่นเอาผมตกใจจนมือไม้อ่อน เพราะไม่คิดว่าเขาจะเอามาตั้งเป็นรูปหน้าจออย่างสะเพร่าแบบนี้

 

ไม่สิ มันไม่ควรจะมีรูปนี้อยู่ในมือถือเขาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ!

 

 

          ภาพของผู้ชายสองคนที่ถ่ายเซลฟี่ด้วยกันอยู่ที่ไหนสักแห่ง โดยที่ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ในองศาแนบชิด ดูสนิทสนมกันจนแทบจะไม่ต้องเสียเวลาเดาเลยว่าทั้งคู่เป็นอะไรกัน ทั้งๆที่มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้นเลยสักนิด เพราะคนนึงคือเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้และเป็น แฟนผม ส่วนอีกคนคือคนที่ผมเรียกเขาว่าเพื่อนสนิทมาแต่ไหนแต่ไร

 

รถกูสตาร์ทติดแล้วโฮวอน!” ดงอูแหกปากลั่นหลังจากพยายามสตาร์ทอยู่นานจนสตาร์ทติดในที่สุด

เออไปเร็ว ผมไม่รอให้ดงอูขึ้นคร่อมรถ กลับชิงตัดหน้าเป็นคนขับแทนเจ้าของรถดื้อๆ ก่อนจะบึ่งออกไปตามหามยองซูอย่างไร้จุดหมาย

 

          ดงอูบอกให้ขับย้อนไปทางที่เราขับมา เพราะร้านมินิมาร์ทที่มยองซูกับอูฮยอนไปซื้อของมันอยู่ห่างจากที่นี่ประมาณสิบโลได้ ถ้าขับรถไปในระยะทางแค่นี้ก็ถือว่าสบายๆ แต่ถ้าคิดจะเดินล่ะก็..พรุ่งนี้จะถึงรึเปล่ายังไม่รู้เลย!

 

ถึงจะกำลังไม่สบอารมณ์กับรูปบ้าๆนั่นอยู่ก็เถอะ แต่วินาทีนี้ความปลอดภัยของอีกคนก็สำคัญกว่าอยู่ดี

 

นั่นรถซองกยูป่ะมึง?” ดงอูที่นั่งซ้อนผมมาเงียบๆถามขึ้นทันทีที่เห็นไฟท้ายของรถคันสีดำด้านที่ถูกจอดทิ้งไว้กลางถนนอย่างสงสาร

แล้วมันหายไปไหนวะ

 

 

          ถ้าให้เดาซองกยูคงขับรถฝ่าฝนไม่ไหวเลยเลือกจะจอดรถทิ้งไว้แล้วใช้แรงตัวเองแทน

 

 

ขับช้าๆดิวะโฮวอน ฝนตกหนักขนาดนี้ขับเร็วมันอันตราย!” ผมไม่สนใจจะฟังดงอูสักคำ กลับยิ่งบิดคันเร่งให้เร็วขึ้นไปอีกเพราะกำลังร้อนใจ

 

 

          ตอนนี้เลยทำได้แต่ภาวนา ขอให้คนที่เจอมยองซูก่อนเป็นผม แทนที่จะเป็น

 

 

ซองกยู ดงอูพรึมพรำกับตัวเองเบาๆพอเห็นภาพเดียวกันกับที่ผมเห็น ผมเลยดับเครื่องก่อนจะก้าวลงรถช้าๆโดยไม่ละสายตาจากภาพข้างหน้าสักวินาที

 

นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว ฮึก  ซองกยูยกมือขึ้นมาประคองหน้ามยองซูก่อนจะโน้มหน้าตัวเองเข้าหาอีกคน

ไม่ต้องกลัวนะ และเหตุการณ์หลังจากนี้ผมคงไม่ต้องบอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

          ผมเลยได้แต่ยืนกำมือถือของอีกคนแน่น ส่ายหัวไปมาอยู่คนเดียวราวกับยังไม่เชื่อว่าภาพที่เห็นมันเป็นเรื่องจริง

 

 

ไม่จริงใช่มั้ยมยองซู?

บอกพี่ทีว่ามันไม่จริง

 

 

            ผมนั่งกุมขมับหลับตา พยายามประมวลผลว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเริ่มจากตรงไหน มันควรจะเริ่มต้นที่ผมชอบมยองซูและตามจีบจนเขายอมคบกับผมไม่ใช่หรอ?

            แล้วทำไมสุดท้ายมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ทำไมคนที่มาทีหลังถึงกลายเป็นผม ทำไมผมถึงโง่งมจนไม่รู้อะไรเลยมาได้ตั้งนาน

 

            ทำไมไม่เคยเอะใจ

            อะไรทำให้มึงไว้ใจมยองซูกับซองกยูได้ขนาดนี้นั้นวะโฮวอน?

 

ผมหลับตาแน่นพยายามสะบัดภาพของคนทั้งคู่ออกไป แต่ภาพมันกลับยังคงติดตาแม้จะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม

 

พี่โฮวอน มยองซูเดินกระเผลกๆมานั่งข้างผมด้วยใบหน้าเหนื่อยอ่อน นอนไม่หลับหรอ?”

อืม ผมกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้เบาลงเลยไม่ยอมหันไปคุยกับเขา พอเห็นท่าทีแปลกไปของผม มยองซูเลยเอียงคอมองผมตาแป๋วแล้วเป็นฝ่ายถามซะเอง

เป็นอะไรรึเปล่า?” นี่เป็นครั้งแรกที่มยองซูเข้าหาผมก่อนแถมยังมานั่งถามไถ่พอเห็นว่าผมมีอาการแปลกๆไปอีก

 

อยากโกรธแทบตาย แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้

 

มยองซู ผมเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วจนอีกคนทำหน้างง ก่อนจะค่อยๆเลื่อนหน้าตัวเองเข้าไปใกล้จนเขาต้องคอยขยับตัวถอยห่าง แต่ก็แค่แปปเดียวเพราะพอเขาถอย ผมก็ใช้มือหนาของตัวเองดึงตัวเขากลับมา จนแน่ใจแล้วว่ายังไงเขาก็หนีอ้อมแขนแกร่งของผมไม่พ้นเลยขยับหน้าตัวเองเข้าหาหวังจะขโมยจุมพิศทันที

พี่โฮวอน!” แต่มยองซูไวกว่า ใช้สองมือดันอกผมออกก่อนจะขยับตัวหนีพลางมองหน้าผมเคืองๆ เคยบอกหลายครั้งแล้วใช่มั้ยว่าอย่าทำแบบนี้ ผมไม่ชอบ!”

คำก็ไม่ชอบ สองคำก็ไม่ชอบ!” พอได้ยินคำว่าไม่ชอบจากปากมยองซูรอบที่ร้อยผมเลยฟิวส์ขาดทันที ถามจริง เคยชอบอะไรพี่บ้างรึเปล่า?”

ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ที่บอกว่าไม่ชอบ คือไม่ชอบที่พี่ชอบทำรุ่มร่ามเฉยๆ

แล้วทำไม…” ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเพราะประโยคถัดไปมันไม่ได้ทำร้ายแค่ผม แต่รวมถึงเขาด้วย กับซองกยู นายไม่ว่าอะไรสักคำ?”

พี่โฮวอน?” มยองซูหน้าเสียผิดกับผมที่เอาแต่จ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่องพร้อมๆกับขึ้นเสียงใส่

ตอนที่เขาจูบ ทำไมไม่พูดล่ะว่าไม่ชอบ!?”

“…”

ที่เอาแต่บอกว่าไม่ชอบ จริงๆแล้วที่ไม่ชอบ คือตัวพี่รึเปล่ามยองซู?”

“…”

พี่เคยทำอะไรถูกใจนายบ้างมั้ยวะ?”

“…” เขายังคงเอาแต่นั่งก้มหน้านิ่งแบบไม่คิดจะตอบคำถามผมสักคำ

ช่วยพูดอะไรสักคำได้มั้ย พูดอะไรก็ได้ให้พี่รู้สึกดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ หรือถ้าจะให้ดีช่วยบอกพี่ที ว่าสิ่งที่พี่เห็นมันไม่ใช่เรื่องจริง พี่แค่เข้าใจผิด ผมมองหน้าเขาน้ำตาคลอเหมือนกับจะร้องขอความเห็นใจ แต่ก็เหมือนจะเปล่าประโยชน์เพราะคนข้างหน้ากลับทำเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆเท่านั้น

พี่รู้แล้วหรอ?”

ที่พี่อยากได้ยินมันไม่ใช่คำนี้นะมยองซู แต่ดูเหมือนเสียงตัดพ้อของผมจะทำเขาเครียดหนักกว่าเดิมเลยเผลอขึ้นเสียงใส่ผม

แล้วจะให้ผมพูดอะไร? ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นความจริง

“…”

ผมเคยคบกับพี่ซองกยู แต่ก็แค่เคย ทุกอย่างมันเป็นอดีตไปหมดแล้ว

เป็นอดีตที่นายอยากกลับไปใช่มั้ย?” เสียงผมแผ่วลงจนดูน่าสมเพชก่อนจะดังอู้อี้เพราะน้ำในตาใกล้จะไหลลงมาเต็มที

“…” มยองซูไม่ยอมตอบอะไร ทำเพียงหลบตาผมเหมือนคนโดนจับได้ว่าทำความผิดมา

ยังรักเขาอยู่ใช่มั้ย?” มยองซูเงยหน้าขึ้นจ้องตาผมด้วยแววตาสับสนก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วตอบผมด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

ผมรักใครไม่ได้หรอกเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อกลั้นใจพูดสิ่งที่เหมือนจะไม่อยากพูดถึงออกมา ผมเป็นฟีโลโฟเบีย เป็นโรคกลัวความรัก

“…”

เพราะงั้นไม่ว่าจะเป็นพี่หรือพี่ซองกยู ผมก็รักไม่ได้ทั้งนั้น

ถ้ารักไม่ได้แล้วมาคบกับพี่ทำไม?”

ผมอยากหายไงพี่โฮวอน ถ้าผมรักพี่ได้ผมก็จะหายจากโรคบ้าๆนี่สักที

“…”

แต่มันดันไม่ใช่อย่างที่คิดเพราะตลอดเวลาที่ผมคบกับพี่มันดันพิสูจน์ชัดแล้ว เสียงมยองซูเบาลงเหมือนจะหายไปในลำคอพอพูดถึงประโยคสุดท้าย ว่าไม่ว่ายังไงผมก็ไม่รู้สึกอะไรกับพี่

หมายความว่าที่มาคบกับพี่เพราะแค่จะใช้พี่เป็นเครื่องมือรักษาโรคเนี่ยนะ?”

“…”

ทำกันขนาดนี้ได้ยังไง? พี่รักนายมากนะเว้ย รักมากแค่ไหนนายเองก็รู้ดี ผมมองเขาด้วยแววตาผิดหวังพอๆกับน้ำตาเม็ดแรกที่กำลังไหลลงมาพอดี

ผมขอโทษ

พี่ไม่น่าปล่อยให้ตัวเองรักนายขนาดนี้เลย

“…”

แต่บางทีพี่ก็สงสัยว่านายมีหัวใจรึเปล่า?” ผมหันไปพูดประโยคสุดท้ายกับเขาก่อนจะตัดสินใจเดินหนีออกจากตรงนี้

 

 

หนีจากคนใจร้ายที่ชื่อ คิมมยองซู

 

 

 

 

 

---------------------------The philophobia-------------------------------


 #ฟิคฟีโลโฟเบีย

 

   

.
 
 

        

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

92 ความคิดเห็น

  1. #51 Kapooaon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:57
    มยองไม่ได้รักพี่กยูแล้วจริงๆเหรอ ยังเก็บรูปคู่ไว้ในเครื่องอยู่เลย  
    #51
    0
  2. #50 Neno (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 19:59
    ตอนนี้ไม่มีพระเอกเลย ตอนของพระรอง โฮย่านี่มันพระรอง ซีรีเกาหลีชัดๆ ทำดีแค่ไหนก็สุดท้ายก็ไม่ได้ หื้อออสงสารพี่โฮวร เป็นพระรองที่เจ็บยิ่งนัก สงสารมยองด้วยย สุดท้ายแล้วทุกคนจะลงเอ่ยยังไง จะรอติดตามนะคะไรท์หายไปนานเลยตอนนี้
    #50
    0
  3. #49 supisa_n (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 07:59
    สงสารโฮวอนนะ แต่แบบเจ็บตอนนี้แหละดีกว่า ไปเจ็บทีหลัง ถึงตอนนั้นอาจจะถลำไปมากกว่านี้ คือพอรู้แล้ว เข้าหน้ากับซองกยูไม่ติดแน่ ฮืออออออ
    ปล.รุปวอลน่ารักมาก อยากให้เป็นรูปจริง ฮือออออออ
    #49
    0
  4. #48 kimbee20 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 01:29
    กรี้ดรูปวอลโทรศัพท์มากกกกกกกก น่ารักมากกกกก >< ตัดต่อหรือรูปจริงคะ รบกวนตอนหน้าแปะลิ้งรูปได้ไหม ฮือ ;-; .. นอกเรื่องมาก 55555555555555 / ใจนึงก็สงสารโฮวอนนะ แต่เรื่องมันควรเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว ขอให้โฮวอนเข้าใจนะ
    #48
    0