[Fushigiboshi no Futagohime (Shade x Rein)] Always in my Hearts ขอบคุณที่ได้มาเจอกัน...

ตอนที่ 4 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ต.ค. 61

Chapter 3


ทำไมนายถึงมาอยู่ตรงนี้ได้!!!!!


ปากฉันดันไปไวกว่าความคิด และบวกด้วยอารมณ์ที่เดือดเพราะเห็นหน้าไอหมอนี่เข้า  ทั้งโต๊ะเลยหันมามองฉันด้วยความสงสัย ยกเว้นแต่เจ้าตัวที่ทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ด้านหน้าฉัน


เรนๆ ใจเย็นๆก่อน ทุกคนตกใจหมดแล้ว เอ่อ..ขอโทษนะทุกคนที่เรนเสียงดัง   ไฟน์เห็นถ้าไม่ดีเธอเลยพยายามสงบสติอารมณ์ของฉันแต่...

ทำไมไม่ให้เจ้าตัวเข้าขอโทษเอง เธอไม่ได้เป็นคนทำซะหน่อย

นี่นาย!!

หึ ฉันสาบานได้เลยว่าฉันเกลียดตานี่มากที่สุดเลย!!

เอ่อ.. ทั้งสองคนใจเย็นๆก่อนนะ

ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ แล้วนั่งทานอาหารที่อยู่ตรงหน้าต่อให้ไวที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับตานี่

เออใช่ๆ ว่าแต่พวกเธอรู้จักกันแล้วอย่างนั้นหรอ?

ไม่รู้จัก!! / ก็รู้จักนะ


ฟึ่บ!


ฉันสาบานได้ ถ้าเป็นในการ์ตูน จะต้องมีควันออกหูฉันและสายฟ้าออกจาตาต้องจ้องเพื่อจะเอาชนะคนอย่างหมอนั่นแน่นอน!!


ฉันไปรู้จักกับนายตอนไหนไม่ทราบย่ะ?! ”

ความจำเสื่อมรึไงกัน? ”

ก็ผู้ชายที่ไม่เกียรติสุภาพสตรี แถมยังปากเสียอย่างนี้ ฉันไม่จำเอาไว้ให้รกสมองหรอก! ”

นี่!! พอสักที! สรุปรู้จักกันรึป่าวเนี่ย?

อัลเทสซ่าใจเย็นก่อนๆ


อัลเทสซ่าเริ่มรำคาญที่เห็นฉันกับตานั่นทะเลาะกันไม่หยุด มันเลยทำให้เธอเริ่มโมโห เลยโพลงออกมาโดยมีผู้ชายผมสีเขียวน้ำทะเลคอยห้ามปรามเธออยู่ข้างๆ เมื่อไฟน์เห็นดังนั้นเลยเป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดเอง


เป็นอย่างนี้เองสินะ นายเนี่ยนะ ก็น่าจะช่วยเธอหน่อยนะ

ก็เธอบอกไม่เป็นอะไรนิ ฉันก็เลยไม่ช่วย หมอนี่-*-


ฉันหัวเสียอีกครั้ง เลยตวัดสายตาไม่พอใจไปให้ แต่หมอนั่นก็มองกลับด้วยสายตาที่พร้อมจะหาเรื่องได้ทุกเมื่อ  แต่ฉันก็พยายามข่มอารมณ์ตัวเองอยู่ โดยมีไฟน์ห้ามอยู่ข้างๆ


เอาเถอะๆ เรามาแนะนำตัวกันเถอะ ไหนๆก็เป็นกลุ่มเดียวกันแล้ว

เอาตามนั้นเลยค่ะ ท่านไบร์ท!!*-*

หึ


ฉันตวัดสายตาไปอีกครั้ง แต่ก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว โดยพยายามที่จะไม่สนใจหมอนั้น


ฉันชื่อ อัลเลอร์ วิลมิล พี่ชายของโซฟี ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผู้ชายผมสีนำทะเลยที่นั่งข้างๆอัลเทสซ่า ก็คือพี่ชายของโซฟีนี่เอง


เอ่อ..ฉันมิลโร่ วอเตอร์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ผู้หญิงผมน้ำตาลอ่อน รู้สึกจะค่อนข้างขี้อายนะ เป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มรุ่นพี่ด้วยสินะเนี่ย แล้วคนต่อไป...


เชด มูน   ….  นี่นายจะพูดแค่นี้จริงดิ


ฉันไฟน์นะ ส่วนนี่เรน


หลังจากที่พวกเราแนะนำตัวกันเสร็จ ก็คุยไปเรื่อยๆ พร้อมกับทานอาหารไป ฉันอารมณ์ดีขึ้นมาเพราะว่าโซฟีที่ชอบหาเรื่องทำให้อัลเทสซ่าโมโหบ่อยๆ และบวกกับรอยยิ้มของท่านไบร์ทที่เห็นกี่ทีก็หล่อจริงๆ-////-

 

----------------------------------------------------------------------------

 

กริ๊ง~~

ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว พวกฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกันตอนเย็น


แงงง เข้าเรียนแล้วหรอ ฉันยังอยากนั่งมองหน้าท่านไบร์ทอยู่เลย;-;  ฉันก็คิดไปงั้นอ่ะ สุดท้ายแล้วก็โบกมือลากพวกเขาแล้ว ยันตัวขึ้นเพื่อไปเก็บจานแต่ดันได้ยินเสียงไฟน์ซะก่อน และเมื่อฉันหันกลับไปมอง


อ๊ะ!!

 

ฟึ่บ โครม!

 

ฉันเห็นไฟน์ถูกประคองโดยตาบ้าขี้เหวี่ยงนั้น แล้วถาดอาหารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เมื่อเห็นดังนั้นฉันก็เริ่มโมโหอีกครั้งแล้วเดินตรงเข้าไปดึงแขนของหมอนั่นออกจากตัวไฟน์


นายจะทำอะไรไฟน!?

เธอเห็นว่าฉันอะไรล่ะ?

ฉันถามนายก่อนนะ!!

เอ่อ.. เรน ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ต้องห่วง ฉันสะดุดล้มนะ เชดเขาช่วยจับฉันไว้ก่อนที่จะล้มนะ   ไฟน์อธิบายให้ฉันฟังแทนคำตอบของตานั่น พร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีแดงอ่อนๆ อย่าบอกนะว่า….


งั้นหรอไฟน์ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไปเก็บจานกันเถอะ

อื้อ! ไปกันเถอะ เดี๋ยวได้เข้าเรียนสายนะ  เอ่อ..ขอบคุณนะที่ช่วยไว้


ไฟน์หันมาพูดกับฉัน ก่อนที่จะหันกลับไปขอบคุณตาบ้านั้น  ฉันเลยไม่รอช้าเลยรีบพาไฟน์เดินไปเก็บถาดอาหารแล้วรีบขึ้นเรียนทันที โดยไม่หันกลับไปมองตาบ้านั้น


เพราะพวกลีโอเน่ขึ้นไปก่อนแล้วเลยทำให้พวกเราไปช้านิดหน่อยเพราะกำลังหลงทาง แต่ไม่ได้หลงขนาดนั้น ยังดีที่มรเวลาประมาณ 10 ก่อนที่จะเริ่มเรียน ฉันและไฟน์เลยไม่ได้อะไรมากเท่าไหร่


เชดเขาก็เป็นคนที่ดีคนหนึ่งเลยนะ..   .... ฉันว่าไฟน์ชอบหมอนั่นจริงๆแล้วล่ะ

ดีตรงไหน ออกจะปากเสีย แล้วก็ไร้มารยาทมากๆเลยตั้งหาก

โถ่ เรน ไม่เอาน่า ลองเปิดใจมองเข้าใหม่ดูสิ เขาอาจจะไม่ใช่คนเลวร้ายนะ

ไฟน์นั้นล่ะ อาจจะกำลังถูกตาบ้านั้นหลอกตาอยู่ก็ได้ อย่าไปเชื่อใจหมอนั้นมากเลย

ก็ได้ๆ ฉันนี่ไม่เคยเถียงชนะเรนเลยนะ!

ฮะฮ่าๆ ก็ไฟน์ยอมฉันตลอดเลยนิ ไม่ต้องยอมฉันตลอดแบบนี้หรอก ตามใจตัวเองบ้างก็ได้

โอเคๆ


    พวกเราสองคนก็พูดคุยเรื่อยเปื่อยระหว่างทางเดินไปห้องเรียน ก่อนที่จะเจอกับความว่างเปล่าภายในห้อง และพบว่าคาบนี้ห้องของพวกเรา เรียนศิลปะกัน ซึ่งมันอยู่อีกตึกนะสิ!! พอมองนาฬิกาบนผนังก็พบว่าเหลือเวลาอีกประมาณ 7 นาทีก่อนที่จะเริ่มเรียน


    เมื่อเห็นดังนั้นฉันกับไฟน์เลยไม่รอช้า รีบคว้าข้าวของสำหรับการเรียนและออกตัวเดินเร็วเพื่อลงจากตึกในทันที ซึ่งท่าทางมันค่อนข้างจะดูตลก ( เพราะก็ห้ามวิ่งนะสิ เลยทำให้มันออกมาตลอกแบบนี้!! )


   ทันทีที่ถึงตึกเรียน พวกเราสองคนก็รีบเดินขึ้นไปหาห้องเรียนทันที แต่เมื่อเหลือบไปมองนาฬิกาแล้วก็พบว่ายังเหลือเวลาอีกซัก 2 – 3 นาที ฉันเลยยื่นของไปให้ไฟน์


  ไฟน์ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ฝากเอาของไปที่ห้องเรียนหน่อยสิ

ได้จ๊ะ! รีบๆตามมานะๆ

จ้าๆ   เมื่อเห็นอย่างนั้นไฟน์เลยเดินขึ้นชั้นบนไปที่ห้องเรียน พร้อมกับฉันที่แยกเข้าไปห้องน้ำ ที่อยู่ตรงหน้าของฉันพอดี


    เอาจริงๆฉันไม่ได้ทำธุระส่วนตัวนานหรอก ไม่กี่นาทีเองก็เสร็จล่ะ พอฉันออกมาจากห้องน้ำ ฉันก็พึ่งจะสังเกต ว่าตึกเรียนศิลปะของพวกเราเป็นตึกเรียนของนักเรียนชั้นม.ปลาย ปี 3 ซึ่งเป็นชั้นปีของท่านไบร์ทไงล่ะ สงสัยเป็นเพราะฉันกำลังรีบเลยไม่ดูว่าท่านไบร์ทอยู่ชั้นไหน


    เมื่อเห็นดังนั้นฉันเลยเดินขึ้นไปห้องเรียนฉันก็คิดเกี่ยวกับกลุ่มของฉันที่พึ่งเข้าไปสดๆร้อนๆ  เอาจริงๆเลยฉันจะรู้สึกดีใจมากถ้าในกลุ่มไม่มีตาบ้าพระจันทร์ขี้เหวี่ยงแบบนั้น!! ฮึ่ย รู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาทันทีที่นึกถึงหน้าหมอนั่น เอาจริงๆหมอนั่นก็หล่อนะ ถ้าไม่ติดที่ชอบขี่เหวี่ยง เย็นชา  ปากเสียและไร้มารยาทกับฉันอ่ะ หมอนั่นจะเป็นอีกคนที่ต้องกรี๊ดกร๊าดเข้าแน่ๆ


    ระหว่างที่กำลังเดินอยู่ ฉันกลับก้าวขึ้นบันไดพลาด แล้วกำลังจะล้ม ซึ่งฉันยังไม่ทันตั้งตัวเลยได้แต่กรีดร้องแต่ไม่ได้ดังอะไรขนาดนั้นพร้อมกับหลับตาเพื่อรอรับความเจ็บ


ว้าย!!

 

หมับ ฟึ่บ!

 

เอ๊ะ?... ทำไมถึงไม่รู้สึกเจ็บกัน?

 

เห้อ~ ขี้โวยวาย ไม่มีความเป็นกุลสตรี แล้วยังซุ่มซ่ามอีกหรือยังไงกัน   !!!!!!

     พอได้ยินเสียงของคนที่ช่วยฉันไว้ ฉันก็รีบลืมตาแล้วหันไปมองหน้าทันที ซึ่งฉันเดาไว้ไม่ผิดจริงๆว่าเป็นตาบ้าพระจันทร์ขี้เหวี่ยงนั่น ฉันเลยโวยวายทันที


นี่ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!

หึ คนอุตส่าห์ช่วยไว้ คำขอบคุณก็ไม่มีซักคำ ทันทีที่พูดจบนายนั่นก็ปล่อยฉันลงทันที แต่ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยมือที่เอวของฉันซักที

ก็จะพูดอยู่นี่ไง! ขอบคุณย่ะที่มาช่วย แต่จะขอบคุณมากกว่านี้ ถ้านายปล่อยมืออกจากเอวฉันเดี๋ยวนี้!!

ถ้าฉันไม่ปล่อยแล้วมันจะทำไม?   ไม่ทันไร มืออีกข้างของเขาก็ค้าวเอวของฉัน และรั้งฉันเข้ามาพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้

นี่เชด!! ฉันต้องไปเรียนนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!  


   ฉันพูดกับตาบ้านั้น พร้อมตีแขนตานั่นไปเต็มแรงของฉัน แต่ดูเหมือนจะได้ช่วยอะไร เพราะแรงของฉันสู้แรงของเขาไม่ได้นะสิ  ทำไงดี... ฉันไม่ชอบอยู่ใกล้กับตานี่เลย  ฉันรู้สึกได้เลยว่าหน้าฉันต้องแดงมากๆแน่เลย เพราะฉันไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนมากขนาดนี้ ยกเว้นคุณพ่อของฉัน  ซึ่งฉันเดาได้เลยว่าเขาจะต้องเห็นใบหน้าของฉันแน่ๆ


อ้าวๆ แค่นี้ก็เขินแล้ว ทำไม? หลงเสน่ห์ฉันหรือยังไง?


     ไม่นะ หน้าของฉันต้องแดงสุดๆไปเลย ถ้าอยู่การ์ตูนของมีแบบควันพุ่งออกมาพร้อมกับหน้าที่แดงแปร๊ดแน่ๆ ฉันเลยรีบก้มหน้าเพื่อหลบสายตาของที่จ้องมา


ฮะฮ่าๆ แกล้งเธอเล่นนี่มันสนุกชะมัด !!!!


    เชดปล่อยฉันพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะออกมา ฉันได้ยินดังนั้นเลยรีบเงยหน้า เพื่อหมายที่จะด่าเข้ากลับไปแต่กลับต้องหน้าแดงอีกครั้ง เพราะคำพูดของเข้า


เธอนี่ เวลาเขินนี่น่ารักดีนะ

 

************************************************

:: TALK WITH ME ::

กริ๊ดดด  ท่านเชดของเราชมเรนด้วยล่ะ  ชมด้วยความเอ็นดูหรืออะไรกันนน 

บอกตรงๆเลยว่าตอนนี้ยาวมาก ประมาณ 5 หน้ากระดาษเวิร์ด

ตอนหน้าคิดว่าน่าจะเป็นพาร์ทของเชดนะคะ

ซึ่งเราจะพยายามพาสเวลาไปเร็วๆ จะได้ไม่ดูยืด

(ซึ่งตอนนี้มันก็ดูเหมือนยืดอยู่ เพราะวันๆนึงยังไม่จบเลยตอน 3 ล่ะเนี้ย!!)

ก็สุดท้ายให้ความรักกับเรื่องเยอะน้า จะพยายามมาอัพให้ได้ทุกอาทิตย์!!

 

WRITE BY :: SHADE P.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น